Postanowienie IV Kow 895/22/s a.a.POSTANOWIENIE 15 kwietnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Białymstoku IV Wydział Penitencj

--- STRONA 1 --- OZ JASIA PR IC LID) CY . 1.Sygn. akt IV Kow 895/22/s a.a.POSTANOWIENIE 15 kwietnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Białymstoku IV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący - sędzia SO Mariusz Pankowiec iii.po rozpoznaniu skargi skazanego J. M. na decyzję dyrektora Aresztu Śledczego w B. z 30 marca 2022 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej w trybie art. 141a $ 1 k.k.w. pod konwojem funkcjonariuszy Służby Więziennej na podstawie art. 7 $ 21 5 k.k.w. postanawia: zmienić zaskarżoną decyzję w ten sposób, że wskazać, że skazany w trakcie korzystania zezwolenia na opuszczenie zakładu karnego pod konwojem funkcjonariuszy Służby Więziennej może korzystać z odzieży własnej, w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Decyzją z 30 marca 2022 r. dyrektor Aresztu Śledczego w B. udzielił skazanemu J. M. zezwolenie na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej w trybie art. 141 a $ I k.k.w. pod konwojem funkcjonariuszy Służby Więziennej celem odwiedzenia matki — przebywającej w (..) Ośrodku (...) w T.. Zaznaczył, że ww. zezwolenie zostanie zrealizowane w dniu i godzinie określonej z kierownikiem tej placówki. Na powyższą decyzję skazany złożył skargę. Podał, że korzystał już z tego typu zezwolenia (pod konwojem funkcjonariuszy SW) w celu odwiedzenia matki, co bardzo przeżyła. Była obgadywana przez innych pensjonariuszy, co odbiło się na jej stanie psychicznym itak już nadwyrężonym po spaleniu się jej domu. Nadmienił, że jest ona jedyną jego osobą bliską (ojciec zmarł w 2004 r.) i jedynie ona odwiedzała go w jednostce penitencjarnej dopóki pozwalał jej na to stan zdrowia. Zmąga się z choroba Alzheimera i dopóki jeszcze rozpoznaje ludzi chciałby sprawić jej odrobinę radości, spędzić z nią trochę czasu, wyjść z nią na spacer. Oświadczył, że odbył 20 lat z wymiaru orzeczonej wobec niego kary, od prawie 10 lat jest zatrudniony i prawie w pełni zrealizował nałożony na niego program. Podał, że w jego ocenie jest to odpowiedni moment na to, aby został sprawdzony w warunkach wolnościowych i mógł zdobyć zaufanie Sądu i przełożonych w Areszcie Śledczym w B.. Reasumując wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez udzielenie mu zezwolenia na opuszczenie jednostki penitencjarnej bez asysty funkcjonariuszy Służby Więziennej. Sąd penitencjarny ustalił i zważył, co następuje: Skarga skazanego jest zasadna jedynie w zakresie, w jakim zmierza do uchylenia obowiązku korzystania przez niego z zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karmego z odzieży skarbowej. Zgodnie z treścią art. 7 $ | k.k.w skarga służy na decyzję wydaną z naruszeniem prawa, a takowego naruszenia Sąd penitencjarny w przedmiotowej sprawie nie stwierdził. Stosownie do treści art. 141 a $ 1 k.k.w. dyrektor zakładu karnego może udzielić skazanemu zezwolenia na opuszczenie zakładu karnego pod konwojem funkcjonariusza Służby Więziennej, osoby godnej zaufania lub samodzielnie, na czas nieprzekraczający 5 dni, w celu odwiedzenia poważnie chorego członka rodziny; uczestnictwa w pogrzebie członka rodziny oraz w innych wypadkach szczególnie ważnych dla skazanego. --- STRONA 2 --- . W dyspozycji ww. przepisu nie ujęto wytycznych w oparciu, o które należałoby rozstrzygać o tym, czy skazany, w przypadku spełnienia ku temu przesłanek, winien korzystać z zezwolenia na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej samodzielnie czy w asyście funkcjonariuszy Służby Więziennej. Oczywistym był jednak, że asysta funkcjonariuszy SW mogła być uznana za konieczną w przypadku niemożności postawienia wobec wnioskującego o przedmiotowe zezwolenie pozytywnej prognozy kryminologiczno- społecznej. W stosunku do skazanego J. M. nie można postawić takiej pozytywnej prognozy. Jest on sprawcą zbrodni zabójstwa, do której wciąż się nie przyznaje. Uważa, że winien odpowiadać za pobicie ze skutkiem śmiertelnym, ale i w ocenie tego rodzaju czynu pozostaje raczej bezrefleksyjny. Znamiennym pozostaje, że ww. zbrodnia (usankcjonowana karą 25 lat pozbawienia wolności) nie była pierwszym jego konfliktem z prawem. Wcześniej był karany kilkukrotnie i również kilkukrotnie przebywał w jednostkach penitencjarnych. W trackie aktualnego pobytu w jednostce (trwającego od 14 grudnia 2002 r.) zanim przystąpił do odbywańia wspomnianej kary 25 lat pozbawienia wolności wykonywał karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną za znęcanie fizyczne i psychiczne nad żoną realizowane na przestrzeni kilkunastu miesięcy. Jego funkcjonowanie na wolności było zdominowane przez problem alkoholowy. Będąc pod wpływem alkoholu przejawiał skłonność do zachowań gwaitownych, impulsywnych, pozbawionych racjonalnej kontroli. Wdał się w bójki i awantury, w tym również w relacji do rodziców. Trzeba wprawdzie przyznać, że w trakcie aktualnego pobytu w izolacji ukończył szereg programów readaptacyjnych, w tym dotyczących problematyki uzależnień i zachowania przemocowych, ale kluczowemu w tej mierze oddziaływaniu, od którego można oczekiwać wymiernych efektów, to jestterapii uzależnień jak dotąd nie został poddany. Dobrowolnie nie wyraził na nią zgody, a postanowienie tut. Sądu penitencjarnego z 10 października 2018 r. o objęciu go przedmiotowym leczeniem na zasadzie at. 117 kk.w. jak do tej pory nie zostało zrealizowane. Termin rozpoczęcia terapii został przełożony na 2023 r. z uwagi na jego stan zdrowia. Skierowanie na leczenie postrzega jako działanie bezprawne. Wzgląd na wszystkie te okoliczności nie pozwala na obdarzenie skazanego zaufaniem, a przez to na udzielenie mu zezwolenia na samodzielne opuszczenie jednostki penitencjarnej w celu odwiedzenia chorej, przebywającej w domu opieki matki. Odnosząc się do kwestii odzieży, w której skazany ma skorzystać w trakcie opuszczenia jednostki penitencjarnej w trybie art. 141a $ L kw. należy stwierdzić, iż w tym przedmiocie decyzja dyrektora Aresztu nie była słuszna. Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 21 grudnia 2016 roku w sprawie regulaminu organizacyjno - porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności w $ 36 wskazuje, iż korzystając z przepustek lub zezwolenia na opuszczenie zakładu Kamego, skazany używa własnej odzieży, bielizny i obuwia. Jeżeli są one zniszczone lub nieodpowiednie ze względu na porę roku, zakład karny wydaje w tym celu skazanemu do użytku odpowiednie odzież, bieliznę lub obuwie. Dlatego mając na uwadze powyższe Sąd zmienił w tym zakresie decyzję dyrektora zakładu karnego. W pozostałym zakresie Sąd nie dopatrzył się, aby zaskarżona decyzja naruszała istniejącą regulację prawną, przy czym nie przekraczała także granic swobodnego uznania. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.