Decyzja IV Kow 710/22/s Ę 4 kwietnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Białymstoku TV Wydział Penitencjarny i Nadzoru

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt IV Kow 710/22/s Ę 4 kwietnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Białymstoku TV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący — sędzia SO Marek Zaniewski po rozpoznaniu skargi skazanego T. C. (1) na decyzję dyrektora Aresztu Śledczego w B. z 1 marca 2022 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej w trybie art. 141a $ 1 k-k.w. na podstawie art. 7 $ 1,2,31 5 kk.w. postanawia zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy Obrońca skazanego T. C. (1) zwrócił się do dyrektora Aresztu Śledczego w B. z wnioskiem o udzielenie mu w trybie art. 141 a $ 1 kikw. zezwolenia na opuszczenie jednostki penitencjarnej na okres 5 dni bez konwoju w celu zabezpieczenia i odbioru rzeczy po zmarłym ojcu J. C. znajdujących się w (...) w B. oraz załatwienia spraw związanych z uzyskaniem odszkodowania w związku z ubezpieczeniem na życie, do czego upoważniony został wyłącznie skazany. Decyzją z | marca 2022 r. dyrektora Aresztu Śledczego w B. nie przychylił się do ww. wniosku. W uzasadnieniu decyzji podał, że wskazane przez skazanego okoliczności nie wyczerpują przesłanek wskazanych w art. 14la$! kkw , bowiem skazany posiada pełnomocnika, który mógłby skazanego reprezentować a nadto podnosząc, iż wobec osoby skazanego kształtuje się negatywnie prognoza kryminologiczno-społeczna na czas zezwolenia z uwagi na rodzaj i charakter czynów, wielokrotną karalność Na powyższą decyzję skargę złożył obrońca skazanego zaskarżając w/w decyzję dyrektora aresztu całości na podstawie art. 141a$1 kkw , oraz art. 781,2 i 3 kkw. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 kpk w zw. Z art. 1$2 kkw poprzez dowolną sprzeczną z zasadami logiki oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie,a w konsekwencji dokonania błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i błędne przyjęcie, że: 1. podane w uzasadnieniu okoliczności nie odpowiadają przesłankom wymienionym w art. 141a$1 kkw, podczas gdy nagła śmierć ojca i konieczność odbioru i zabezpieczenia należących do niego rzeczy i dokumentów oraz załatwienia spraw związanych z uzyskaniem odszkodowania w związku ubezpieczeniem na życie, do czego upoważniony został wyłącznie skazany stanowią okoliczności szczególnie ważne dla skazanego, o których mówi w/w przepis; 2. opinia o skazanym, rodzaj i charakter czynów, uprzednia karalność, negatywnie kształtująca się prognoza kryminologiczno-społeczna na czas zezwolenia, spowodowały konieczność decyzji odmownej, podczas gdy jak wynika z informacji uzyskanych od skazanego, jak również z wcześniejszej opinii o zachowaniu skazanego wydanej przez jednostkę penitencjarną w związku ze staraniami T. C. (1) o udzielenie mu przerwy w wykonywaniu kary wynika, że jego zachowanie w jednostce penitencjarnej jest prawidłowe; skazany uczestniczy w systemie programowanego oddziaływania, od około 1,5 roku pracuje na terenie jednostki penitencjarnej jako pomoc kuchenna, wielokrotnie otrzymywał nagrody regulaminowe n..in. za dobre zachowanie, 100$ frekwencję na zajęciach i dobre wyniki w nauce, wykonywanie nieodpłatnej pracy, a nadto krytycznie wypowiada się na temat popełnionego przestępstwa - co świadczy o --- STRONA 2 --- O . tym. że twierdzenia organu na temat rzekomo negatywnie kształtującej się prognozie kryminologiczno-społecznej na czas udzielenia przepustki, pozostają niczym nieuzasadnione: : 3. fakt posiadania przez skazanego pełnomocnika, który mógłby go reprezentować świadczy o braku konieczności udzielenia skazanemu zezwolenia na opuszczenie jednostki penitencjarnej podczas gdy pełnomocnictwo udziełone przez skazanego nie obejmuje czynności faktycznych związanych z odbiorem rzeczy z. (...), ich przechowaniem lub znalezieniem miejsca do przechowania, czy też innych wskazanych powyżej działań, albowiem w jego zakresie wchodzi wyłącznie reprezentacja skazanego w niniejszym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 795 kkw wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez udzielenie skazanemu T. C. (2) zezwolenia na opuszczenie jednostki penitencjarnej na okres 5 dni bez konwoju , albowiem zaistniały szczególnie ważne dla skazanego okoliczności. Sąd Penitencjarny ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 7 $ 1 k.k.w skarga służy na decyzję wydaną z naruszeniem prawa. Stosownie do treści art. 141 a $ 1 k.k.w. dyrektor zakładu karnego może udzielić skazanemu zezwolenia na opuszczenie zakładu karnego pod konwojem funkcjonariusza Służby Więziennej, osoby godnej zaufania lub samodzielnie, na czas nieprzekraczający 5 dni, w celu odwiedzenia poważnie chorego członka rodziny, uczestnictwa w pogrzebie członka rodziny oraz. w innych wypadkach szczególnie ważnych dla skazanego. Zestawiając powyższe z sytuacją opisaną we wniosku o udzielenie zezwolenia na czasowe opuszczenie jednostki peniiencjarnej w trybie cyt. przepisu (powieloną w skardze) zgodzić należało się z dyrektorem Aresztu Śledczego w B., iż nie uprawnia ona do skorzystania z tegoż szczególnego w swym trybie zezwolenia. Pamiętać należy, że ocena okoliczności, na które skazany się powołuje w kontekście spełnienia przesłanek z art. 141 a $ 1 kk.w. nie może pozostawać wyłącznie w jego gestii, ale musi podlegać ocenie obiektywnej. Obiektywna ocena musi zaś uwzględniać tę prawidłowość, że ograniczenie, które napotyka osoba odbywająca karę pozbawienia wolności w sferze swojego życia osobistego bądź rodzinnego są naturalnymi i koniecznymi następstwami pobytu w zakładzie karnym, ogrywającymi zarazem ważną rolę w realizacji celów kary. Rozpoznając skargę skazanego stwierdzić należy, iż Sąd penitencjarny nie podzieła zarzutu obrońcy skazanego co do naruszenia przez Dyrektora Aresztu Śledczego w B. przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa procesowego tj. art. 7 kpk w zw. z art. 1$2 kkw, czy też dokonania błędnych ustaleń faktycznych w zakresie opisanym w skardze, Jakkolwiek prawdą jest, iż Dyrektor Domu Pomocy "Społecznej w B. poinformował skazanego o pozostawieniu przez jego zmarłego ojca rzeczy osobistych, które należy niezwłocznie odebrać z placówki, to z treści tegoż pisma nie wynika, aby skazany zobowiązany został do odebrania ich osobiście. Nie ulega zatem wątpliwości, iż skazany T. C. (1) może przecież upoważnić w formie pisemnej inną osobę chociażby obecnego obrońcę oczywiście po rozszerzeniu pełnomocnictwa, czy też inną osobę z rodziny chociażby wujka do którego zamierzał przebywać w czasie udzielonej przepustki do odebrania zabezpieczonych rzeczy osobistych jego zmarłego ojca. Udzielone pełnomocnictwo może również obejmować załatwienie spraw związanych z uzyskaniem odszkodowania w związku z polisą ubezpieczeniową, którą miał posiadać jego ojciec z ubezpieczeniem na życie, Co istotne obrońca skazanego zarówno we wniosku o udzielenie skazanemu zezwolenia na opuszczenie jednostki penitencjarnej, jak tez w skardze będącej przedmiotem niniejszego postępowania nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego, iż ojciec skazanego rzeczywiście posiadał taką polisę, czy eż nie wskazał nazwy towarzystwa ubezpieczeniowego w którym ta polisa została sporządzona, co niewątpliwie pozwoliłoby na zweryfikowanie informacji podanych przez skazanego. Zresztą nie można przecież wykluczyć, iż wszelkie formalności związane z uzyskaniem środków finansowych z wystawionej polisy można dokonać w formie pisemnej. Nadto w chwili obecnej brak jest podstaw do rozpoznania zarzutu obrońcy skazanego w kwestii błędnego przyjęcia przez dyrektora aresztu, iż po stronie skazanego występuje negatywna prognoza kryminologiczno-społeczna, co właściwego wykorzystania ewentualnie udzielonego zezwolenia, jeśli się weźmie pod uwagę, iż Sąd penitencjarny podzielił stanowisko dyrektora aresztu, iż podnoszone przez skazanego okoliczności nie występują przesłanek z art. 14 Ja$1 kkw. --- STRONA 3 --- o | Dlatego też Sąd Okręgowy nie uwzględnił skargi obrońcy skazanego, przyjmując że zaskarżona przez niego decyzja jest decyzją słuszną, nie naruszającą obowiązujących przepisów prawa, ani granic swobodnego uznania.