Wyrok IV U 639/14

--- STRONA 1 --- Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 2 czerwca 2015 r. III AUa 1609/14 UZASADNIENIE Skład orzekający Przewodniczący: Sędzia SA Marta Sawińska (spr.). Sędziowie: SA Iwona Niewiadowska-Patzer, del. SO Izabela Halik. Sentencja Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2015 r. w Poznaniu sprawy R. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o emeryturę na skutek apelacji Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. od wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 5 sierpnia 2014 r. sygn. akt IV U 639/14; oddala apelację. Uzasadnienie faktyczne Decyzją z dnia 5 marca 2014 r. znak: (...) pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił R. S. prawa do emerytury z uwagi na niewykazanie przez wnioskodawcę 15-letniego okresu pracy w warunkach szczególnych. Zakład uwzględnił okres 13 lat, 2 miesięcy i 27 dni jako pracę w szczególnych warunkach, jednocześnie odmówił uwzględnienia do tego okresu odbywania zasadniczej służby wojskowej od 28 października 1971 r. do 16 października 1973 r. Wnioskodawca J. S. w odwołaniu do Sądu Okręgowego w Zielonej Górze domagał się zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania mu emerytury wywodząc, iż zgodnie z przepisami ustawy o powszechnym obowiązku obrony PRL z 21 listopada 1967 r. i uchwałą Sądu Najwyższego z 16 października 2013 r. okres służby wojskowej zalicza się do stażu uprawniającego do wcześniejszej emerytury. Wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2014 r. dokonano zmiany zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie odwołującemu prawa do emerytury począwszy od dnia 1 lutego 2014 r. U podstaw powołanego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne: III AUa 1609/14 - Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu --- STRONA 2 --- 1) 2) Wnioskodawca R. S. urodzony (...) wniosek o emeryturę zgłosił w dniu 10 lutego 2014 r., pozostając w zatrudnieniu. Na dzień 1 stycznia 1999 r. udowodnił 31 lat, 3 miesiące i 8 dni okresów składkowych i nieskładkowych oraz 13 lat, 2 miesiące i 27 dni okresów pracy w szczególnych warunkach. Wnioskodawca nie należy do otwartego funduszu emerytalnego. Wnioskodawca w okresie od 1 września 1967 r. do 31 lipca 1992 r. zatrudniony był w (...) Spółdzielni (...) w K. Od 1 kwietnia 1971 r. pracował jako peklowacz-wykrawacz mięsa. Od dnia 28 października 1971 r. do 16 października 1973 r. odbywał zasadniczą służbę wojskową. Od 1 listopada 1973 r. w (...) wykonywał pracę wędliniarza do 31 stycznia 1976 r. Decyzją z dnia 5 marca 2014 r. pozwany organ rentowy odmówił wnioskodawcy prawa do wcześniejszej emerytury, W tak ustalonym stanie faktycznym sąd uznał odwołanie za zasadne. Sąd I instancji wskazywał, że stan faktyczny sprawy był niesporny pomiędzy stronami, a istotą sporu w rozpoznanej sprawie było ustalenie czy R. S. legitymuje się okresem, co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych, w szczególności, czy okres zasadniczej służby wojskowej odbytej przez wnioskodawcę zalicza się do stażu uprawniającego do wcześniejszej emerytury. W świetle art. 184 Ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą o emeryturach i rentach z FUS, ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli: okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27. Emerytura ta przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Art. 32 ustawy emerytalnej przewiduje prawo do emerytury w obniżonym wieku dla ubezpieczonych urodzonych przed dniem 1 stycznia 1949 r., będących pracownikami zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Za pracownika zatrudnionego w szczególnych warunkach uważa się pracownika zatrudnionego przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia, oraz w znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. --- STRONA 3 --- Wiek emerytalny, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom tym przysługuje prawo do emerytury ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.). Mężczyzna, będący pracownikiem zatrudnionym w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, może przejść na emeryturę w wieku 60 lat pod warunkiem, że udowodnił wymagany okres składkowy i nieskładkowy - co najmniej 25 lat, w tym, co najmniej 15-letni okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze okresy pracy w takim charakterze stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. Jednocześnie w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno- rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz. U. Nr 10, poz. 49 z późn. zm.) w postępowaniu o świadczenia rentowe i emerytalne, toczącym się przed organami rentowymi, obowiązuje zamknięty katalog środków dowodowych służących potwierdzaniu okoliczności mających istotne znaczenie dla nabycia praw do tych świadczeń oraz ich wysokości, albowiem z § 21 pkt 1 i 4 tego rozporządzenia wynika, że jeżeli pracownik ubiega się o przyznanie emerytury lub renty z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, jedynym środkiem dowodowym potwierdzającym okresy takiego zatrudnienia jest zaświadczenie zakładu, stwierdzające charakter i stanowisko pracy w poszczególnych okresach oraz inne okoliczności, od których jest uzależnione przyznanie takiej emerytury lub renty, a nadto pisemne zaświadczenia zakładów pracy, wydane na podstawie posiadanych dokumentów oraz legitymacje ubezpieczeniowe, a także inne dowody z przebiegu ubezpieczenia. W ocenie Sądu I instancji przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło na jednoznaczne ustalenie, że wnioskodawca wykazał, iż na dzień 1 stycznia 1999 r. co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że okres zasadniczej służby wojskowej odbytej w czasie trwania stosunku pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze zalicza się do stażu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym (art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.), jeżeli pracownik w ustawowym terminie zgłosił swój powrót do tego zatrudnienia (tak Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 6 kwietnia 2006 r., III UK 5/06 (niepublikowany), z dnia 4 grudnia 2013 r., II UK 217/13 - LEX nr 1408683, oraz w uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2013 r., II UZP 6/13 - Biuletyn SN 2013/10/24). --- STRONA 4 --- W uzasadnieniu uchwały z dnia 16 października 2013 r., III UZP 6/13 Sąd Najwyższy wyjaśnił, iż gdy chodzi o przepisy prawne dotyczące powszechnego obowiązku obrony, uwzględniając stan faktyczny sprawy (wnioskodawca odbywał służbę wojskową w okresie od 28 października 1971 r. do 16 października 1973 r.) podstawowe znaczenie ma pierwotne brzmienie ustawy, obowiązujące od jej wejścia w życie do 1 stycznia 1975 r. Zgodnie z obowiązującym wówczas art. 108 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony (Dz. U. z 1967 r. Nr 44, poz. 220), okres odbytej zasadniczej okresowej służby wojskowej zaliczał się do okresu zatrudnienia, w zakresie wszelkich uprawnień związanych z zatrudnieniem, pracownikom, którzy po odbyciu tej służby podjęli zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy, w którym byli zatrudnieni przed powołaniem do służby albo w tej samej gałęzi pracy. Przepis art. 106 ust. 1 tej ustawy wskazywał na obowiązek pracodawcy, który zatrudniał pracownika w dniu powołania do zasadniczej służby wojskowej, do zatrudnienia go na poprzednio zajmowanym stanowisku lub na stanowisku równorzędnym pod względem rodzaju pracy oraz zaszeregowania osobistego jeżeli w ciągu 30 dni od dnia zwolnienia z tej służby pracownik zgłosił swój powrót do zakładu pracy w celu podjęcia zatrudnienia. Dlatego zdaniem Sądu Okręgowego chybione jest stanowisko pozwanego organu rentowego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podnoszone w odpowiedzi na odwołanie, że okres służby wojskowej odwołującego podlega uwzględnieniu, o ile wnioskodawca po zakończeniu okresu służby wojskowej został zatrudniony w tych samych warunkach przez pracodawcę, u którego był zatrudniony w chwili powołania do służby. Powołany przepis art. 108 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony wyraźnie bowiem stanowił, że warunkiem zaliczenia pracownikowi czasu odbywania zasadniczej służby wojskowej do okresu zatrudnienia było podjęcie zatrudnienia w ciągu 30 dni od dnia zwolnienia z tej służby w tym samym zakładzie pracy, w którym był zatrudniony przed powołaniem do służby, a zgodnie z art. 106 ust. 1 powołanej ustawy zakład pracy jest obowiązany zatrudnić go na poprzednio zajmowanym stanowisku lub na stanowisku równorzędnym pod względem rodzaju pracy oraz zaszeregowania osobistego. Zupełnie nieuprawnione zdaniem sądu I instancji są dywagacje pozwanego zawarte w uzasadnieniu odpowiedzi na odwołanie odnoszące się do obowiązku podjęcia przez pracownika zatrudnienia " w tych samych warunkach (istotna jest ciągłość pracy w szczególnych warunkach)", które nijak się mają do uzasadnienia uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2013 r. Sąd Okręgowy zauważał, że przywołana przez pozwanego teza dotyczy wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2012 r., I UK 399/11 - (LEX nr 1211140), a nie jak podnosi pozwany uchwały Sądu Najwyższego. Ponadto z uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego w sprawie I UK 399/11 wynika także, że warunki wliczenia zasadniczej służby wojskowej do zatrudnienia w szczególnych warunkach zostały określone w art. 108 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku (...) oraz w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie szczegółowych uprawnień żołnierzy i ich rodzin. Przepisy te, na podstawie których przerwę w wykonywaniu zatrudnienia w ramach stosunku pracy wywołaną odbywaniem zasadniczej służby wojskowej zalicza się-z zachowaniem --- STRONA 5 --- ciągłości pracy - do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień uzależnionych od ilości lat pracy w danym zakładzie lub gałęzi pracy oraz w zakresie szczególnych uprawnień uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie, należy tłumaczyć tak, że okres zasadniczej służby wojskowej jest okresem pracy na takich samych warunkach, jak przed powołaniem do służby, a poborowy odbywający służbę uważany jest za pracownika. Na gruncie § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, który stanowi, iż okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy, pojęcia "pracownik", "stosunek pracy", czy "zatrudnienie" nie mogą być interpretowane inaczej, niż oznacza je Kodeks pracy (por. art. 6 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 z późn. zm.). Sumowanie się kolejnych okresów ubezpieczenia, uznawanych za takie w czasie ich realizacji, stwarza staż, którego uzyskanie uzasadnia oczekiwanie przyszłych świadczeń. Oczekiwanie to powinno korzystać z ochrony i taką funkcję spełnia odwołanie się w art. 31 ust. 4 i art. 184 do regulacji obowiązujących przed wejściem w życie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, powodujące utrwalenie sytuacji sprzed dnia 1 stycznia 1999 r. bez wprowadzenia innego sposobu wyliczenia stażu ubezpieczenia (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2010 r., II UK 313/09, OSNP 2011 nr 19-20, poz. 260 i z dnia 13 lipca 2011 r., I UK 12/11, niepublikowany). Ponieważ w rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostawało, że wnioskodawca przed upływem 30 dni od zwolnienia ze służby wojskowej podjął dalsze zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy gdzie pracował w szczególnych warunkach przed powołaniem do służby, okres odbytej służby wojskowej jest także okresem pracy w szczególnych warunkach w rozumieniu § 3 i 4 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach w szczególnym charakterze. Mając powyższe na względzie Sąd I instancji na podstawie art. 477 § 2 k.p.c. orzekł jak w wyroku. Apelację od powołanego rozstrzygnięcia wywiódł pozwany organ rentowy, domagając się zmiany wyroku i oddalenia odwołania, ewentualnie- uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zarzuty apelacji objęły: - naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. polegające na przyjęciu, że odwołujący legitymuje się 15-letnim okresem pracy w warunkach szczególnych, podczas gdy staż ten wynosi 13 lat 2 miesiące i 27 dni, - naruszenie art. 108 ust. 1 w zw. z art. 106 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony (Dz. U. z 1967/44/220), w związku z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 22 listopada 1968 r. w sprawie szczegółowych uprawnień 14 --- STRONA 6 --- 1) 2) żołnierzy i ich rodzin (Dz. U. Nr 44, poz. 318) poprzez błędną wykładnię w sytuacji gdy po zakończeniu służby wojskowej odwołujący nie powrócił do pracy w warunkach szczególnych. - naruszenie art. 184 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS w zw. z § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983/8/43) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu istnienia po stronie ubezpieczonego 15-letniego okresu pracy w warunkach szczególnych. R. S. wniósł o oddalenie apelacji pozwanego organu rentowego. Uzasadnienie prawne Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja pozwanego jest bezzasadna. Nietrafne są postawione w apelacji zarzuty naruszenia zarówno prawa procesowego jak i wskazanych norm prawa materialnego. Sąd Apelacyjny w pełni podziela ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego, które przyjmuje również za podstawę swojego orzeczenia, co czyni zbędnym ponowne ich w tym miejscu szczegółowe przywoływanie. W świetle art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40 tej ustawy, jeżeli w dniu jej wejścia w życie, (czyli 1 stycznia 1999 r.) osiągnęli: okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 tej ustawy. Z kolei w myśl art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, ubezpieczonym będącym pracownikami, zatrudnionym w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż powszechny wiek emerytalny, określony w art. 27 ust. 2 i 3 tej ustawy (ust. 1), przy czym dla celów ustalenia uprawnień emerytalnych, o których mowa w ust. 1, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia (ust. 2), zaś wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych (ust. 4). Szerokiej wykładni pojęcia "przepisy dotychczasowe" dokonał Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 13 lutego 2002 r., III ZP 30/01 (OSNAPiUS 2002 Nr 10, poz. 243), wskazując, że "przepisy --- STRONA 7 --- dotychczasowe", o których mowa w odesłaniu, to § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.), stanowiący, iż okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy; § 4-8a rozporządzenia określające wiek emerytalny i okres wykonywania pracy w szczególnych warunkach pracowników wykonujących prace wyszczególnione w wykazach A i B stanowiących załącznik do rozporządzenia oraz § 9-15 dotyczące wieku emerytalnego i warunków przechodzenia na emeryturę osób zatrudnionych w szczególnym charakterze. W sprawie na etapie postępowania apelacyjnego nie było przedmiotem sporu, iż wnioskodawca w okresie od 1 kwietnia 1971 r. do 27 października 1971 r. oraz od 1 lutego 1976 r. do 30 września 1988 r. (z wyłączeniem służby wojskowej) zatrudniony był w (...) (...) w K., gdzie wykonywał prace rozbieracza-wykrawacza i ubojowca w rozumieniu poz. 8 pkt 5 i 1 działu X Wykazu A stanowiącego załącznik do wskazanego wyżej rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r., Organ rentowy we wniesionej apelacji w istocie zaskarżył jedynie możliwość zaliczenia wnioskodawcy do okresu pracy w szczególnych okresu pełnienia służby wojskowej odbytej w ramach powszechnego obowiązku odbywania służby wojskowej w okresie od 28 października 1971 r. do 16.10. 1973 r., a to wobec braku powrotu do poprzedniego pracodawcy na to samo stanowisko pracy co poprzednio (stanowisko związane z pracą w warunkach szczególnych). Analizując ten zarzut zauważyć wypada, iż okres odbytej zasadniczej lub okresowej służby wojskowej zaliczał się do okresu zatrudnienia, w zakresie wszelkich uprawnień związanych z zatrudnieniem, pracownikom, którzy po odbyciu tej służby podjęli zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy, w którym byli zatrudnieni przed powołaniem do służby, albo w tej samej gałęzi pracy. Zgodnie z ust. 3 art. 108 warunkiem zaliczenia okresu odbytej służby wojskowej do okresu zatrudnienia jest zachowanie terminów, o których mowa w art. 106 ust. 1 lub art. 107 ust. 1. Stosownie do art. 106. 1. zakład pracy, który zatrudniał pracownika w dniu powołania do zasadniczej lub okresowej służby wojskowej, jest obowiązany zatrudnić go na poprzednio zajmowanym stanowisku lub stanowisku równorzędnym pod względem rodzaju pracy oraz nie niżej opłacanym, jeżeli najpóźniej w ciągu trzydziestu dni od dnia zwolnienia z tej służby pracownik zgłosił swój powrót do zakładu pracy w celu podjęcia zatrudnienia. Niezachowanie tego terminu powodowało rozwiązanie stosunku pracy z mocy prawa, chyba że nastąpiło z przyczyn niezależnych od pracownika. W związku z rozbieżnym orzecznictwem co do zaliczania okresu służby wojskowej do okresu pracy w szczególnych warunkach Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów II UZP 6/13 z dnia 16 października 2013 r. w sposób uprawniony przesądził (OSNP 2014/3/42, LEX nr 1385939, Biul.SN 2013/10/24, M.P.Pr. (...)-101), iż czas zasadniczej służby wojskowej odbytej w okresie obowiązywania art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. --- STRONA 8 --- Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądów Powszechnych. Nr 44, poz. 220, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1974 r.) zalicza się - na warunkach wynikających z tego przepisu - do okresu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym (art. 184 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.). Istota podjętej uchwały sprowadza się do przyjęcia zasady, że pracownikowi, który we wskazanym terminie po zakończeniu służby wojskowej podjął pracę u pracodawcy, u którego był zatrudniony w chwili powołania do tej służby, okres służby podlega wliczeniu do okresu zatrudnienia w zakresie szczególnych uprawnień uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie. W świetle uchwały powołane wyżej regulacje ustanawiały fikcję prawną, z której wynika, że pracownik zatrudniony w szczególnych warunkach, który po zakończeniu czynnej służby wojskowej powraca do tego zatrudnienia w przepisanym terminie, zachowuje status pracownika zatrudnionego w szczególnych warunkach w rozumieniu § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w okresie pełnienia tej służby. Oznacza to, iż zaliczenie okresu służby wojskowej do okresu pracy w szczególnych warunkach możliwe jest w takiej sytuacji, kiedy pracownik wykonujący pracę w szczególnych warunkach powołany jest do służby wojskowej i następnie po zwolnieniu z tej służby zgłasza się do pracy w przepisanym terminie. W świetle niekwestionowanych ustaleń Sądu Okręgowego wnioskodawca wszystkie warunki zaliczenia okresu służby wojskowej do okresu pracy w szczególnych warunkach spełnił, tj. przed powołaniem do służby wykonywał pracę w warunkach szczególnych a po zwolnieniu z tej służby w przepisanym terminie zgłosił się do pracy. Z niekwestionowanych przez pozwany organ rentowy zeznań wnioskodawcy wynika, że stanowisko pracy na jakim świadczył zatrudnienie przed podjęciem służby wojskowej zostało obsadzone przez innego pracownika, wobec czego niemożliwym (i to wyłącznie z przyczyn leżących po stronie pracodawcy) stał się powrót do tego samego zatrudnienia. Odwołujący zmuszony był przyjąć zaproponowane inne miejsce pracy, zaś na stanowisko pracy w warunkach szczególnych powrócił 1 lutego 1976 r. Mając na uwadze całość zaprezentowanej argumentacji orzeczono o oddaleniu apelacji pozwanego jako bezzasadnej w rozumieniu art. 385 k.p.c.