Wyrok IV Kow 1363/22/s 9 czerwca 2022 r. Sąd Okręgowy w Białymstoku TV Wydział Penitencjarny

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt IV Kow 1363/22/s 9 czerwca 2022 r. Sąd Okręgowy w Białymstoku TV Wydział Penitencjarny + Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący — sędzia Dorota Sosna po rozpoznaniu skargi skazanego P. G. na decyzję Aresztu Śledczego w B. z 30 maja 2022 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej w trybie art. 141a $ 1 k..w. na podstawie art. 7 $ 1, 2,31 S kk.w. postanawia zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Decyzją wydaną 30 maja 2022 r. dyrektor Aresztu Śledczego w B. nie uwzględnił wniosku skazanego P. G. o zezwolenie na opuszczenie zakładu karnego w dnia 17-19 czerwca 2022 r. celem udziału uroczystości zawarcia związku małżeńskiego przez jego brata. Stwierdził, że motywacja wniosku nie wyczerpuje przesłanek z art. 141 a $ 1 k.k.w. oraz na negatywną prognozę kryminologiczno- społeczną skazanego. Od tej decyzji skazany wywiódł skargę. Podniósł, że treść jego wniosku nie została dokładnie przeanalizowana oraz na brak wyrozumiałego podejścia, niezrozumienie znaczenie resocjalizacji. Stwierdził, że ze strony dyrektora AŚ, wychowawcy oraz innych osób zatrudnionych w celu niesienia pomocy w kształtowaniu osobowości skazanych powinien otrzymać stosowane wsparcie, w tym w budowaniu najlepszych relacji z bliskimi. Powinno się dać mu szansę udowodnienia, że zależy mu na bliskich. Został poproszony przez brata o bycie świadkiem na jego ślubie i chciałby okazać się osobą godną braterskiej miłości. Zaznaczył, że w trakcie uprzednich pobytów w zakładach karnych korzystał z przepustek i powracał z nich punktualnie, nie dopuszczając się w tym czasie naruszeń przepisów prawa. I tym razem nie zamierza zawieść zaufania, gdyż możliwość dalszego odbywania kary w zakładzie karnym typu półotwartego i korzystania ze wszystkich związanych z tym przywilejów jest dla niego bardzo ważna. Chciałby jak najszybciej opuścić zakład karny i wrócić do normalnego życia w społeczeństwie, Sąd Penitencjarny ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 141 a $ 1 k.k.w. dyrektor zakładu karnego może udzielić skazanemu zezwolenia na opuszczenie zakładu karnego pod konwojem funkcjonariusza Służby Więziennej, osoby godnej zaufania lub samodzielnie, na czas nieprzekraczający 5 dni, w celu odwiedzenia poważnie chorego członka rodziny, uczestnictwa w pogrzebie członka rodziny oraz w innych wypadkach szczególnie ważnych dla skazanego. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należało, że dyrektor Aresztu Śledczego w B, odmawiając skazanemu Przemysłowi G. zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karnego celem wzięcia udziału w uroczystości zawarcia związku małżeńskiego przez jego brata nie dopuścił się naruszenia prawa i nie przekroczył zarazem granic swobodnego uznania. Praktyka orzecznicza tut. Sądu penitencjarnego w kwestii zasadności wniosków o udzielenie zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karnego bez wzgląd na zgłaszaną przez skazanych chęć uczestnictwa w ważnych uroczystościach rodzinnych, do których ślub osób bliskich niewątpliwie należy, pokazuje, że każdy przypadek jest oceniany indywidulanie. W każdym z tych przypadków priorytetowe i decydujące znaczenie ma prognoza kryminologiczno- społeczna skazanego. Zasadniczym celem kar pozbawienia wolności jest przecież odizolowanie sprawcy od społeczeństwa w celu zapewnienia bezpieczeństwa i jednoczesna praca nad procesem jego readaptacji w warunkach nadzoru, stąd każda decyzja zezwalająca na --- STRONA 2 --- . opuszczenie przez skazanego zakładu karnego nawet na krótki czas musi być poprzedzona rzetelną oceną „ważności” argumentacji, ma którą się powołuje oraz rzetelną oceną rokowań resocjalizacyjnych. Prognoza kryminologiczno — społeczna skazanego P. G. została przez autora zaskarżonej decyzji oceniona negatywnie i z tą oceną należało się zgodzić. P.G. odbywa karę 4 lati 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą wymierzono mu za rozbój kwalifikowany z użyciem niebezpiecznego narzędzia (noża), popełniony wspólnie i w porozumieniu, w warunkach recydywy (art. 64 $ 1 k.k). Uprzednio, to jest w latach 2014-2016 odbywał 3 lat karę pozbawienia wolności wymierzoną za przestępstwo ciężkiego uszkodzenia ciała, mające charakter chuligański, Z kary tej został warunkowo przedterminowo zwolniony na rok przed planowanym końcem kary. Jak się okazało z tego doświadczenia nie wyciągnął długofalowych wniosków na przyszłość. Okoliczności towarzyszące zrealizowanemu przestępstwu rozboju świadczą, że z biegiem lat doszło do pogłębienia procesu jego demoralizacji. Trzeba w tym miejscu zauważyć, że także w czasie pobytu w zakładzie karnym dał upust swej skłonności do przemocy - w kwietniu 2020 r. dokonał pobicia współosadzonego. Jego obecne zachowanie w zakładzie karnym nie budzi zastrzeżeń, ale trzeba było wziąć pod uwagę zagrożenie, że może być to jedynie efekt dobrego przystosowania do panujących warunków. Proces jego demoralizacji jest oceniany jako znaczny, a przyczyny jego skłonności do zachowań nieakceptowalnych społecznie upatruje się w jego predyspozycjach osobniczych, uleganiu wpływom innych, potrzebie szybkiego zdobycia środków finansowych bez większego nakładu pracy, braku urniejętności przewidywania konsekwencji związanych z przestępstwem bądź „brawurze”. W rozmowach wychowawczych w sposób krytyczny wypowiada się o przestępstwie, którego się dopuścił, niemniej jednak pomimo upływu prawie półtorej roku od wydania wyroku skazującego orzeczony na rzecz pokrzywdzonej środek kompensacyjny pozostaje niezrealizowanym. Przez wzgląd na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.