Decyzja IV Kow 2716/20/s Dnia 7 stycznia 2021 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku IV Wydział Penitencjarny i Nadz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IV Kow 2716/20/s Dnia 7 stycznia 2021 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku IV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący — sędzia SO Mariusz Pankowiec po rozpoznaniu skargi obrońcy skazanego W. J. na decyzję dyrektora Aresztu Śledczego w B. z 30 listopada 2020 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej w trybie art. 141a $ 1 kk.w. na podstawie art. 7 $ 1,2,3i S k.k.w. postanawia zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy Obrońca skazanego W. J. zwrócił się do dyrektora Aresztu Śledczego w B. z wnioskiem o udzielenie skazanemu zezwolenia na samodzielne opuszczenie jednostki penitencjarnej na zasadzie art. 141 a $ 1 k.k.w. w celu załatwienia spraw związanych z podjęciem zatrudnienia po udzieleniu mu warunkowego przedterminowego zwolnienia oraz innych spraw z tych związanych. Decyzją z 30 listopada 2020 r. dyrektor Aresztu Śledczego w B. nie przychylił się do wniosku obrońcy skazanego. Na powyższą decyzję obrońca skazanego złożył skargę. Podał, że skazany od 2 września 2020 r. przebywa na tzw. okresie zwolnieniowym, co na zasadzie art. 165 $ 2 k.k.w. uprawnia go do wnioskowania o udzielenie mu zezwoleń na czasowe opuszczenie zakładu karnego celem podejmowania starań o uzyskanie po zwolnieniu odpowiednich możliwości zamieszkania i pracy. W zakładzie kamym przebywa on od 2004 r, a co za tym idzie niezbędnym jest, aby przygotował sobie warunki do życia na wolności. Musi znaleźć pracę oraz sprawdzić czy możliwe jest zamieszkiwania razem ze schorowanym ojcem. Utrzymywał jednocześnie, że proces resocjalizacji skazanego przebiega prawidłowo, stąd brak jest przeciwskazań do samodzielnego opuszczenia przez niego zakładu karnego w ramach przedmiotowego zezwolenia. Sąd Penitencjarny ustalił i zważył, co następuje: Skarga skazanego nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 7 $ 1 k.k.w skarga służy na decyzję wydaną z naruszeniem prawa. Tymczasem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o ocenę okoliczności podniesionych we wniosku i nie narusza istniejącej regulacji prawnej. Stosownie do treści art. 141 a $ i k.k.w. dyrektor zakładu karnego może udzielić skazanemu zezwolenia na opuszczenie zakładu karnego pod konwojem funkcjonariusza Służby Więziennej, osoby godnej zaufania lub samodzielnie, na czas nieprzekraczający 5 dni, w celu odwiedzenia poważnie chorego członka rodziny, uczestnictwa w pogrzebie członka rodziny oraz w innych wypadkach szczególnie ważnych dla skazanego. Zestawiając powyższe z sytuacją opisaną we wniosku o udzielenie mu zezwolenia na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej w trybie cyt. przepisu (powieloną w skardze) stwierdzić należało, że podnoszone w skardze argumenty dotyczą bardziej instytucji programu zwolnieniowego z art. 164 i 165 k.k.w., a nie instytucji z art. 141 a $ 1 kk.w. o zastosowanie, której zwrócił się obrońca i na podstawie którego wydano zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do podniesionych w skardze argumentów należy przypomnieć, że udzielenie zezwolenia, o jakim mowa w art. 165 $ 2 Kk.k.w. jest fakultatywne i nie jest przyznawane automatycznie przy określeniu programu zwolnieniowego. Zgodzić się należy, że W. --- STRONA 2 --- J. od wielu lat przebywa w jednostkach penitencjarnych, lecz do końca orzeczonych kar pozostało mu jeszcze ponad 2 lata i trudno przypuszczać, by mógł skutecznie zapewnić sobie pracę, którą będzie mógł wykonywać po upływie znacznego okresu. Dlatego też Sąd Okręgowy nie uwzględnił skargi obrońcy skazanego, przyjmując że zaskarżona przez niego decyzja jest decyzją słuszną, nienaruszającą obowiązujących przepisów prawa ani granic swobodnego uznania.