Wyrok ll K197 Zbigniew K. uznany zostat za winnego tego

--- STRONA 1 --- __ W f Ill KK[\i_60i93_ tekst Wyrok Sadu Najwyzszego z dnia 5 kwietnia 2000 r. ll! KKN 60198 Naruszenie reguty in dubio pro reo ma miejsce jedynie wowczas, gdy sad powezmie watpliwoéci co do istotnych dla rozstrzygniaoia okolicznoéci i nie mogac watpliwoéci tych usunaé, rozstrzyga je na niekoazyéé oskarzonego. W rozpoznawanej sprawie watptiwoéci takie zgiosii jedynie autor kasacji, nie powziai ich natomiast sad, co przesadza 0 bezzasadnoéci omawianego zarzutu. LEX nr 51449 51449 Jj1z._Ll_,_jl_9_9].8Q.555: ari. 5 §_2; art. 523 §_1 Skiad orzekajqcy Przewodniczacy: SSN Andrze} Deptuia. Sadziowie SN: Piotr Hofmar‘1ski{spr.), Lidia Misiurkiewicz. Protokolant: Teresa Jarosiawska. Prokurator Prokuratury Krajowej: Krzysztof Parchimowicz. Uzasadnienie faktyczne ' Wyrokiem Sadu Rejonowego w Hrubieszowie 2 dnia 16 czerwca 1997 r., sygn. ll K197 Zbigniew K. uznany zostat za winnego tego, Ze w dniu 7 lipca 1996 r. w H. w woj. zamojskim nieumyélnie naruszyi bezpieozéfistvvo w ruohu drogowym w ten sposob, i2 kierujac samochodem osobowym marki Polonez, po przystapieniu do wyprzedzania samoohodu marki Fiat 125, nie zaprzestai wykonywania tego manewru w sytuacji, gdy z przeciwnej strony nadjezdiai motooyklem Grzegorz S., przez co doprowadzii do zderzenia z tym pojazdem i w nastapstwie spowodowai u Grzegorza S. roziegie obrazenia, w wyniku ktorych pokrzywdzony zmari, a nastapnte zbiegi z miejsca zdarzenia w celu unikniacia odpowiedzialnoéci karnej, to jest czynu zakwalifikowanego z art. 145 § 1, § 2 i § 4 wzw. z art. 10 § 2 kk z 1969 r., za co na podstawie art. 145 § 4 w zw. z art. 10 § 3 kk z 1969 r. skazany zostai na Kare 3 lat pozbawienia wolnoéci, ktorej wykonanie zostaio warunkowo zawieszone przy orzeozeniu kary grzywny w kwooie 1.500 zi, z zamiana w razie jej nieuiszczenia na zastapoza kart; pozbawienia wolnoéci.  Ponadto Zbigniew K. zostai uznany za winnego tego, ie w tym samym miejscu I czasie nie udzielii pomocy Grzegorzowi S. znajdujaoemu sia w poiozeniu groiacym bezpoérednim niebezpieczerfistwem utraty zyoia, przez to, Ze widzac, iz pokrzywdzony jest ofiara wypadku drogowego, nie zaopiekowai sia nim i nie wezwai pogotowia ratunkowego, mimo 2e mogi to uczynio bez narazania siebie lub innej osoby na niebezpieczeI‘1stwo.utraty Zyoia lub powaznego uszozerbku na zdrowiu, to jest czynu zakwalifikowanego z art. 164 § 1 kk z 1969 r. i na podstawie tego przepisu, przy zastosowaniu art. 54 kk z 1969 r., skazany zostai na Kara 1.000 zi grzywny z zamiana w razie jej nieuiszozenia na zastapcza karo pozbawienia wolnoéci. V V Sad Rejonowy wymierzyi Zbigniewowi K. iaczna karo grzywny w kwooie 1.500 zi. Ponadto, na podstawie art. 43 § 1 kk z 1969 r. orzeki w stosunku do niego kara dodatkowa zakazu prowadzenia pojazdow mechanicznych w ruchu ladowym na okres 3 lat. Wyrok powyzszy zaskarzony zostai apelacja przez obrofica Zbigniewa K., w ktérej podniosi zarzut biadu w ustaleniach faktycznych przyiatych za podstawa orzeczenia oraz zarzut razacej niewspoimiernoéci kary dodatkowej zakazu prowadzenia pojazdow mechanicznych. Po rozpoznaniu apelacji Sad Wojewodzki w Zamoéoiu wyrokiem z dnia 28 paidziernika 1997 r., sygn. ll Ka /97, utrzymai zaskamony wyrok w mooy. Od prawomocnego wyrok Sadu Wojewodzkiego w Zamoéciu obrofica skazanego Zbigniewa K. wywiodi kasacja, podnoszac nastepujace zarzuty: 1. Razacej obrazy prawa materialnego, ktora mogla mieo wpiyw na treéé orzeczenia, przez biadne zastosowanie w odniesieniu do pierwszego 2 przypisanych oskarionemu czynow kumulatywnego zbiegu przepisow ustawy, to jest zbiegu art. 145 § 1, § 2, i § 4 w zwiazku z art. 10 § 2 kk 2 1969 r., podczas gdy chodzi o przestapstwo kwalifikowane przez nastapstwo  art. 145 § 4 w zwiazku z art. 145 § 1 i § 2 kk z 1969 r. 2. Razacego naruszenia prawa materialnego przez btedne przyjocie realnego zbiegu p|2estapstw  art. 145 § 4 i art. 164 kk z 1969 r. i wymierzenie kary iacznej, w sytuacji gdy chodzi o kumulatywny zbieg przepisow  art. 10 § 2 kk. Uohybienie to mogio mien’:  zdanierrrobroficy  wpiyw na treéé wyroku, w szczegolnoéoi na wysokoéé orzeczonych kar.  3. Razaoego naruszenia prawa procesowego, przez biadne stosowanie zasad i metod analizowania materiaiu dowodowego i w zwiazku z tym biadne wyprowadzanie wnioskow stuzacyoh prawidlowemu ustalaniu stanu faktyoznego SPFGWYI ' System Informaoji Prawnej Lex (Lex Omega) 2612013 Stan prawny prograrriu: 201 LT707*31 j W _ _ _ lll KKlf'_'‹j__6Üi'9Ę__- tekst Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2000 r. Ili KKN GÜIQB Naruszenie reguły in dubio pro reo ma miejsce jedynie wówczas, gdy sąd poweżmie wątpliwości co do istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i nie mogąc wątpliwości tych usunąć, rozstrzyga je na niekorzyść oskarżonego. W rozpoznawanej sprawie wątpłiwości takie zgłosił jedynie autor kasacji, nie powziął ich natomiast sąd, co przesądza o bezzasadności omawianego zarzutu. LEX nr 51449 51449 I a|:t._å.§2; a|Z_i.._523_§_'L Skład orzekający Przewodniczący: SSH Andrzej Deptuła. Sędziowie SN: Piotr Hofmanski {spr.), Lidia Misiurkiewicz. Protokolant: Teresa Jarosławska. Prokurator Prokuratury Krajowej: Krzysztof Parchimowicz. Uzasadnienie faktyczne ' Wyrokiem Sądu Rejonowego w Hrubieszowie z dnia 16 czerwca 199? r., sygn. ll K :'97 Zbigniew K. uznany został za winnego tego, że w dniu 7 lipca 1996 r. w H. w woj. zamojskim nieumyślnie naruszył bezpieczeństwo w ruchu drogowym w ten sposób, iż kierując samochodem osobowym marki Polonez, po przystąpieniu do wyprzedzania samochodu marki Fiat 125, nie zaprzestał wykonywania tego manewru w sytuacji, gdy z przeciwnej strony nadjeżdżał motocyklem Grzegorz S., przez co doprowadził do zderzenia z tym pojazdem i w następstwie spowodował u Grzegorza 8. roziegłe obrażenia, w wyniku ktorych pokrzywdzony zmarł, a następnie zbiegł z miejsca zdarzenia w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej, to jest czynu zakwalifikowanego z art. 145 § 1, '§ 2 i § 4 w zw. z art. 10 § 2 kk z 1969 r., za co na podstawie art. 145 § 4 w zw. z art. 10 § 3 kk z 1969 r. skazany został na karę 3 lat pozbawienia wolności, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone przy orzeczeniu kary grzywny w kwocie 1.500 zł, z zamianą w razie jej nieuiszczenia na zastępczą karę pozbawienia wolności. - Ponadto Zbigniew K. został uznany za winnego tego, ze w tym samym miejscu i czasie nie udzielił pomocy Grzegorzowi 5. znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia, przez to, że widząc, iż pokrzywdzony jest ofiarą wypadku drogowego, nie zaopiekował się nim i nie wezwał pogotowia ratunkowego, mimo ze mógł to uczynić bez narazania siebie lub innej osoby na niebezpieczenstwoutraty życia lub poważnego uszczerbku na zdrowiu, to jest czynu zakwalifikowanego z art. 164 § 1 kk z 1969 r. i na podstawie tego przepisu, przy zastosowaniu art. 54 kk z 1969 r., skazany został na karę 1.000 zł grzywny z .zamiana w razie jej nieuiszczenia na zastępczą karę pozbawienia wolności. _ _ Sąd Rejonowy wymierzył Zbigniewowi K. łączną karę grzywny w kwocie 1.500 zł. Ponadto, na podstawie art. 43 § 1 kk z 1969 r. orzekł w stosunku do niego karę dodatkową zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu iądowym na okres 3 lat. Wyrok powyższy zaskarżony został apelacją przez obroncę Zbigniewa K., w której podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia oraz zarzut rażącej niewspółmiernosci kary dodatkowej zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Po rozpoznaniu apelacji Sąd Wojewódzki w Zamościu wyrokiem z dnia 26 pażdziernika 199? r., sygn. Ii Ka E97, utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Od prawomocnego wyrok Sądu Wojewódzkiego w Zamościu obrońca skazanego Zbigniewa K. wywiodł kasację, podnosząc następujące zarzuty: 1. Rażącej obrazy prawa materialnego, ktora mogła miec wpływ na treść orzeczenia, przez błędne zastosowanie w odniesieniu do pierwszego 2 przypisanych oskarzonemu czynów kumulatywnego zbiegu przepisow ustawy, to jest zbiegu art. 145 § 1, § 2, i § 4 w związku z art. 10 § 2 kk z 1969 r., podczas gdy chodzi o przestępstwo kwalifikowane przez następstwo - art. 145 § 4 w związku z art. 145 § 1 i § 2 kk z 1969 r. 2. Razącego naruszenia prawa materialnego przez błędne przyjęcie realnego zbiegu przestępstw - art. 145 § 4 i art. 164 kk z 1969 r. i wymierzenia kary łącznej, w sytuacji gdy chodzi o kumulatywny zbieg przepisów - art. 10 § 2 kk. Uchybienie to mogło miec - zdaniemobrońcy - wpływ na treść wyroku, w szczególności na wysokość orzeczonych kar. - 3. Rażącego naruszenia prawa procesowego, przez błędne stosowanie .zasad i metod analizowania materiału dowodowego i w związku z tym błędne wyprowadzenie wniosków słuzących prawidłowemu ustalaniu stanu faktycznego 5|'Jl`ElW"y'I J System Informacji Prawnej Lex [Lex Ümegaj 26i'20'i3 Stan prawny programu: 2013-0?Ĺ31 --- STRONA 2 --- Z __ __  ___ _ _ ,,_,_ _ _ ___ ill KKN_6Ul98  tekst * art. B5, 35? i 372 § 1 pkt 1 kpk z 1969 r., przez oparcie wyroku nie na podstawie caioksztattu okolicznosci sprawy, a na wybranyoh fragmentach zeznafl swiadkow, przez zaniechanie podania w wyroku motywow, dla ktorych sad odwoiawczy nie uznai dowodow pxzeoiwnych, * przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodow  art. 4 § 1 kpk z 1969 r. 4. Razacego naruszenia prawa materialnego, art. 164 kk z 1969 r., przez biedne jego zastosowanie w stosunku do Zbigniewa K. w sytuacji, gdy inni oskarzeni zdeklarowali udanie sie na miejsce zdarzenia i ewentualnie udzielenie, jesli byiaby taka potrzeba, pomocy kierowcy motocykla.  Opierajac sie na powyzszych zarzutach obrortca wniosi o zmiane zaskarzonego wyroku przez uniewinnienie oskarzonego od zarzuoanych mu czynow, ewentualnie zas o uchylenie wyroku Sadu Wojewodzkiego w Zamosciu i utrzymanego nim w mocy wyroku Sadu Rejonowego w Hrubieszowie 1 przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasacje Prokurator Wojewodzki w Zamosciu wniosi o zmiane zaskarionego wyroku pxzez uznanie Zbigniewa K. winnym dokonania przestepstwa z art. 145 § 4 i art. 145 § 2 i art. 164 § 1 w zwiazku z art. 10 § 2 kk z 1969 r. i wymierzenie mu kary 2 lat pozbawienia wolnosci z warunkowym zawieszeniem na okres 4 lat, o uohyienie orzeczenia o karze iaoznej i utrzymanie wyroku w mocy w pozostatej czesoi. Odmienne stanowisko zajai na rozprawie przedstawiciei Prokuratury Krajowej, ktory wniosi o uchylenie zaskarzonego wyroku i przekazanie sprawy Sadowi Okregowemu w Zamosciu do ponownego rozpoznania w postepowaniu odwotawczym. Uzasadnienie prawns Sad Najwyzszy zwazyi, co nastepuje: Kasacja podlega oddaleniu jako bezzasadna. W pierwszej kolejnosci nalezy zwrocié uwage na wewnetrzna niespojnosé kasacji. Autor jej rownolegle podnosi zarzut obrazy prawa procesowego, ktéra  jego zdaniem  skutkowaia wadliwymi ustaleniami faktycznymi, 2 drugiej zas kwestionuje prawidiowosé zastosowania prawa materialnego do ustalonyoh w postepowaniu faktow. Jest zas oczywiste, 2e kwestia subsumcji aktualizuje sie dopiero wowczas, gdy jej podstawa jest prawidtowo ustalony przebieg inkryminowanego zdarzenia.  Biorac pod uwage konstrukoje kasacji, w pierwszej koiejnoéci naiezaio rozwazyé zasadnoso podniesionych w niej zaizutow obrazy prawa procesowego. Kontrola kasacyjna wykazata, 2e sa one bezzasadne w stopniu oczywistym. Podniesienie ich w kasacji miaio na celu wyiacznie obejscie wynikajqcego a contrario 2 art. 523 kpk zakazu kwestionowania w postepowaniu kasacyjnym ustaleri faktycznych. Wbrew twierdzeniu autora kasacji sad odwoiawczy nie opari sie na wybranych fragmentach zebranego w sprawie materiaiu dowodowego, to zas, 2e dai wiare zeznaniom jednych éwiadkow, a odmowii tej wiarygodnosoi innym, leiy w granicach jego uprawniefi zakreslonych zasada swobodnej ooeny dowodow. Nie jest zasadne takze twierdzenie obrofioy skazanego, jakoby w sprawie doszio do naruszenia reguiy in dubio pro reo okreslonej w art. 3 § 3 kpk. Naruszenie tej reguty ma miejsce jedynie wowczas, gdy sad poweimie watpliwosci co do istotnych dla rozstrzygniecia okoiicznosci 5 nie mogac watpiiwosci tych usunao, rozstrzyga je na niekorzyso oskarzonego. W rozpoznawanej sprawie watpliwosci takie zgtosii jedynie autor kasacji, .nie powziai ioh natomiast sad, co przesadza o bezzasadnosci omawianego zarzutu. Szersze ustosunkowywanie sie do analiz autora kasacji dotyczacych wartosci dowodowej zeznari poszczegolnych swiadkow nie jest w tym miejscu niezbedne, skoro analizy te dotycza ustaiefi faktycznych dokonywanych przez sad pierwszej, a nie drugiej instancji, analogiczne jak w kasaoji zarzuty podnoszone byty ju2 w apelaoji obroficy od wyroku Sadu Rejonowego w Hrubieszowie, a Sad Wojewodzki w Zamoéciu ustosunkowai sie do nich w obszernych wywodach. Z kolei naiezy ustosunkowao sie do czwartego z podniesionyoh w kasacji zarzutow. Choé zostai on sformuiowany jako zarzut obrazy prawa materialnego, to jest art. 164 § 1 kk z 1969 r., to jednak w istocieautor kasacji dazy do wykazania, 2e zdarzenia miaiy inny przebieg, niz ustaiii to sad. Racje ma obrofica skazanego, 2e gdyby fakty przedstawiaty sie tak, jak zaprezentowat je w sporzadzonej przez siebie kasacji, zastosowanie art. 164 § 1 kk 2 1969 r. mogioby budzié watpliwosci. Rzecz jednak w tym, ze w swietle dokonanych w sprawie ustalefi faktycznych, zdarzenie przebiegato inaczej. Dokonane przez sad ustaienia faktyczne dotyczace nieudzielenia pomooy pokrzywdzonemu dawaty peina podstawe dla przyjecia kwalifikacji prawnej z art. 164 § 1 kk 2 1969 r. ‘ Skoro kontrola kasacyjna nie potwierdziia zarzutow obrazy prawa procesowego, aktualizuje sie kwestia prawidtowosci zastosowania w sprawie prawa materialnego. W tym kontekscie ustosunkowania sie wymagaja drugi i trzeci z podniesionych w kasacji zarzutow. “ Zaizut obrazy przepisu art. 145 kkz 1969 r. (oznaczonyjako pkt1 kasacji), polegajacej na przyjeciu zbiegu przepisow art. 145 § 1, § 2 i § 4 w zwiazku z art. 10 § 2 kk 2 1969 r. nie jest pozbawiony podstaw. W istocie bowiem w art. 145 § 4 kk z 1969 r. okreslono typ kwalifikowany przez nastepstwo, w zwiazku 2 czym przyjecie kumulatywnej kwalifikacji prawnej z art. 145 § 1, § 2 i § 4 kk 2 1969 r., 2 zastosowaniem art. 10 § 2 kk 2 1909 r., byto wadliwe. Uchybienie to jednak ani nie mialo charakteru razacego, ani tez nie miaio wpiywu na tresé orzeczenia w rozumieniu art. 523 kpk. Odmiennie przedstawia sie natomiast kwestia postulowanej przez autora kasacji, w zarzucie zamieszozonym w pkt 2 kasacji, kumulatywnej kwalifikaoji prawnej art. 145 § 4 i art. 164 § 1 kk 2 1969 r.W istocie, tego rodzaju kumulatywna kwalifikaoja prawna byiaby prawidiowa, gdyby spowodowanie wypadku drogowego oraz nieudzielenie pomooyjego ofierze System informacji Prawnej Lex (Lek om€ga) 2sr2o1s Stan" orawnfiarrogramui 20130731 2 2 _ - _____ __ ____ _ ill KK_N__60r'96_-tekst * art. 65, 35? i 3?2 § 1 pkt 1 kpk z 1969 r., przez oparcie wyroku nie na podstawie całokształtu okoliczności sprawy, a na wybranych fragmentach zeznań świadków, przez zaniechanie podania wwyroku motywów, dla których sąd odwoławczy nie uznał dowodów przeciwnych, * przez przekroczenie granic swobodn.ej oceny dowodów - art. 4 § 1 kpk z 1969 r. 4. Rażącego naruszenia prawa materialnego, art. 164 kk z 1969 r., przez błędne jego zastosowanie w stosunku do Zbigniewa K. w sytuacji, gdy inni oskarżeni zdeklarowali udanie się na miejsce zdarzenia i ewentualnie udzielenie, jeśli byłaby taka potrzeba, pomocy kierowcy motocykla. - Opierając się na powyższych zarzutach obrońca wniósł o zmianę zaskarzonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie zaś o uchylenie wyroku Sądu Wojewódzkiego w Zamościu i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w Hrubieszowie i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Wojewódzki w Zamościu wniósł o zmianę zaskarzonego wyroku przez uznanie Zbigniewa K. winnym dokonania przestępstwa z art. 145 § 4 i art. 145 § 2 i art. 164 § 1 w związku z art. 10 § 2 kk z 1969 r. i wymierzenie mu kary 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres 4 lat, o uchylenie orzeczenia o karze łącznej i utrzymanie wyroku w mocy w pozostałej części. Odmienne stanowisko zajął na rozprawie przedstawiciei Prokuratury Krajowej, który wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Zamościu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwotawczym. Uzasadnienie prawne Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja podlega oddaleniu jako bezzasadna. W pienryszej kolejności należy zwrócic uwagę na wewnętrzną niespójnośó kasacji. Autor jej równolegle podnosi zarzut obrazy prawa procesowego, która -jego zdaniem - skutkowała wadliwymi ustaleniami taktycznymi, z drugiej zaś kwestionuje prawidłowość zastosowania prawa materialnego do ustalonych w postępowaniu faktów. Jest zaś oczywiste, że kwestia subsumcji aktualizuje się dopiero wówczas, gdy jej podstawą jest prawidłowo ustalony przebieg inkryminowanego zdarzenia. - Biorąc pod uwagę konstrukcję kasacji, w pienrrszej kolejności należało rozważyć zasadność podniesionych w niej zarzutów obrazy prawa procesowego. Kontrola kasacyjna wykazała, że są one bezzasadne w stopniu oczywistym. Podniesienie ich w kasacji miało na celu wyłącznie obejście wynikającego a contrario z art. 523 kpk zakazu kwestionowania w postępowaniu kasacyjnym ustaleń faktycznych. Wbrew twierdzeniu autora kasacji sąd odwoławczy nie oparł się na 'wybranych fragmentach zebranego w sprawie materiału dowodowego, to zaś, że dał wiarę zeznaniom jednych świadków, a odmówił tej wiarygodności innym, leży w granicach jego uprawnień zakreślonych zasadą swobodnej oceny dowodów. Nie jest zasadne także twierdzenie obrońcy skazanego, jakoby w sprawie doszło do naruszenia reguły in dubio pro reo określonej w art. 3 § 3 kpk. Naruszenie tej reguły ma miejsce jedynie wówczas, gdy sąd poweźmie wątpliwości co do istotnych dla rozstrzygnięcia okoiiczności i nie mogąc wątpiiwości tych usunąć, rozstrzyga je na niekorzyść oskarżonego. W rozpoznawanej sprawie wątpliwości takie zgłosił jedynie autor kasacji, .nie powziął ich natomiast sąd, co przesądza o bezzasadnóści omawianego zarzutu. Szersze ustosunkowywanie się do analiz autora kasacji dotyczących wartości dowodowej zeznań poszczególnych świadków nie jest w tym miejscu niezbędne, skoro analizy te dotyczą ustaleń faktycznych dokonywanych przez sąd pierwszej, a nie drugiej instancji, analogiczne jak w kasacji zarzuty' podnoszone były już w apelacji obrońcy od wyroku Sądu Rejonowego w Hrubieszowie, a Sąd Wojewódzki w Zamościu ustosunkował się do nich w obszernych wywodach. Z kolei należy ustosunkowac się do czwartego z podniesionych w kasacji zarzutów. Choć został on sformułowany jako zarzut obrazy prawa materialnego, to jest art. 164 § 1 kk z 1969 r., to jednak w istocie.autor kasacji dąży do wykazania, że zdarzenia miały inny przebieg, niż ustalił to sąd. Rację ma obrońca skazanego, że gdyby fakty przedstawiały się tak, jak zaprezentował je w sporządzonej przez siebie kasacji, zastosowanie art. 164 § 1 kk z 1969 r. mogłoby budzić wątpliwości. Rzecz jednak w tym, że w świetle dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, zdarzenie przebiegało inaczej. Dokonane przez sąd ustaienia faktyczne dotyczące nieudzielenia pomocy pokrzywdzonemu dawały pełną podstawę dla przyjęcia kwalifikacji prawnej z art. 164 § 1 kk z 1969 r. ` Skoro kontrola kasacyjna nie potwierdziła zarzutów obrazy prawa procesowego, aktualizuje się kwestia prawidłowości zastosowania w sprawie prawa materialnego. W tym kontekście ustosunkowania się wymagają drugi i trzeci z podniesionych w kasacji zarzutów. " Zarzut obrazy przepisu art. 145 kkz 1969 r. (oznaczony jako pkt 1 kasacji), polegającej na przyjęciu zbiegu przepisów art. 145 § 1, § 2 i § 4 w związku z art. 10 § 2 kk z 1969 r. nie jest pozbawiony podstaw. W istocie bowiem w art. 145 § 4 kk z 1969 r. określono typ kwalifikowany przez następstwo, w związku z czym przyjęcie kumulatywnej kwalifikacji prawnej z art. 145 § 1, § 2 i § 4 kk z 1969 r., z zastosowaniem art. 10 § 2 kk z 1909 r., było wadliwe. Uchybienie to jednak ani nie miało charakteru rażącego, ani też nie miało wpływu na treść orzeczenia w rozumieniu art. 523 kpk. Odmiennie przedstawia się natomiast kwestia postulowanej przez autora kasacji, w zarzucie zamieszczonym w pkt 2 kasacji, kumulatywnej kwalifikacji prawnej art. 145 § 4 i art. 164 § 1 kk z 1969 r-.--W istocie, tego rodzaju kumulatywna kwalifikacje prawna byłaby prawidłowa, gdyby spowodowanie wypadku drogowego oraz nieudzielenia pomocy jego ofierze J 'l. sys±smrnii›rmtrr;ji"r=rswnsj |__s›‹r|_eit omąizt;rzsrzc1ss±sn"rii`swny rzífiż.-grsmu: zcrs-or`;`:rr ' --- STRONA 3 --- __ ___ H _7 _ Ill KKN 60198  tekst byio jednym zdarzeniem w sensie faktyoznym. Na tle ustalefi faktycznych dokonanych przez Sad Rejonowy, nie kwestionowanych przez Sad Wojewodzki, Zbigniew K. nie udzielii pornooy kierowcy rnotocykla nie tylko oddalajao sis 2 miejsoa wypadku, ale takze poiniej, gdy powrooit na to miejsce i widzac w przydroznym rowie wymagajacego pomocy pokrzywdzonego, ponownie oddalit sie, pomocy tej nie udzielajac. Przyjeciu, 2e tak wtasnie ustalii Sad Rejonowy, nie stoi na przeszkodzie okolicznosé, ze zdarzenie zakwalifikowane z art. 164 § 1 kk z 1969 r., miaio miejsce "w tym samym miejsou i czasie", co zdarzenie zakwalifikowane jako przestepstwo z art. 145 kk 1969 r. Taki opis czynu usprawiedliwiony jest tym, 2e obydwa zdaizenia miaiy miejsce w dniu 7 Iipca 1996 r. w H., co przecie2 nie vwklucza oezury ozasowej dzielacej obydwa czyny. W tym stanie rzeczy naiezaio uznaé, i2 przyjecie realnego zbiegu przestepstw z art. 145 § 4 kk z 1969 r. i z art. 164§ 1 kk z 1969 r. byio prawidiowe. Biorao powyzsze pod uwage, Sad Najwyzszy orzekijak w wyroku. System lnformacji Prawns] Lex (Lex Ondega) 2612013 Stan prawny orograrfiu: 20130?31’ W _ __ _ _ __ _ lll KKN 60636-tekst było jednym zdarzeniem w sensie faktycznym. Na tle ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Rejonowy, nie kwestlonowanych przez Sąd Wojewódzki, Zbigniew K. nie udzielił pomocy kierowcy motocykla nie tylko oddalając się z miejsca wypadku, ale także póżniej, gdy powrócił na to miejsce i widząc w przydrożnym rowie wymagającego pomocy pokrzywdzonego, ponownie oddalił się, pomocy tej nie udzielając. Przyjęciu, że tak właśnie ustalił Sąd Rejonowy, nie stoi na przeszkodzie okoliczność, że zdarzenie zakwalifikowane z art. 164 § 1 kk z 1969 r., miało miejsce "w tym samym miejscu i czasie", co zdarzenie zakwalifikowane jako przestępstwo z art. 145 kk 1969 r. Taki opis czynu usprawiedliwiony jest tym, że obydwa zdarzenia miały miejsce w dniu 7 lipca 1996 r. w I-i., co przecież nie wyklucza cezury czasowej dzielącej obydwa czyny. W tym stanie rzeczy naieżało uznać, iż przyjęcie realnego zbiegu przestępstw' z art. 145 § 4 kk z 1969 r. iz art. 164§ 1 kk z 1969 r. było prawidłowe. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku. System lnf_ormacji"P"rawnej Lex (Lex Omega) 1961201 3 Stan prawny programu: 2013-0?-31-