Postanowienie IV CKN 20/00

--- STRONA 1 --- _ ___ _ _ IV CKN 970100  teiksl Postanowienie Sqdu Najwyiszego z dnia 23 styoznia 2001 r. IV CKN 970I00 ~ 1. Zarzut naruszenia art. 328 § 2 kpc jest skuteczny, gdy uzasadnienie orzeczenia pozbawione jest elementow okreélonych tym przepisem, ktorymi sq: wskazanie podstawy faktyoznej rozstrzygniocia i wyjaénienie jego podstawy prawnej z przytoozeniem przepisow prawa. W odniesieniu do orzeczenia sadu drugiej instancji pizepis ten, odpowiednio stosowany (art. 391 kpc), obejmuje  w ramach wskazania jego podstawy faktycznej i wyjaénienia podstawy prawnej  takze ustosunkowanie sie do zarzutow apelacji. 2. Zarzut naruszenia am. 227 kpc moze w zasadzie poiegaé jedynie na przeprowadzeniu dowodu dla ustalenia faktow, ktore nie majq istotnego znaczenia dla rozstrzygniecia sprawy. Jego poérednie naruszenie moze natomiast polegao na odmowie przeprowadzenia przez sad dowodu, 2 uwagi na powoianie go dia udowodnienia okolicznoéci nie majqcych istotnego znaczenia dla rozstizygniocia w sytuacji, gdy ocena ta byia biedna. 3. Dta skutecznoéci zarzutu naruszenia art. 233 § 1 kpc nie wystarcza stwierdzenie 0 wadliwoéci dokonanych ustaleh faktycznych, odwoiujqce sio do stanu faktycznego, ktory w przekonaniu skarzacego odpowiada rzeczywistoéci. Konieczne jest tu wskazanie przyozyn dyskwaiifikujgcych postepowanie sqdu w tym zakresie. W szczegoinoéci skariqcy powinien wskazaé, jakie kngteria oceny naruszyi said przy ocenie konkretnych dowodow, uznajqc brak ich wlazygodnoéci i mocy dowodowej lub niesiuszne im je przyzflajgc. LEX nr 52753 52753 ' : ai:L.22.Z.' aLt._2.3;i; a|:t_32.&; aLL3.9.1 Sklad orzekajqcy ' Przewodniczqcy: SSN lwona Koper (spraw.}.  Sedziowie: SN Gerard Bieniek, SA Hanna Maianiuk. Protokolant: Bogumiia Gruszka. Uzasadnienie fakiyczne  W sprawie z wniosku Wiaczesiawa L. (obecnie D.) z udzialem Aiiny L. o podziai majqtku dorobkowego Sad Rejonowy w Bielsku Podiaskim postanowieniem z dnia 1 kwietnia 1999 r. ustalii, 2e w skiad majgtku wchodzq: ekspektatywa prawa wieczystego uzytkowania nieruchomoéci poiozonej w S. i prawa wiasnosci domu mieszkalnego na niej usytuowanego o iqcznej wartoéci 132.800,00 zi, ruchornoéci wymienionew sentencji postanowienia, samochod marki "Fiat" 126 P, surogat samochodu "Peugeot", samochod marki "Kamaz", wkiady na rachunkach bankowych, materiaiy budowlane o iqcznej wartoéci 228.899,00 zi. Nadto ustalii, ze uczestniczka poniosia nakiady z majqtku odrgbnego na majqtek wspolny 0 wartoéci 10000.00 zi oraz oddalii jej wniosek 0 ustalenie nierownych udziaiow w majqtku dorobkowym. W dokonanym podziaie przyznai uczestniczce ekspektatyvve prawa wieczystego uzytkowania nieruchomoésci i wiasnoéci budynku mieszkainego oraz, przy uwzgigdnieniu stanu posiadania, czegéé ruchomoéci i inne skiadniki majqtkowe, zaé wnioskodawcy ich pozostaiq czoéé, zasqdzajqc przy tym ocl uczostniczki na jego rzecz tytuiem dopiat pienisgznych kwoto 71.24306 zi. 2 W ustaieniach faktycznych stanowiqcych podstawo przytoczonego rozstrzygniocia W zakresie, ktérego dotyczaj zarzuty kasacji, przyjqi, co nastepuje. Maizefistwo wnioskodawcy 1 uczestniczki zawarte 27 paidziernika 1984 r. rozwiqzane zostaio przez rozwod wyrokiem Sadu Wojewodzkiego w Blaiymstoku z dnia 21 grudnia 1995 r. Wspolnoéé majqtkowa maizenska zostaia miedzy nimi zniesiona przez sqd, z dniem 1 stycznia 1993 r. Poczajkowo maizonkowie mieszkali w kraju, czerpiqc Zrodio utrzymania z pracy i zasilku wyohowawczego pobieranego przez wnioskodawco. Od 1988 r. oboje wyjezdzaii w celach zarobkowych do Belgii podejmujqc tam dorywcze prace. Do czasu zniesienia wspolnoéci majqtkowej uczestniczka pracowaia tam iqcznie przez okres 3 lat i 8 miesigcy, zaé wnioskodawoa przez 6 miesiocy. Nastopnie powrocii do kraju, zajqi sie prowadzeniem gospodarstwa domowego, utrzymaniem i wychowaniem dzieci, a z chwilq wstqpienia maizonkow do Spoidzielni Mieszkaniowej poéwieoii swoj czas na budowe domu, wykonujac znaczna czgéé prac wiasnorocznie i przy udziale czionkow najblizszej rodziny. Pieniadze na budowq: domu pochodziiy przewaznie z dochodow uzyskiwanych przez uczestniczke z pracy w Belgii, zaé wnioskoclawca jako wkiad w inwestycje wniosi wiasnq prace, wykonujqc niespecjalistyczne roboty budowlane, a takze prowadzqc budowe jako inwestor. W czasie pobytu Zony za granicq poéwiecal tez swoj czas wychowaniu i utrzymaniu ich wspolnych dzieci. Przeprowadzone w sprawie dowody nie potwierdziiy w ocenie Sqdu Rejonowego twierdzeri uczestniczki, ze wnioskodawca trwonii wspolny majqtek. uchylai sio od pracy, uchylai sie od alimentowania dzieci (ten ostatni fakt miai miejsce, jednak juZ po zniesieniu miedzy maizonkami wspolnoéci majqtkowej  w 1995 r.)'. Niewiawgodne sq w szczegolnoéci w tym wzglodzie zeznania éwiadkow Niny L. i System informacji Prawnej Lox (Lex Omega) 33/2013 Stan prawny programu: 20130903 _ _ ___ _ _ IV CKN 970r'00 - tęiśāl Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2001 r. IV CKN 970ƒ00 ~ 1. Zarzut naruszenia art. 328 § 2 kpc jest skuteczny, gdy uzasadnienie orzeczenia pozbawione jest elementów określonych tym przepisem, którymi są: wskazanie podstawy faktyczne] rozstrzygnięcia i wyjaśnienie jego podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. W odniesieniu do orzeczenia sądu drugiej instancji przepis ten, odpowiednio stosowany (art. 391 kpc), obejmuje - w ramach wskazania jego podstawy faktyczne] i wyjaśnienia podstawy prawnej - także ustosunkowanie się do zarzutów apelacji. 2. Zarzut naruszenia an. 227 kpc może w zasadzie polegać jedynie na przeprowadzeniu dowodu dla ustalenia faktów, które nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jego pośrednie naruszenie może natomiast polegać na odmowie przeprowadzenia przez sąd dowodu, z uwagi na powołanie go dia udowodnienia okoliczności nie mających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy ocena ta była błędna. 3. Dia skuteczności zarzutu naruszenia art. 233 § 1 kpc nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając. LEX nr 52753 52753 ' : aĽL.22.Z.' ar;t.„2.3„Zå; ar:t_32.„&; ar.t.„3_8.1 Skład orzekający " Przewodniczący: SSN iwona Koper (spraw.}. - Sędziowie: SN Gerard Bieniek, SA Hanna Małaniuk. Protokolant: Bogumiła Gruszka. Uzasadnienie faktyczne - W sprawie z wniosku Wiaczesława L. (obecnie D.) z udziałem Aliny i... o podział majątku dorobkowego Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim postanowieniem z dnia 1 kwietnia 1999 r. ustalił, że w skład majątku wchodzą: ekspektatywa prawa wieczystego użytkowania nieruchomości położonej w S. i prawa własności domu mieszkalnego na niej usytuowanego o łącznej wartości 132.800,00 zł, ruchomości wymienionew sentencji postanowienia, samochód marki "Fiat" 126 P, surogat samochodu "Peugeot", samochód marki "Kamaz", wkłady na rachunkach bankowych, materiały budowlane o łącznej wartości 228.899,00 zł. Nadto ustalił, że uczestniczka poniosła nakłady z majątku odrębnego na majątek wspólny o wartości 10.000,00 zł oraz oddalił jej wniosek o ustalenie nierównych udziałów w majątku dorobkowym. W dokonanym podziale przyznał uczestniczce ekspektatywe prawa wieczystego użytkowania nieruchomosci i własności budynku mieszkalnego oraz, przy uwzględnieniu stanu posiadania, część ruchomości i inne składniki majątkowe, zaś wnioskodawcy ich pozostałą część, zasądzając przy tym od uczestniczki na jego rzecz tytułem dopłat pieniężnych_ kwotę ?1.248,06 zł. i W ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę przytoczonego rozstrzygnięcia w zakresie, którego dotyczą zarzuty kasacji, przyjął, co następuje. Małżeństwo wnioskodawcy i uczestniczki zawarte 27 pażdziernika 1984 r. rozwiązane zostało przez rozwód wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Białymstoku z dnia 21 grudnia 1995 r. Wspólnośc majątkowa małżeńska została między nimi zniesiona przez sąd, z dniem 1 stycznia 1993 r. Początkowo małżonkowie mieszkali w kraju, czerpiąc źródło utrzymania z pracy i zasiłku wychowawczego pobieranego przez wnioskodawcę. Od 1988 r. oboje wyjeżdżali w celach zarobkowych do Belgii podejmując tam dorywcze prace. Do czasu zniesienia wspólności majątkowej uczestniczka pracowała tam łącznie przez okres 3 lat i 8 miesięcy, zaś wnioskodawca przez 6 miesięcy. Następnie powrócił do kraju, zajął się prowadzeniem gospodarstwa domowego, utrzymaniem i wychowaniem dzieci, a z chwilą wstąpienia małżonków do Spółdzielni Mieszkaniowej poświęcił swój czas na budowę domu, wykonując znaczną częśc prac własnoręcznie i przy udziale członków najbliższej rodziny. Pieniądze na budowę domu pochodziły przeważnie z dochodów uzyskiwanych przez uczestniczkę z pracy w Belgii, zaś wnioskodawca jako wkład w inwestycję wniósł własną pracę, wykonując niespecjalistyczne roboty budowlane, a także prowadząc budowę jako inwestor. W czasie pobytu żony za granicą poświęcał też swój czas wychowaniu i utrzymaniu ich wspólnych dzieci. Przeprowadzone w sprawie dowody nie potwierdziły w ocenie Sądu Rejonowego twierdzeń uczestniczki, że wnioskodawca trwonił wspólny majątek, uchyiał się od pracy, uchyiał się od alimentowania dzieci (ten ostatni fakt miał miejsce, jednak już po zniesieniu miedzy małżonkami wspólności majątkowej - w 1995 r.)'. Niewiarygodne są w szczególnosci w tym względzie zeznania świadków Niny L. i System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 33/2013 Stan prawny programu: 2013-09-03 _ --- STRONA 2 --- IV CKN 970100  tekat Heleny K., z uwagi na ich sprzecznoéé. z pozostaiymi dowoclami, w tym zeznaniami uczestniczki. W konsekwencji nie zachodza waine powody w rozumieniu art. 43 kro do ustalenia nierownych udziaiow maizonkow w majatku wspoinym. Naktady uczestniczki z jej majatku odrebnego na rnajatek wspolny, dokonane po zniesieniu wspolnoéci majatkowej, spotytkowane na wykoficzenie domu, nie przekroczyty kwoty 10000.00 zt. Odmienne jej twierdzenia w tej materii nie zostaiy wykazane dowodami, w tym rowniez opinia biegtego Lucjana K. Zaskarzonym obecnie postanowieniem Sad Okregowy w Bialymstoku oddalii apelacje uczestniczki od postanowienia Sadu Rejonowego, podzielajac ustalenia faktyozne i wnioski prawne, na ktorych zostato oparte. W kasacji od postanowienia Sadu Okregowego uczestniczka z powoianiem sie na obie ustawowe podstawy zarzuca: 1. naruszenie przepisow postepowania, ktore miaiy istotny wpiyw na wynik sprawy. a mianowicie: a) art. 227, 232 i 233 § 1 kpc przez nieuznanie za dowod opinii biegtego Kamifiskiego na okolicznoéé, Ze wartoéé nakiadow poniesionych przez uczestniczka postepowania z majatku odrebnego byia wyzsza niz 10.000,00 zi, b) art. 328 § 1 kpc poprzez niezamieszczenie przez Sad Okregowy w uzasadnieniu zaskarzonego postanowienia przyczyn, dla ktoryoh odmowii wiarygodnoéci i mocy dowodowej opinii tego biegtego i niewskazanie przyczyn podzielenia stanowiska Sadu Rejonowego o oddaleniu wniosku uczestniozki 0 ustalenie nierownych udziaiow w majatku wspolnym oraz przyczyn odmowy wiarygodnoéci zeznaniom éwiadkéw Niny L. i Iteleny K., c) art. 385 kpc przez uznanie zarzutow apelacji za bezzasadne, gdy zasiugiwaiy one na uwzglednienie,  2. naruszenie prawa materiainego, a mianowicie: " a) art. 43 § 2 kro poprzez biedna wykiadnie i w konsekwencji niezastosowanie w sytuacji, gdy wnioskodawoa w sposob raiacy, mimo posiadanych sit oraz moziiwoéci zarobkowych, uporczywie nie przyczyniai sie do powstania majatku wspoinego, naruazajac tym samym zasady wskazane w art. 27 kro. We wnioskach kasacji domaga sie skarzaca uchyienia postanowienia Sada Okregowego i przekazania sprawy temu Sadowi do ponownego rozpoznania oraz zasadzenia na jej rzecz kosztéw postepowania kasaoyjnego. Uzasadnienie prawne Sad Najwyzszy zwazyi, co nastepuje: Zarzuty kasacji dotycza dwu zagadnien merytorycznych, a to ustaienia udziaiow byiych maizonkéw w majatku wspolnym oraz wielkoaci naktadow z majatku odrebnego uczestniczki na majatek wspoiny maizonkow. Poczynione w odniesieniu do obu kwestii ustalenia kwestionuje uczestniczka z powodu uchybieifi procesowych popeinionych przy ich dokonywaniu. Wskazujac przy tym na naruszenie przepisowdotyczacych postepowania przed sadem piewvszej instancji, adresatem zarzutow czyni sad apelacyjny. lch istota, ktéra wyraza odwoianie sie w podstawie Kasacji do art. 385 kpc. stanowi ocena skarzacej, i2 sad ten bezkrytyczne zaakceptowat ustaienia faktyczne Sadu Rejonowego, mimo dokonania ich przy naruszeniu przepisow wymienionych w petitum kasacji, a zajetego stanowiska nie uzasadnii nalezycie;przez co uchybittakze art. 328 § 2 kpc. Zarzut naruszenia art. 328 § 2 kpc jest skuteczny, gdy uzasadnienie orzeczenia pozbawione jest elementow okreélonych tym przepisem, ktorymi sa: wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygniecia i wyjaénienie jego podstawy prawnej 2 przytoczeniem przepisow prawa. W odniesieniu do orzeczenia sadu drugiej instancji przepis ten, odpowiednio stosowany (art. 391 kpc), obejmuje  w ramach wskazania jego podstawy faktycznej i wyjaénienia podstawy prawnej  takze ustosunkowanie sie do zarzutow apelacji. Uzasadnienie zaskarzonego postanowienia wymogi te respektuje, a z jego treéci daje sie bez watpiiwoéci odczytaé przyczyny, dla ktorych Sad Wojewodzki nie podzieiii zarzutow apeiacji uczestniczki. Ocena zasadnoéci tego stanowiska wykracza poza materie unormowana trescia art. 328 § 2 kpc. Wtaéciwa dla jej ciokonania piaszczyzne stanowia daisze zarzuty sformutowane na podstawie z art. 3931 pkt 2 kpc. Zarzut naruszenia art. 227 kpc moze w zasadzie polegaé jedynie na przeprowadzeniu dowodu dla ustaienia faktow, ktore nie maja istotnego znaczenia dla rozstrzygniecia sprawy. Jego poérednie naruszenie moze natomiast poiegaé na odmowie przeprowadzenia przez sad dowodu, z uwagi na powotanie go dla udowodnienia okolicznoéci nie majacych istotnego znaozenia dla rozstrzygniecia w sytuacji, gdy ocena ta byia btedna (tak Sad Najwyzszy w wyroku z dnia 12 kwietnia 2000 r., IV CKN 20/00  nie pubiikowany). Zadna z tych postaci jego naruszenia nie wynika z uzasadnienia omawianego zarzutu, jakie przedstawia kasacja. Opinia biegiego podlega jak inne dowody ocenie wediug art. 233 § 1 kpc Iecz, co odroznia ia pod tym wzgiedem, to szczegolne kryteria oceny. Stanowia jet zgodnoéé z zasadami Iogiki i wiedzy powszechne}, poziom wiedzy biegtego, podstawy teoretyczne opinii, sposéb motywowania sformutowanego w niej stanowiska oraz stopiefi stanowczoéci wyrazonych w niej ocen. Nie podlega ona natomiast weryfikacji jak dowod na stwierdzenie faktow w oparciu 0 kryterium prawdy i fatszu. Podnoszac zarzut wadliwej, z punktu widzenia regulacji art. 233 § 1 kpc, oceny przez sad drugiej instancji (a w istocie zaakceptowania takiej oceny dokonanej przez sad pierwszej instancji) dowodu z opinii biegtego Lucjana Kamirtskiego, pomija skarzaca specyfike tego dowodu, polegajaca na tym, Ze przedmiotem wypowiedzi biegtego nie jest przedstawianie faktow, lecz ich ocena na podstawie wiedzy fachowej. Do sfery faktow nalezaio w niniejszej sprawie ustalenie. ktore z maizonkow i w jakim zakresie oraz z jakiego majatku czyniio nakiady na wykoriczenie domu. Rola biegiego Lucjana Kamifiskiego byio natomiast, zgodnie _z teza dowodowa. jedynie wartoéciowe okreéienie tych nakiadow. Stosownie do tego System lnformacji Prawnej Lex(Lex'OmegaY33l20138tan prawny programu: 20130903 i WW0 0 IV CKN 970/O0 - tekst Heleny K., z uwagi na ich sprzeczność z pozostałymi dowodami, w tym zeznaniami uczestniczki. W konsekwencji nie zachodzą ważne powody w rozumieniu art. 43 kro do ustalenia nierównych udziałów małżonków w majątku wspólnym. Nakłady uczestniczki z jej majątku odrębnego na majątek wspólny, dokonane po zniesieniu wspólności majątkowej, spożytkowane na wykończenie domu, nie przekroczyły kwoty 10.000,00 zł. Odmienne jej twierdzenia w tej materii nie zostały wykazane dowodami, wtym również opinią biegłego Lucjana K. Zaskarzonym obecnie postanowieniem Sąd Okręgowy w Białymstoku oddalił apelację uczestniczki od postanowienia Sądu Rejonowego, .podzieiając ustalenia faktyczne i wnioski prawne, na których zostało oparte. W kasacji od postanowienia Sądu Okręgowego uczestniczka z powołaniem się na obie ustawowe podstawy zarzuca: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mialy istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 227, 232 í 233 § 1 kpc przez nieuznanie za dowód opinii biegłego Kamińskiego na okoliczność, że wartość nakładów poniesionych przez uczestniczkę postępowania z majątku odrębnego była wyższa niż i0.000,00 zł, b) art. 328 § 1 kpc poprzez niezamieszczenie przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przyczyn, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej opinii tego biegłego i niewskazanie przyczyn podzielenia stanowiska Sądu Rejonowego o oddaleniu wniosku uczestniczki o ustalenie nierównych udziałów w majątku wspólnym oraz przyczyn odmowy wiarygodności zeznaniom świadków Niny L. i Heleny K., c) art. 385 kpc przez uznanie zarzutów apelacji za bezzasadne, gdy zasługiwały one na uwzględnienie, . 2. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: " a) art. 43 § 2 kro poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie w sytuacji, gdy wnioskodawca W sposób rażący, mimo posiadanych sił oraz możliwości zarobkowych, uporczywie nie przyczyniał się do powstania majątku wspólnego, naruszając tym samym zasady wskazane w art. 27 kro. We wnioskach kasacji domaga się skarżąca uchylenia postanowienia Sądu Okręgowego i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenía na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie prawne Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zarzuty kasacji dotyczą dwu zagadnień merytorycznych, a to ustalenia udziałów byłych małżonków w majątku wspólnym oraz wielkości nakładów z majątku odrębnego uczestniczki na majątek wspólny małżonków. Poczynione w odniesieniu do obu kwestii ustalenia kwestionuje uczestniczka z powodu uchybień procesowych popełnionych przy ich dokonywaniu. Wskazując przy tym na naruszenie przepisówdotyczących postępowania przed sądem pierwszej instancji, adresatem zarzutów czyni sąd apelacyjny. Ich istotę, którą wyraża odwołanie się w podstawie kasacji do art. 385 kpc, stanowi ocena skarżącej, iż sąd ten bezkrytyczne zaakceptował ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego, mimo dokonania ich przy naruszeniu przepisów wymienionych w petitum kasacji, a zajętego stanowiska nie uzasadnił należycie, "przez co uchybiłtaI<że art. 328 § 2 kpc. Zarzut naruszenia art. 328 § 2 kpc jest skuteczny, gdy uzasadnienie orzeczenia pozbawione jest elementów określonych tym przepisem, którymi są: wskazanie podstawy faktyczne] rozstrzygnięcia i wyjaśnienie jego podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. W odniesieniu do orzeczenia sądu drugiej instancji przepis ten, odpowiednio stosowany (art. 391 kpc), obejmuje - w ramach wskazania jego podstawy faktyczne] i wyjaśnienia podstawy prawnej - także ustosunkowanie się do zarzutów apelacji. Uzasadnienie' zaskarżonego postanowienia wymogi te respektuje, a z jego treści daje się bez wątpliwości odczytać przyczyny, dla których Sąd Wojewódzki nie podzielił zarzutów apelacji uczestniczki. Ocena zasadności tego stanowiska wykracza poza materię unormowaną treścią art. 328 § 2 kpc. Właściwą dla jej dokonania płaszczyznę stanowią dalsze zarzuty sformułowane na podstawie z art. 3931 pkt 2 kpc. Zarzut naruszenia art. 227 kpc może w zasadzie polegać jedynie na przeprowadzeniu dowodu dla ustalenia faktów, które nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jego pośrednie naruszenie może natomiast polegać na odmowie przeprowadzenia przez sąd dowodu, z uwagi na powołanie go dla udowodnienia okoliczności nie mających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy ocena ta była błędna (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 kwietnia 2000 r., IV CKN 20/00 - nie publikowany). Żadna z tych postaci jego naruszenia nie wynika z uzasadnienia omawianego zarzutu, jakie przedstawia kasacja. Opinia biegłego podlega jak inne dowody ocenie według art. 233 § 1 kpc lecz, co odróżnia ją pod tym względem, to szczególne kryteria oceny. Stanowią je: zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy' teoretyczne opinii, sposob motywowania sformułowanego w niej stanowiska oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej ocen. Nie podlega ona natomiast weryfikacji jak dowód na stwierdzenie faktów w oparciu o kryterium prawdy i fałszu. Podnosząc zarzut wadliwej, z punktu widzenia regulacji art. 233 § 1 kpc, oceny przez sąd drugiej instancji (a w istocie zaakceptowania takiej oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji) dowodu z opinii biegłego Lucjana Kamińskiego, pomija skarżąca specyfikę tego dowodu, polegającą na tym, że przedmiotem wypowiedzi biegłego nie jest przedstawianie faktów, lecz ich ocena na podstawie wiedzy fachowej. Do sfery faktów należało w niniejszej sprawie ustalenie, które z małżonków i w jakim zakresie oraz z jakiego majątku czyniło nakłady na wykończenie domu. Rolą biegłego Lucjana Kamińskiego było natomiast, zgodnie _z tezą dowodową, jedynie wartościowe określenie tych nakładów. Stosownie do tego System Informacji Prawnej Lex (Le×7Omegaý)ýŠ3i2013* Stan prawny programu: 2013-09-03 Í *wf S --- STRONA 3 --- ,,,_ _ j ,, H N CKN 9701139 ~ teififit rozroznienia biegiy, sktadajac ustne wyjasnienia do opinii, zastizegi, Ze rozstrzygniecie o tym, czyim naktadem sfinansowane zostato wykoficzenie domu, nie naiezy do jego kompetencji. W petni zasadnie przyjat, wiec sad apeiacyjny, kierujac sie powyzszymi wzgledami, ze dowod z opinii biegiego nie jest ciowodem na potwierdzenie faktu, 2e wszystkie naktady wykoficzeniowe poniosia uczestniczka. Sad kasacyjny nie jest powoiany ani uprawniony do ustalania stanu faktycznego sprawy, ktory prawidiowo ustalony, jest wiazacy takze w tej instancji. Kontroli kasacyjnej podlegaja natomiast na podstawie z art. 393 1 pkt 2 kpc zastosowane przez sad drugiej instancji przy ocenie dowodow kryteria ich mooy i wiarygodnoéci pod katem zgodnoéci z trescia art. 233 § 1 kpc. D.la skutecznosci zarzutu naruszenia art. 233 § 1 kpc nie wystarcza stwierdzenie o wadiiwoéci dokonanych ustalen faktycznyoh, odwoiujace sia do stanu faktycznego, ktory w pizekonaniu skarzaoego odpowiada rzeczywistoéci. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujacych postapowanie sadu w tym zakresie. W szczegolnoéci skarzacy powinien wskazaé, jakie krytaria oceny naruszyi sad przy ocenie konkretnyoh dowodow, uznajao brak ich wiarygodnosci i mocy dowodowej Iub niestuszne im je przyznajac. Wymogow tych nie speinia kasacja uczestniczki, ktorej uzasadnienie w zakresie omawianego zarzutu ogranioza sia do ogolnej krytyki ustaleh faktycznych, na ktorych oparte zostato zaskarzone postanowienie z uwagi na nieuwzglednienie przy ich dokonywaniu, uznanych za niewiarygodne, dowodow z zeznafi swiadkow w niej wymienionych. W tym stanie rzeczy, gdy zarzuty wniesionej kasacji, wywodzace sie z podstawy naruszenia przepisow procesowych, okazaty sie nieuzasadnione, a co za tym idzie, nie zdotaiy podwazyé stanu faktycznego, przyjetego za podstawe rozstrzygniecia, dalszy zarzot kasacji odnoszacy sia do naruszenia przepisu art. 43 § 2 kro podiega rozpoznaniu przy jego uwzglednieniu. Zarzut ten, chociaz skarzaca nadaia mu postao biednej wykiadni, w swietie uzasadniajacej go argumentaoji dotyczy niezastosowania tego przepisu "w sytuacji, gdy wnioskodawca w sposob razacy, mimo posiadanyoh sit oraz moziiwosci zarobkowych uporczywie nie przyczynial sie do powstania majatku wspolnego, naruszajac tym zasady wskazane w art. 27 kro". Rzecz jednak w tym, 2e wymienione okolicznosci faktyczne, stanowiace w ocenie kasatorki, "wazne powody"  w rozumieniu art. 43 kro  do pozbawienia wnioskodawcy udziaiu w majatku wspolnym, nie zostaiy w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy pozytywnie ustalone. Przeciwne w stosunku do ustalefi sadu twierdzenia uczestniczki w tej materii uznane zostaiy w sposob ostateozny za niewykazane przeprowadzonymi dowodami. Podnoszony w ramach podstawy z art 3931 pkt 1 kpc zarzut wywodzi sie wiec w sposob oczywisty z btedow w podstawie faktycznej rozstrzygniacia, co mija sie z jego istota, polegajaca na przeciwstawieniu wadliwemu zastosowaniu prawa przez sad jego prawidiowej w ocenie skarzacego  subsumcji._Co do zasady zarzut ten moze byé odnoszony jedynie do stanu faktycznego ustaionego w sposob niewatpliwy. Pozbawiona z powyzszych wzgledow usprawiedliwionych podstaw kasacje, Sad Najwyizszy oddaiit stosownie do art. 39312 kpc w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. 0 zmianie ustawy Kodeks postepowania cywiinego (Dz. U. Nr 48, poz. 554). System informaoji Prawnej Lex (Lex Omega) 3312013 Stan prawny programu: 20130903 ..._ _Z , ._ „ N CKN 970"0Ü - ÍBFSSI rozróżnienia biegły, składając ustne wyjaśnienia do opinii, zastrzegł, że rozstrzygnięcie 0 tym, czyim nakładem sfinansowane zostało wykończenie domu, nie należy do jego kompetencji. W pełni zasadnie przyjął, więc sąd apelacyjny, kierując się powyższymi względami, że dowód z opinii biegłego nie jest dowodem na potwierdzenie faktu, że wszystkie nakłady wykończeniowe poniosła uczestniczka. Sąd kasacyjny nie jest powołany ani uprawniony do ustalania stanu faktycznego sprawy, który prawidłowo ustalony, jest wiążący także w tej instancji. Kontroli kasacyjnej podlegają natomiast na podstawie z art. 393 1 pkt 2 kpc zastosowane przez sąd drugiej instancji przy ocenie dowodów kryteria ich mocy i wiarygodności pod kątem zgodności z treścią art. 233 § 1 kpc. Dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 233 § 1 kpc nie wystarcza stwierdzenie o wadiiwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesiuszne im je przyznając. Wymogów tych nie spełnia kasacja uczestniczki, której uzasadnienie w zakresie omawianego zarzutu ogranicza się do ogólnej krytyki ustaleń faktycznych, na których oparte zostało zaskarżone postanowienie z uwagi na nieuwzględnienie przy ich dokonywaniu, uznanych za niewiarygodne, dowodów z zeznań świadków w niej wymienionych. W tym stanie rzeczy, gdy zarzuty wniesionej kasacji, wywodzące się z podstawy naruszenia przepisów procesowych, okazały się nieuzasadnione, a co za tym idzie, nie zdołały podważyć stanu faktycznego, przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, dalszy zarzut kasacji odnoszący się do naruszenia przepisu art. 43 § 2 kro podlega rozpoznaniu przy jego uwzględnieniu. Zarzut ten, chociaż skarżąca nadała mu postac blędnej wykładni, w swietie uzasadniającej go argumentacji dotyczy niezastosowania tego przepisu "w sytuacji, gdy wnioskodawca w sposób rażący, mimo posiadanych sił oraz możliwości zarobkowych uporczywie nie przyczyniał się do powstania majątku wspólnego, naruszając tym zasady wskazane w art. 27 kro". Rzecz jednak w tym, że wymienione okoliczności faktyczne, stanowiące w ocenie kasatorki, "ważne powody" - w rozumieniu art. 43 kro - do pozbawienia wnioskodawcy udziału w majątku wspólnym, nie zostały w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy pozytywnie ustalone. Przeciwne w stosunku do ustaleń sądu twierdzenia uczestniczki w tej materii uznane zostały w sposób ostateczny za niewykazane przeprowadzonymi dowodami. Podnoszony w ramach podstawy z art 3931 pkt 'l kpc zarzut wywodzi się więc w sposób oczywisty z błędów w podstawie faktycznej rozstrzygnięcia, co mija się z jego istotą, polegającą na przeciwstawieniu wadliwemu zastosowaniu prawa przez sąd jego prawidłowej -W ocenie skarżącego - subsumcji._Co do zasady zarzut ten może być odnoszony jedynie do stanu faktycznego ustalonego w sposób niewątpliwy. Pozbawioną z powyższych względów usprawiedliwionych podstaw kasację, Sąd Najwyższy oddalił stosownie do art. 39312 kpc w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 48, poz. 554). System informacji Prawnej Lex (Lex Omega) Š3i2Üi 3 Stan prawny programu: 2013-09-03