Wyrok ll K 1

--- STRONA 1 --- _ _ _ _ III KKN 102198  tekst Wyrok Sadu Najwyzszegp z dnia 22 maja 2000 r. Ill KKN 102198 Wyrazem reaiizacji prawa oskarzonego do obrony, zagwarantowanym w postapowaniu karnym, jest prawo n1.in. do skiadania wnioskéw dowodowych. Postepowanie przed sadem powinno uwzgladniaé peéne reguiy kontradyktoryjnoéci oraz stymulowanie dazeniem sadu do wyjaénienia calej prawdy obiektywnej. Majac powyzsze na wzglsgdzie, Sad Najwyzszy trafnie wskazai, ze przepisy kodeksu postepowania karnego, a w szczegélnoéci art. 155 (ob. 170} kpk, nie uzasadniaja oddalenia wniosku dowodowego strony na tej tyiko podstawie, Ze dotychczasowe dowody (m.in. przesiuchani éwiadkowie) jako "obiektywni i bezstronni" przedstawilijuz przestapcze zachowanie sia sprawcy. Oddalajac taki wniosek, a zwiaszcza tak uzasadniajac swoja deoyzje, Sad juz przed wyrokowaniem daje wyraz swojemu przekonaniu co do winy oskarionego (wyrok Sadu Najwyzszego z 18 grudnia 1975 r. Rw 680/75, OSNKW 1976, nr 45, poz. 69 z glosa J. Neikena: NP 1976, nr 11, s. 16191622). LEX nr 51455, Prokj Pr. wkf. 2000/11/6 51455 : £11. 170 Sktad orzekajacy _ Przewodniczacy: Sadzia SN Andrzej Konopka. Sqdziowie SN: Tomasz Gizegorczyk, Jézef Medyk (sprawozdau/ca}. Protokolant: Teresa Jarosiaws ka. Prokurator Prokuratury Krajowej: Krzysztof Parchimowicz. Uzasadnienie faktyczne  Wyrokiem z dnia 18 lipca 1997 r., (sygn. ll K 1'97), Sad Rejonowy w Radz_yniu_Pod|askim uznat Henryka M. za winnego popetnienia przestapstwa z art. 138 § 2 kk, polegajacego na tym, Ze: "w dniu 27 kwietnia 1997 r. w K. nieumyéinie sprowadzii pozar lasu w ten sposéb, Ze wykazujac raiace naruszenie obowiazujacych przepiséw przeciwpozarowych wypalat trawa na wiasnej dziaice, w nastapstwie czego doprowadzit do zapaienia tj. écibiki leénej i drzew, w wyniku czego powstaiy straty w mieniu w kwocie 1.799,39 zi na szkoda Barbary 2., 276,84 zi na szkoda Zygfryda O. i 223,70 zi na szkoda Ryszarda 8.". " Na podstawie art. 138 § 2 kk z 1969 r. z zastosowaniem an. 73 § 1 i 2 kk z 1969 r., art. 74 § 1 kk 2 1969 r., art. 75 § 1 kk z 1969 r. i art. 75 § 2 kk z 1969 r. Henryk M. skazany zostat na kary: 2 (dwéch) lat pozbawienia wolnoéci z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres prbby 3 (trzech) lat, grzywny w kwocie 2..000 zt (dwéch tysiegcy) wraz z zobowiazaniem go do naprawienia szkéd wyrzadzonym wspomnianym pokrzywdzonym. Z kolei  Sad Wojewédzki w Lublinie, wyrokiem z dnia 19 grudnia 1997 r. (sygn. V Ka I97) nie uwzgladnii apeiacji obroficy, w zwiazku z czym skazanie wymienionego state sia prawomocne. Od wyroku Sadu Wojewédzkiego w Lublinie, utrzymujacego w mocy wyrok Sadu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim, kasacja wniési obroflca skazanego, w ktérej zarzucit razaca obraze przepiséw prawa i majaca wpiyvv na treéé wyroku wskutek zaniechania przez sad odwotawczy uohylenia wyroku sadu pieiwszej instancji do ponownego rozpoznania. ' Skarzacy poclnosi zarzut naruszenia art. 3 § 1 kpk, art. 152 kpk, art. 155 § 1 kpk, art. 402 § 2 kpk i art. 406 § 2 kpk z 1969 r. wskutek: , , “1)zaniechania przez sad odwoiawczy uzupeinienia przewodu sadowego poprzez oddalenie wniosku oskarzonego o przesiuchanie na rozprawie rewizyjnej istotnych éwiadkéw  Gezegorza M., Czesiawa 0,, Stanisiawa C. i Wiadysiawa K., 2) nie odpowiadajace wymaganiom art. 406 § 2 kpk uzasadnienie wyroku sadu odwoiawczego w tym zakresie, 3) oddalenie wniosku dowodowego 0 przesiuchanie éwiadka Czesiawa O. poprzez biadne przyjacie przez Sad Wojewédzki, iz Swiadek ten by? przestuchiwany na rozprawie oraz w dochodzeniu i oskarzony miai mozliwoéé zadawania mu pytafi, a takze dokonanie ustalefi faktycznych w oparciu 0 ten dowéd zapisany na k. 9v, 51v52, podczas gdy cytowane w uzasadnieniu zeznania nie dotycza sw. Czesiawa 0., lecz caikiem innej osoby Zygfryda O.  pokrzywdzonego w sprawie, . _ 4) nieuwzgladnienia wniosku 0 powoianie biegiego z zakresu pozarnictwa w celu ustalenia rniejsca powstania pozaru, co uniemozliwiio potwierdzenie wyjaénieh skazanego, 2e poiar nie powstat na jego gruncie i nie zostai przez M. spowodowany". Na podstawie tak sformuiowanych zarzutéw, autor kasacji domaga sia uchylenia wyroku sadu odwoiawczego i przekazania sprawy Sadowi Okragowemu w Lubiinie do ponownego rozpoznania. System lnformacji Prawriéjlex (téfémega) 2412013 Stan prawny programu: 20130?05 _ _ _ _ łll KKN_f|_02r'98 - tekst Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2000 r. Ill KKN 102r'9B Wyrazem realizacji prawa oskarżonego do obrony, zagwarantowanym w postępowaniu karnym, jest prawo m.in. do składania wnicskow dowodowych. Postępowanie przed sądem powinno uwzględniać pełne reguły kontradyktoryjności oraz stymulowanie dążeniem sądu do wyjaśnienia całej prawdy obiektywnej. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy trafnie wskazał, że przepisy kodeksu postępowania karnego, a w szczegolnosci art. 155 (ob. 170} kpk, nie uzasadniają oddalenia wniosku dowodowego strony na tej tylko podstawie, że dotychczasowe dowody (m.in. przesłuchani owiadkowie) jako "obiektywni i bezstronni" przedstawili już przestępcze zachowanie się sprawcy. Oddalając taki wniosek, a zwłaszcza tak uzasadniając swoją decyzję, Sąd już przed wyrokowaniem daje wyraz swojemu przekonaniu co do winy oskarżonego (wyrok Sądu Najwyższego z 18 grudnia 1975 r. Rw 680775, ÜSNKW 1976, nr 4-5, poz. 69 z glosą J. Nelkena: NP 1976, nr 11, s. 1619-1622}. LEX nr 51455, F"'rok.r' Pr. -wkł. 2000ƒ11.f6 51455 :fiEJ1fl Skład orzekający _ Przewodniczący: Sędzia SN Andrzej Konopka. Sędziowie SN: Tomasz Grzegorczyk, Jozef Medyk (sprawozdawcaj. Protokolant: Teresa Jarosławs ka. Prokurator Prokuratury Krajowej: Krzysztof Parchimowicz. Uzasadnienie faktyczne . _wyrokiem z dnia 18 lipca 1997 r., (sygn. ll K i97}, Sąd Rejonowy w Radzynir.r_Podlaskim uznał Henryka M. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 138 § 2 kk, polegającego na tym, że: "w 'dniu 27 kwietnia 1997 r. w -K. nieurnysinie sprowadził pożar lasu w ten sposob, że wykazując rażące naruszenie obowiązujących przepisow przeciwpożarowych wypalał trawę na własnej działce, w następstwie czego doprowadził do zapalenia tj. sciołki leśnej i drzew, w wyniku czego powstały straty w mieniu w kwocie 1.799,39 zł na szkodę Barbary Z., 276,84 zł na szkodę Zygfryda Ü. i 223,70 zł na szkodę Ryszarda S.". ' Na podstawie art. 138 § 2 kk z 1969 r. z zastosowaniem art. 73 § 1 i 2 kk z 1969 r., art. 74 § 1 kk z 1969 r., art. 75 § 1 kk z 1969 r. i art. 75 § 2 kk z- 1969 r. Henryk lył. skazany został na kary: 2 (dwoch) lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres proby 3 (trzech) lat, grzywny w kwocie 2.000 zł (dwoch tysięcy) wraz z zobowiązaniem go do naprawienia szkod wyrządzonym wspomnianym pokrzywdzonym. Z kolei - Sąd Wojewódzki w Lublinie, wyrokiem z dnia 19 grudnia 1997 r. (sygn. V Ka (97) nie uwzględnił apelacji obrońcy, w związku z czym skazanie wymienionego stało się prawomocne. Od wyroku Sądu Wojewodzkiego w Lublinie, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim, kasację wniosł obrońca skazanego, w ktorej zarzucił rażącą obrazę przepisow prawa i mającą wpływ na treść wyroku wskutek zaniechania przez sąd odwoławczy uchylenia wyroku sądu pienyszej instancji do ponownego rozpoznania. " Skarżący podnosi zarzut naruszenia art. 3 § 1 kpk, art. 152 kpk, art. 155 § 1 kpk, art. 402 § 2 kpk i art. 406 § 2 kpk z 1969 r. wskutek: _ _ “1}zaniechania przez sąd odwoławczy uzupełnienia przewodu sądowego poprzez oddalenie wniosku oskarżonego o przesłuchanie na rozprawie rewizyjnej istotnych swiad kow - Grzegorza M., Czesława O., Stanisława C. iWładysława K., 2) nie odpowiadające wymaganiom art. 406 § 2 kpk uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego w tym zakresie, 3) oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka Czesława O. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd Wojewódzki, iż świadek ten był przesłuchiwany na rozprawie oraz w dochodzeniu i oskarżony miał możliwość zadawania mu pytań, a także dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o ten dowod zapisany na k. 9y', 51y'-52, podczas gdy cytowane w uzasadnieniu zeznania nie dotyczą sw. Czesława Ü., lecz całkiem innej osoby Zygfryda O. - pokrzywdzonego w sprawie, . _ ~4j nieuwzględnienia wniosku o powołanie biegłego z zakresu pożarnictwa w celu ustalenia miejsca powstania pożaru, co uniernożliwiło potwierdzenie wyjaśnień skazanego, że pożar nie powstał na jego gruncie i nie został przez lvl. spowodowany". Na podstawie tak sformułowanych zarzutow, autor kasacji domaga się uchylenia wyroku sądu odwoławczego i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania. System Informacji Prawnej Lex (Lex Crmegaj 24r2013 Stan prawny programu: 2013-07-05 --- STRONA 2 --- _ _  _ W”, lil KP$|5§,lQ2_t9B  iekst Uzasadnienie prawne W tym stanie Sad Najwyzszy zwazyt, co nastepuje: Kasacja obroficy jest zasadna. Autor kasaoji trafnie zarzuca razace naruszenie przepisow postepowania przez sad odwotawczy, ktore mogio mieé wpiyw na treéo orzeczenia z powodow szczegoiowo wymienionych przez obrorfice. Racje ma skariacy, gdy w kasacji wywodzi 0 razacym naruszeniu przez sad odwoiawczy art. 406 § 2 kpk_z 1969 r. poprzez niezasadne odrzucenie wnioskow i argumentow apelacji. _ Sadowi Wojewodzkiemu w Lublinie uszia uwadze istota postepowania dowodowego, a w szczegoinoéci zasady dopuszczania lub odmowy dopuszczania wniosku dowodowego. Sadowi powinno byé wiadome, Ze wyrazem realizacji prawa oskarzonego do obrony, zagwarantowanyrn w postepowaniu karnym, jest prawo m.in. do skiadania wnioskow dowodowyoh. Postepowanie pxzed sadem powinno uwzgledniaé petne reguiy kontradyktoryjnoéci oraz stymulowanie dazeniem sadu do wyjaénienia caiej prawdy obiektywnej. Majac powyzsze na wzgledzie, Sad Najwyzszy trafnie wskazat, ze przepisy kodeksu postepowania karnego, a w szczegoinoéci art. 155 (ob. 170) kpk, nie uzasadniaja oddalenia wniosku dowodowego strony na tej tyiko podstawie, Ze dotyohozasowe dowody (m.in. przestuchani éwiadkowie) jako "obiektywni i bezstronni" przedstawili juz przestepcze zachowanie sie sprawcy. Oddalajac taki wniosek, a zwtaszcza tak uzasadniajac swoja decyzje, Sad juz przed wyrokowaniem daje wyraz swojemu przekonaniu co do winy oskarzonego (wyrok Sadu Najwyzszego z 18 grudnia 1975 r. , OSNKW1976, nr 45, poz. 69 2 giosa J. Nelkena: NP 1976, nr 11, s. 16191622). Orzecznictwo Sadu Najwyzszego wyjasniajace istote art. 155 kpk z 1969 r. sprowadza sie do wyrazenia pogladu, iz nie mozna oddalié wniosku dowodowego na tej podstawie, 2e dotychczasowe dowody wskazaty przeciwiefistwo tego, co wnioskodawca zamierza udowodnio. Oznacza to, 2e niedopuszczaina jest ocena dowodu przed jego pizeprowadzeniem (zob. wyrok Sadu Najwyzszego z 12 iipoa 1988 r. ilLi$.B_1l6L8fi OSNPG 1988, nr 12, poz. 138, wyrok Sadu Najwyzszego z dnia 8 paidziernika 1996 r. , Prok. i Pr. 1997/479) i inne. Podnoszac wskazane wyzej zaopattywania prawne na grunt niniejszej sprawy nalezy stwierdzio, 2e Sad Wojewodzki w Lublinie  w éwietie wskazanych zasad  btednie odmowii uwzglednienia wnioskow dowodowych zawartych wapelacji, ktore zmierzaiy do wyjaénienia prawdy materialnej. Sad ten w sposob niezrozumiaiy rozstrzygnai wniosek dowodowy obroficy postulujacy o przesiuchanie tizech éwiadkow w ramach uzupeinienia przewodu sadowego w postepowaniu odwoiawczym na wazkie okolicznoéci, bo okreélajace miejsce powstania pozaru. Odmowa uwzglednienia tego wniosku dowodowego przez sad odwotawczy mimo powoiania art. 155 § 1 pkt3kpk nie wyjaénia tego, czy dowody te sa nieprzydatnymi, czy tez nie da sie ich pzzeprowadzio (zob. k. 79v akt). Rowniez powoianie sie na "art. 402 kpk" nie wyjaénia, ozy podstawa odmowy sadu byia zasada zawarta w § 1 tego przepisu, czy tez niemoznoéé przeprowadzenia dowodu 2 powodu braku ku temu warunkow. W kazdym razie, diametralnie inne sytuacje w § 1 i 2 art. 402 kpk z 1969 r. zwiazane z rozstrzygnieciem wniosku 0 uzupetnienie postepowania dowodowego nie mogty wystepowao jednoczeénie w odniesieniu do tego samego wniosku. W opisanej sytuacji sad odwoiawczy powinien aibo postapié zgodnie z § 1 albo tez w myél § 2 art. 402 kpk. Jeéli wiec u_zasadnienie wyroku sadu odwoiawczego (k. 830) odwoiuje sie do postepowania oddalajacego wniosek, jakoby podstawa takiego rozstrzygniecia byta okoiicznoéo oklreétona w art. 402 § 1 kpk z 1969 r., to tego rodzaju twierdzenie mija sie z prawda. Kolejnym razacym naruszeniem przepisu prawa procesowego przez sad odwoiawczy bylo biedne przyjecie, jakoby wyrnieniony wuzasadnieniu orzeczenia sadu odwotawczego éwiadek Czesiaw O. byt juz wyczerpujaco przestuchiwany w postepowaniu pszygotowawczym i na rozprawie (k  83), podczas gdy skarzacemu chodziio o zupeinie inna osobe, bo 0 Zygfryda 0., pokrzywdzonego w tej sprawie (k. 51 i 52). Chybionyjest rowniez argument sadu odwoiawozego, uzasadniajacy odmowe dopuszczenia dowodu z zeznar'1 8.0. i WK. w sytuacji, gdy bez ich wysiuchania brak byio podstaw do przyjecia, 2e uptyw 8 miesieoy od zdarzenia (tj. od pozaru) stwarza “stan nieprzydatnoéci do stwierdzenia okolicznoéci", podnoszonej przez skazanego. Wskazane wyzej uchybienia procesowe sadu odwolawczego w kwestii rozstrzygniecia wnioskow obroficy postulujacego w apelacji o uzupeinienie przewodu sadowego byty tak oczywiste i razacornaruszajape wskazane przepisy prawa procesowego, ze uzasadniaiy uwzgiednienie kasacji obroficy we wnioskowanym kferunku. W ponownym postepowaniu odwoiawczym, Sad Okregowy w Lublinie powinien  zgodnie z zasadami procedowania obowiazujacymi w postepowaniu odwoiawczym, postapié zgodnie z art. 402 § 2 (obecnie art. 452 § 2) kpk. Jeéii zaé sie okaze, 2e uzupeinienie przewodu sadowego przez sad odwolawczy dotyczyioby "dowodu co do istoty sprawy", to w éwietie dyrektytw zawartej w § 1 art. 402 kpk (obecnie art. § 1 art. 452 kpk) tego rodzaju czynnoéé procesowa moze przeprowadzié tylko sad pierwszej instancji. Majac na wzgledzie przytoczone okolicznoéci Sad Najwyzszy orzekt, jak na wstepie. _ System lnformaoji Prawnej Lex (Lex Omega) 2412013 Stan prawny programu: 20130705 _ *7 if W 1 j _ _ _ _ _ __ lil KKl§§_102_rf_98_-_tekst Uzasadnienie prawne W tym stanie Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja obrońcy jest zasadna. Autor kasacji trafnie zarzuca rażące naruszenie przepisow postępowania przez sąd odwoławczy, które mogło miao wpływ na treść orzeczenia z powodów szczegółowo wymienionych przez obrońcę. Rację ma skarżący, gdy w kasacji wywodzi o rażącym naruszeniu przez sąd odwoławczy art. 406 § 2 kpkz 1969 r. poprzez niezasadne odrzucenie wniosków i argumentów apelacji. _ Sądowi Wojewódzkiemu w Lublinie uszła uwadze istota postępowania dowodowego, a w szczegoiności zasady dopuszczenia lub odmowy dopuszczenia wniosku dowodowego. Sądowi powinno być wiadome, że wyrazem realizacji prawa oskarżonego do obrony, zagwarantowanyrn w postępowaniu karnym, jest prawo m.in. do składania wniosków dowodowych. Postępowanie przed sądem powinno uwzględniać pełne reguły kontradyktoryjności oraz stymulowanie dążeniem sądu do wyjaśnienia całej prawdy obiektywnej. iylając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy trafnie wskazał, że przepisy kodeksu postępowania karnego, a w szczegóiności art. 155 (ob. 170) kpk, nie uzasadniają oddalenia wniosku dowodowego strony na tej tylko podstawie, że dotychczasowe dowody (m.in. przesłuchani świadkowie) jako "obiektywni i bezstronni" przedstawili już przestępcze zachowanie się sprawcy. Oddalając taki wniosek, a zwłaszcza tak uzasadniając swoją decyzję, Sąd już przed wyrokowaniem daje wyraz swojemu przekonaniu co do winy oskarżonego (wyrok Sądu Najwyższego z 18 grudnia 1975 r. , OSNKW 1976, nr 4-5, poz. 69 z głosą J. Nelkena: NP 1976, nr 11, s. 1619-1622). Orzecznictwo Sądu Najwyższego wyjaśniające istotę art. 155 kpk z 1969 r. sprowadza się do wyrażenia poglądu, iż nie można oddalić wniosku dowodowego na tej podstawie, że dotychczasowe dowody wskazały przeciwieństwo tego, co wnioskodawca zamierza udowodnić. Oznacza to, że niedopuszczaina jest ocena dowodu przed jego przeprowadzeniem (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 12 lipca 1988 r. ił¿łś.EiJl6i8_8 OSNPG 1988, nr 12, poz. 138, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 pażdziernika 1996 r. , Prok. i Pr. 19977479) i inne. Podnosząc wskazane wyżej zaopatrywania prawne na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Sąd Wojewódzki w Lublinie - w świetle wskazanych zasad - błędnie odmówił uwzględnienia wniosków dowodowych zawartych wapelacji, które zmierzały do wyjaśnienia prawdy materialnej. Sąd ten w sposób niezrozumiały rozstrzygnął wniosek dowodowy obrońcy postulujący o przesłuchanie trzech świadków w ramach uzupełnienia przewodu- sądowego w postępowaniu odwoławczym na ważkie okoliczności, bo określające miejsce powstania pożaru. Odmowa uwzględnienia tego wniosku dowodowego przez sąd odwoławczy- mimo powołania art. 155 § 1 pkt-3'kpk nie wyjaśnia tego, czy dowody te są nieprzydatnymi, czy też nie da się ich przeprowadzic (zob. k. 79y' akt). Również powołanie się na "art 402 kpk" nie wyjaśnia, czy podstawą odmowy sądu była zasada zawarta w § 1 tego przepisu, czy też niemożność przeprowadzenia dowodu z powodu braku ku temu warunków. W każdym razie, diametralnie inne sytuacje w § 1 i 2 art. 402- kpk z 1969 r. związane z rozstrzygnięciem wniosku o uzupełnienie postępowania dowodowego nie mogły wyfstępować jednocześnie w odniesieniu do tego samego wniosku. W opisanej sytuacji sąd odwoławczy powinien albo postąpić zgodnie z § 1 albo też w myśl § 2 art. 402 kpk. Jeśli więc uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego (k. 83y) odwołuje się do postępowania oddalającego wniosek, jakoby podstawą takiego rozstrzygnięcia była okoiicznośó oklreśiona w art. 402 § 1 kpk z 1969 r., to tego rodzaju twierdzenie mija się z prawdą. Kolejnym rażącym naruszeniem przepisu prawa procesowego przez sąd odwoławczy było błędne przyjęcie, jakoby wymieniony wuzasadnieniu orzeczenia sądu odwoławczego świadek Czesław O. był już wyczerpujące przestuchiwany w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawie (k - 83), podczas gdy skarżącemu chodziło o zupełnie inną osobę, bo o Zygfryda O., pokrzywdzonego w tej sprawie (k. 51 i 52). Chybionyjest również argument sądu odwoławczego, uzasadniający odmowę dopuszczenia dowodu z zeznań S.C. i 'y"ti.K. w sytuacji, gdy bez ich wysłuchania brak było podstaw do przyjęcia, że upływ 8 miesięcy od zdarzenia (tj. od pożaru) stwarza "stan nieprzydatności do stwierdzenia okoliczności", podnoszonej przez skazanego. Wskazane wyżej uchybienia procesowe sądu odwoławczego w kwestii rozstrzygnięcia wniosków obrońcy postulującego w apelacji o uzupełnienie przewodu sądowego byly tak oczywiste i rażąconaruszające wskazane przepisy prawa procesowego, że uzasadniały uwzględnienie kasacji obrońcy we wnioskowanym kierunku. W ponownym postępowaniu odwoławczym, Sąd Okręgowy w Lublinie powinien - zgodnie z zasadami procedowania obowiązującymi w postępowaniu odwoławczym, postąpić zgodnie z art. 402 § 2 (obecnie art. 452 § 2) kpk. Jeśii zaś się okaże, że uzupełnienie przewodu sądowego przez sąd odwoławczy dotyczyłoby "dowodu co do istoty sprawy", to w świetle dyrektywy zawartej w § 1 art. 402 kpk (obecnie art. § 1 art. 452 kpk) tego rodzaju czynność procesową może przeprowadzić tylko sąd pierwszej instancji. Mając na względzie przytoczone okoliczności Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. _ System informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 24r'2013 Stan prawny programu: 2013-07-05 _