Uzasadnienie – IV K 80/26

<h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sygnatura akt</p> </td> <td colspan="2"> <p> <strong> <!-- -->IV K 80/26 </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p> <em> <!-- --> <span class="anon-block">X.</span> został złożony wniosek o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych, można wypełnić część 3–8 formularza</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>1.  <strong> <!-- -->USTALENIE FAKTÓW </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>1.1.  <strong> <!-- --> Wyroki wydane wobec skazanego </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Data wyroku albo wyroku łącznego</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Sygnatura akt sprawy</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>1.</p> </td> <td colspan="5"> <p>SR dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi</p> </td> <td colspan="3"> <p>04.10.2017</p> </td> <td colspan="3"> <p>IV K 1027/14</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>2.</p> </td> <td colspan="5"> <p>SR dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi</p> </td> <td colspan="3"> <p>28.02.2018</p> </td> <td colspan="3"> <p>V K 144/17</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>3.</p> </td> <td colspan="5"> <p>SO we Wrocławiu</p> </td> <td colspan="3"> <p>01.02.2021</p> </td> <td colspan="3"> <p>III K 306/18</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>4.</p> </td> <td colspan="5"> <p>SR dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi</p> </td> <td colspan="3"> <p>25.04.2022</p> </td> <td colspan="3"> <p>VI K 631/20</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>5.</p> </td> <td colspan="5"> <p>SO w Łodzi</p> </td> <td colspan="3"> <p>20.05.2022</p> </td> <td colspan="3"> <p>IV K 255/13</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.2. Inne fakty</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>1.2.1. Fakty uznane za udowodnione</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="6"> <p> <em> <!-- -->Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Numer karty </em> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="10" colspan="3"> </td> <td rowspan="9" colspan="6"> <p> <span class="anon-block">J. P. (1)</span> jest prawomocnie skazany wymienionymi powyżej wyrokami sądów.</p> <p>Aktualnie skazany odbywa karę 5 lat pozbawienia wolności z wyroku SO we Wrocławiu wydanego w sprawie sygn. III K 306/18, dla potrzeb której to sprawy doszło do jego ekstradycji z Albanii. Przekazanie objęło też wówczas postępowanie prowadzone przed SO Warszawa – Praga w sprawie sygn. V K 254/18 gdzie skazanemu nieprawomocnie wymierzono karę łączną 13 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Kara łączna 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności z wyroku SR dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi wydanego w sprawie sygn. IV K 1027/14 została przez skazanego odbyta w całości.</p> <p>W wypadku kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami: SR dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi w sprawie sygn. VI K 631/20 oraz SO w Łodzi w sprawie sygn. IV K 255/13, postępowania wykonawcze pozostają w zawieszeniu wobec tego, że ekstradycja z Albanii skazanego nie objęła tych skazań, sądy wykonawcze nie zainicjowały działań w tym zakresie, podjęły natomiast decyzje o zawieszeniu postępowania wykonawczego.</p> <p>Nadal w toku pozostaje jeszcze postępowanie karne toczące się wobec skazanego przed SO Warszawa – Praga w Warszawie w sprawie sygn. V K 254/18, gdzie <span class="anon-block">J. P. (1)</span> skazano nieprawomocnie na karę łączną 13 lat pozbawienia wolności. Aktualnie nadal toczy się postępowanie apelacyjne przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie. Nie ma wyznaczonego nowego terminu rozprawy, dwa poprzednie zostały odwołane.</p> <p> <em> <!-- -->(szczegóły w komparycji wyroku oraz ujawnionych dokumentach)</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p>dane o karalności</p> </td> <td> <p>12 – 14</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>odpisy orzeczeń</p> </td> <td> <p>16 – 55</p> <p>62</p> <p>64 – 66</p> <p>68</p> <p>70 – 71</p> <p>78 – 86 v.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>pismo</p> </td> <td> <p>77</p> <p>112</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>dokumentacja ekstradycyjna</p> </td> <td> <p>116 – 149</p> <p>152 - 159</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>notatka urzędowa</p> </td> <td> <p>89</p> <p>174</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>wydruki z NOE SAD</p> </td> <td> <p>91 – 100</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>obliczenie kary</p> </td> <td> <p>160</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>opinia o skazanym</p> </td> <td> <p>72</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>Skazany aktualnie przebywa w warunkach izolacji penitencjarnej od dnia 11.07.2024, kiedy to został doprowadzony z zagranicy do odbycia kary pozbawienia wolności. Jest to siódmy pobyt w warunkach izolacji penitencjarnej.</p> <p>Ogólnie w ocenie Administracji ZK proces resocjalizacji w warunkach izolacji penitencjarnej wymaga w wypadku skazanego dalszych oddziaływań w celu umocnienia prospołecznej postawy i utrwalenia społecznie pożądanych zachowań.</p> <p>Jego dotychczasowe zachowanie w warunkach ZK jest uznawane za przeciętne.</p> <p>Pięć razy był nagradzany kodeksowo w celu zachęcenia do poprawy zachowania. Został pięć razy ukarany dyscyplinarnie za wulgarne zachowania wobec przełożonego, odmowę przyjmowania posiłków oraz odmowę wejścia do wyznaczonej celi mieszkalnej. Wobec przełożonych na ogół przyjmuje postawę regulaminową, w bezpośrednim kontakcie jest kulturalny i zdyscyplinowany, odnotowano jednak sytuacje kiedy zachowanie było nieodpowiednie. W gronie współosadzonych układa zgodne relacje.</p> <p>Nie deklaruje przynależności do struktur podkultury przestępczej i zdecydowanie odcina się od zasad w niej obowiązujących.</p> <p>Odnotowano u skazanego zachowania autoagresywne w postaci odmowy przyjmowania posiłków jako protest przeciwko działalności administracji.</p> <p>Nie był uczestnikiem zdarzeń o charakterze nadzwyczajnym, nie zachodziła potrzeba stosowania ŚPB.</p> <p>Z uwagi na toczące się nadal czynności procesowe nie jest objęty zatrudnieniem w ZK.</p> <p>W rozmowie bezkrytycznie wypowiada się na temat popełnionych przestępstw.</p> <p> <em> <!-- -->(pozostałe szczegóły w treści opinii z ZK) </em> </p> </td> <td colspan="3"> <p>opinia z ZK</p> </td> <td> <p>73 – 73 v.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>2.  <strong> <!-- -->Ocena Dowodów </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>2.1.  <strong> <!-- --> Dowody będące podstawą ustalenia faktów </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 1.2.1</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="2"> <p>dokumenty ujawnione w części 1.2.1.</p> </td> <td colspan="7"> <p>Nie było powodów do zakwestionowania tych dokumentów. Nie wzbudzały wątpliwości co do ich autentyczności oraz prawdziwości potwierdzanych nimi danych.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>3.  <strong> <!-- -->PODSTAWa KARY ŁĄCZNEJ </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->Lp. </em> </p> </td> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny, data wydania wyroku albo wyroku łącznego i sygnatura akt sprawy</em> </p> </td> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Kary lub środki karne podlegające łączeniu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>1.</p> </td> <td colspan="5"> <p>SR dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, wyrok z dnia 04.10.2017 r. w sprawie sygn. IV K 1027/14</p> </td> <td colspan="7"> <p>a)  kara 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności,</p> <p>b)  kara 8 miesięcy pozbawienia wolności,</p> <p>c)  kara 3 miesięcy pozbawienia wolności,</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>2.</p> </td> <td colspan="5"> <p>SO we Wrocławiu, wyrok z dnia 01 lutego 2021 r. w sprawie sygn. III K 306/18</p> </td> <td colspan="7"> <p> kara 5 lat pozbawienia wolności</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach połączenia kar lub środków karnych z wyjaśnieniem podstawy prawnej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>W świetle karty karnej skazanego i uzyskanych odpisów orzeczeń, a także pozostałych dokumentów ujawnionych powyżej, wyroki skazujące dotyczące <span class="anon-block">J. P. (1)</span> wprawdzie w całości były wydawane po dacie 01.07.2015 ale dotyczyły wyłącznie czynów popełnionych jeszcze przed tą datą. Przy czym tylko część wyroków uprawomocniła się dopiero po dniu 24.06.2020 r. – a zatem po dacie wejścia w życie ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID – 19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID – 19 (Dz. U. z 2020 r., poz. 1086). W efekcie sytuacji skazanego nie obejmowały art. 81 ust. 1 i 2 owej ustawy jako przepisy intertemporalne, a zamiast tego zastosowanie znajdowała zasada opisana w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 §1 k.k.</a> Jest już dostatecznie ugruntowanym poglądem prawnym stanowisko, że owe reguły intertemporalne z art. 81 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 roku jedynie modyfikują, ale nie wyłączają całkowicie stosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i w sytuacji, gdy przynajmniej jedno ze skazań podlegających potencjalnemu połączeniu uprawomocniło się przed dniem 24 czerwca 2020 roku, sąd orzekający w przedmiocie wyroku łącznego jest zobowiązany do porównania obu reżimów prawnych (obowiązującego przed i po 24 czerwca 2020 r.) i zastosowania tego, który w realiach konkretnej sprawy okaże się dla skazanego korzystniejszy (por. np.: wyrok SN z dnia 09 kwietnia 2025 r., III KK 131/25, Legalis nr 3211489; post. SN z dnia 13 października 2021 r., I KZP 2/21, OSNKW 2021 nr 11-12, poz. 44). Skoro zarazem chodziło o skazania dotyczące czynów popełnionych jeszcze przed 01 lipca 2015 roku, do sytuacji skazanego potencjalnie mógł znaleźć zastosowanie jeszcze reżim prawny obowiązujący do 30 czerwca 2015 roku.</p> <p>Sytuacja skazanego była przy tym o tyle szczególna, że jedno ze skazań (w sprawie sygn. V K 144/17) obejmowało wymierzenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary, w którym okres próby już pomyślnie upłynął i nie doszło do zarządzenia wykonania kary w okresie 1 dalszego roku. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela tu w pełni pogląd prawny, że „objęcie wyrokiem łącznym kary pozbawienia wolności orzeczonej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, którego nie zarządzono w okresie wskazanym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 75;art. 75 § 4)">art. 75 § 4 KK</a>, nie mogło nastąpić ani w stanie prawnym obowiązującym do 30 czerwca 2015 r., ani w stanie prawnym obowiązującym od 24 czerwca 2020 r.” (por. wyrok SN z dnia 08 października 2024 r., II KK 353/24, Legalis nr 3130577; wyrok SN z dnia 26 marca 2009 r., IV KK 69/09, Legalis nr 255311; wyrok SN z dnia 23 listopada 2016 r., III KK 394/16, Legalis nr 1533427). Wydanie wyroku łącznego blokuje bowiem (w tej części – przyp. sądu) taki stan prawny, w którym wśród zbiegających się przestępstw znajdzie się przestępstwo, za które wymierzona kara nie może już być wykonana i nigdy do wykonania nie może zostać wprowadzona (por. wyrok SN z dnia 9 grudnia 2025 r., V KK 452/25, Legalis nr 3295086). W rezultacie, bez względu na to, który finalnie by nie przyjąć stan prawny, akurat kara z tego wyroku nie mogła w żadnej konfiguracji podlegać już połączeniu w ramach wyroku łącznego – co prowadziło do umorzenia w tym zakresie postępowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 572)">art. 572 k.p.k.</a>.</p> <p>Nie mogły jednak zostać połączone węzłem wyroku łącznego także dwie inne kary, czekające teoretycznie na wykonanie, których nie objęto ekstradycją skazanego z Albanii (zapadłe w sprawach: sygn. VI K 631/20 SR dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi oraz sygn. IV K 255/13 SO w Łodzi). Jest już utrwalonym w orzecznictwie stanowisko, że „zasada specjalności stanowi przesłankę ujemną dla orzeczenia kary łącznej obejmującej kary pozbawienia wolności wymierzone za przestępstwa inne niż stanowiące podstawę wydania” (por. np.: wyrok SN z dnia 6 lutego 2020 r., II KK 2/20, Legalis nr 2532268;’wyrok SN z dnia 20 stycznia 2015 r., III KK 369/14, Legalis nr 1180592; wyrok SN z dnia 24 lutego 2026 r., V KK 280/25, Legalis nr 3934732; wyrok SN z dnia 9 stycznia 2024 r., II KK 426/23, Legalis nr 3033520; wyrok SN z dnia 13 stycznia 2016 r., III KK 471/15, Legalis nr 1385335; wyrok SN z dnia 14 stycznia 2014, V KK 357/13, OSNKW z 2014, nr 8, poz. 61). Choć owe orzeczenia zapadały w zasadzie wyłącznie na gruncie ENA, argumentacja prawna w nich zawarta ma faktycznie wymiar uniwersalny i obejmuje również ekstradycje dokonywane na innej podstawie konwencyjnej, w tym na mocy Europejskiej Konwencji o Ekstradycji, sporządzonej w Paryżu dnia 19 grudnia 1957 roku (Dz. U. z 1994 r. nr 70 poz. 307 ze zmianami) . Ekstradycja skazanego do Polski z Albanii nastąpiła właśnie w trybie owej konwencji – i dotyczyła tylko odbycia kary 5 lat pozbawienia wolności w ramach wyroku wydanego w sprawie sygn. III K 306/18 oraz (nadal nieprawomocnej) kary 13 lat pozbawienia wolności związanej z wyrokiem wydanym w sprawie sygn. V K 254/18. Nie obejmowała natomiast pozostałych kar orzeczonych wobec skazanego <span class="anon-block">J. P. (1)</span>, czekających nadal na wykonanie.</p> <p>Dodać należy, że tryb owego wydania (ekstradycja konwencyjna) niósł za sobą jeszcze ten skutek, że nie było wystarczające do zniesienia zasady specjalności ewentualne zrzeczenie się przez samego skazanego związanych z tym uprawnień – co pierwotnie zakładał obrońca skazanego formułując swój wniosek o wydanie wyroku łącznego (k. 5) i który to pogląd zdawała się też podzielać (nietrafnie) również Kierownik Sekcji Wykonawczej dla Wydziałów IV i XVIII SO w Łodzi, przywołując tu błędnie przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 607 e;art. 607 e § 1)">art. 607e §1 k.p.k.</a> dotyczący przecież ENA, a nie Europejskiej Konwencji o Ekstradycji (k. 55), też chyba zarazem i kierownik sekcji wykonawczej w sądzie rejonowym (k. 112). O ile bowiem w wypadku ENA zrzeczenie się przez podsądnego zasady specjalności jest rzeczywiście prawnie dopuszczalne (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 607 e;art. 607 e § 3;art. 607 e § 3 pkt. 6)">art. 607e §3 pkt 6 k.p.k.</a>), o tyle przy przekazaniu konwencyjnym nie przewidziano analogicznej podstawy prawnej ani w samej konwencji (patrz: art. 14 ust. 1 i 3 Europejskiej Konwencji o Ekstradycji) ani w implementujących ją zapisach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 596)">art. 596 k.p.k.</a>). W rezultacie – skoro tego nie przewidziano – nie da się bronić poglądu, że byłaby tu możliwa zgoda samego skazanego na zrzeczenie się tej zasady w sposób tożsamy z wyjątkiem dotyczącym ENA. Gdyby to chciano uwzględnić to by to przez te wszystkie lata wprowadzono – zarówno do prawa międzynarodowego jak i krajowego. Owo prawne ograniczenie wydaje się mieć zresztą racjonalne uzasadnienie o tyle, że, odmiennie niż w wypadku krajów Unii Europejskiej, w których poziom integracji i implementacji wysokich standardów ochrony prawnej jest ogólnie zdecydowanie podniesiony, wśród obecnych i byłych sygnatariuszy Europejskiej Konwencji o Ekstradycji zdarzają się też państwa, w których przestrzeganie nawet najbardziej fundamentalnych praw człowieka nie zawsze wygląda idealnie. Wystarczy nadmienić, że nawet po wykluczeniu jej w 2022 z Rady Europy, formalnym sygnatariuszem owej konwencji pozostaje m.in. Federacja Rosyjska. Potencjalne użycie przemocy przez funkcjonariuszy organów ścigania dla siłowego wymuszenia takiej zgody podsądnego aby się poddał jurysdykcji już w pełnym zakresie nie wydaje się tam <em> <!-- --> prima facie</em> wcale nierealne (a już zwłaszcza w czasach gdy konwencję w ogóle opracowywano). Reasumując, skazany <span class="anon-block">J. P. (1)</span> nie miał tu możliwości skutecznego zrzeczenia się z własnej inicjatywy zasady specjalności skoro kraj wydający był spoza strefy UE. Skądinąd, wbrew stanowisku procesowemu jego obrońcy, to, czy skazany ostatecznie by w ogóle z niej zrezygnował, wydaje się też do pewnego stopnia wątpliwe – skoro w sprawie sygn. VI K 631/20 złożył wcześniej wyraźne oświadczenie, że tej zasady się właśnie nawet nie zrzeka (k. 112).</p> <p>Pojawiało się w tym miejscu pytanie czy sąd w ramach procedury o wydanie wyroku łącznego powinien zawiesić w takim układzie postępowanie (tak w mowie końcowej sugerowała prokurator choć wprost takiego wniosku o zawieszenie postępowania wcześniej nie złożyła), ewentualnie czy powinien wystąpić do właściwych sądów o to aby te w ramach postępowań wykonawczych zainicjowały stosowną procedurę dla poszerzenia zakresu przekazania ekstradycyjnego. W ocenie składu orzekającego, nie ma żadnych podstaw do zawieszenia postępowania skoro przeszkoda jest wyłącznie natury prawnej (nawet jeśli usuwalna). Zawieszenie postępowania o wydanie wyroku łącznego w całości byłoby sprzeczne z prawem skazanego do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie (art. 6.1 EKPC) oraz ekonomiką postępowania – tym bardziej gdy (uprzedzając dalsze rozważania) w pewnym zakresie inne kary dawało się jednak połączyć węzłem kary łącznej. W takiej sytuacji powinno nastąpić (zakresowe – w tej części) umorzenie postępowania wobec wystąpienia ujemnej przesłanki procesowej (por. uzas. wyroku SN z dnia 14 stycznia 2014 r., V KK 357/13, ONSKW z 2014, nr 8, poz. 61).</p> <p>Nadmienić należy, że powyższy pogląd nie pozbawia skazanego możliwości uwzględnienia w przyszłości owych kar jednostkowych z obu wyroków, dotąd nie objętych zgodą państwa wydającego, w ewentualnym kolejnym wyroku łącznym. Ewentualne uzyskanie w przyszłości zgody Albanii na rozszerzenie ekstradycji o kary wydane w sprawach sygn. VI K 631/20 i sygn. IV K 255/13) po prostu stworzy możliwość (i konieczność) wydania wówczas nowego wyroku łącznego, uwzględniającego tę zmienioną sytuację skazanego. W świetle treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 575;art. 575 § 1)">art. 575 §1 k.p.k.</a> jest oczywistym, że nie zajdzie tu powaga rzeczy osądzonej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 7)">art. 17 §1 pkt 7 k.p.k.</a>) – a jedynie po wydaniu niniejszego wyroku łącznego zajdzie potrzeba wydania nowego wyroku łącznego, dla których to m.in. sytuacji przewidziano właśnie przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 575;art. 575 § 1)">art. 575 §1 k.p.k.</a> W istocie będzie to układ analogiczny do tych, które często występowały w orzecznictwie w przeszłości gdy – kiedy jeszcze nie było dopuszczalne łączenie kar z warunkowym zawieszeniem wykonania i bez warunkowego zawieszenia wykonania – doszło po wydaniu wyroku łącznego do zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności w odniesieniu do jednego z wcześniej rozpatrywanych skazań. W takiej sytuacji uznawano, że wcześniejszy wyrok łączny utracił moc i otwiera się droga do wydania nowego wyroku łącznego skoro uległa zmianie konfiguracja kar podlegających ewentualnemu łączeniu (por. np.: uzas. uchwały SN z dnia 20 listopada 2000 r., I KZP 34/00, OSNKW z 2001, nr 1-2, poz. 3). W podobnym duchu zresztą zwracano w przeszłości uwagę, że „ujemna przesłanka, zdefiniowana w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 596)">art. 596 k.p.k.</a> ma charakter względny (usuwalny). Umorzenie postępowania karnego z powodu braku zgody państwa wydającego na ściganie za dane przestępstwo nie stanowi przeszkody do ponownego wszczęcia postępowania o to samo przeciwko tej samej osobie, po uzyskaniu wymaganej zgody” (por. post. SN z 29 sierpnia 2006 r., V KK 193/06, Lex nr 196965). Podobna do powyższych sytuacja zajdzie właśnie w realiach niniejszej sprawy – tym bardziej gdy w wypadku wyroku łącznego jest wprost do tego podstawa normatywna wyrażona w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 575;art. 575 § 1)">art. 575 §1 k.p.k.</a> </p> <p>Dodać należy, że nie jest rolą sądu rozpoznającego kwestię wyroku łącznego, a sądów wykonawczych prowadzących postępowanie wykonawcze co do poszczególnych wyroków jednostkowych, uzyskanie ewentualnych zgód państw wydających na poszerzenie zakresu ekstradycji. To one bowiem odpowiadają za bezpośrednią wykonalność danego orzeczenia. Tymczasem same zainteresowane sądy wykonawcze (patrząc na treść postanowienia z k. 55 dotyczącego wykonania kary w sprawie sygn. IV K 255/13 oraz na informację z k. 112 o stanie sprawy sygn. VI K 631/20) wykazują się tu zgodną biernością, poprzestając tylko na braku zgody skazanego na rozszerzenie zasady specjalności i na tej podstawie zawieszając całe postępowanie wykonawcze, bez podejmowania dalszych aktywności już w ramach obrotu międzynarodowego. Z uzyskanych informacji nie wynika aby w ogóle któryś z tych sądów wykonawczych choćby zamierzał w dającej się określić przyszłości wystąpić do Albanii. Z własnej inicjatywy też zarówno skazany jak i jego obrońca – jak wynika z oświadczenia obrońcy (k. 106) – takich starań w owych postępowaniach wykonawczych dotąd nie podjęli (abstrahując zresztą od kwestii czy w wypadku obrońcy takie działanie byłoby w ogóle prawnie dopuszczalne z perspektywy treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 §1 k.p.k.</a> skoro aktualna subiektywna sytuacja skazanego - gdzie dwie kary nie podlegają obecnie w ogóle wykonaniu - wydaje się kształtować jednak korzystniej aniżeli w przypadku gdyby nagle miały się one stać wykonywalnymi). Co więcej, również i prokurator takich działań dotąd nie zainicjował w poszczególnych postępowaniach wykonawczych, a najwyraźniej nawet nie skarżył w stosownym terminie decyzji o zawieszeniu tych postępowań pomimo zawartej w nich argumentacji. Patrząc zatem od tej strony, w istocie nawet nie wiadomo kiedy – i czy w ogóle – dojdzie w którejś z obu spraw do wystąpienia do państwa wydającego (Albanii) o przedmiotowe poszerzenie zakresu zgody państwa wydającego na ekstradycję, nie wspominając o tym czy taka zgoda byłaby wówczas na pewno udzielona. Już z tego tylko powodu nie ma z perspektywy ekonomiki postępowania racjonalnego powodu do czekania w niniejszym postępowaniu o wydanie wyroku łącznego i na bliżej nie dający się nawet określić okres, aż co do możliwości połączenia któregoś ze owych skazań sytuacja się nagle jakoś w końcu odblokuje.</p> <p>Jedynie na marginesie, sądowi rozpoznającemu kwestię wyroku łącznego, znany jest pogląd, iż nie jest dopuszczalne umorzenie postępowania karnego o czyny popełnione przed dniem wydania przez państwo obce z powodu braku zgody tego państwa na pociągnięcie oskarżonego do odpowiedzialności za te czyny, jeżeli państwo to nie miało możliwości zajęcia stanowiska w przedmiocie tej zgody (postanowienie SA w Warszawie z 25.06.2004 r., II AKz 284/04, OSA 2005/1, poz. 7). Można go uznać jeszcze za trafny w odniesieniu do fazy postępowania jurysdykcyjnego w zakresie poszczególnych przestępstw gdzie rzeczywiście kwestia ta decydować będzie w ogóle o możliwości merytorycznego zakończenia postępowania co do danego czynu. Nie sposób go odnosić do postępowania o wydanie wyroku łącznego skoro za wykonalność poszczególnych orzeczeń mogących być przedmiotem rozpoznania w ramach wyroku łącznego odpowiadają wyłącznie sądy wykonujące poszczególne kary jednostkowe. Zresztą nawet w odniesieniu do fazy postępowania jurysdykcyjnego spotkał się on z uzasadnioną krytyką doktryny (por. S. Steinborn [w:] <em> <!-- -->Komentarz aktualizowany do art. 425-673 Kodeksu postępowania karnego</em>, red. L. K. Paprzycki, Gdańsk 2015, art. 596).</p> <p>Wreszcie, z oczywistych powodów nie mógł też być w obecnym postępowaniu uwzględniony wyrok SO Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 08 grudnia 2023 r., wydany w sprawie sygn. V K 254/18 – skoro nadal nie jest prawomocny, wobec przedłużającego się postępowania apelacyjnego obejmującego też oskarżonego <span class="anon-block">J. P. (1)</span>. Przy czym, analogicznie jak powyżej, uprawomocnienie się tego wyroku (oczywiście pod warunkiem, że w nie nastąpi jego uchylenie z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania na etapie rozpoznawania środków odwoławczych) oczywiście także otworzy drogę do wydania nowego wyroku łącznego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 575;art. 575 § 1)">art. 575 §1 k.p.k.</a>), uwzględniając też daty objętych nim czynów.</p> <p>Reasumując, w trwającej obecnie procedurze o wydanie wyroku łącznego Sąd mógł na razie uwzględnić tylko dwa w pełni prawomocne i wykonalne wyroki dotyczące skazanego – to jest wyrok SR dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi z dnia 04 października 2017 r. ( sygn. IV K 1027/14) i wyrok SO we Wrocławiu z dnia 01 lutego 2021 r. (sygn. III K 306/18).</p> <p>W świetle obecnego brzmienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1)">art. 85 §1 k.k.</a>, wyroki te nadawały się do połączenia. Obejmowały każdorazowo czyny popełnione przed datą 04 października 2017 roku (wyrok w sprawie sygn. IV K 1027/14), który był „pierwszym” wyrokiem dla całej tej grupy skazań. Przypomnieć należy, że jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1)">art. 85 §1 k.k.</a>). Uwzględniając aktualne brzmienie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91 a;art. 91 a § 1)">art. 91a §1 k.k.</a>, wydaniu wyroku łącznego nie stało przy tym na przeszkodzie, że kara łączna z wyroku sądu rejonowego została już w całości odbyta przez skazanego. Uprzedzając dalsze rozważania, obie uwagi dotyczyły również stanu prawnego do 30 czerwca 2015 roku. Z uwagi na ówczesne brzmienie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 92)">art. 92 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> sytuacja prawna kształtowała się bowiem tu analogicznie względem tego co obowiązuje obecnie. Jedynie w okresie od 1 lipca 2015 do 23 czerwca 2020 roku obowiązywała zasada, że podlegają łączeniu jedynie kary w całości lub w części niewykonane (z uwagi na ówczesne brzmienie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 2)">art. 85 §2 k.k.</a>).</p> <p>W świetle uwag poczynionych na wstępie, w sytuacji skazanego zachodziła konieczność oceny, który stan prawny byłby korzystniejszy dla skazanego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 §1 k.k.</a>). Skoro czyny były popełnione w całości przed datą 1 lipca 2015, z powodów opisanych już wcześniej niezbędna była analiza wszystkich wchodzących tu w rachubę stanów prawnych, łącznie z tym obowiązującym w dacie popełniania zbiegających się przestępstw, a więc w okresie do 30 czerwca 2015 roku.</p> <p>Stan prawny „pośredni”, obowiązujący w okresie od 1 lipca 2015 do 23 czerwca 2020 roku był w istocie najmniej korzystnym dla skazanego. Z uwagi na ówczesne brzmienie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 2)">art. 85 §2 k.k.</a> i wykonanie w całości kary łącznej z wyroku w sprawie sygn. IV K 1027/14, w ogóle wykluczał możliwość połączenia kar z obu wyroków – co prowadziło do osobnego ich odbycia, w rezultacie – do konieczności odbycia w całości nadal wykonywanej kary z wyroku w sprawie sygn. III K 306/18. Efektem byłoby całkowite umorzenie niniejszego postępowania o wydanie wyroku łącznego. Gwoli rzetelności wywodu, w pewnym układzie pozostawienie tego co już jest, teoretycznie mogło być dla skazanego bardziej korzystnym. Gdyby bowiem obecnie - w oparciu o zasady łączenia kar sprzed 01 lipca 2015 roku albo po dacie 23 czerwca 2020 roku - wszystkie wchodzące w rachubę tu kary połączyć węzłem jednej kary łącznej na zasadzie pełnej kumulacji i skoro pierwotnie co do 3 czynów w wyroku w sprawie sygn. IV K 1027/14 zastosowano jednak przy łączeniu kar w większym stopniu zasadę absorpcji, finalny wynik takiego procedowania arytmetycznie doprowadziłby do pogorszenia się sytuacji skazanego względem aktualnej, który by miał wtedy sumarycznie do odbycia (łącznie z już wykonaną częścią) nawet więcej niż obecnie. Rozpatrując jednak całościowo sytuację skazanego rozwiązanie aż tak skrajne nie wchodziło realnie w rachubę – w efekcie faktycznie możliwość połączenia też kary już wykonanej w całości (z zaliczeniem całego wynikającego z niej okresu odbycia) z tą, którą obecnie odbywa, była dla skazanego rozwiązaniem finalnie względniejszym.</p> <p>Dla odmiany, obecny stan prawny pozwalał na połączenie kar z obu wyroków – skoro dopuszczał łączenie kary podlegające wykonaniu z karą już wykonaną w całości (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91 a)">art. 91a k.k.</a>). Niemniej mało korzystnie dla skazanego kształtował granice kary łącznej - z uwagi na wyższą dolną granicę kary łącznej. Skoro sąd ma obecnie wymierzać karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 30 lat pozbawienia wolności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 §1 k.k.</a>) to najniższą karą łączną możliwą do orzeczenia byłaby w sytuacji skazanego (z uwagi na wymiar kary w sprawie sygn. III K 306/18) kara 5 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności.</p> <p>Porównując, w stanie prawnym obowiązującym w okresie do 30 czerwca 2015 roku, karę łączną wymierzano od najwyższej z kar wymierzanych za poszczególne przestępstwa (czyli w wypadku skazanego: od kary 5 lat pozbawienia wolności). Bezspornie pod tym kątem sytuacja skazanego kształtowała się tu zatem lepiej niż na gruncie obecnych przepisów.</p> <p>Dodatkowo, wydają się ogólnie mniej korzystnie kształtować sytuację skazanych także nowe dyrektywy sądowego wymiaru kary łącznej. Orzekając karę łączną, sąd aktualnie bierze pod uwagę przede wszystkim cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85 a)">art. 85a k.k.</a>). Tymczasem do 30 czerwca 2015 roku ogólne dyrektywy wymiaru kary (w tym kary łącznej) większy nacisk kładły na cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1)">art. 53 §1 k.k.</a>). W efekcie w owym okresie kara z zasady była lepiej zindywidualizowana do osoby skazanego i jednak w mniejszym stopniu uwzględniała aspekt ogólnoprewencyjny i represyjny.</p> <p>Reasumując, najbardziej korzystnym dla skazanego był w ocenie Sądu stan prawny obowiązujący do dnia 30 czerwca 2015 roku, to jest z daty popełnienia zbiegających się przestępstw. Finalnie zatem Sąd połączył kary z obu wyroków właśnie z odwołaniem się do ówczesnego brzmienia przepisów – z uwzględnieniem przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 §1 k.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>4.  <strong> <!-- -->WYMIAR KARY </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy wymiarze kary łącznej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>Stosownie do obowiązującego do 30 czerwca 2015 roku brzmienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 §1 k.k.</a>, należało wymierzyć karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Dodać należy, że skoro sąd orzekał karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a>) to granice nowej kary łącznej wyznaczały kary jednostkowe. Nie miała żadnego znaczenia wysokość kary łącznej z wyroku wydanego w sprawie sygn. IV K 1027/14 (choć miała znaczenie dla oceny korzystności stanu prawnego - z uwagi na jej odbycie w całości). Sąd podziela tu pogląd, że przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> wyraźnie nakazuje przy wymiarze kary łącznej brać pod uwagę kary jednostkowe wymierzone za poszczególne przestępstwa pozostające w zbiegu realnym, nie zaś uprzednio orzeczone kary łączne. Również <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> przy oznaczaniu kary łącznej nakazuje wzięcie "za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa". W związku z tym normatywne podstawy orzekania kary łącznej, a w szczególności ramy zakreślone dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a>, nie przewidują dalszych reguł, które pozwalałyby na modyfikację jej granic, chociażby poprzez respektowanie uprzednio orzeczonych kar łącznych. Nie znajduje tu również zastosowania tzw. teoria śladu pozostawionego przez uprzednio orzeczoną karę łączną orzeczoną w wyroku łącznym, który stracił moc, uznająca pośredni wpływ tej kary na wymiar nowej kary łącznej (por. np. post. SN z dnia 27 października 2014 r., V KK 263/14, Legalis nr 1182710; wyrok SA w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2013 r., II AKa 426/13, Legalis nr 776354).</p> <p>W efekcie Sąd miał możliwość wymierzenia w wypadku skazanego kary łącznej w granicach od 5 lat pozbawienia wolności (najsurowsza z kar jednostkowych – z wyroku w sprawie sygn. III K 306/18) do kary 7 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności (suma kar jednostkowych).</p> <p>Dodać należy, że w pełni trafny jest pogląd, że oparcie wymiaru kary łącznej na zasadzie absorpcji lub kumulacji traktować należy jako rozwiązanie skrajne, stosowane wyjątkowo i wymagające szczególnego uzasadnienia i szczególnie pozytywnych lub negatywnych przesłanek dla skazanego (por. np. uzas. wyroku SA we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2012 r., II AKa 207/12, Legalis nr 742390 – i powołana tam literatura). W realiach niniejszej sprawy żadna z takich sytuacji bezspornie nie zachodziła.</p> <p> Za zastosowaniem w większym stopniu zasady kumulacji przemawiały zwłaszcza:</p> <p> - liczba i waga czynów,</p> <p> - sumaryczny wymiar kar jednostkowych,</p> <p> - różny charakter czynów i naruszanych dóbr prawnych.</p> <p>Za zastosowaniem w większym stopniu zasady absorpcji przemawiały zwłaszcza:</p> <p>- bardzo duża bliskość czasowa czynów objętych wyrokiem w sprawie sygn. IV K 1027/14. (wszystkie w krótkich odstępach października 2013 r.).</p> <p>Opinia o skazanym z ZK była w istocie przeciętna ale ogólnie też wskazywała na to, że <span class="anon-block">J. P. (2)</span> nie wykazuje krytycyzmu wobec popełnionych przestępstw, a proces resocjalizacji w warunkach izolacji penitencjarnej wymaga dalszych oddziaływać w celu umocnienia prospołecznej postawy i utrwalenia społecznie pożądanych zachowań. W pewnym zakresie również zatem przemawiała za uwzględnieniem w większym stopniu zasady kumulacji kar – acz z pozytywów należało tu z kolei też dostrzec np. odrzucanie struktur i zasad podkultury przestępczej, podwyższające szanse skutecznej resocjalizacji.</p> <p>Ostatecznie, przy znaczącej przewadze okoliczności skłaniających do kumulowania kar, Sąd zdecydował się na zasadę mieszaną, znacznie bliższą kumulacji. W efekcie wymierzył skazanemu karę łączną 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Tak ustalona łączna represja jest w stanie spełnić wszystkie cele kary w zakresie wychowawczych i indywidualno-prewencyjnych, które dotyczą bezpośrednio skazanego. Zarazem w odczuciu społecznym będzie też dostatecznie efektywnie realizować cele związane z potrzebą kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. W stopniu oczywistym, z powodów wskazanych powyżej, przy tym nasileniu okoliczności przemawiających jednak za większą kumulacją kar, w żadnym razie nie było uzasadnione skorzystanie wobec skazanego z zasady bardzo bliskiej absorpcji – czego żądał obrońca skazanego, formułując swój wniosek o końcowy wymiar kary łącznej (k .4).</p> <p>Dodać należy, wobec treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 §1 k.k.</a>, że w stosunku do stanu prawnego obowiązującego w okresie od 1 lipca 2015 do 23 czerwca 2020 roku, orzeczenie kary łącznej w końcowym wymiarze 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności obiektywnie przyniosło o tyle względniejsze dla skazanego skutki, że – uwzględniając wszystkie zaliczenia na poczet kar - finalnie efektywnie skracało mu końcowy okres odbywania kar z tych wyroków, względem stanu obecnego, o 2 miesiące.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>5.  <strong> <!-- -->Inne ROZSTRZYGNIĘCIA Zawarte w WYROKU łĄCZNym </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uzasadniających inne rozstrzygnięcia z wyroku łącznego, w tym umorzenie postępowania, zaliczenie okresów na poczet kary łącznej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="8"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <strong> <!-- -->2</strong> </p> </td> <td colspan="8"> <p>Punkt ten w istocie odzwierciedlał brzmienie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 576;art. 576 § 1)">art. 576 §1 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <strong> <!-- -->3</strong> </p> </td> <td colspan="8"> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 577)">art. 577 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 §1 k.k.</a> należało zaliczyć skazanemu na poczet kary łącznej wszystkie okresy dotąd odbyte w ramach obu skazań. W wypadku sprawy sygn. IV K 1027/14 skazany już odbył całość orzeczonej wówczas kary łącznej i cały ten okres podlegał zaliczeniu.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <strong> <!-- -->4 , 5</strong> </p> </td> <td colspan="8"> <p>Wobec braku podstaw do połączenia kar z trzech pozostałych wyroków, w tym zakresie należało umorzyć postępowanie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 572)">art. 572 k.p.k.</a>). Z uwagi na szczególną sytuację związaną z wyrokami objętymi obecnie zasadą specjalności, Sąd zdecydował się wyodrębnić je w ramach osobnego punktu i w tym zakresie umorzyć z uwzględnieniem jako podstawy także <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 11)">art. 17 §1 pkt 11 k.p.k.</a> </p> <p>Dodać należy, że także w orzecznictwie sądowym uznaje się ograniczenia wynikające z umów międzynarodowych i dotyczące granic przekazania przez organ wydający za mieszczące się w dyspozycji tego ostatniego przepisu. (por. np.: post. SN z dnia 29 sierpnia 2006 r., V KK 193/06, Lex nr 196965; post. SN z dnia 27 marca 2023 r., IV KK 516/22, Legalis nr 2975005). Przy czym obiektywnie nie jest to pogląd jedyny ale wydaje się w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowym jednak dominować stanowisko, że właściwą podstawą normatywną jest tu właśnie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 11)">art. 17 §1 pkt 11 k.p.k.</a> (bliżej na ten temat: B. Augustyniak [w:] <em> <!-- -->Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany</em>, red. D. Świecki, Gdańsk 2026, art. 596).</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>7.  <strong> <!-- -->KOszty procesu </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="8"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <strong> <!-- -->6</strong> </p> </td> <td colspan="8"> <p>W kontekście treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 1)">art. 626 §1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 574)">art. 574 k.p.k.</a>, koszty postępowania o wydanie wyroku skazującego obciążały skazanego.</p> <p>Sąd nie znalazł podstaw do zwolnienia skazanego od ich ponoszenia choćby w części – patrząc na to, że w świetle danych z ZK dysponuje środkami pieniężnymi w kwocie przeszło 4800 zł, pozwalającymi z powodzeniem na pokrycie tych kosztów (k. 72), a do tego samo postępowanie zostało zainicjowane nie z urzędu ale na wniosek obrońcy skazanego z wyboru. Skazany jest w stanie te koszty pokryć w pełnym zakresie – tym bardziej, że było one zresztą niewysokie bo obejmowały łącznie jedynie kwotę 50 zł, na co składał się: ryczałt za dane o karalności (30 zł) i za doręczenia (20 zł). Przypomnieć tu należy, że w wypadku wyroku łącznego nie oblicza się już osobnej opłaty od kary łącznej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 6;art. 6 zd. 2)">art. 6 zd 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a>).</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>6.  <strong> <!-- -->PODPIS </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> </td> </tr> </table>