Decyzja IV Kow 904/22/s 15 kwietnia 2022 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku TV Wydział Penitencjarny i Nadzoru

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt IV Kow 904/22/s 15 kwietnia 2022 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku TV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący — sędzia SO Mariusz Pankowiec po rozpoznaniu skargi skazanego J. W. na decyzję Aresztu Śledczego w B, z 12 kwietnia 2022 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej w trybie art. 141a $ 1 k.k.w. na podstawie art. 7 $ 1, 2,31 5 k-k.w. postanawia zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Skazany J. W. zwrócił się do dyrektora Aresztu Śledczego w B. z wnioskiem o udzielenie mu na zasadzie art. 141 a $ 1 k.k.w. zezwolenia na jednostki penitencjarnej w dniach 17 -18 kwietnia 2022 r. podnosząc, że chciałby pomóc swojej matce w przygotowaniach do Ś., w tym w pracach porządkowych. Decyzją z 12 kwietnia 2022 r, dyrektor Aresztu Śledczego w B. nie przychylił się do ww. wniosku, wskazując, że jego motywacja nie wyczerpuje przesłanek z art. 141 a $ I k.k.w., a udzieleniu skazanemu przedmiotowego zezwolenia sprzeciwia się dodatkowo jego negatywna prognoza kryminologiczno- społeczna. Na powyższą decyzję skazany wystosował skargę. Podał, że zdaje sobie sprawę z tego, że widzenie z matką po 5 latach nie jest sprawą pilną oraz, że ponosi konsekwencje swojego zachowania, którego żałuje, niemniej uważa, że otrzymanie zezwolenie na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej miałoby korzystny wpływ na proces jego resocjalizacji, tym bardziej, że do końca kary pozostało mu 3 miesiące. Nie zgodził się z negatywną oceną jego prognozy kryminologiczno- społecznej, i na poparcie swojej opinii wskazał, że od wielu lat pracuje na wolności bez konwoju. Sąd Penitencjarny ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 7 $ 1 k.k.w skarga służy na decyzję wydaną z naruszeniem prawa. Tymczasem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o ocenę okoliczności podniesionych we wniosku i nie narusza istniejącej regulacji prawnej. Stosownie do treści art. 141 a $ I k.k.w. dyrektor zakładu karnego może udzielić skazanemu zezwolenia na opuszczenie zakładu karnego pod konwojem funkcjonariusza Służby Więziennej, osoby godnej zaufania lub samodzielnie, na czas nieprzekraczający 5 dni, w celu odwiedzenia poważnie chorego członka rodziny, uczestnictwa w pogrzebie członka rodziny oraz w innych wypadkach szczególnie ważnych dla skazanego. Zestawiając powyższe z sytuacją opisaną we wniosku o udzielenie zezwolenia na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej w trybie cyt. przepisu (powieloną w skardze) zgodzić należało się z dyrektorem Aresztu Śledczego w B., iż owa sytuacja nie uprawnia skazanego do skorzystania z tegoż szczególnego w swym trybie zezwolenia, Pamiętać należy, że ocena ważności ( wyjątkowości) wypadków, na które skazany się powołuje nie może pozostawać wyłącznie w jego gestii, ale musi podlegać ocenie obiektywnej. Obiektywna ocena tych okoliczności musi zaś uwzględniać tę prawidłowość, że ograniczenie, które napotyka osoba odbywająca karę pozbawienia wolności w sferze swojego życia rodzinnego są naturalnymi i koniecznymi następstwami pobytu w jednostce penitencjarnej, odgrywającymi ważną rolę w realizacji celów kary. Mowa tu jednak wciąż o ograniczeniach, bowiem sam pobyt w zakładzie karnym nie umożliwia przecież skazanym utrzymywania kontaktów z --- STRONA 2 --- . bliskimi. Mogą być one utrzymywane w ramach widzeń na terenie zakładu karnego, rozmów za pomocą komunikatora S., telefonu, bądź poprzez kontakt korespondencyjny. Chęć spędzenia Ś. w gronie najbliższych, bądź to pomocy w ich przygotowaniu deklaruje zdecydowana większość osadzonych i nie jest to okoliczność przemawiająca za udzieleniem w tym celu przepustek czy to zezwoleń na czasowe opuszczenie zakładu karnego, nawet. w przypadku, gdy prognoza kryminologiczno - społeczne kształtuje się względem nich pozytywnie. Zezwolenie na czasowe opuszczenie zakładu karnego, o jakim mowa w art. 141 a $ 1 k.Ic.w. jest zezwoleniem szczególnym w swym trybie. W realiach przedmiotowej sprawy odnoszenie się do prognozy kryminologiczno- społecznej nic wydaje się zatem konieczne. W tej kwestii ponieść jednak należy, że w ostatnim czasie był on karany dyscyplinarnie i został wycofany z zatrudnienia na wniosek kontrahenta firmy (...). Na rzecz firmy (...) S.A. pracuje od niedawna. Jego obecny pobyt w izolacji więziennej jest drugim z kolei. Uprzedni pobyt, choć trwający ponad 5 lat ( 21.06.2007 r. - 5.11.2012 r.) i zakończony na skutek zastosowania wobec niego środka probacji warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, nie okazał się dostatecznym motywatorem do wyeliminowania zachowań sprzecznych z prawem i zasadami współżycia społecznego. Dlatego też Sąd Okręgowy skargi skazanego nie uwzględnił, orzekając jak w sentencji postanowienia.