Decyzja IV Kow 967/22/s 27 kwietnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Białymstoku IV Wydział Penitencjarny i Nadzoru n

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt IV Kow 967/22/s 27 kwietnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Białymstoku IV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący - sędzia SO Marek Zaniewski po rozpoznaniu skargi skazanego K. L. na decyzję komisji penitencjarnej Aresztu Śledczego w B. z 7 kwietnia 2022 r. w przedmiocie zakwalifikowania skazanego do dalszego odbywania kary w zakładzie karnym typu zamkniętego w grupie i podgrupie klasyfikacyjnej R-1/p na podstawie art. 7 $ 1, $21 $ Skk.w. postanawia utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzją 2 7 kwietnia 2022 r. komisja penitencjarna Aresztu Śledczego w B, zakwalifikowała skazanego K. L. do dalszego odbywania kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym typu zamkniętego, w grupie i podgrupie klasyfikacyjnej R-1/p. Na powyższą decyzję skazany złożył skargę. Podał, że przyznał się do popełnienia przekroczenia dyscyplinarnego i ma pełną świadomość tego, że posiadanie telefonu komórkowego w pracy, świadczonej poza terenem zakładu karnego jest surowo zabronione. Żałuje, ponieważ z tego powodu wiele stracił: został zdegradowany z grupy klasyfikacyjnej R- 3 do R-1, został pozbawiony odpłatnego zatrudnienia oraz możliwości dokonywania zakupów artykułów żywnościowych na okres 3 miesięcy. Oświadczył, że już pierwsza z tych kar jest zbyt surowa i w jego przekonaniu winien być zdegradowany do grupy R- 2. Sąd Penitencjarny zważył, co następuje: Skazany K. L. korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 7 $ 1 k.k.w. zaskarżył decyzję komisji penitencjarnej Aresztu Śledczego w B. z powodu jej niczasadności, jednakże analiza zarzutów przedstawionych w skardze, a także informacji zawartych w aktach sprawy prowadzi do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza istniejącej regulacji prawnej. Zgodnie z treścią przepisu art. 88 $ 6 pkt 3 k.k.w. w zakładzie karnym typu zamkniętego można osadzić skazanego przebywającego dotychczas w zakładzie karnym typu otwartego lub półotwartego, jeżeli negatywna ocena jego postawy i zachowania, a także względy bezpieczeństwa zakładu wskazują, że należy wobec niego wykonywać karę w warunkach zwiększonej izolacji i zabezpieczenia. Skarżona decyzja jest konsekwencją przyjęcia, że zachowanie skazanego K. L. w toku odbywania kary uległo pogorszeniu na tyle, że warunki, którymi dysponuje zakład karnym typu otwartego, jako niezapewniające odpowiedniego nad nim nadzoru, stały się dla niego nieodpowiednie. Takie stanowisku podjęto w obliczu wydarzeń z 7 kwietnia 2022 r. kiedy to w czasie kontroli miejsca zatrudnienia skazanego, które świadczył w systemie bez konwojenta ujawniono, że posiadł telefon komórkowy z aktywną kartą SIM i kartą pamięci. Skazany skonfrontowany z efektami kontroli nie negował, że ww. przedmioty należały do niego. Za swoje zachowanie przeprosił, zasłaniając się twierdzeniem, że nie zdawał sobie sprawy z tego, że posiadanie telefonu w miejscu pracy będzie się wiązać za tak poważnymi dla niego konsekwencjami. Tymczasem bardzo dobrze zdawał sobie z tego sprawę — niemożność posiadania przez osadzonych, poza depozytem, żadnych środków łączności jest jedynym z wielu, aczkolwiek powszechnie znanym zakazem (wynikającym z przepisu art. 110a $ 2k.k.w.), o którym osadzonych się poucza. Korzystanie z przywileju świadczenia pracy poza terenem zakładu karnego w systemie bez korwojenta w żadnym razie z tego zakazu nie zwalnia. Do wykonywania pracy w takim systemie, jaki i odbywania kary w otwartym zakładzie karnym kieruje się osadzonych, którzy rokują pozytywnie w kwestii zdolności do samodyscypliny i kontroli, --- STRONA 2 --- . a podjęcie tego rodzaju decyzji w kwestii skazanego okazało się przedwczesne. Zawiódł zaufanie, a dodatkowo dał zły przykład innym więźniom i implikował realne zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa w zakładzie karnym. Treść inicjującej przedmiotowe postępowanie skargi oparł na przekonaniu, że został nazbyt surowo potraktowany, ale obiektywnie nie miało to miejsca. W obliczu popełnienia przekroczenia dyscyplinarnego takiej wagi nie mógł w dalszym ciągu legitymować się pozytywną prognozą penitencjarną w kwestii odbywania kary nie tylko w zakładzie karnym typu otwartego, ale półotwartego również, Warunki zmniejszonego nadzoru i izolacji stały się dla niego nieodpowiednie. Reasumując stwierdzić należało, że skarżona decyzja nie narusza obowiązujących regulacji prawnych, ani zasad swobodnego uznania. Dlatego też Sąd nie uwzględnił wywiedzionej od niej skargi, orzekając jak w sentencji.