Decyzja IV Kow 1371/22/s Dnia 27 czerwca 2022 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku TV Wydział Penitencjarny i Nadz

--- STRONA 1 --- + Sygn. akt IV Kow 1371/22/s Dnia 27 czerwca 2022 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku TV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący - sędzia SO Marek Zaniewski po rozpoznaniu skargi skazanego D. D. na decyzję komisji penitencjarnej Aresztu Śledczego w B. z dnia 19 maja 2022 roku w przedmiocie odmowy wyznaczenia okresu przygotowującego do życia po opuszczeniu jednostki penitencjarnej, o którym mowa w art. 164 $ I kk.w. na podstawie art. 7 $ 1, $2i1 $ 5kkw. postanawia zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy Decyzją z dnia 19 maja 2022 roku komisja penitencjarna Aresztu Śledczego w B. odmówiła skazanemu D. D. wyznaczenia programu zwolnieniowego, o którym mowa w art. 164 $ 1 k.k.w. Skazany D. D. złożył skargę na powyższą decyzję wskazując, iż komisja penitencjarna nie uwzględniając jego wniosku o przyznanie mu programu zwolnieniowego na podstawie art. 164 i 165 kkw błędnie oceniła, iż nie spełnia on przesłanek do przyznania mu programu zwolnieniowego, a nadto nie wskazała powodów takiej decyzji. Podniósł, iż dwa razy w tej sprawi był wzywany do wychowawcy, aby zrezygnował z programu zwolnieniowego. Wskazując na powyższe wniósł o uwzględnienie jego skargi. Sąd Penitencjarny ustalił i zważył, co następuje: Skarga skazanego nie może być uznana za zasadną. Skazany D. D. korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 7 $ 1 k.k.w. zaskarżył decyzję komisji penitencjarnej Aresztu Śledczego w B. z powodu jej niezasadności, jednakże analiza zarzutów przedstawionych w skardze, a także informacji zawartych w aktach sprawy prowadzi do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza istniejącej regulacji prawnej. W myśl przepisu art. 164 $ 1 k.k.w. okres do 6 miesięcy przed przewidywanym warunkowym zwolnieniem lub wykonaniem kary stanowi, w miarę potrzeby, czas niezbędny na przygotowanie skazanego do życia po zwolnieniu. Podstawą oceny komisji penitencjarnej, czy istnieje potrzeba ustalenia skazanemu okresu niezbędnego do przygotowania do zwolnienia z zakładu karnego, a w konsekwencji realizowania w tym okresie zadań wymienionych w art. 165 k.k.w., jest wynik okresowych ocen postępów w resocjalizacji, dokonywanych nie rzadziej niż co 6 miesięcy przez komisję penitencjarną. Po przeanalizowaniu sytuacji D. D. Sąd Okręgowy przychylił się do stanowiska komisji penitencjarnej Aresztu Śledczego w B. stwierdzając, że objęciem go okresem, o którym mowa w art. 164 $ 1 k.k.w. jest niezasadne. Osadzony jak to słusznie zauważa komisja penitencjarna posiada środki finansowe w kwocie 1368,34 zł na wynajęcie mieszkania. Ponadto w bezpośrednim otoczeniu skazanego są osoby bliskie, które mogą zapewnić pomoc, nadzór i wsparcie. Skazany jak to wynika z nadesłanego projektu oceny okresowej z dnia 18 maja 2022 r. przebywając w jednostce penitencjarnej utrzymuje kontakt w różnej formie z matką, bratem dziećmi, konkubiną i znajomymi i deklarował wcześniej, iż może liczyć na ich pomoc i wsparcie po opuszczeniu aresztu. Wreszcie należy wskazać, iż skazany przebywając na wolności może przecież zwrócić się do opieki społecznej właściwej dla jego miejsca zamieszkania celem udzielenia mu pomocy materialnej po opuszczeniu aresztu, czy też ubiegać się o pomoc materialną z funduszu pomocy postpenitencjarnej. --- STRONA 2 --- . W ocenie Sądu Okręgowego istnieją też podstawy ku temu, by przypuszczać, że jego dotychczasowy pobyt w zakładzie karnym nie przyczynił się jeszcze do poczynienia przez niego pożądanych efektów resocjalizacyjnych, bowiem w trakcie dotychczasowego pobytu wykazał się brakiem samokontroli i samodyscypliny, bowiem nie sprostał on wymogom zakładu karnego typu półotwariego i odbywa obecnie karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym typu zamkniętego. Nie można też zapominać o braku realizacji zadań nałożonych na niego w ramach Indywidualnego Programu Oddziaływań, jak też uprzedniej jego wielokrotnej karalności wskazującej ma znaćźny stopień jego demoralizacji, Konkludując Sąd Okręgowy stwierdził, że decyzja komisji penitencjarnej Aresztu Śledczego w B. jest decyzją słuszną i nieprzekraczającą ustawowych granic uznania. Dlatego też Sąd orzekł jak w sentencji .