Postanowienie IV KK 89/05

--- STRONA 1 --- Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2008 r. II AKz 878/08 TEZA aktualna W sytuacji przekazania skazanego do Polski w trybie art. 3 ust. 1 Protokołu Dodatkowego z dnia 18 grudnia 1997 roku, w celu odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej w Norwegii, ma zastosowanie zasada specjalności określona w art. 3 ust. 4 tego Protokołu, gwarantująca skazanemu ochronę. UZASADNIENIE Uzasadnienie faktyczne Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 września 2008 roku Sąd Okręgowy w W., na podstawie art. 611c § 1 i 2 oraz § 4 k.p.k., art. 114 § 2, 3, 4 k.k. oraz art. 9 ust. 1 litera b, art. 10 i art. 11 Konwencji o przekazywaniu osób skazanych sporządzonej w Strasburgu dnia 21 marca 1983 roku, art. 611a § 6 k.p.k., art. 626 k.p.k. i art. 623 k.p.k. określił kwalifikacje prawną czynu, za którą R.G.P. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w B. w Norwegii przyjmując, iż skazany działaniem swym wyczerpałznamiona art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd Okręgowy ustalił również, iż wykonaniu podlegać będzie kara 10 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczył okres tymczasowego aresztowania od 30 stycznia 2003 roku do 26 września 2008 roku. Określony został także czas stosowania tymczasowego aresztowania wobec tego skazanego. Na niniejsze postanowienie zażalenia złożył skazany oraz jego obrońca. R.G.P. nie zgodził się z rozstrzygnięciem Sądu I instancji uznając, iż jest ono dla niego krzywdzące. Obrońca skazanego zaskarżył je w pkt II i III, zarzucając rażące naruszenie art. 10 ust. 2 cytowanej wyżej Konwencji poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi konieczność dostosowania kary wymierzonej skazanemu do kary przewidzianej za takie samo przestępstwo w państwie wykonania. Nadto, zarzucił naruszenie przepisu art. 611c § 2 k.p.k. w zw. z art. 114 § 4 k.k. poprzez niewłaściwe oznaczenie kary bez uwzględnienia górnej granicy zagrożenia za taki czyn w polskim prawie. W konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez orzeczenie w pkt II, iż na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega wykonaniu kara 5 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności, a tymczasowe aresztowanie winno być przedłużone jedynie do dnia 30 października 2008 roku. Uzasadnienie prawne Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenia skarżących nie są zasadne. Do zmiany zaskarżonego postanowienia doszło natomiast z innych przyczyn, niż podzielenie argumentów skazanego i jego obrońcy. Przede wszystkim należy zauważyć, iż nie nastąpiła, zarzucana przez obrońcę skazanego, obraza art. 10 ust. 2 Konwencji o przekazywaniu osób skazanych z 21 marca 1983 roku. Wprawdzie Sąd Okręgowy jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał również art. 10 tejże Konwencji, jednakże wskazane pozostałe podstawy prawne, jak i treść orzeczenia i jego uzasadnienia jednoznacznie wskazują, iż do przejęcia w celu wykonania kary doszło w trybie art. 9 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 11 Konwencji. Zdaniem Sądu Apelacyjnego analiza akt sprawy wskazuje, iż mimo błędnego wskazania przepisu będącego również podstawą rozstrzygnięcia, Sąd Okręgowy procedował w sposób prawidłowy. R.P. został przekazany do Polski w trybie Konwencji o przekazywaniu osób skazanych sporządzonej w Strasburgu dnia 21 marca 1983 roku, a która została przez Polskę ratyfikowana (Dz. U. z 1995 r. Nr 51, poz. 279) oraz Protokołu Dodatkowego do tej Konwencji z dnia 18 grudnia 1997 roku (Dz. U. z 2000 r. Nr 43, poz. 490). Zagadnienia związane z Protokołem Dodatkowym zostaną omówione w dalszej części uzasadnienia. Przypomnieć należy, iż Konwencja będąca przedmiotem rozpoznania przewiduje dwie możliwości, czy też sposoby, wykonywania wyroku po przekazaniu osoby skazanej do państwa jej pochodzenia. Pierwsza możliwość uregulowana w art. 9 ust. 1 lit. a) i w art. 10 Konwencji zakłada wykonywanie w dalszym ciągu kary wymierzonej przez sąd państwa skazującego. Druga możliwość zakłada przekształcenie kary i została uregulowana w art. 9 ust. 1 lit. b) i w art. 11 Konwencji. Istnieją zasadnicze różnice pomiędzy procedurą kontynuowania wyroku (art. 10), a procedurą przekształcenia, czyli konwersji wyroku (art. 11). II AKz 878/08 - Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie --- STRONA 2 --- Przy prostym przejęciu skazania (art. 10) państwo wykonujące kontynuuje wykonywanie kary orzeczonej w państwie skazującym, a ograniczenia przewidziane dla sądu państwa wykonania są rygorystyczne. Do modyfikacji kary, zgodnie z art. 10 ust. 2, może dojść jedynie wyjątkowo, jeżeli rodzaj lub wymiar kary są niezgodne z ustawodawstwem państwa wykonania. Kara zaadaptowana w tym trybie powinna, możliwie najbardziej, odpowiadać swoim rodzajem sankcji orzeczonej w państwie skazania i nie może przekraczać górnej granicy zagrożenia przewidzianej przez państwo wykonania. W drugim przypadku, przy przekształceniu kary (art. 11), kara jest zamieniona na karę państwa wykonującego. Procedura ta polega na określaniu kary przez sąd państwa wykonania na podstawie przepisów jego prawa karnego materialnego i procesowego, a więc orzekaniem kary na nowo. Wykonywane orzeczenie nie jest więc już bezpośrednio oparte na karze orzeczonej przez państwo skazujące. Decyzja taka sądu państwa wykonania nie może jednak wkraczać w meritum wyroku, lecz ma jedynie charakter formalny. Celem takiej decyzji jest nadanie wyrokowi państwa skazania właściwości niezbędnej w świetle prawa krajowego w państwie wykonania, czyli waloru wykonalności. Ma ona zagwarantować krajowemu porządkowi prawnemu to, że merytoryczna część obcego wyroku jest tego rodzaju, że spełnia wymagania stawiane analogicznemu orzeczeniu w warunkach wewnętrznych, tzn. m.in. że orzeczona kara może zostać wykonana (por. Michał Płachta, Przekazywanie skazanych pomiędzy państwami, Zakamycze 2003). Postępowanie exequatur, które występuje w niniejszej sprawie, stanowi więc formę uznania zagranicznego wyroku karnego, stanowiącego podstawę przekazania konkretnego skazanego. Uznanie wyroku zagranicznego w wyniku tej procedury powoduje włączenie go do własnego porządku prawnego i w dalszym postępowaniu traktowanie go jak wyroku krajowego (por. L. Gardocki, Zarys prawa karnego międzynarodowego, Warszawa 1985, s. 231). W takiej sytuacji, co należy podkreślić, organ państwa wykonującego wyrok nie może modyfikować kary orzeczonej przez państwo skazujące zgodnie z praktyką stosowaną w sądach tego państwa, jest on bowiem związany warunkami określonymi w art. 11 ust. 1 Konwencji. Organ właściwy do przekształcenia kary związany jest przede wszystkim ustaleniami stanu faktycznego, wynikającymi z orzeczenia wydanego w państwie skazania. Nie można zapominać o tym, iż ustalenia dotyczące wymiaru kary są ustaleniami stanu faktycznego, a więc ich odmienna ocena przez organ państwa wykonania, stanowiłaby podważenie orzeczenia państwa skazania, a więc byłoby sprzeczne z ideą przekazywania osób skazanych. Należy podkreślić, iż procedura przekształcenia kary określona w art. 11 Konwencji nie może służyć przystosowywaniu orzeczonej kary do polityki karnej państwa przejmującego do wykonania oczywiście, gdy kara taka mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, uwzględniającego całokształt unormowań materialnoprawnych państwa wykonania. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2005 roku, sygn. IV KK 89/05 (OSNKW 2005/5/46) wskazał jednoznacznie, iż procedura określona w art. 9 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 11 Konwencji nie daje podstaw do rozstrzygania o wymiarze kary na nowo. Przyjęcie założenia, iż państwo wykonania może dowolnie przekształcać karę orzeczoną w państwie skazania, prowadziłoby do tego, iż jedno państwo orzekałoby o winie skazanego, natomiast drugie państwo wymierzałoby mu karę i ją wykonywało. Zdaniem Sądu Apelacyjnego takie postępowanie nie byłoby zgodne z zasadami współpracy międzynarodowej i wzajemnym zaufaniem do organów wymiaru sprawiedliwości jakie towarzyszy tej współpracy. Wskazać należy, iż wybór jednej z dwóch procedur przekazania zgodnie z art. 9 ust. 2 Konwencji należy do państwa wykonania, które jednakże winno jeszcze przed przekazaniem osoby skazanej powiadomić państwo skazania, które z tych rozwiązań zastosuje. W aktach sprawy znajduje się kopia pisma Ministra Sprawiedliwości Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 20 lutego 2008 roku do Ministra Sprawiedliwości Królestwa Norwegii, w którym oświadcza, iż po przejęciu skazanego do Polski wyrok sądu norweskiego zostanie przekształcony w orzeczenie sądu polskiego stosownie do art. 9 ust. 1 lit. b) i art. 11 Konwencji. Z pisma tego nadto wynika, iż państwo skazania nie wnosiło o wykonywanie kary w dalszym ciągu, co oczywiście wobec treści art. 9 ust. 2 Konwencji ma mniejsze znaczenie. R.P. został prawomocnie skazany przez Sąd Apelacyjny w B. w Norwegii za przestępstwo określone w § 162 ust. 1 i 3 w zw. z ust. 5 norweskiego kodeksu karnego, co słusznie przez Sąd Okręgowy zostało poczytane jako odpowiadające, czy też wyczerpujące znamiona art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na karę 10 lat pozbawienia wolności. Taką też karę, w tym samym wymiarze, w pkt II zaskarżonego orzeczenia przyjął Sąd I instancji jako podlegającą wykonaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podkreślić należy, iż niezależnie od tego, czy kara orzeczona przez sąd norweski zostałaby przejęta do wykonywania jej w dalszym ciągu w trybie art. 10 Konwencji, czy też tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie zostało skazanie przekształcone w polskie orzeczenie, to i tak wobec R.P. podlegałaby wykonaniu kara 10 lat pozbawienia wolności. Dlatego też błędne wskazanie w orzeczeniu jako podstawy rozstrzygnięcia art. 10 Konwencji, jak również wskazanie w uzasadnieniu postanowienia, iż wobec treści art. 10 ust. 1 Konwencji państwo wykonania jest związane rodzajem i wymiarem kary, nie może mieć wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia. Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż domaganie się przez obrońcę rozstrzygnięcia na nowo o wymiarze kary i orzeczenie jej w wysokości 5 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności nie znajduje jakiegokolwiek wsparcia w obowiązujących i stosowanych w niniejszej sprawie przepisach, czy to określonych w Konwencji czy też w polskiej procedurze karnej. Na marginesie należy jedynie wskazać, iż jak wynika z akt sprawy (k. 39), zgodnie z norweskim kodeksem karnym, jeżeli przestępstwo dotyczy znacznej ilości substancji narkotykowej, tak jak miało to miejsce w odniesieniu do skazanego R.P., karą jest pozbawienie wolności na okres od 3 lat do 15 lat. Natomiast jedynie w szczególnie pogarszających okolicznościach, można nałożyć karę pozbawienia wolności na okres 21 lat. Tak więc, niezrozumiały jest zarzut obrońcy dotyczący tej akurat kwestii, skoro kara 21 lat w odniesieniu doskazanego, w ogóle nie była brana pod uwagę przy wymierzaniu mu kary pozbawienia wolności. Z treści zażalenia R.P. oraz jego stanowiska wyrażonego na posiedzeniach Sądu Okręgowego w dniu 1 września 2008 roku i Sądu Apelacyjnego w dniu 25 listopada 2008 roku wynika, iż zdaniem skazanego nabył on już warunkowe przedterminowe zwolnienie w dniu 6 listopada 2008 roku udzielone mu przez państwo skazania czyli przez Norwegię, a więc winien być zwolniony z odbywania reszty kary pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu Apelacyjnego zażalenie skazanego, tak jak zostało wskazane powyżej, nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 3 --- Nie ulega wątpliwości, iż prawo warunkowego przedterminowego zwolnienia jest jednym z elementów należących do wykonywania wyroku. Zgodnie z art. 9 ust. 3 Konwencji państwo przejmujące wykonanie orzeczenia wykonuje je na podstawie przepisów, które znalazłyby zastosowanie, gdyby wyrok wydany był w tym państwie. Oznacza to równocześnie, iż państwo skazania wyraźnie rezygnuje ze swego prawa do wykonywania na swoim terytorium kary orzeczonej przez swój sąd. Jedynie w sytuacji, gdyby sam wyrok wydany przez państwo skazania gwarantował skazanemu warunkowe zwolnienie na warunkach bardziej korzystnych niż obowiązujące w państwie wykonania, wówczas państwo wykonania byłoby związane takim rozstrzygnięciem. Niedopuszczalne jest bowiem w takich sytuacjach pogarszanie położenia skazanego po przejęciu kary do wykonania poprzez wyznaczanie surowszych limitów ubiegania się o warunkowe zwolnienie (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w B. z 15.02.2006, sygn. II AKz 19/06). Analiza treści wyroku Sądu Apelacyjnego w B. w Norwegii wskazuje, iż orzeczenie to nie zawiera żadnych rozstrzygnięć dotyczących warunkowego zwolnienia skazanego. W takiej sytuacji, wobec przekazania R.P. do Polski celem wykonania kary, to właśnie przepisy polskie będą miały zastosowanie do warunkowego przedterminowego zwolnienia skazanego i jedynie polskie organy wymiaru sprawiedliwości będą właściwe do podejmowania decyzji w tym zakresie. Zgodnie z art. 78 § 1 k.k. skazanemu przysługuje prawo do ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie po odbyciu co najmniej połowy kary. Skoro R.P. zaliczono na poczet orzeczonej kary 10 lat pozbawienia wolności okres od jego zatrzymania w dniu 30 stycznia 2003 roku, to skazany nabył już uprawnienia formalne w dniu 30 stycznia 2008 roku. Należy podkreślić, iż prawo polskie w tym zakresie jest bardziej korzystne niż analogiczne uregulowania w norweskim prawie, chociaż tak jak to wskazano wyżej, nie może to mieć znaczenia w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do zarzutu skazanego należy wskazać, iż R.P. dołączył do akt sprawy Decyzję wydaną w dniu 25 października 2007 roku przez Zakład Karny w T. w Norwegii, w którym wówczas odbywał on karę pozbawienia wolności. Decyzja ta nie może mieć jednak wiążącego Polskę charakteru. Z jej treści jednoznacznie wynika, iż z uwagi na to, iż sprawa skazanego o przekazanie go do Polski w celu odbywania kary nie została jeszcze zakończona, norweska służba więzienna wydała warunkową decyzję o warunkowym zwolnieniu skazanego(k. 154-159). Skazany miał zostać zwolniony warunkowo po odbyciu 7/12 kary, a więc po 6 listopada 2008 roku. Warunkiem zrealizowania tej decyzji było to, aby przekazanie nie nastąpiło przed możliwym zwolnieniem warunkowym. R.P. został przekazany do Polski w dniu 1 lipca 2008 roku, a więc zanim nabył on prawo do warunkowego zwolnienia. W takiej sytuacji warunkowa decyzja utraciła moc. Za takim rozumieniem tej decyzji przemawia również fakt, iż państwo skazania, czyli Norwegia, w ogóle nie przekazała, ani nawet nie poinformowała Polski o treści tej decyzji. Decyzja ta została przekazana Sądowi Okręgowemu, tak jak wskazano wyżej, przez samego skazanego. Zdaniem Sądu Apelacyjnego treść tej decyzji winna być jednak wzięta pod uwagę przez Sąd w sytuacji, gdyby R.P. starał się w Polsce o warunkowe przedterminowe zwolnienie. Z decyzji tej wynika bowiem nie tylko to, kiedy skazany zostałby zwolniony warunkowo, gdyby przebywał w dalszym ciągu na terenie Norwegii, ale również to w jakich warunkach odbywał on karę i jakie było jego zachowanie w zakładzie karnym. Zaskarżone postanowienie uległo zmianie nie tylko w zakresie przepisów prawnych stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia, ale również w zakresie zaliczenia okresu rzeczywistego pozbawienia wolności na poczet wykonywanej kary 10 lat pozbawienia wolności. Podkreślić należy, iż zmiana ta związana jest nie tyle ze zmianą postanowienia w ogóle, ale przede wszystkim z koniecznością postąpienia zgodnie z obowiązującymi przepisami. Postanowienie nie zostało wprawdzie zaskarżone w tym zakresie, jednakże utrzymanie go w takiej formie byłoby rażąco niesprawiedliwe w myśl art. 440 k.p.k. Przypomnieć należy, iż Sąd Okręgowy w Warszawie zaskarżonym postanowieniem zaliczył R.P. na poczet orzeczonej kary okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia jego zatrzymania 30 stycznia 2003 roku do dnia 26 września 2008 roku, a więc do dnia wydania przedmiotowego orzeczenia. W związku z otrzymaną informacją z Aresztu Śledczego w W.-B. o wprowadzeniu do wykonania kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej przez Sąd Rejonowy dla W. M, sygn. akt III K 1863/96, Sąd Okręgowy wydał w dniu 13 października 2008 roku postanowienie w trybie art. 420 § 1 i 2 k.p.k. Sąd I instancji zaliczył R.P., podobnie jak uprzednio, okres od chwili jego zatrzymania, ale jedynie do dnia 18 sierpnia 2008 roku, czyli do dnia wprowadzenia do wykonania tej kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności (k. 182). Zdaniem Sądu Apelacyjnego takie postępowanie Sądu Okręgowego w sposób rażący narusza przepis ustępu 4 art. 3 Protokołu Dodatkowego do Konwencji o przekazywaniu osób skazanych i wyrażoną w tym przepisie zasadę specjalności, która jest wprawdzie typowa dla ekstradycji, ale ma również zastosowanie w niniejszej sprawie. Zasada specjalności, nie jest stosowana jedynie wówczas, gdy podstawą przekazania osoby skazanej jest konwencja, która uzależnia przekazanie od zgody skazanego, tak jak to jest na przykład w omawianej Konwencji z 21 marca 1983 roku sporządzonej w Strasburgu. Tam natomiast, gdzie zgoda skazanego nie jest wymagana, skazany jest chroniony przed pociągnięciem do odpowiedzialności i skazaniem za przestępstwo inne niż sprecyzowane we wniosku o wykonanie. Z akt przedmiotowej sprawy jednoznacznie wynika, iż R.P. został przejęty z Norwegii do Polski celem wykonania kary w trybie nie tylko tejże Konwencji z 21 marca 1983 roku, ale przede wszystkim w trybie art. 3 Protokołu Dodatkowego do tej Konwencji z dnia 18 grudnia 1997 roku. Przypomnieć należy, iż Konwencja Rady Europy z 1983 roku w art. 3 ust. 1 lit. d) wymaga zgody skazanego na przekazanie go innemu państwu w celu odbycia kary. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 Protokołu Dodatkowego może dojść do przejęcia skazania bez zgody skazanego, jeżeli wyrokiem skazującym lub decyzją administracyjną będącą jego następstwem orzeczono wydalenie, przewiezienie do granic Państwa lub jakikolwiek inny środek ustanawiający zakaz przebywania skazanego na terytorium Państwa skazania, po zwolnieniu z zakładu karnego. W dniu 16 marca 2005 roku norweski Dyrektoriat ds. Imigracyjnych podjął taką decyzję o wydaleniu R.P. z Norwegii (k. 47-51), natomiast skazany w swoim oświadczeniu z dnia 25 kwietnia 2006 roku, złożonym w trybie art. 3 ust. 3 lit. a) nie wyraził zgody na przekazanie (k. 42-44). Postanowieniem z dnia 29 października 2007 roku --- STRONA 4 --- Sąd Okręgowy w W., mimo braku zgody skazanego na przekazanie, mając na uwadze art. 3 Protokołu Dodatkowego stwierdził prawną dopuszczalność przejęcia do wykonania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kary 10 lat pozbawienia wolności orzeczonej wobec R.P. wyrokiem Sądu norweskiego. W takiej sytuacji procesowej, w jakiej znalazł się R.P., a więc w sytuacji przekazania skazanego do Polski w trybie art. 3 ust. 1 Protokołu Dodatkowego z dnia 18 grudnia 1997 roku, w celu odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej w Norwegii, ma zastosowanie zasada specjalności określona w art. 3 ust. 4 tego Protokołu, gwarantująca skazanemu ochronę. Osoba przekazana w tym trybie nie może być ścigana, skazana ani też pozbawiona wolności w celu wykonania kary lub zastosowania środka zabezpieczającego, ani też poddana jakimkolwiek innym ograniczeniom wolności osobistej za jakiekolwiek przestępstwo popełnione przed przekazaniem, inne niż to objęte wyrokiem, którego dotyczy przekazanie, z wyjątkiem przypadków wskazanych w art. 3 ust. 4 lit. a) i b) Protokołu Dodatkowego. Analiza akt sprawy nie wykazała natomiast, aby Norwegia wyraziła zgodę na odbywanie przez skazanego kary orzeczonej Wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. M., sygn. akt III K 1863/96, a nawet, aby Polska w ogóle zwróciła się o taką zgodę (art. 3 ust. 4 lit. a). Wyjątek opisany w art. 3 ust. 4 lit. b) z uwagi na odbywanie przez skazanego kary pozbawienia wolności nie mógł być z oczywistych przyczyn jeszcze spełniony. W takiej sytuacji należy z całą stanowczością podkreślić, iż skazany R.P. odbywa obecnie jedynie karę 10 lat pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Apelacyjnego w B. w Norwegii, która została przejęta do wykonania w Polsce zgodnie z postanowieniem Sądu Okręgowego w W. z dnia 26 września 2008 roku. Wprowadzenie do wykonania kary, o której mowa wyżej, będzie możliwe jedynie w sytuacji spełnienia przesłanek określonych w art. 3 ust. 4 lit. a) lub b) Protokołu Dodatkowego. Na zakończenie należy jedynie wskazać, iż Sąd Okręgowy w W. pismem z dnia 3 lipca 2008 roku został poinformowany przez Departament Współpracy Międzynarodowej i Prawa Europejskiego Ministerstwa Sprawiedliwości, iż wobec skazanego znajdują zastosowanie przepisy art. 3 ust. 4 Protokołu Dodatkowego z 18 grudnia 1997 roku, w takiej sytuacji całkowicie niezrozumiałe jest postępowanie Sądu Okręgowego w tym zakresie (k. 119). Z uwagi na to, iż postanowienie Sądu Okręgowego z 26 września 2008 roku stało się prawomocne i skazany rozpoczął odbywanie kary pobawienia wolności, wniosek obrońcy skazanego o określenie tymczasowego aresztowania tylko do dnia 30 października 2008 roku stało się bezprzedmiotowe. Z powyższych względów, Sąd Apelacyjny orzekł, jak na wstępie.