Wyrok V ACa 220/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2013 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku

--- STRONA 1 --- Sygn. akt V ACa 220/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2013 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku – Wydział V Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Roman Kowalkowski Sędziowie: SA Maryla Domel- Jasińska SA Włodzimierz Gawrylczyk (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Magdalena Tobiasz - Ignatowicz po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy z powództwa J. C. przeciwko B. C., S. Ś. i M. J. o ochronę dóbr osobistych na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w. W. z dnia 21 grudnia 2012 r. sygn. akt I C 11/12 I. oddala apelację; II. zasądza od powoda solidarnie na rzecz pozwanych S. Ś. i M. J. kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego; III. zasądza od Skarbu Państwa- Sądu Okręgowego w. W. na rzecz adwokata A. A. kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. V ACa 220/13 UZASADNIENIE --- STRONA 2 --- Sąd Okręgowy w. W. wyrokiem z 21 grudnia 2012 r. oddalił powództwo J. C. przeciwko B. C., S. Ś. i M. J. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę oraz odstąpił od obciążenia powoda kosztami procesu. Zasadnicze motywy wyroku są następujące: Powód domagał się zasądzenia od pozwanych solidarnie kwoty 500.000 zł z ustawowymi odsetkami od 18 lipca 2011 r. oraz zobowiązania pozwanego(...) Pozwani wnosili o oddalenie powództwa. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Powód w 1982 r. ożenił się z H. L., zamieszkali oni u jego rodziców, po upływie około 1,5 roku pojawił się konflikt między jego żoną i rodzicami, żona nie chciała już mieszkać z jego rodzicami, powód od 1987 r. zaczął wyjeżdżać do pracy do Niemiec, w 1990 r. rozpoczął budowę domu. (...) (...) (...) Sąd Okręgowy uznał, że powód nie wykazał, aby pozwani naruszyli jego dobra osobiste. Twierdzeń powoda nie potwierdziły również matka i córka powoda, zeznający jako świadkowie. Nie wykazał, aby pozwani w jakikolwiek sposób ingerowali w życie małżeńskie powoda i by jego była żona H. kierowała się jakimikolwiek sugestiami pozwanych. Sąd pominął dowód z zeznań świadków A. C., A. J., A. M. i J. S. z uwagi na prekluzję dowodową i z uwagi „na brak udowodnienia przez powoda tego, że pozwani podjęli jakiekolwiek działania, które skutkowałyby naruszeniem jego dóbr osobistych”. Dlatego Sąd oddalił powództwo na podstawie art. 24 § 1 i 2 k.c. Powód – reprezentowany przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika – złożył apelację. Domagał się uchylenia wyroku i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie art. 217 § 1, 227, 231, 232, 233 § 1 i 328 § 2 k.p.c. przez pominięcie niektórych dowodów i przez to dokonanie oceny dowodów z naruszeniem zasady ich swobodnej oceny.(...) Pełnomocnik powoda zarzucił też naruszenie § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu, gdyż Sąd nie zasądził tych kosztów od roszczenia majątkowego powoda. Pełnomocnik pozwanych S. Ś. i M. J. wnosił o oddalenie apelacji i o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja jest bezpodstawna. Podniesione w niej zarzuty są nietrafne. Dokonane przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne są wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Wbrew zarzutowi apelacji Sąd Okręgowy nie pominął dowodu z przesłuchania powoda, gdyż dowód ten przeprowadził (protokół rozprawy – k. 171-172). Wprawdzie Sąd w uzasadnieniu nie podał expressis verbis, że zeznanie ocenia jako niewiarygodne, ale w istocie dokonał oceny jego zeznań, gdyż z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, że nie dał wiary zeznaniom powoda, uznając że powód nie udowodnił swych twierdzeń oraz że z zeznań --- STRONA 3 --- świadków i pozwanych wynika inny stan faktyczny, niż twierdził powód w stawianych pozwanym zarzutach. Brak szczegółowych rozważań Sądu Okręgowego o treści zeznań powoda nie ma wpływu na treść wyroku. (...) Powód nie wskazał w apelacji, jakie są nieujawnione w tym wyroku treści wypowiedzi pozwanych z postępowania (...) Słusznie Sąd Okręgowy nie uwzględnił osobistego wniosku powoda z 24 października 2012 r. o przesłuchanie świadków (k. 156-157), skoro zarządzeniem z 5 lipca 2012 r. (k. 98) doręczonym pełnomocnikowi powoda w dniu 9 lipca 2012 r. (k. 100) wezwał do złożenia wszystkich wniosków dowodowych w tygodniowym terminie od doręczenia wezwania pod rygorem ich pominięcia, a ten wniosek powoda został złożony trzy miesiące po doręczeniu wezwania. Ponadto z tego wniosku powoda wynika, że świadkowie mieliby zeznawać na temat jego obecnej sytuacji a nie w sprawie przypisywanych pozwanym zachowań z 1994 r. Sąd Okręgowy nie mógł naruszyć art. 227 k.p.c., gdyż ten przepis nie nakłada na sąd żadnych obowiązków. Zarzut naruszenia art. 232 k.p.c. nie został umotywowany. Zasadą wynikającą z tego przepisu jest, że strony obowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne, wyjątkowo sąd może dopuścić dowód nie wskazany przez stronę. Dla zastosowania wyjątku muszą zaistnieć szczególne okoliczności. Powód nie powołał się na nie. Skarżący nie wykazał, jaki wpływ miało na treść wyroku zarzucane przez niego naruszenie art. 328 § 1 k.p.c. Niezależnie od tego trzeba uznać, że przepis ten w istocie nie został naruszony. Niesłuszny jest zarzut zasądzenia na rzecz pełnomocnika powoda zbyt niskich kosztów zastępstwa procesowego. Przedmiotem roszczenia jest ochrona dóbr osobistych powoda. Ochrona może mieć postać roszczeń niemajątkowych i majątkowych, ale przedmiot sprawy jest jeden. W związku z tym pełnomocnikowi ustanowionemu dla powoda z urzędu przysługuje wynagrodzenie liczone według stawki za ochronę dóbr osobistych. Z § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynika, że stawka podstawowa wynagrodzenia w takim przypadku wynosi 360 zł. Sąd Okręgowy przyznał pełnomocnikowi wyższą kwotę. Mając powyższe argumenty na uwadze, Sąd Apelacyjny oddalił apelację na podstawie art. 385 k.p.c. oraz zasądził od powoda na rzecz pozwanych S. Ś. i M. J. koszty zastępstwa procesowego na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. Na rzecz pełnomocnika powoda Sąd zasądził kwotę 270 zł, kierując się wskazanymi wyżej motywami dotyczącymi kosztów zastępstwa procesowego.