Decyzja IV Kow 912/22/s Dnia 19 kwietnia 2022 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku TV Wydział Penitencjarny i Na

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt IV Kow 912/22/s Dnia 19 kwietnia 2022 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku TV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący — sędzia SO Marek Zaniewski po rozpoznaniu skargi skazanego P. F. na decyzję dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia 12 kwietnia 2022 roku w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej w trybie art. 141a $ I k-k.w. na podstawie art. 7 $ 21 5 kk.w. postanawia utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, Decyzją z dnia 12 kwietnia 2022 roku dyrektor Aresztu Śledczego w B. nie uwzględnił wniosku skazanego P. F. o udzielenie mu zezwolenia na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej w trybie art. 141 a $ 1 k.k.w. celem opieki nad 2,5 letnią córką oraz opieki nad przyszłą żoną, po operacji planowanej na dzień 19.04.2022 r. wskazując, iż wskazane okoliczności nie wyczerpują przesłanek z wskazanego wyżej przepisu, a nadto podnosząc, iż wobec jego osoby kształtuje się negatywnie prognoza kryminologiczno-społeczna, co do wykorzystania udzielonego mu zezwolenia. Na powyższą decyzję skazany złożył skargę wnosząc o udzielenie mu zezwolenia na opuszczenie jednostki penitencjarnej w trybie art. 141a$1 kkw od dnia 19 kwietnia 2022 r. do dnia 24 kwietnia 2022 r. podnosząc zarazem, iż termin operacji jego przyszłej żony został przesunięty z uwagi na jej zły stan zdrowia. Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i udzielenie mu zezwolenia na opuszczenie jednostki penitencjarnej na okres 5 dni z osobą godną zaufania. Sąd penitencjarny ustalił i zważył, co następuje: Kolejna skarga skazanego w którym powołuje się on na te same okoliczności związane z planowaną operacją jego przyszłej żony nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 7 $ 1 k.k.w skarga służy na decyzję wydaną z naruszeniem prawa, natomiast w ocenie Sądu Okręgowego zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o ocenę okoliczności podniesionych we wniosku, pod kątem istnienia przesłanek z art. 141 a $ I k.k.w. i nie narusza istniejącej regulacji prawnej. Stosownie do treści art. 141 a $ I k.k.w, dyrektor zakładu karnego może udzielić skazanemu zezwolenia na opuszczenie zakładu karnego pod konwojem funkcjonariusza Służby Więziennej, osoby godnej zaufania lub samodzielnie, na czas nieprzekraczający 5 dni, w celu odwiedzenia poważnie chorego członka rodziny, uczestnictwa w pogrzebie członka rodziny oraz w innych wypadkach szczególnie ważnych dla skazanego. Zdaniem Sądu, dyrektor Aresztu Śledczego w B. nie dopuścił się naruszenia prawa, ani granic swobodnego uznania przyjmując, iż okoliczności, na które skazany powołał się w swoim wnioski nie uprawniają go do korzystania z zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karnego w trybie art. 141 a $ I k.k.w. ' --- STRONA 2 --- . Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze należy zaznaczyć, że nie ma podstaw by uznać, iż aktualna sytuacja rodzinna skazanego uprawniała do przyjęcia, że jego obecność w miejscu zśunieszkania jest w chwili obecnej konieczna w rozumieniu art. 141a$1 kkw. Przede wszystkim skazany nie przedłożył do wniosku żadnego zaświadczenia lekarskiego wskazującego, iż jego przyszła żona K. K. ma'na dzień 19 kwietnia 2022 r. zaplanowany termin hospitalizacji celem wykonania zabiegu operacyjnego o którym wspominał skazany w swojej skardze. Wreszcie skazany nie wskazał dlaczego inne osoby z jego rodziny, czy też przyszłej żony nie mogą zapewnić opieki jego najbliższym w okolicznościach wskazanych we wniosku. Tymczasem z załączonej przez dyrektora aresztu dokumentacji wynika, iż skazany przebywając w jednostce penitencjarnej utrzymuje kontakty ze swoją matką, którą mógłby przecież poprosić o sprawowanie opiekę nad nieletnią córką w czasie pobytu w szpitalu jego przyszłej żony. Dlatego też Sąd Okręgowy nie uwzględnił skargi skazanego, przyjmując że zaskarżona przez niego decyzja jest decyzją słuszną, nie naruszającą obowiązujących przepisów prawa, ani granic swobodnego uznania.