Orzeczenie IV Kow 971/22/s 27 kwietnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Białymstoku IV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt IV Kow 971/22/s 27 kwietnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Białymstoku IV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący — sędzia SO Marek Zaniewski po rozpoznaniu skargi skazanego K. L. na decyzję dyrektora Aresztu Śledczego w B. z 7 kwietnia 2022 r. w przedmiocie ukarania dyscyplinarnego na podstawie art. 7 $ 1, 21 5k.k.w. postanawia: zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Decyzją z 7 kwietnia 2022 r. dyrektor Aresztu Śledczego w B. wymierzył skazanemu K. L. karę dyscyplinarną w postaci pozbawienia możliwości dokonywania zakupów żywnościowych na okres do 3 miesięcy za posiadanie w miejscu pracy (w firmie zewnętrznej B.) telefonu komórkowego z aktywną kartą SIM, kartą pamięci i słuchawkami. Na powyższą decyzję skazany złożył skargę. Podał, że przyznał się do popełnienia przekroczenia dyscyplinarnego i ma pełną świadomość tego, że posiadanie telefonu komórkowego w pracy, świadczonej poza terenem zakładu karnego jest surowo zabronione. Żałuje, ponieważ z tego powodu wiele stracił: został zdegradowany z grupy klasyfikacyjnej R- 3 do R-1, został pozbawiony odpłatnego zatrudnienia oraz możliwości dokonywania zakupów artykułów żywnościowych na okres 3 miesięcy. Oświadczył, że już pierwsza z tych kar jest zbyt surowa i w jego przekonaniu winien być zdegradowany do grupy R- 2. Sąd penitencjarny zważył co następuje: Skarga skazanego nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. 'W myśl przepisu art. 142 $ 1 k.k.w. skazany podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za zawinione naruszenie nakazów lub zakazów wynikających:z ustawy, regulaminu lub innych przepisów wydanych na jej podstawie albo ustalonego w zakładzie karnym lub miejscu pracy porządku, zwane przekroczeniem. Ttak, tego rodzaju nakazy i zakazy ustala min. przepis art. 110 2 $ 4 k.k.w. stanowiący, że skazany nie może posiadać poza depozytem środków łączności oraz przedmiotów i dokumentów, które mogą stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa w zakładzie karmym. Poza jakimkolwiek sporem w tej sprawie pozostaje, że skazany K. L. posiadał miejscu pracy — w firmie (...), którą świadczył w systemie bez konwojenta telefon komórkowy z aktywną kartą SIM, kartą pamięci i słuchawkami. Przedmioty te zostały ujawnione w czasie dokonanej 7 kwietnia 2022 r. kontroli ww. miejsca pracy, a skazany przyznał, że należą do niego. 'W czasie dotyczących tego zdarzenia rozmów z wychowawcą i dyrektorem Aresztu Śledczego w B. przeprosił za swoje zachowanie, dodając, że nie wiedział, jakie mogą być tego konsekwencje. Podobnie i w treści złożonej w przedmiotowej sprawie skarg wyraża w tym względzie skruchę, tyle że jest ona reakcją na ponoszone dolegliwości (degradacja, ukaranie dyscyplinarne, pozbawienie odpłatnej pracy), nie zaś krytyczną ocenę swojej postawy. Skazany czuje się nazbyt surowo potraktowany, ale obiektywnie nie miało to miejsca. Zawężając pole oceny do faktu ukarania dyscyplinarnego stwierdzić należało, że w przypadku popełnienia przekroczenia takiej dużej wagi, stwarzającego realne zagrożenie dla bezpieczeństwa w zakładzie karnym, od wymierzenia mu kary dyscyplinarnej nie można było odstąpić. Przybrała ona postać pozbawienia woiności dokonywania zakupów artykułów żywnościowych, to jest kary zapewne --- STRONA 2 --- * uciążliwej, ale nie najbardziej dolegliwej z kar przewidzianych przez ustawodawcę W przepisie art. 143 $ 1 pkt 4) k.k.w. Dyrektor Aresztu Śledczego w B. wymierzając tego rodzaju karę musiał mieć na względzie rodzaj i okoliczności tegoż przekroczenia oraz zadbać o to, aby za sprawą tej kary udało się w stosunku do skazanego osiągnąć cel wychowawczy. Wziął jednak pod uwagę jego dotychczasowe postępowanie, jak i to, że przyznał się do popełnienia tegoż przekroczenia, w przeciwnym razie kara dyscyplinarna za tego typu przekroczenie zapewne byłaby surowsza. Reasumując stwierdzić należało, że przedmiotowe postępowanie nie wykazało istnienia podstaw do podważenia zasadności zaskarżonej decyzji, będącej decyzją zgodną z prawem i nieprzekraczającą zarazem zasad swobodnego uznania. Dlatego też Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.