Postanowienie IV Ka 290.

--- STRONA 1 --- ea . . e  HI" _ ' /" 3 postanowienie l \._» ‘L/,¢'ifl,r L Q4 Sqdu Naj wyzszego z dnia ll grudnja 2006 r. H KK 304/06 Dia rcspektowania zasady tozsamoéci czynu zarzucanego i przypisanego niezbqdne jest tylko zachowanie niezmiennoéci co do podmiotu czynu, przedlniotu ochrony, a w razie nawet innych ustalefi co do czasu i rniejsca czynu, takze tozsamoéci osoby pokrzywdzonej.  OSNWSK 2006/1'/2403 295593 Dz.U.1997.89.555: art. 14; art. 332 Sklad orzekajqcy Przewodniczqcy: Sqdzia A. Deptula (spn). Szgdziowiez J. D0khy, R. Malarski. Sentencja Sad Najwyzszy w sprawie Cz. M., skazanego z art. 271 § I k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie W dniu 11 grudnia 2006 1:, kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzjvéé skazanego od wyroku Sqdu Okrggowego w K. z dnia 13 paidziemika 2005 r., sygn. akt IV Ka 290.*'05*,z1nieniaj2;cego wyrok Sqdu Rejonowego w K. z dnia 21 kwiemia 2005 r., sygn. akt II K 190/04 oddala kasacjq, koszrarni sa,dowymi ' postgpowania kasacyjnego obciagza Skarb Pafistwa. Uzasadnienie faktyczne Cz. M. by} oskarrizony 0 to, ze w marcu 2002 r. w K. jako rzeczoznawca n1aja,tk0wy po§wiadczy% nieprawdai: w wydanynn przez siebie operacie szacunkowyrn okreélajqcym wartoéé rynkowzg prav»'a' w%asn"0slci nieruchomoéci gruntowéj zabudowanej budynkami Finny C. Spé1‘1<a z 6.0. poloionymi w K. przy (...), ktéry to operat p0sh.1zy{ nastqpnie prezesowi tej finny M. B. do sprzedazy nieruchomoéci gwojej siostrzé B. T. w ten sposéb, Ze wycenfi sr-__-_-_Ü ir IK /" 'r^'¬i lg estanowienie _ -wl, __ '}_.„.'-"i ' *T ' '¿ Ê, / I 1"! :}...~"'ř ›='~'*" L" '"¬-¬-_ fi.¿..._;« 'ną .- Sadu Naj wyższego z dnia 11 grudnia ZÜÜŰ r. II KK EÜŁHÜŰ Dla respektowania zasady tożsamości czynu zarzucanego i przypisanego niezbedne jest tylko zachowanie nieziniennosci co do podmiotu czynu, przedmiotu ochrony, a w razie nawet innych ustaleń co do czasu i iniejsca cąrnu, takze tozsaniości osoby polcrzy"wdzonej_ - ÜSNn'SK 2ÜÜöflf24Ü3 295593 Dz.U.l99?.39'_555: art. 14; art. 332 Skład orzekający Przewodniczący: Sędzia A. Deptuła (spr_}_ Sędziowie: .T_ Do-łhy, R. Maiarsl-ai. Sentencja Sąd Najwyższy w sprawie Cz. skazanego z art. 2?1 § i l<.k_, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 11 grudnia 2006 r., kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Übywatelskich na korzyść skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 pazdziernika ZÜÜS r., sygn_ akt IV i<Ĺa 29Ü.-"05", zmieniaj acego wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 21 kwietnia ŻÜÜS r., sygn_ akt II K IQÜIÜ4 oddala kasacje, kosztami sadowyrni ' postepowania Icasacyjnego obciaza Skarb Panstwa. Uzasadnienie faktyczne Cz. M. był oslcarzony o to, że w marcu ZÜÜZ r. w K. jako rzeczoznawca maj ątkowy poswiadczył nieprawda w wydanym przez siebie operacie szacunkowyni okreśiaj acyni wartosc rynkowa prawa' własności nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkami Firiny C. Społlta z o.o_ połozenyini w K. przy (___), ktory to operat posłużył nastepnie prezesowi tej finny M. B. do sprzedazy nierachotnosci swojej siostrze B. T_ w ten sposob, że wycenił ¦| I ' --- STRONA 2 --- jej wartoéé na kwote; 3.308.000,00 2%, gdy tymczasem faktyczna wartoéé wj/nosi%a l3.710.000,00 21 Lojest o popeinienie czynu 2 art. 271 § 1 k.l<. ‘ Said Rejonowy w K., po rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. II K 190f04 uznai C2 M. za wiimego tego, 2e w marcu 2002 r. w K., jako rzeczoznawca majzitkowy poéwiadczyi nieprawck; w wydanym przez siebie operacie szacunkowym, okresllajzgcym wartoéé ifmkowag nicruchoinoéci gruntowej zabudowanej budynkalni Finny C. Spéika z 0.0. poloionym w K. przy (.. .), a1<tory to opcrat poshlfcyi H2:lSIfi§pl1i6 prezesowi tej fiimy M. B. do sprzedazy niemchomoéci swojej siostrze B. T.., w ten sposob, 2e stwierdzii, i2 wiaécicielem gruntu jest frma C. oraz nie zawari W opinii danych dotyczzgcych wartoéci czynszow w lokalach wynajmowanych w budynkach wycenianej nieruchomoéci  i za to na podstawie art. 271 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 58 § 3 k.k. skazai go na grzywng w wysokoéci 100 stawek dziezmych ustalajgc wartoéé jednej stawki na kwou; 50 21. ‘ Wyrok ten zaskarzyli zarovx"no prokuratoi", jak i obrofica skazanego. Prokurator w apelacji wniesionej w czgéci dotyczgcej kaiy na niekorzyéé skazanego zarzucii raiqcq niewspohniernoéé kary wymierzonej C2. M. Prokurator domagai sig wymierzenia skazanemu kary 10 miesigcy pozbawienia wolnoéci z warunkowym zawieszeniem jej wykonzmia na okres 3 lat oraz orzeczenie érodka karnego w postaoi zakazu wykonywania funkcji biegiego rzeczoznawcy na okres 3 lat oraz grzywny w wysokoéoi 50 stawek dziennych po 10 2% kazda. ' Obrofica zarzucii biqd w usraleniach falciycznych i wniosi o uniewinnienie Cz. M. Said Okrcggowy w K. wyrokiem 2 dnia 13 paidziemika 2005 1'. sygn. IV Ka 290.‘O5 zmienii zaskarzony wyrok w ten sposob, ze: 2 opisu czynu przypisanego skazanemu wyeliminowai dziakanie polegaj zgce na stwiordzeniu w operacie szacunkowym, i2 wiaécicielem grunm jest fimla "C." oraz na podstawie art. 41 § 1 k.k. orzeki wobec C2. M. érodek karny W postaci zakazu wykonywania funkcji biegiego rzeczoznawcy na okres roku. W pozostaiym zakresie wyrok Sqdu Rej onowego utrzymany zostai w mocy. Kasacjc; wniosi Rzecznik Praw Obywatelskich zarzucajqc naruszenie art. 14 § 1 k.p.k. polegajqce na dokonaniu przez sod I1 instancji zasadniozej zmiany opisu czynu przypisanego skazanernu W stosunku do opisu c2ynu zawartego W akcie oskarzenia, co stanowiio wyjécie poza granice aktu oskarzenia oraz naruszenie zasady skargowoéci, skutkujqce w konsekwencji skazaniem oskarionego za czyn nieobjoty aktem oskarzenia i w efekcie doprowadziio do uchybienia oheélonego w art. 439 § I pkt 9 k.p.k. w zwiarzku 2 art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. W oparciu o tak sformuiowany zarzut Rzecznik Praw Obywatelskich wnioskowai o uchylenie wyroku Sqdu Oknggowego w K. oraz zmienionego nim wyroku Sa,du Rejonowego w K. i uniewirmienie oskarzonogo od popelnienia przypisanego mu czynu. ' Prokurator Prokuratury Krajowej Wniosi 0 oddalenie kasacji jako bezzasadnej. Uzasadnienie prawne Rozpoznajqc kasacjg Sqd Najwyzszy zwazyi, co nastopuje. Kasacja okazaia sio bezzasadna, wobec czego podlegaé musiaia oddaleniu. Krytyczna, oceno wywoluje j1l2 sam wniosek zawarty w kasacji. Jeéli bowiem miaioby dojéé do stwierdzenia uchybienia opisanego w zarzuoie kasacji, a wigs stwierdzenia okolicznoéci wyigczajqcej éciganie w postaci skazania C2. M. za czyn nieobj oty aktem oskzirzenia i naruszenja przczto zasady skargowosici, to efekt proceduralny takiej konstatacji nio mogiby Sit? wyrazié w uniewinnieniu skazanego, a jeclynic: w umorzeniu postegpowania co do czynu przypisanego C2. M.. Take; postaé rozstrzygriiocia, dia opisanego ukiadu procesowego przewiduje jednoznacznie przepis art. 414 § 1 zd. pierwsze k.p.k., czego w kasacji najwyrainiej nie dostrzezono. Ale samo tylko umorzenio pOSt§pOW8.I1iEi wobec stwierdzonej obrazy art. 1? § 1 pkt 9 k.p.l{. powoclowaioby, 2e 'I' jej wartośtfz na kwotę 3.3Ü8.ÜÜĹl,Ütͦ zł, gdy tymczasem faktyczna wartość wynosiła l3.7lÜ.ÜÜÜ,Ü0 zł tojest o popełnienie czynu z art. 271 § l k_k. ` Sad Rejonowy w K., po rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 2l kwietnia ZÜÜS r., sygn. II K ł90fÜ4 uznał Cz. M. za winnego tego, że w marcu 20132 r. w K., jako rzeczoznawca maj atkowy poświadczył nieprawdę w wydanym przez siebie operacie szacunkowyrn, określającym wartość rynkowa nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkami Firmy C. Spńłka z o_o. położonym w K. przy (_. _), a ktory to operat posłużył następnie prezesowi tej firmy M. B. do sprzedaży nieruchomości swojej siostrze B. T_, w ten sposob, że stwierdził, iż właścicielem gruntu jest firma C. oraz nie zawarł w opinii danych dotyczacych wartości czynszów w lokalach wynajmowanych w budynkach wycenianej nieruchomości - i za to na podstawie art. 2?1 § 1 k_k. przy zastosowaniu art. 53 § 3 k.k. skazał go na grzywnę w wysokości IÜÜ stawek dziennych ustalając wartość jednej stawki na kwotę 50 zł. ` Wyrok ten zaskarżyli zarówno prolttnator, jak i obrońca skazanego. Prokurator w apelacji wniesionej w części dotyczacej kary na niekorzyść- skazanego zarzucił rażaca niewspohniernośc kary wymierzonej Cz. M. Prokurator domagał się wymierzenia skazanemu kary lift miesiecy' pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat oraz orzeczenie środka karnego w postaci zakazu wykonywania funkcji biegłego rzeczoznawcy na okres 3 lat oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po it] zł każda. * Obrońca zarzucił bład w ustaleniach faktycznych i wniósł o uniewimiienie Cz. M. Sad Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 13 pażdziernika EÜÜS r. sygn. IV Ka 290.-*G5 zmienił zaskarżony wyrok w ten sposob, że: z opisu czynu przypisanego skazanemu wyeliminował działanie polegające na stwierdzeniu w operacie szacunkowyrn, iz właścicielem grunnt jest finna "[1" oraz na podstawie art. 41 § 1 k.k. orzekł wobec Cz. M. środek karny w postaci zakazu wykonywania fimkcji biegłego rzeczoznawcy na okres roku. W pozostałym zakresie wyrok Sądu Rejonowego utrzymany został w mocy. Kasację wniosł Rzecznik Praw Obywatelskich zarzucajac naruszenie art. 14 § i k.p_k_ polegające na dokonaniu przez sad II instancji zasadniczej zmiany opisu czynu przypisanego skazanemu w stosunku do opisu czynu zawartego w akcie oskarżenia, co stanowiło wyjście poza granice aktu oskarżenia oraz naruszenie zasady skargowości, skutkujące w konsekwencji skazaniem oskarżonego za czyn nieobjęty aktem oskarżenia i w efekcie doprowadziło do uchybienia określonego w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w związku z art. I? § l pkt 9 k.p.k. W oparciu o tak sfonnułowany zarzut Rzecznik Praw' Obywatelskich wnioskował o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w K. oraz zmienionego nim wyroku Sądu Rejonowego w K. i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia prmfpisanego niu czynu. ' Prokurator Prokuratury Krajowej wniósł' o oddalenie kasacji jako bezzasadnej. Uzasadnienie prawne Rozpoznajac kasację Sad Naj wyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna, wobec czego podlegac musiała oddaleniu. Krytyczna, ocenę wywołuje już sam wniosek zawarty w kasacji. Jeśli bowiem miałoby dojść do stwierdzenia uchybienia opisanego w zarzucie kasacji, a więc stwierdzenia okoliczności wyłaczajacej ściganie w postaci skazania Cz. M. za czyn nieobj ęty aktem oskarżenia i naruszenia przez "to zasady skargowości, to efekt proceduralny takiej konstatacji nie mogłby się wyrazić w uniewinnieniu skazanego, a jedynie w trmorzeniu postępowania co do czynu przypisanego Cz. M.. Taka postac rozstrzygnięcia, dla opisanego układu procesowego przewiduje jednoznacznie przepis art. 414 § 1 zd_ pierwsze k.p.k_, czego w' kasacji najwyrażniej nie dostrzeżono nie samo tylko umorzenie postępowania wobec stwierdzone-j obrazy art. 13"' § 1 pkt 9 k.p.k_ powodowałoby, że c I ' --- STRONA 3 --- nie zostaiaby rozstrzjognieta kwestia odpowied2ia1nosciC2. M. za czyn zarzucony w akoie oskarzenia, ktory byi" obj oty skargs uprawnionego oskarzyoieia, a wiec sankojonowaiby dotkiiiete take, wade orzeozenia zarowno ssdu pierwszej i drugiej instancji. Wszystko to pokazuje,jak nienafiqe jest stanowisko wyrazone WS1(E11"C1Z8 kasacyj nej, gdy chodzi o rodzaj postulowanego przez Rzocznika Praw Obywatelskich orzoczenia 1{6.SflC:vj1‘16g0. Przeohodzagc natomiast do oceny samego zarzutu wysunietego W kasacji nalozy stwierdzié, 2e jest on caikowicie nictrafny. Naruszenie tozsamosci czynu przypisanego do czynu zarzucanego C2. M. Autor kasacji upatruje w tym, 2e "jeden z istotnych elementéw rzumjqcych na to2san1os'c' zarzucanego czynu zostai radykalnie zmieniony. Zmieniono zupeh1ie opis sposobu clziaiania oskarzonego. Zamiast zachowania poiegajqcego na zanizeniu wartoéci szacunkowej nieruchomosci przypisano zachowanie polegajqce na celowym niezamieszczeniu w operacie szacunkowym okreélonego rodzaju informacji. .. W opisie przypisanego oskarzonemu czynu nie pozostaio nic ze sposobu dzialania oskarzonego opisanego w akcie oskarzenia, natomiast znalaziy sie W nim elementy dotychczas nieujqte w ramach zarzucanego mu dzialania przestepnego" (oytat z uzasadnienia kasacji}. Stanowiska takiego w zadnej mierze nie mozna zaakceptowaé. Tozsainosé czynu zarzucanego i przypisanego jest bez wqtpienia kluczowa, kwestiq w procesie karnym, zgodnie bowiem 2 zasadq skargowosci wyrazonq w art. 14 k.p.k. sa,d nie moze wyjso poza granico oskar2enia, poniewaz inicjatywa scigania na1e2y do oskariyciela i tylko oskarzyciel zakresla ramy oskarzenia.  Na temat tozsamosci ozynu zarzucanego i przypisanego ismiej:.1 liczne wypowiedzi w pismiennictwie 1{ELl‘110pI‘OCBSOWylT1, a ta1.k2'e szereg judykatow i jakkolwiek nie udalo sic; skonstruowaé t2w, pozytywnogo katalogu elementow, na podstawie ktoryoh moina byioby w bezbiedny sposob orzec o istnieniu lub brain: tozsamosoi czynu, to jedno jest zupeinie powne, 2e podstawowym kryterium dla tozsamosloi czynu jest tozsarnosé zdarzenia faktyoznego. M. Cieslak w monografii "Polska procedura karma. Podstawowe zaiozenia teoretyczne", Warszawa 1984, s. 302 stwierdzii "zgodnie zpomocnicze, reguiq identyoznosé czynu jest wyiegczona, jezoli w porownywanych jego okresleniach zachodzq tak istotne réznioe, 2e wediug rozsqdnej Zyciowej oceny nie mozna ich uznaé za okresienia. tego samego zdarzonia faktycznego". Iuni autorzy (gig. S. Waltos: Proces karny. Zaiys systemu, Warszawa 2005, s. 27 oraz M. Ragalski: Przes1an1<a powagi rzoczy osatdzonej w procesie kamym, Krakow 2005, s. 260) wskazujq, 2e dopiero ujawnienie roznio dotyczgoych miejsca, ozasu, przedmiom wykonawczego lub ustawowych znamion pozwala ua wy1qc2e11ie tozsamoéoi czynu. Na tym tie W orzeoznictwie niejednokromie vvypowiedziano poglod, zonie narusza tozsamosci ozynu odmienne ustalenie przez sod orzekdiqoy, w porownaniu 2 aktem oskarzenia, sposobu dziaiania sprawcy; deoydujqce jest natomiast, by ooena taka zamykaia sit: w ramach tego samego zdarzenia faktycznego (por. Wyrok SN 2 1’? listopada 1972 r., II KR 162322, OSNKW 1973, 2. 4, poz. 46; postanowienie SN 2 30 sierpnja 2001 r., V KKN 111f01, LEX 51844; uchwaia SN z 7 czerwoa 2002 r., IKZP 16/02, OSNKW 2002, z. 7~8, poz. 51). Jest to jak siq: wydaje — wrooz oczywiste, albowiern sod niejest p1'zecie2zwiajzany opisem czynu zarzuoanego, a po wyjasnieniu wszystkieh istotn}“ch okolicznosci moze i powinien nadaé mu w wyroku okreélenie, ktore rnoze odbiegaé od opisu przyj etego w akcie oskarzenia. Tak wiec dla respektowania zasady tozsamosci czynu zarzucanego i przypisanego niezbgadne jest tylko zachowanie niezmiennosci co do podmiotu czynu, przedmiotu ochrony, a w razie nawet innych ustaleri co do czasu imiejsca czynu, takze tozsamosci osoby polozywdzonej. W sprawie niniejszej wprowadzenie do opisu czynu przypisanego C2. M. elementu odnoszgcego sic; do danych dot}/czqcych wartosci czynszow W Iokalach wynajmowanych w budynkach wymienionej nieruchomoéci, w niczym nie naruszaio tozsamoéci czynu. W dalszym ciqgu chodziio o poswiadczenie nieprawdy w wydanym przez siebie operacie SZEiCl.lI].1(OW}"TT1 okreéiajqcym wartoéé iynkowag ocenianej nieruchomosci przez swiadome jej zanizenie. Wprowaclzony przez Sed Rejonowy element, o ktorym mowa, konkretyzowai jedynie sposob Miaiania C2. M. Z przytoczonych wyzej wzgledow orzec nalezalo jak w czeéci dyspozytywnej postanowienia. nie zostałaby rozstrzygnięta kwestia odpowiedzialności Cz. M. za czyn zarzucony w akcie oskarżenia, ktory był obj ety skargą uprawnionego oskarżyciela, a więc sankcjonowałby dotkrrięte taka wadą orzeczenia zarowno sądu pierwszej i drugiej instancji. Wszystko to pokazuje,jak nietrafiqe jest stanowisko wyrażone w skardze kasacyj nej, gdy chodzi o rodzaj postulowanego przez üecznika Praw Obywatelskich orzeczenia kasacyjnego. Przechodząc natomiast do oceny samego zarzutu wysuniętego w kasacji należy' st_wierdzić, że jest on całkowicie nietrafny. Naruszenie tożsamości czynu przypisanego do czynu zarmrcanego Cz. M. Autor kasacji upatruje w tym, że "jeden z istotnych elementow rzutujących na tożsamość zarzucanego czynu został radykalnie zmieniony. Zmieniono zupełnie opis sposobu działania oskarżonego. Zamiast zachowania polegającego na zauiżeniu wartości szacunkowej nieruchomości przypisane zachowanie polegające na celowym niezamieszczeniu w operacie szacunkowym określonego rodzaju infonnacji. ._ W opisie przypisanego oskarzonernu czynu nie pozostało nic ze sposobu działania oskarżonego opisanego w akcie oskarżenia, natomiast znalazły się w nim elementy dotychczas nieujęte w ramach zarzucanego' mu działania przestępnego" [cytat z uzasadnienia kasacji). Stanowiska takiego w żadnej mierze nie można zaakceptowao. .Tożsarnośo czynu zarzucanego i przypisanego jest bez wątpienia kluczową kwestią w procesie karnym, zgodnie bowiem z zasadą skar'gowości wyrażoną w art. 14 k_p.k. sąd nie może wyjśo poza granice oskarżenia, poniewaz inicjatywa ścigania nalezy' do oskarżyciela i tylko oska_rżyciel zakreśla rarny oskarżenia. - Na temat tożsamości czynu zarzr.rcanego i przypisanego isnrieją licnre wypowiedzi w piśmiennictwie kamoprocesowym, a także szereg judykatow i jakkolwiek nie udało się skonstruować tzw, pozytywnego katalogu elementow, na podstawie ktorych można byłoby w bezbłędny sposob orzec o istnieniu lub braku tożsamości czynu, to jedno jest zupełnie pewne, że podstawowym kryterium dla tożsamości czynu jest tożsamość: zdarzenia faktycznego. M. Cieślak w monografii "Polska procedura karna. Podstawowe założenia teoretyczne”, Warszawa l93ś, s. 302 stwierdził "zgodnie z pomocniczą regułą itlentycznośo czynu jest wyłączona, jeżeli w porownywanych jego określeniaclt zachodzą tak istotne roznice, że według rozsądnej życiowej oceny nie monia ich uznao za określenia tego samego zdarzenia faktycznego". Inni autorzy (mjg. S. Waltoś: Proces karny. Zarys systemu, Warszawa 2005, s. 2? oraz M. Ragalski: Przes-łanka powagi rzeczy osądzonej w procesie kanrym, Krakow 2005, s. 2o0) wskamją, że dopiero ujawnienie roznie dotyczących miejsca, czasu, przedmiotu wykonawczego lub ustawowych znamion pozwala na wyłączenie tożsamości czynu. Na tym tle w orzecznictwie niejednokrotnie wypowiedziane pogląd, żanie narusza tożsamości czynu odmienne ustalenie przez sąd orzekający, w porownaniu z aktem oskarżenia, sposobu działania sprawcy; decydujące jest natomiast, by ocena taka zamykała się w ramach tego samego zdarzenia faktycznego (por. wyrok SN z 1"? listopada l9?`2 r., II KR lo2f'ł2, OSNKW l9?3, z. 4, poz. -'ło;postanowie1iie SN z 30 sierpnia 2001 r., V KKN lllr'0l, LEX 5184-4, uchwała SN z T czerwca 2002 r., IKZP l6X02, OSNIĆW 2002, z. ?¬~S, poz. 51). Iest to -jak się wydaje ~ wręcz oczywiste, albowiem sąd niejest przecież "związany opisem czynu zarzucanego, a po wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności może i powinien nadao mu w wyroku określenie, ktore może odbiegao od opisu przyjętego w akcie oskarżenia. Tak więc dla respektowania zasady tożsamości czynu zarzucanego i przypisanego niezbędne jest tylko zachowanie niezmienności co do podmiotu czynu, przedmiotu ochrony, a w razie nawet irmych ustaleń co do czasu i miejsca czynu, także tożsamości osoby pokrzywdzonej. W sprawie niniejszej wprowadzenie do opisu czynu przypisanego Cz. M. elementu odnoszącego się do danych dotyczących wartości czynszow w lokalach wynajmowanych w budynkach wymienionej nieruchomości, w niczym nie naruszało tożsamości czynu. W dalszym ciągu chodziło o poświadczenie nieprawdy w wydanym przez siebie operacie szacunkowym określającym wartośo rynkową ocenianej nieruchomości przez świadome jej zarriżenie_ Wprowadzony przez Sąd Rejonowy elernent, o ktorym mowa, konkretyzował jedynie sposob działania Cz. M. Z przytoczonych wyżej względow orzec należało jak w części dyspozyftyw-'nej postanowienia.