Postanowienie IV Kow 179/21/s 25 lutego 2021 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku IV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IV Kow 179/21/s 25 lutego 2021 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku IV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący — sędzia SO Marek Zaniewski po rozpoznaniu skargi skazanego M. S. na decyzję dyrektora Zakładu Karnego w B. z 13 stycznia 2021 r. w przedmiocie wycofania z zatrudnienia na podstawie art. 7 $ 1, $ 21 $ Sk.k.w. postanawia: zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy Decyzją dyrektora Zakładu Karnego w B. z 13 stycznia 2021 r. skazany M. S. został wycofany z zatrudnienia świadczonego nieodpłatnie na stanowisku pracownika gospodarczego. Na powyższą decyzję skazany złożył skargę, Podał, że w całym dotychczasowym, długoletnim okresie odbywania kary wymierzono mu tylko dwie kary dyscyplinarne (w postaci nagany). Ponad 120 razy był nagradzany regulaminowo. Starał się wykonywać pracę, jak tylko miał szansę pracował. W Zakładzie Karnym w S. przez okres ok. 2 lat pracował jako szwacz maszynowy, świetlicowy, Sprzątający oddział mieszkalny. Gdy otrzymał grupę R-2 został skierowany do zatrudnienia w systemie wolnościowym, bez konwojenta. Świadczył ją w Zakładach (...) S.A. jako pracownik fizyczny i w tracie ww. zatrudnienia jego przepuklina pachwinowa bardzo się powiększyła. Zgłosił się wówczas do lekarza medycyny pracy, a lekarz natychmiast podjął decyzję o wycofaniu go z. zatrudnienia z dniem 12 lutego 2019 r. Po przetransportowaniu do Zakładu Karnego w Ż. świadczył pracę dobraną do jego stanu zdrowia. Przez okres 2 lat pracował społecznie jako fryzjer. W Zakłudzie Karnym w B. został zaś zatrudniony jako pracownik gospodarczy- porządkujący teren. 13 stycznia 2021 r. został skierowany do odśnieżania, której wykonania, z przyczyn oczywistych, odmówił. W konsekwencji został ukarany naganą i została mu zamknięta grupa R-2. Zresztą sam wystąpił o nadanie mu ww. podgrupy, gdyż była to jedyna droga do zakończenia jego „koszmaru”. Stwierdził, że w Zakładzie Karnym w B. nie ma podziału ma palących i niepalących. Musiał zatem wdychać dym papierosowy, co wywoływało u niego ból głowy, wymioty, brak apetytu, pieczenie oczu. Wielokrotnie zgłaszał ten problem i w każdym z tych przypadków został zlekceważony. Na dowód złego stanu zdrowia dołączył: powiadomienie o wycofaniu z zatrudnienia z 12 lutego 2019 r., kartę badania endoskopowego z 2015 r. oraz orzeczenie lekarskie z 11 grudnia 2020 r. w którym stwierdzono, że nie może dźwigać ciężkich przedmiotów. Nadto w dniu 22 stycznia 2021 r. był badany przez lekarza chirurga, który również stwierdził, że nie może on dźwigać ciężkich przedmiotów. Swoją skargę spuentował stwierdzeniem, że został potraktowany niesprawiedliwie i wielce krzywdząco. Sąd Penitencjarny zważył, co następuje: Skarga skazanego nie może być uznana za zasadną. Skazany M. S. korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 7 $ I k.k.w. zaskarżył decyzję dyrektora Zakładu Karnego w B. z powodu jej niezasadności, jednakże analiza zarzutów przedstawionych w skardze w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy prowadzi do przekonania, że zaskarżona decyzja jest słuszna i nie narusza istniejącej regulacji prawnej. W myśl przepisu art. 121 K.k.w. nieprzestrzeganie przez skazanego warunków zatrudnienia określonych przez dyrektora zakładu karnego stanowi przesłankę do cofnięcia zgody na zatrudnienie ($ 4). Dyrektor zakładu karnego może cofnąć zgodę na zatrudnienie --- STRONA 2 --- skazanego lub wykonywanie przez niego pracy zarobkowej z przyczyn związanych z funkcjonowaniem zakładu karnego, a zwłaszcza z jego bezpieczeństwem ($5). Z analizy zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego wynika, że do wycofania skazanego z zatrudnienia doszło w skutek jego degradacji z grupy klasyfikacyjnej R-2 do R-1, co skutkowało jego przetransportowaniem do innej jednostki penitencjarnej (Aresztu Śledczego w B.). Kwestia zasadności decyzji Kormisji Penitencjarnej Zakładu Karnego w B. o rzeczonej degradacji skazanego była już przedmiotem rozpoznania Sądu Okręgowego w Białymstoku. Postanowieniem z 28 stycznia 2021 r. ( w sprawie TV K. 180/21/s) została ona utrzymana w mocy, wobec nie stwierdzenia naruszenia przez decydenta przepisów prawa i zasad swobodnego uznania. Uznano, że skazany okazał rażące lekceważenie wobec ciążących na nim obowiązków - brak samodyscypliny, dyskwalifikujący go do dalszego odbywania kary w warunkach zakładu karnego o zmniejszonym stopniu nadzoru i izolacji, jakim jest zakład karnym typu półotwartego. W dniu 13 stycznia 2021 r. odmówił wyjścia do pracy, tłumacząc tę decyzję złym stanem zdrowia. Należało jednak uznać, że było to tylko jego subiektywne odczucie - możliwe, że podyktowane przynależnością do podkultury przestępczej, z którą wiąże się sprzeciw wobec wykonywania drobnych prac porządkowych, takich jak sprzątania, zamiatanie czy odśnieżanie, a do takiej przecież pracy został skierowany. Przed ww. zdarzeniem skazany korzystał ze zwolnienia lekarskiego. Zostało mu ono wystawione na okres od 4 do 11 stycznia 2021 r. Wg opinii lekarza po dniu 11 stycznia 2021 r. był już zdolny do pracy. Stanowisko, na którym był zatrudniony (pracownik gospodarczy) było zgodne z orzeczeniem lekarza medycyny pracy. Przedłożona przez niego przy skardze dokumentacja nie podważa w stopniu dostatecznym ww. opinii. Z załączonego do skargi orzeczenia lekarza medycyny pracy z 11 grudnia 2020 r. faktycznie wynika, że nie może on dźwigać ciężkich przedmiotów, niemniej jednocześnie, że nie ma przeszkód, aby był on zatrudniony na stanowisku pracownika gospodarczego, a nawet pracownika ogólnobudowlanego. Praca na ww. stanowiskach nie musi się zatem wiązać z koniecznością dźwigania ciężkich przedmiotów. Zresztą skazany nie udowodnił, aby w ramach zatrudnienia na stanowisku pracownika gospodarczego w Zakładzie Karnym w B. były mu zlecane do wykonania tego rodzaju prace. 7 Odmowa wyjścia do pracy skutkowała zastosowaniem kary dyscyplinarnej, degradacją do grupy R-1, a w konsekwencji wycofaniem skazanego z zatrudnienia. Podjęcie tego typu działań było adekwatną reakcją na jego zachowanie, stąd nie było podstaw do uwzględnienia złożonej w tej sprawie skargi. Dlatego też, Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.