Decyzja IV Kow 93/21/s Dnia 10 lutego 2021 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku IV Wydział Penitencjarny i Nadzo

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IV Kow 93/21/s Dnia 10 lutego 2021 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku IV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący — sędzia SO Marek Zaniewski po rozpoznaniu skargi obrońcy skazanego R. B. na decyzję komisji penitencjaraej Zakładu Karnego w B. z dnia 31 grudnia 2020 roku w przedmiocie zakwalifikowania skazanego do dalszego odbywania kary w zakładzie karnym typu zamkniętego w grupie i podgrupie klasyfikacyjnej R-1/p na podstawie art. 7 $ 1, $21 $ 5k.k.w. postanawia zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy Decyzją z dnia 31 grudnia 2020 roku Komisja Penitencjarna Zakładu Karnego w B. zakwalifikowała skazanego R. B. do dalszego odbywania kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym typu zamkniętego w grupie i podgrupie klasyfikacyjnej R-1/p. Na powyższą decyzję złożył skargę obrońca skazanego zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę Decyzji przejawiający się w uznaniu przez Komisję Penitencjarną, iż zmiana typu zakładu karnego w którym odbywa karę pozbawienia wolności skazany R. B. jawi się celowa z uwagi na okoliczność, iż ujawnione przedmioty służące do utrzymywania sprawności fizycznej, podczas gdy mając na uwadze okoliczność, że ujawnione przedmioty służyły jedynie celom sportowym nie sposób uznać, iż fakt ich ujawnienia miałby świadczyć o celowości zmiany typu zakładu karnego na zakład karny typu zamkniętego, szczególnie biorąc pod uwagę, że poprzez posiadanie tych przedmiotów skazany nie naruszył porządku i bezpieczeństwa jednostki penitencjarnej. Wskazując na powyższe, wniósł o zmianę zaskarżonej Decyzji poprzez jej uchylenie i ponowne skierowanie skazanego R. B. do wykonywania kary w zakładzie kamym typu półotwartego -Zakład Karny w B.. Sąd Penitencjarny ustalił i zważył, co następuje: Skarga obrońcy skazanego nie może być uznana za zasadną, Skazany R. B. za pośrednictwem swojego obrońcy korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 7 $ 1 k.k.w. zaskarżył decyzję komisji penitencjarnej Aresztu Śledczego w B. z powodu jej niezasadności, jednakże analiza zarzutów przedstawionych w skardze, a także informacji zawartych w aktach sprawy prowadzi do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza istniejącej regulacji prawnej. W ocenie Sądu Okręgowego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie daje podstaw do podważenia trafności stanowiska Komisji Penitencjarnej Zakładu Karnego w B. w zakresie przyjęcia, że dotychczasowe zachowanie skazanego R. B. w czasie pobytu wizolacji więziennej nie gwarantuje, że bez oporów poddałby się on rygorom obowiązującym w zakładzie karnym typu półotwartego i nie stwarzał dalszego zagrożenia dla bezpieczeństwa tego zakładu. Komisja Penitencjarna Zakładu Karnego w B. przy podejmowaniu decyzji klasyfikacyjnej wobec skazanego słusznie wzięła pod uwagę, iż skazany podczas obecnego pobytu w tej jednostce penitencjarnej wykorzystywał sprzęt kwaterunkowy 1). stoły, taborety, trzonki do szczotek niezgodnie z przeznaczeniem. Co istotne z notatki służbowej oddziałowego z dnia 31 grudnia 2020 r. pełniącego --- STRONA 2 --- wówczas służbę wynika, iż współosadzeni z celi mieszkalnej (...) szykują przed treningiem ciężary w postaci worków z wodą tzw. „cycki”, a po treningu woda zostaje wylana. W tiwakcie ćwiczeń skazany wyznacza jednego osadzonego do pilnowania, czy nie zbliża się funkcjonariusz. Analiza nadesłanych materiałów wskazuje w sposób jednoznaczny, iż opisane powyżej zachowanie skazanego związane z angażowaniem innych współosadzonych z celi do przygotowywania obciążeń przed ćwiczeniami związana była z jego przynależnością do podkultury przestępczej, silnym utożsamianiem się z jej zasadami oraz przejawianiem cech osoby dominującej i mającej duży wpływ na atmosferę wśród osadzonych. W świetle powyższego trudno zgodzić się ze stanowiskiem obrońcy skazanego, iż skazany przez wykorzystywanie sprzętu kwatermistrzowskiego niezgodnie z jego przeznaczeniem w sposób wskazany powyżej nie naruszył porządku i bezpieczeństwa jednostki penitencjarnej. W realiach przedmiotowej sprawy trudno również zgodzić się ze stanowiskiem obrońcy skazanego zawartym w piśmie procesowym zdnia 26 stycznia 2021 r. (data wpływu), jakoby podjęcie przez skazanego ćwiczeń fizycznych w sposób wskazany powyżej wynikało z zaleceń lekarskich związanych z rozpoznanym u skazanego nadciśnieniem tętniczym krwi i koniecznością redukcji masy ciała, bowiem nie wskazuje na to analiza nadesłanej książki zdrowia skazanego. Z tegoż dokumentu nie wynika bowiem, aby takie zalecenie wobec skazanego w formie pisemnej w związku z rozpoznanym u niego nadciśnieniem tętniczym krwi zostało sformułowane w trakcie wizyt, czy to przez Jekarzy ogólnych aresztu, czy też w trakcie odbytej konsultacji kardiologicznej w dniu 20.10.2020 r. Skazany jedynie w trakcie pobytu w Zakładzie Karnym w B. zwracał się do dyrektora tegoż zakładu o posiadanie pod celą kółka do rehabilitacji, co zostało pozytywnie zaopiniowane przez lekarza tegoż zakładu. Zresztą skazany w trakcie toczącego się postępowania dyscyplinarnego zaprzeczał, aby w ostatnim czasie ćwiczył w celi mieszkalnej, a jedynie na spacerze i nic nie wspominał o takich Zgodzić się należy zatem ze stanowiskiem Komisji Penitencjarnej Zakładu Karnego w B., iż zachowanie skazanego opisane powyżej było przykładem niedopuszczalnego braku odpowiedzialności i samokontroli niezbędnych do odbywania kary w zakładzie karnym o zmniejszonym nadzorze i izolacji i słusznie zostało ocenione jako negatywne nie pozwalające na dalsze odbywanie kary w zakładzie karnym typu półotwartego. Stwierdzić zatem należy, iż Komisja Penitencjarna Zakładu Karnego w B. przy uwzględnieniu art. 8984 kw słusznie skierowała skazanego R. B. do dalszego odbywania kary w zakładzie karnym typu zamkniętego nadając mu grupę i podgrupę klasyfikacyjną R-1/p. Dlatego też, stwierdzając prawidłowość zaskarżonej decyzji, Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.