Decyzja IV Kow 1102/22/s 12 maja 2022 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku TV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt IV Kow 1102/22/s 12 maja 2022 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku TV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący sędzia Dorota Sosna po rozpoznaniu skargi obrońcy skazanego K. Ś. na decyzję Aresztu Śledczego w H. z, 28 kwietnia 2022 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej w trybie art. 141a $ 1 kk.w. na podstawie art. 7 $ 1, 2,31 5 k.k.w. postanawia zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Decyzją wydaną 28 kwietnia 2022 r. dyrektor Aresztu Śledczego w H. nie uwzględnił wniosku obrońcy skazanego K. Ś. o zezwolenie na czasowe opuszczenie zakładu karnego w okresie od 13 do 16 maja 2022 r. celem wzięcia udziału w uroczystości przyjęcia Pierwszej Komunii Świętej przez przysposobione dziecko — A. Ś.. Powyższe uzasadnił stwierdzeniem, że motywacja wniosku nie wyczerpuje przesłanek z art. 141 a $ 1 k.k.w., a dodatkowo negatywną oceną prognozy kryminologiczno- społecznej skazanego. Od tej decyzji obrońca skazanego wywiodła skargę, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 a $ | k.k.w. polegające na dowolnym i wadliwym przyjęciu, iż w przedmiotowym przypadku nie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające udzielenie skazanemu zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karnego. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz udzielenie skazanemu zezwolenia na opuszczenie samodzielnie zakładu kamego w okresie od 13 maja do 16 maja 2022 r. Sąd Penitencjarny ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 141 a $ 1 k.k.w. dyrektor zakładu karnego noże udzielić skazanemu zezwolenia na opuszczenie zakładu karnego pod konwojem funkcjonariusza Służby Więziennej, osoby godnej zaufania lub samodzielnie, na czas nieprzekraczający 5 dni, w celu odwiedzenia poważnie chorego członka rodziny, uczestnictwa w pogrzebie członka rodziny oraz w innych wypadkach szczególnie ważnych dla skazanego. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należało, że dyrektor Aresztu Śledczego w H. odmawiając skazanemu K. Ś. zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karnego celem wzięcia udziału w uroczystości przyjęcia Pierwszej Komunii Świętej przez jego przysposobione dziecko nie dopuścił się naruszenia prawa i nie przekroczył zarazem granic swobodnego uznania. Praktyka orzecznicza tut, Sądu penitencjarnego w kwestii zasadności wniosków o udzielenie zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karnego bez wzgląd na zgłaszaną przez skazanych chęć uczestnictwa w ważnych uroczystościach rodzinnych, do których uroczystość przyjęcia Pierwszej Komunii Świętej niewątpliwie należy, pokazuje, że każdy przypadek jest oceniany indywidulanie. Brane są pod uwagę: stopień pokrewieństwa skazanego z dzieckiem mającym przystąpić do ww. Sakramentu, łączące ich więzy emocyjne oraz prognoza kryminologiczno- społeczna, która w tego rodzaju sprawach ma znaczenie priorytetowe i decydujące. Obrońca skazanego w treści skargi wywodzi, że udziełanie skazanym zezwoleń na czasowe opuszczenie zakładu karnego jest swoistą realizacją zagwarantowanego im w art. 8 ust. 1 Europejskiej: Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 listopada 1950 r. prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. Należy się z tym zgodzić, ale tego typu zezwolenia nie mogą --- STRONA 2 --- . być przecież udzielane automatycznie, bez weryfikacji. Zasadniczym celem kar pozbawienia wolności jest przecież odizolowanie sprawcy od społeczeństwa w celu zapewnienia bezpieczeństwa i jednoczesna praca nad procesem jego readaptacji w warunkach nadzoru, stąd każda decyzja o odstąpieniu od stosowania wobec sprawcy ww. dolegliwości nawet na krótki czas musi być poprzedzona rzetelną oceną „ważności” argumentacji, na którą się powołuje oraz rokowań resocjalizacyjnych. Odnosząc się do realiów, które stały się udziałem niniejszej sprawy wskazań należało, że K. Ś. przebywa w zakładzie karnym nieprzerwalnie od 21 grudnia 2005 r. Z żadnych zezwoleń na czasowe opuszczenie zakładu karnego jak dotąd nie korzystał. Odbywa karę 25 lat pozbawienia wolności będącą sankcją za przestępstwa z art. 148 $ 1 , art. 288 $ 1 i art. 289 $ 1 k.k. Z treści skargi wynika, że z T. Ś. (wcześniej Piekarska), z którą to w 2021 r. zawarł związek małżeński, od wielu lat pozostawał w związku nieformalnym. Przysposobił dzieci pochodzące z jej pierwszego związku małżeńskiego, jako że ich ojciec nie żyje (popełnił samobójstwo). Wg. twierdzeń obrońcy przez lata trwania tego związku nawiązał tak dobry kontakt z dzieśmi, że traktował je jak własne. Pomiędzy nim, a dziećmi nawiązała się silna więź emocjonalna i jest on przekonany o tym, że jego małoletniemu przysposobionemu synowi bardzo zależy na tym, aby był przy nim obecny w tak ważnym dla niego wydarzeniu — uroczystości przyjęcia Pierwszej Komunii Świętej. Chłopiec nie zdołał się jeszcze uporać ze śmiercią ojca, stąd potrzebuje wsparcia ze strony osób bliskich. W przekonaniu Sądu do ww. twierdzeń należy podejść z dystansem. Po raz kolejny w tym miejscu należało wskazać, że skazany od przeszło 16 lat nie opuszczał murów zakładu karnego, stąd de facto nie uczestniczył w codziennym życiu tej rodziny. Zdecydował się na przysposobienie dzieci swojej małżonki, ale nie musi być jednoznaczne z tym, że dzieci traktują go jak ojca w pełnym tego słowa znaczeniu, oczekując od niego wsparcia i towarzyszenia im w ważnych wydarzeniach życiowych. Abstrahując od powyższego należało zgodzić z decydentem, że zezwolenie na czasowe opuszczenie zakładu karnego nie może zostać skazanemu K. Ś. udzielone przez wzgląd na prognozę kryminologiczno- społeczną. Kształtuje się ona negatywnie. Skazany od dłuższego czasu nie sprawia problemów natury dyscyplinarnej ani wychowawczej, ale może być to jedynie efekt dobrego przystosowania do warunków panujących w izolacji. Fakt, że nadal deklaruje przynależność do podkultury przestępczej sprzeciwia się uznaniu, że w efekcie dotychczasowego pobytu w zakładzie karnym przewartościował swoje postępowanie i daje gwarancję respektowania norm prawnych i społecznych. Dlatego też Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji postanowienia.