Wyrok IV K./92

--- STRONA 1 --- _ __7___ _ Ill KKN 340{I}O  tekst Wyrok Sadu Najwyzszego z dnia 6 wrzeénia 2000 r. III KKN 340100 Kara iaczna w wyroku tacznym nie moze stwarzaé wiakszej dolegiiwoéci od tej, jaka wiazaiaby sia z kolejnym wykonaniem poszczegoinych wyrokow podlegajacych poiaczeniu. Ratio legis instytucji kaqr iacznej (wyroku tacznego) polega bowiem na tworzeniu korzystniejszej sytuacji prawnej dla skazanago, na odpowiedniej redukcji sumy kary podyktowanej wzgladami humanitarnymi. . W niektorych orzeczeniaoh Sad Najwyzszy nadto wskazuje, ze wprawdzie iaczy sia kary wymierzone za poszczegolne przestepstwa, aie Ze wzgiadu na prawomocnoéé rzeczy osadzonej granice nowej kary taczne} wyznaczaja takze poprzednie kary iaczne (zob.,wyrok z 22.l|l.1973 r., 1 KR 425/72, OSNKW, z. 78, poz. 96; wyrok z 20.01.1995 r., ll KRN 2195, OSNKW, z. 34, poz. 17). Niekiedy, zaé nie mowi sia wprost 0 powadze rzeczy osadzonej, tylko o "éiadzie" poprzedniej kary iacznej, ktory jednak powoduje, Ze nowa kara iaczna nie moze byé nizsza od rozwiazanej kary tacznej (zob. wyrok z 16.Vi|i.1968 r., V KRN 490168, OSPiKA 1970, z. 2, poz. 37; vvyrok z 9.VIl.1980 r., V KRN 139180, OSN Pr. Gen. 1981, z. 6, poz. 64). , LEXnr 51106  51106 : a|:t_8_6 SI(lad orzekajacy Przewodniczacy: SSN Feliks Tarnowski (spraw.). Sadziowie SN: Andrzaj Deptuia. Jerzy Steckiewicz. Protokolant: Teresa Jarostawska. Uzasadnienie faktyczne _ Grzegorz S. zostat skazany prawomocnymi wyrokami Sadu Rejonowego w Gd8fiSkLiI ' ' ' H ' " 1) z dnia 10 Iistopada 1992 r., sygn. akt IV K. /92, za przestepstwo zart. 11 § 1 d.kk w zw. z art. 208 d.kk i z art. 208 d.kk w zw. z art. 58 i art. 10 § 2 d.kk popeinione w okresie od 19 do 21 lipca 1992 r. na kara 2 lat pozbawienia wolnoéci i 1.000 zi grzywny. Wykonanie kary pozbawienia wolnoéci warunkowo zawieszono oskarzonemu na 4 lata préby, ana poczet grzywny zaliczono okres jego tymczasowego aresztowania od dnia 21 lipca 1992 r. do dnia 29 pazdziernika 1992 r. 2) z dnia 27 stycznia 1998 r., sygn. akt IV K /94, za przestapstwa: '  z art. 203 § 1 d.kk, popetnione z 1 na 2 kwietnia 1994 r., na kara 1 roku pozbawienia wolnoéci i 400 ziotych grzywny;  z art. 214 § 1 d.kk, popetnione z 17 na 18 kwietnia 1994 r., na kara 8 miesiaoy pozbawienia wolnoéci;  z art. 11 § 1 d.kk w zw. z art. 208 d.kk popeinione z 6 na 7 maja 1994 r., na kara 1 roku pozbawienia wolnoéci;  z art. 208 d.kk, popeinione 9 czerwca 1994 r., na kara 1 roku pozbawienia woinoéci; na mocy art. 66 i 67 § 1 d.kk orzeczono za ww. czyny kara iaczna 1 roku I 6 miesiacy pozbawienia wolnoéci. 3) z dnia 5 grudnia 1996 r. sygn. akt IV K 96 zaprzestapstwa: _  z art. 210 § 1 d.kk w zb. z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludnoéci i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174) w zw. z art. .10 § 2 d.kk, popeinione w dniu 11 maja 1995 r., na kara 3 lat i 6 miesiacy pozbawienia wolnoéci i 500 ziotych grzywny z jednoczesnym orzeczeniem pozbawienia praw publicznych na okres 1 roku i 6 rniesiacy; . ‘ ~  z art. 210 § 1 d.kk popeinione w dniu 6 czerwca 1995 r., na kara 3 tat i 6 miesiacy pozbawienia wolnoéci i 500 ziotych grzywny oraz pozbawienia praw publicznych na okres 1 roku i 6 miesiacy; r   dwukrotnie za czyny z art. 166 d.kk, popeinione w dniu 11 maja 1995 r. na kary po 6 miesiacy pozbawienia wolnoéci; na mocy art. 66, 67 § 1 i 71 § 2 d.kk orzeczono jedna kara laczna 4 lat i 6 miesiacy pozbawienia wolnosci, 500 ziotych grzywny oraz pozbawienia praw pubiicznych na okres 2 lat. Na poczet kary pozbawienia wolnoéci zaliczono oskarzonemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 6 czerwca 1995 r. do dnia 27 listopada i 1995 r. Sad Wo}ewodzki w Gdaflsku orzeczeniem 2 dnia 12 czerwca 1997 r., sygn. akt V Ka /97, zmienit powyzszy wyrok jedynie w zakresie kary dodatkowej pozbawienia praw publicznych, w pozostaiej czaéci utrzymai go w rnocy. Skazany Grzegorz S. w dniu 6 lutego 1998 r. ztozyi wniosek 0 wydanie wyroku tacznego obejmujacego wszystkie trzy wymienione wyzej wyroki. _  Wyrokiem iacznym z dnia 28 czerwca 1999 r., sygn. IV Kl98, Sad Rejonowy w Gdarfisku na podstawie art. 85 kk oraz art. 86 § 1 i 2 kk poiaczyt orzeczone wyrokami sygn. iV K I94 i IV K196 kary pozbawienia wolnoéci i grzywny ijako kara iaczna wymierzyi Grzegorzowi S. 7 iat pozbawienia wotnoéci i 80 stawek dziennych grzywny w wysokoéci po 10 ztotych; na podstawie art. 63 § 1 kk napoczet orzeczonej kary iacznej pozbawienia wolnoéci zaliczono oskarzonemu okres System Informacji Prawnej Lax (Lax Omega) 2072014 Stan prawny programu: 20140610 _ __ _ ur __k_k_N 34oroo_¬rsksr wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2000 r. III KKN 340100 Kara łączna w wyroku łącznym nie może stwarzać większej dolegliwości od tej, jaka wiązałaby się z kolejnym wykonaniem poszczegóinych wyroków ,podlegających połączeniu. Ratio legis instytucji kary łącznej (wyroku łącznego) polega bowiem na tworzeniu korzystniejsze] sytuacji prawnej dla skazanego, na odpowiedniej redukcji sumy kary podyktowanej względami numanitarnymi. . W niektórych orzeczeniach Sąd Najwyższy nadto wskazuje, ze wprawdzie łączy się kary wymierzone za poszczególne przestępstwa, ale ze względu na prawornocnośó rzeczy osądzonej granice nowej kary łącznej wyznaczają takze poprzednie kary łączne (zob.,wyrck z 22.lIl.19?3 r., I KR 425r?2, OSNKW, z. 7-8, poz. 96; wyrok z 20.lll.1995 r., ll KRN 2195, ÜSNKW, z. 3-4, poz. 11"). Niekiedy, zaś nie mówi się wprost o powadze rzeczy osądzonej, tylko o "śladzie" poprzedniej kary łącznej, który jednak powoduje, że nowa kara łączna nie moze być niższa od rozwiązanej kary łącznej {zob. wyrok z 18.Vill.1988 r., V KRN 490188, OSF"'iKA 1970, z. 2, poz. ST; wyrok z 9.VIl.1980 r., V KRN 139r'80, OSN Pr. Gen. 1981, z. 6, poz. 54). _ LEX nr 51 108 - 51106 : afl._8fi Skład orzekający Przewodniczący: SSN Feliks Tarnowski {spraw.}. Sędziowie SN: And|zej Deptuła. Jerzy Steckiewicz. Protokolant: Teresa Jarosławska. Uzasadnienie .faktyczne _ Grzegorz S. został skazany prawomocnyrni wyrokami Sądu Rejonowego w Gdańsku: " " " M ' " 1) z dnia 10 listopada 1992 r., sygn. akt IV K. 192, za przestępstwo zart. 11 § 1 d.kk w zw. z art. 208 d.kk i z art. 208 d.kk w zw. z art. 58 i art. 10 § 2 d.kk popełnione w okresie od 19 do 21 lipca 1992 r. na karę 2 lat pozbawienia wolności i 1.000 zł grzywny. Wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono oskarżonemu na 4 lata proby, ana poczet grzywny zaliczono okres jego tymczasowego aresztowania od dnia 21 lipca 1992 r. do dnia 29 października 1992 r. 2) z dnia 2? stycznia 1998 r., sygn. akt IV K 194, za przestępstwa: - z art. 203§ 1 d.kk, popełnione z 1 na 2 kwietnia 1994 r., na karę 1 roku pozbawienia wolności i 400 złotych grzywny; - z art. 214 § 1 d.kk, popełnione z 1? na 18 kwietnia 1994 r., na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności; - z art. 11 § 1 d.kk w zw. z art. 208 d.kk popełnione z 5 na 7 maja 1994 r., na karę 1 roku pozbawienia wolności; - z art. 208 d.kk, popełnione 9 czerwca 1994 r., na karę 1 roku pozbawienia wolności; na mocy art. 50 i 5? § 1 d.kk orzeczono za ww. czyny karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności. 3) z dnia 5 grudnia 1996 r. sygn. akt IV K 95 za-przestępstwa: _ - z art. 210 § 1 d.kk w zb. z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174) w zw. z art. .10 § 2 d.kk, popełnione w dniu 11 maja 1995 r., na karę 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności i 500 złotych grzywny z jednoczesnym orzeczeniem pozbawienia praw publicznych na okres 1 roku i 0 miesięcy; . ` - - z art. 210 § 1 d.kk popełnione w dniu 8 czerwca 1995 r., na karę 3 łat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 500 złotych grzywny oraz pozbawienie praw publicznych na okres 1 roku i 8 miesięcy; - ' - dwukrotnie za czyny z art. 156 d.kk, popełnione w dniu 11 maja 1995 r. na kary po 5 miesięcy pozbawienia wolności; na mocy art. 56, 6? § 1 i ?1 § 2 d.kk orzeczono jedną karę łączną 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, 500 złotych grzywny oraz pozbawienie praw publicznych na okres 2 lat. Na poczet kary pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 6 czerwca 1995 r. do dnia 2"? listopada i 1995 r. Sąd Wojewódzki w Gdańsku orzeczeniem z dnia 12 czerwca 199? r., sygn. akt V Ka 197, zmienił powyższy wyrok jedynie w zakresie kary dodatkowej pozbawienia praw publicznych, w pozostałej części utrzymał go w mocy. Skazany Grzegorz S. w dniu 6 lutego 1998 r. złożył wniosek o wydanie wyroku łącznego obejmującego wszystkie trzy wymienione wyżej wyroki. _ - Wyrokiern łącznyrn 2 dnia 28 czerwca 1999 r., sygn. IV ł<."98, Sąd Rejonowy w Gdańsku na podstawie art. 85 kk oraz art. 86 § 1 i 2 kk połączył orzeczono wyrokami sygn. FV K :'94 i IV K E96 kary pozbawienia wolności i gmywny ijako karą łączną wymierzył Grzegorzowi S. 7 lat pozbawienia woiności i 80 stawek dziennych grzywny w wysokości po 10 złotych; na podstawie art. 63 § 1 kk napoczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres System informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 2092014 Stan prawny programu: 2014~0E-10 I "_ _I --- STRONA 2 --- _ _ __ _ _ _ _, __ __ __[l| KKN 340100; teigst tymczasowego aresztowania od dnia 6 czerwca 1995 r. do dnia 27 Iistopada 1995 r. Od wyroku 1acznego kasacje na korzysé Grzegorza S. ztozyt Prokurator Generalny zarzucajac razace i majace wpiyw na treéé orzeczenia naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 86 § 1 kk, polegajace na orzeczeniu kary tacznej pozbawienia wotnosci w wysokoéci przewyzszajacej sume kar Iacznych wymierzonych wyrokami wchodzacymi w sktad zaskarzonego wyroku za poszczegblne, pozostajace w realnym zbiegu przestepstwa i wnoszac o uchyienie zaskarzonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi Rejonowemu w Gdafisku. Uzasadnienieprawne Sad Najwyzszy zwazyt, co nastepuje: Zarzut zgtoszony w skardze kasacyjnej i wynikajacy zefl wniosek sa w petni zasadne. Wprawdzie brak uzasadnienia wyroku tajcznego uniemozliwia doktadne ustalenie toku rozumowania Sadu meriti w zakresie wymierzonej kary tacznej pozbawienia wolnoéci, to jednak na podstawie treéoi wyroku, a zwtaszcza sposobu sformutowania czeéci dyspozytywnej, mozna skonstatowaé, ze Sad ten nie uwzgiednit kar Iacznych wymierzonych za poszozegélne przestepstwa w wyrokach zapadtych w sprawach IV K194 i IV K196, a w rezultacie orzelgajac na wniosek skazanego wymierzyt kare Jaczna pozbawienia wolnoéci w wysokoéoi, ktdra w sposéb istotny pogarsza jego sytuaoje oraz stwarza wieksza dolegliwoéé od tej, jaka powstaiaby w wyniku kolejnego wykonania wyrokéw podiegajacych poiaczeniu. Wymierzona wobec Grzegorza S. kara Jaczna 7 lat pozbawienia wolnoéci jest wyzsza bowiem 0 jeden rok od sumy kar %qcznych orzeczonych w sprawach IV K 194 i IV K 196, co uzasadnia wnioskowanie, iz Sad Rejonowyw Gdafisku uznat, 2e w niniejszej sprawie kara iaczna pozbawienia wotnoéci mogta by¢ orzeczona w granicach od 3 lat i 6 miesiecy, to jest najwyzszej kartjr jednostkowej, do 11 lat i 8 miesiecy, czyli sumy kar jednostkowych. Powyzsze rozstrzygniecie stanowi przyktad prezentacji pogladu, iz wydajac wyrok taczny sad nie jest zwiazany wymierzona wczeéniej kara Iaczna, wzglednie karami Iacznymi. Poglad ten jest odosobniony w orzecznictwie sadowym i budzi wiele kontrowersji, chociaz znajduje aprobate wsrod niektorych przedstawicieli doktzyny. Otoz neguja oni jakikolwiek wpiyw poprzednio orzeczonej kary na nowa kare Iaczna (zob. L. Tyszkiewicz i in., Kodeks karny. Komentarz. Tom ll, Gdarfisk 1999, s. 263264; K. Buchata, A. Zotl, Kodeks karny. Czeéé Ogblna. Komentarz, Zakamycze 1998, s. 574; M. Szewczyk, Komentarz do Kodeksu karnego. Czeéé ogotna pod red. K. Buchaiy, Warszawa 1994, s. 398, 401; K. Buchata, Glosa do wyroku z 22.lIl.1973 r., I KR 425172, PIP 1974, nr 6, s. 178181; Z. Papierkowski, Glosa do wyroku z 16.V|II.1968 r., V KRN 490168, OSPIKA 1970, nr 2, poz. 38, s. 8485). Przeciwne stanowisko zajmuje od lat Sad Najwyzszy w kolejnych judykatach stwierdzajac konsekwentnie, i2 kara Iaczna w wyroku tacznym nie moze sl_war2aé_wie_kszej dolegtiwoéci oci tej, 'jat<a‘Wiaza1aby éie'2"'kEiIe]h_5ir11'_vFy'I{oHa'hiem p6szEzeg'oInych wyrokow podlegajacych potaczeniu. Ratio Iegis instytucji kary tacznej (wyroku tacznego) polega bowiem na tworzeniu korzystniejszej sytuacji .prawnej dla skazanego, na odpowiedniej redukcji sumy kary podyktowanej wzgledami humanitarnymi (zob. wyrok z 18.I.1996 r., II KRN 171195, Prok. Pr. 1996, nr 78, poz. 6; wyrok z 28.X.1993 r., III KRN 238193, OSNKW 1994, z. 12, "poz. 11; wyrok z 17.XlI.1973 r., I KR 257173, Biul. SN 1974, z. 2, poz. 34; wyrok z 25.V|I.1972 r., V KRN 285172, Biul. SN, z. 11, poz. 131; wyrokz31.VI1I.1971 r., V KRN 322171, OSN Pr. Gen. 1972, z. 1, poz. 5). . W niektbrych orzeczeniach Sad Najwyzszy nadto wskazuje, ze wprawdzie Iaczy sie kary wymierzone za poszczegélne przestepstwa, ate Ze wzgledu na prawomocnoéé rzeczy osadzonej granice nowej Katy Iacznej wyznaczaja takze poprzednie kary Iaczne (zob. wyrok z 22.01.1973 r., l KR 425172, ‘OSNKW, z. 78, poz. 96; wyrok z 20.Ill.1995 r., II KRN 2195, OSNKW, z. 34, poz. 17). Niekiedy, zaé nie mowi sie wprost o powadze rzeczy osadzonej, tylko o "étadzie" poprzedniej kary tacznej, ktéry jednak powoduje, 2e nowa kara Iaczna nie moze byé nizszaod rozwiazanej kary Iacznej (zob. wyrok z 16.V|Il.1968 r., V KRN 490/68, OSPIKA 1970, z. 2, poz. 37; wyrok 2 9.\/11.1980 r., V KRN 139180, OSN Pr. Gen. 1981, z. 6, poz. 64). ‘ Wyzej wskazany kierunek orzecznictwa, ktéry respektuje interes skazanego w taki sposob, aby nowa kara taczna nie stwarzaia sytuacji diafi mntej korzystnej anizeli uksztattowanej poprzednim wyrokiem tacznym, Sad Najwyzszy kontynuuje w zmienionym stanie prawnym. . W swietle przytoczonych wywodéw nalezato pizeto uchylié zaskanzony wyrok i sprawe przekazaé Sadowt Rejonowemu w Gdarfisku do ponownego rozpoznania, z zateceniem uwzglednienta przedstawionych zapatrywafi prawnych. System Informacji Prawnej Lex (Lax Omega) 2012014 Stan prawny programu: 20140610 __ _ _ _ _ __ ___ __ _Ill KKN 340700- tekst tymczasowego aresztowania od dnia 6 czerwca 1995 r. do dnia 27 listopada 1995 r. Od wyroku łącznego kasację na korzyść Grzegorza S. złożył Prokurator Generalny zarzucając rażące i mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 86 § 1 kk, polegające na orzeczeniu kary łącznej pozbawienia wolności w wysokości przewyższającej sumę kar łącznych wymierzonych wyrokami wchodzącymi w skład zaskarżonego wyroku za poszczególne, pozostające w realnym zbiegu przestępstwa i wnosząc o uchyienie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Gdańsku. Uzasadnienieprawne Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zarzut zgłoszony w skardze kasacyjnej i wynikający zeń wniosek są w pełni zasadne. Wprawdzie brak uzasadnienia wyroku łącznego uniemożliwia dokładne u_staIenie toku rozumowania Sądu meriti w zakresie wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności, to jednak na podstawie treści wyroku, a zwłaszcza sposobu sformułowania części dyspozytywnej, można skonstatowaó, że Sąd ten nie uwzględnił kar łącznych wymierzonych za poszczególne przestępstwa w wyrokach zapadłycrr w sprawach IV K 794 i IV K 796, a w rezultacie orzekając na wniosek skazanego wymierzył karę łączną pozbawienia wolności w wysokości, która w sposób istotny pogarsza jego sytuację oraz stwarza większą dolegliwość od tej, jaka powstałaby w wyniku kolejnego wykonania 'wyroków podlegających połączeniu. Wymierzona wobec Grzegorza S. kara łączna 7 lat pozbawienia wolności jest wyzsza bowiem o jeden rok od sumy kar łącznych orzeczonych w sprawach IV K 794 i IV K 796, co uzasadnia wnioskowanie, iż Sąd Rejonowy 'w Gdańsku uznał, że w niniejszej sprawie kara łączna pozbawienia woiności mogła być orzeczona w granicach od 3 lat i 6 miesięcy, to jest najwyższej kary jednostkowej, do 11 lat i 8 miesięcy, czyli sumy kar jednostkowych. Powyższe rozstrzygnięcie stanowi przykład prezentacji poglądu, iż wydając wyrok łączny sąd nie jest związany wymierzoną wcześniej karą łączną, względnie karami łącznymi. Pogląd ten jest odosobniony w orzecznictwie sądowym i budzi wiele kontrowersji, chociaż znajduje aprobatę wśród niektórych przedstawicieli doktryny. Otóż negują oni jakikolwiek wpływ poprzednio orzeczonej kary na nową karę łączną (zob. L. Tyszkiewicz i in., Kodeks karny. Komentarz. Tom Il, Gdańsk 1999, s. 263-264; K. Eiuchała, A. Zołl, Kodeks karny. Część Ogólna. Komentarz, Zakamycze 1998, s. 574; Iyl. Szewczyk, Komentarz do Kodeksu karnego. Część ogóina pod red. K. Buchały, Warszawa 1994, s. 398, 401; K. Eiuchała, Glosa do wyroku z 22.lll.1973 r., I KR 425772, PIP 1974, nr 6, s. 178-181; Z. Papierkowski, Glosa do wyroku z 16.VliE.1968 r., V KRN 490768, OSPiKA 1970, nr 2, poz. 38, s. 84-85). Przeciwne stanowisko zajmuje od lat Sąd Najwyższy w kolejnych judykatach stwierdzając konsekwentnie, iż kara łączna w wyroku łącznym nie może stwarzaó_wię_kszej dolegliwości od tej, 'jakawiązäłaby się `z"kolejn`yrfi`_wykona`niem po`szčzeg'ólnych wyroków podlegających połączeniu. Ratio Iegis instytucji kary łącznej [wyroku łącznego) polega bowiem na tworzeniu korzystniejszej sytuacji .prawnej dla skazanego, na odpowiedniej redukcji sumy kary podyktowanej względami hurnanitarnymi (zob. wyrok z 18.I.1996 r., Ii KRN 171795, Prok. Pr. 1996, nr 7-8, poz. 6; wyrok z 28.24.1993 r., Ill KRN 238793, OSNKW 1994, z. 1-2, poz. 11; wyrok z 17.)(Ii.1973 r., I KR 257773, Biul. SN 1974, z. 2, poz. 34; wyrok z 25.Vll.1972 r., K7 KRN 285772, Eiiul. SN, z. 11, poz. 131; wyrokz 31.Vl1l.1971 r., V KRN 322771, OSN Pr. Gen. 1972, z. 1, poz. 5). _ W niektórych orzeczeniach Sąd Najwyższy nadto wskazuje, że wprawdzie łączy się kary wymierzone za poszczególne przestępstwa, aie że względu na prawomocnośc rzeczy osądzonej granice nowej kary łącznej wyznaczają także poprzednie kary łączne {zob. wyrok z 22.lll.1973 r., I KR 425772, 'OSNKW, z. 7-8, poz. 96; wyrok z 20.I|l.1995 r., Il KRN 2795, OSNKW, z. 3-4, poz. 17). Niekiedy, zaś nie mówi się wprost o powadze rzeczy osądzonej, tylko o "śiadzie" poprzedniej _kary łącznej, który jednak powoduje, że nowa kara łączna nie może byc niższa" od rozwiązane] kary łącznej (zob. wyrok z 16.V|it.1968 r., V KRN 490768, OSPIKA 1970, z. 2, poz. 37; wyrok z 9.Vłl.1980 r., V KRN 139780, OSN Pr. Gen. 1981, z. 6, poz. 64). ' Wyżej wskazany kierunek orzecznictwa, który respektuje interes skazanego w taki sposób, aby nowa kara iączna nie stwarzała sytuacji dlań mniej korzystnej aniżeli ukształtowane] poprzednim wyrokiem łącznym, Sąd Najwyższy kontynuuje w zmienionym stanie prawnym. . W świetle przytoczonych wywooów należało przeto uchylić zaskarzony wyrok i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania, z zaleceniem uwzględnienia przedstawionych zapatrywań prawnych. System Informacji Prawnej Lek (Lek Omega] 2072014"5tan prawny programu: 2014-06-10 _"