Decyzja IV Kow 1448/22/s Dnia 27 czerwca 2022 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku TV Wydział Penitencjarny i Nadz

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt IV Kow 1448/22/s Dnia 27 czerwca 2022 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku TV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący — sędzia SO Marek Zaniewski po rozpoznaniu skargi skazanego K. K. na decyzję dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia 8 czerwca 2022 roku w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej w trybie art. 141a $ I k.k.w. na podstawie art. 7 $ 21 S k.k.w. postanawia utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia 8 czerwca 2022 roku dyrektor Aresztu Śledczego w B. nie uwzględnił wniosku skazanego o udzielenie mu zezwolenia na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej w trybie art. 141 a $ 1 k..w. celem opieki nad córką, która wymaga rehabilitacji. Na powyższą decyzję skazany złożył skargę. Wskazał, iż dyrektor aresztu błędnie ustalił stan faktyczny w sprawie przyjmując, iż nie jest on ojcem córki M. W.. Wskazał, iż jego konkubina nie mogła z przyczyn prawnych nadać córce jego nazwiska, zaś faktycznie jest on ojcem dziecka. Podniósł, iż okres udzielonego zezwolenie chciałby wykorzystać na odebranie dokurnentu tożsamości z placówki Straży Granicznej, a jednocześnie ten dokument pozwoli mu na nadanie nazwiska jego córce. Wreszcie w swojej skardze wskazał, iż korzystanie z zezwolenia pozwoli mu udzielić pomocy konkubinie w rehabilitacji córki i opiece nad synem M.. Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i udzielenie mu zezwolenia na opuszczenie jednostki penitencjarnej na okres S dni. Sąd penitencjarny ustalił i zważył, co następuje: Skarga skażanego nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 7 $ 1 k.k.w skarga służy na decyzję wydaną z naruszeniem prawa, natomiast w ocenie Sądu Okręgowego zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o ocenę okoliczności podniesionych we wniosku, pod kątem istnienia przesłanek z art. 141 a $ 1 k.k.w. i nie narusza istniejącej regulacji prawnej. Stosownie do treści art. 141 a $ I k.k.w, dyrektor zakładu karnego może udzielić skazanemu zezwolenia na opuszczenie zakładu karnego pod konwojem funkcjonariusza Służby Więziennej, osoby godnej zaufania lub samodzielnie, na czas nieprzekraczający 5 dni, w celu odwiedzenia poważnie chorego członka rodziny, uczestnictwa w pogrzebie członka rodziny oraz w innych wypadkach szczególnie ważnych dla skazanego. Zdaniem Sądu, dyrektor Aresztu Śledczego w B. nie dopuścił się naruszenia prawa, ani granic swobodnego uznania przyjmując, iż okoliczności, na które skazany powołał się w swoim wniosku nie uprawniają go do korzystania z zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karnego w trybie art. 141 a $ 1 k-k.w. --- STRONA 2 --- . Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze należy zaznaczyć, że nie ma podstaw by uznać, iż aktualna sytuacja rodzinna skazanego uprawniała do przyjęcia, że jego obecność w miejscu zamieszkania jest w chwili obecnej konieczna w rozumieniu art. 141281 kkw. Przede wszystkim zgodzić się należy ze stanowiskiem Dyrektora Aresztu, iż skazany nie wykazał w sposób przekonywujący, iż M. W.'jest jego córką. Wreszcie nawet przyjmując, iż skazany jest rzeczywiście ojeem M. W. skazany to nie wskazał dlaczego inne osoby z rodziny konkubiny nie mogą udzielić jej pomocy przy rehabilitacji córki, czy też opiece nad nieletnim synem M.. Z nadesłanych materiałów wynika, iż konkubina skazanego zamieszkuje obecnie u swoich dziadków, którzy mogą przecież udzielić jej pomocy w opiece nad wnukami. Końcowo należy podnieść, iż Sąd Okręgowy nie rozważał, czy wskazana przez skazanego w skardze okoliczność związana z załatwieniem formalności związanych z uznaniem dziecka mogą stanowić podstawę udzielenia zezwolenia o którym jest mowa w art. 14Ja$1 kkw, bowiem przesłanka ta nie była podnoszona przez niego we wniosku skierowanym do dyrektora aresztu. Dlatego też Sąd Okręgowy nie uwzględnił skargi skazanego, przyjmując że zaskarżona przez niego decyzja jest decyzją słuszną, nie naruszającą obowiązujących przepisów prawa, ani granic swobodnego uznania.