Wyrok IV Kow 332/22 16 lutego 2022 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku TV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad W

--- STRONA 1 --- k t OU NENA ROD KOJNDJY . B Sygn. akt IV Kow 332/22 16 lutego 2022 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku TV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący - sędzia SO Mariusz Pankowiec po rozpoznaniu skargi skazanego M. W. s. S. na decyzję zastępcy dyrektora Aresztu Śledczego w B. z 15 lutego 2022 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej w trybie art. 14la $ 1 k.k.w. pod konwojem funkcjonariuszy Służby Więziennej na podstawie art. 73 Zi Sk.k.w. postanawia 1. zmienić zaskarżoną decyzję w zakresie konieczności korzystania przez skazanego z odzieży dostarczonej przez administrację jednostki penitencjarnej w trakcie zezwolenia na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej w trybie art. 141a $ 1 k.k.w. pod konwojem funkcjonariuszy Służby Więziennej, 2. w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Decyzjąz 15 lutego 2022 r. zastępca dyrektora Aresztu Śledczego w B. udzielił skazanemu M. W. zezwolenia na opuszczenie jednostki penitencjarnej pod konwojem funkcjonariuszy Służby Więziennej w dniu 16 lutego 2022 r. na czas uroczystości pogrzebowych jego brata w godzinach 12:00-16:00. Swoją decyzję uzasadnił obostrzenia epidemicznymi oraz negatywną prognozą kryminologiczno- społeczną skazanego, Jednocześnie zastrzegł, że w trakcie konwojowania będą stosowane środki prewencyjne w postaci kajdanek i odzieży skarbowej. Skazany zaskarżył tę decyzję, wnosząc o jej zmianę poprzez udzielenie mu zezwolenie na samodzielne opuszczenie jędnostki penitencjarnej na okres 30 godzin, to jest od 16 lutego 2022 r. godz. 11:00 do 17 lutego 2022 r. godz. 17:00. Podał, że od dłuższego czasu pracuje poza terenem jednostki penitencjarnej w systemie bez konwojenta, a przy tym jest osobą zaszczepioną i przestrzega zasad epidemiologicznych. Na obecnym etapie jego resocjalizacji taka przepustka (bez konwoju) byłaby przydatną do szybszego wdrożenia go w nurt życia rodzinnego i społecznego po opuszczeniu jednostki, tym bardziej, że ma to nastąpić już 22 lipca 2022 r. Sąd penitencjarny ustalił i zważył, co następuje: Skarga skazanego jest zasadna jedynie w zakresie, w jakim zmierza do uchylenia obowiązku korzystania przez niego z zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karnego z odzieży skarbowej. Zgodnie z treścią art. 7 $ 1 k.k.w skarga służy na decyzję wydaną z naruszeniem prawa, a takowego naruszenia Sąd penitencjarny w przedmiotowej sprawie nie stwierdził. Stosownie do treści art. 141 a $ I k.k.w. dyrektor zakładu karnego może udzielić skazanemu zezwolenia na opuszczenie zakładu karnego pod konwojem funkcjonariusza Służby Więziennej, osoby godnej zaufania lub saniodzielnie, na czas nieprzekraczający 5 dni, w celu odwiedzenia poważnie chorego członka rodziny, uczestnictwa w pogrzebie członka rodziny oraz w innych wypadkach szczególnie ważnych dla skazanego. ' --- STRONA 2 --- B W dyspozycji ww. przepisu nie ujęto wytycznych w oparciu, o które należałoby rozstrzygać o tym, czy skazany, w przypadku spełnienia ku temu przesłanek, winień korzystać z zezwolenia na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej samodzielnie czy w asyście funkcjonariuszy Służby Więziennej. Oczywistym był jednak, że asysta funkcjonariuszy SW mogła być uznana za konieczną w przypadku niemożności postawienia wobec wnioskującego o przedmiotowe zezwolenie pozytywnej prognozy kryminologiczno- społecznej. Nie jest to jednak przesłanka jedyna. Uzasadnieniem dla zastosowania asysty funkcjonariuszy SW mogą być nie tylko względy bezpieczeństwa rozumiane jako zapobieżenie popełnieniu przez korzystającego z zezwolenia przestępstwa czy też innych zachowań społecznie szkodliwych, ale i odnoszące się do ochrony życia i zdrowia w aspekcie sanitarnym, to jest mające przeciwdziałać rozpowszechnianiu się epidemii. Obecna sywuacja epidemiczna w kraju, przy wciąż utrzymującej się dużej liczbie dziennych zakażeń i zgonów, w przekonaniu Sądu, uprawnia do stosowania asysty funkcjonariuszy SW w czasie korzystania przez skazanych z zezwoleń na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej. Tylko konwój funkcjonariuszy daje pewność, że skazany korzystając z zezwolenia ograniczy swoje kontakty z innymi osobami do niezbędnego minimum pozwalającego na realizację celów tegoż zezwolenia i dostosuje się do wymogów sanitarnych. Skutki spotęgowania ilości zakażeń w Areszcie Śledczym w B., w którym, co trzeba było podkreślić w efekcie wprowadzonych i na bieżąco modyfikowanych obostrzeń udało się jako do tej pory utrzymać bezpieczeństwo sanitarne, mogą być katastrofalne. Stąd należy im przeciwdziałać wszelkimi możliwymi metodami, co musi poniekąd uderzać w prawa osadzonych, co jednak w świetle obowiązującego przepisu art. 247 k.k.w. jest to dopuszczalne. W przypadku skazanego nie tylko względy epidemiologiczne przesądziły o udzieleniu mu zezwolenia na opuszczenie jednostki penitencjarnej w celu w wzięcia udziału w pogrzebie brata pod konwojem funkcjonariuszy Policji, a i jednoczesny brak możliwości postawienia wobec niego pozytywnej prognozy kryminologiczno — społecznej. Wzięto pod uwagę jego wielokrotną karalność, której podłożem było nadużywanie przez niego alkoholu, a w szczególności fakt, iż obecnie już po raz kolejny wykonuje kary wymierzone mu za znęcanie nad rodzicami, które to przestępstwo realizował przez ostatnie lata. W jednostkach penitencjarnych przebywał uprzednio aż czterokrotnie i z tego doświadczenia bynajmniej nie wyciągnął lekcji na przyszłość. W czasie tych pobytów był poddawany oddziaływaniom resocjalizacyjnym, w tym związanym z uzależnieniem od alkoholu m.in. Krótkiej interwencji ( maj 2019 r.) i okazały się one całkowicie nieskuteczne. W warunkach wolnościowych nie zachowywał trzeźwości, co było dla niego tym trudniejsze, że z uzależnieniem borykał się także jego ojciec i brat. Na skutki tego stanu rzeczy nie trzeba było długo czekać, Ostatnio opuszczał jednostkę penitencjarną 17 grudnia 2020 r. i od już następnego dnia zachował się w sposób wyczerpujący znamiona przestępstwa z art. 207 $ 1 k.k. i realizował je aż do dnia, w którym został zatrzymany (zob. wyrok SR w Sokółce z 7 lipca 2021 r. w sprawie II K 167/21). Jego pobyt na wolności trwał zaledwie dwa miesiące. Odnosząc się do argumentacji skargi stwierdzić należało, że świadcząc pracę poza terenem jednostki penitencjarnej w systemie bez konwojenta mimo wszystko podlega nadzorowi. To, że w takich warunkach funkcjonuje bez zastrzeżeń nie jest gwarancją, że w podobny sposób będzie się zachowywał w środowisku rodzinnym, do którego korzystając z zezwolenia na opuszczenie jednostki chce się udać. Mając wzgląd na nieskuteczność wcześniej stosowanych środków readaptacyjnych trudno jest zawierzyć temu, że te zastosowaneśw czasie aktualnego pobytu w jednostce przysłużyło się rzeczywistym zmianą w jego postępowaniu. W kwestii sytuacji epidemiologicznej wskazać natomiast należy, że korzystając z zezwoleń na opuszczenie jednostki penitencjarnej w celu świadczenia pracy ma on kontakt z ograniczoną liczbą osób (z najbliższymi współpracownikami), a jeśli nawet w celu udania się do pracy i powrotu zmuszony jest korzystać z komunikacji miejskiej, to w czasie podróży musi korzystać z maseczki ochronnej i zachowywać wymagany odstęp od innych pasażerów. Czas jego pobym poza terenem jednostki stanowi sumę wymiaru czasu jego pracy oraz czasu dojazdu do pracy i z pracy. Są to zatem inne warunki, od tych, które wynikałoby z samodzielnego korzystania z zezwolenia na opuszczenie jednostki penitencjarnej w trybie art. 141 a $ I kk.w. przez wnioskowany okres 30 godzin. Odnosząc się do treści zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uznania, że skazany prewencyjnie w czasie korzystania z zezwolenia na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej winien korzystać z odzieży skarbowej, stwierdzić, iż w tym zakresie nie jest słuszną. Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 21 grudnia 2016 roku w sprawie regulaminu organizacyjno - porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności w $ 36 wskazuje, iż korzystając z przepustek lub zezwolenia na opuszczenie zakładu karnego, skazany używa własnej odzieży, bielizny i obuwia. Jeżeli są one zniszczone lub nieodpowiednie ze względu na porę roku, zakład karny wydaje w tym celu skazanemu do użytku odpowiednie odzież, bieliznę lub obuwie. Dlatego mając na uwadze powyższe Sąd zmienił w tym zakresie decyzję dyrektora Aresztu Śledczego w B.. --- STRONA 3 --- . * W pozostałym zakresie Sąd nie dopatrzył się, aby zaskarżona decyzja naruszała istniejącą regulację prawną, przy czym nie przekraczała także granic swobodnego uznania. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.