Wyrok IV Ca 600/11 . WYROK-

--- STRONA 1 --- . | /Sygn.akt IV Ca 600/11 . WYROK - , . W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ : Dnia 15 grudnia 2011 roku * Sąd Okręgowy w Radomiu IV Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Ę : Przewodniczący: SSO Irena Koś . | Sędziowie: SO Elżbieta Kołodyńska ' SO EwaMierzejewska (spr.) ' Protokolant: sekr. sąd. Aldona Gurtat po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2011 roku w Radomiu ' na rozprawie - i . - Sprawy z powództwe, | przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Aresztu Śledczego v ś o zapłatę . | naskutek apełacji powoda i pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 4 lipca.2011 roku | sygn.aktI C 285/10 , 1. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie I (pierwszym) w ten sposób, że zasądza ' kwotę 1.200 (tysiąc dwieście) złotych zamiast 500 złotych; ” 2. oddala w pozostałej części apelację i w całości apelację Skarbu Państwa - Dyrektora Aresztu Śledczego w : 3. nie obciąże obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego; ' , 4. przyznaje ze Skarbu Państwa — Sądu Rejonowego w Radomiu na rzecz " „rowadzącej Kancelarię Adwokacką w „przy ulicy 4. Piłsudskiego kwotę 2.214 (dwa tysiące czternaście) złotych obejmującą --- STRONA 2 --- - : podatok VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej "pomocy prawnej udzielonej . r ż urzędu ” --- STRONA 3 --- TT h" 5: . 4 | 88 Sygn. akt IV Ca 600/11 - A 1 - Uzasadnienie u - | Wyrokiem z dnia 4 lipca 2011 roku Sąd Rejonowy w Radomiu zasądził |. od Skarbu Państwa — Dyrektora Aresztu Śledczego w : na rzęcz : | 7 „a kwotę 500 złotych, oddalając powództwo w pozostałym ! zakresie. | | | | Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: l ! 3 - . odbywał karę pozbawienia wolności w Areszcie | | Śledczym w „rzy ulicy Wolanowskiej w okresie od dnia „l o kwietnia 2007 roku do lipca 2008 roku. W okresie od; kwietnia 2007 © |: roku do kwietnia 2007 roku był zakwaterowany w czteroosobowej celi | numer o powierzchni 9, 01 m?, od lipca 2007 roku do sierpnia | | 2007 roku w czteroosobowej celi numer o powierzchni 9,09 m?, od 1 | | sierpnia 2007 roku do . marca 2008 roku w czteroosobowej celi numer i 1 o powierzchni 9,11 m2, a od marca 2008 roku do : lipca 2008 roku w | 4 czteroosobowej celi numer . ) o powierzchni 9,83 m2. | W maju 2008 roku została przeprowadzona wizytacja w Areszcie | Śledczym w 7 * przez sędziego penitencjarnego, który stwierdził istnienie przeludnienia i zalecił podjęcie niezbędnych czynności i prowadzących do jego zmniejszenia. Mimo to do 6 grudnia 2009 roku cele w Areszcie Śledczym w były przeludnione. W każdej celi w Areszcie jest wydzielony kącik sanitarny. trwałą ścianą od sufitu do podłogi, zamykany drzwiami przesuwnymi. Drzwi te nie przylegają bezpośrednio do. ściany, są zamontowane na szynach. Szczelina między ścianą a drzwiami przesuwnymi może wynosić od 3 do 5 milimetrów? Ciepła woda jest reglamentowana, co wynika z oszczędności. Jest puszczana przez 15 — 20 minut dziennie, pięć razy w ciągu dnia, po każdym posiłku " oraz na wykonanie toalety porannej i wieczornej. Prąd jest wyłączany w ciągu ' dnia w godzinach od 8 do. 12. ze względów oszczędnościowych. Okna są | drewniane i w niektórych celach są nieszczelne, ponieważ się wypaczają. 1 --- STRONA 4 --- Tam gdzie okna są nieszczelne i gdzie to osadzeni zgłaszają, na zimę każdego | r. roku zakładane są uszczelki. W celach, w których przebywał | ” . , okna były nieszczelne. Cele oświetlane są jarzeniówkami. Jeśli . jarzeniówka się spali, to najpóźniej następnego dnia jest wymieniana. Osadzeni zgłaszają takie usterki do oddziałowego, który przekazuje informację do oddziału kwatermistrzowskiego, po czym naprawą usterki zajmuje się konserwator. | Osadzeni mają dostęp do zajęć kulturalno — oświatowych i sportowych. Raz dziennie mogą odbyć godzinny spacer, mogą przebywać na świetlicach, siłowniach i w czytelniach. _e przebywał w przeludnionych celach - w Areszcie | Śledczym w od .. kwietnia 2007 roku do _ kwietnia 2007 roku oraz od * ipca 2007 roku do lipca 2008 roku. W celach, tych na jednego osadzonego przypadała powierzchnia mniejsza niż 3 m2. Osadzony nie miał wówczas zapewnionej dostatecznej swobody przy korzystaniu z toalety z uwagi z to, że ciągle była zajęta, niemożliwe było jednoczesne spożywanie posiłków przy stole przez wszystkich osadzonych z uwagi na brak dostatecznej liczby taboretów. Po celi nie można było się swobodnie poruszać, czuć było zapach z toalety, była jedna miska plastikowa na czterech osadzonych, a łaźnia była raz w tygodniu. W ocenie Sądu Rejonowego, strona pozwana nie obaliła ustanowionego wart. 24 $ l ke. domniemania bezprawności naruszenia dóbr osobistych powoda na skutek umieszczenia go w przeludnionych celach. Z informacji udzielonej przez pozwanego wynika, w jakim okresie powód był osadzony w ' celi przeludnionej, a także, że w okresie od. * kwietnia 2007 roku do -- maja 2007 rokui od maja 2007 roku do . lipca 2007 roku w celach, w których powód przebywał na jednego osadzonego przypadała powierzchnia nie mniejsza niż 3 m?. Powód ostatecznie nie kwestionował powyższych danych. Choć umieszczenie powoda w przeludnionych celach było zgodne z obowiązującymi wówczas regulacjami, nie było pozbawione cech bezprawności. Przepis art. 248 8 1 kkw pozwalał na permanentne odstępowanie od bardzo niskiej już normy 3 m2. Został on uznany wyrokiem R | --- STRONA 5 --- , 1 /49 m. - | Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 maja 2008 roku sygn. akt SK 25/07 . | za niezgodny z Konstytucją RP i stracił moc z dniem 6 grudnia 2009 roku. 1 W ocenie Sądu Rejonowego, pozwany naruszył godność powoda i jego K e prawo do zachowania prywatności i intymności. Pozwanego nie zwalniał od 1 odpowiedzialności za wykonywanie kary pozbawienia wolności w , r: przełudnionych celach, podnoszony przez niego brak możliwości dochowania | | ustawowych warunków. Utrzymywanie bowiem takiego stanu jest sprzeczne s z podstawowymi prawami człowieka, chronionymi tak Konwencją o ochronie j 5 praw człowieka i podstawowych wolności sporządzoną w Rzymie w dniu 4 | listopada 1950 roku, jak i art. 30 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz .' art. 23 k.c. i prowadzi do tego, że kara pozbawienia wolności wykonywana I © jest w niehumanitarnych, poniżających warunkach. Takiego traktowania 1 s zabrania wymieniona Konwencja (art. 3) oraz art. 40 i 41 ust. 4 Konstytucji 4. RP. | Pozostałe zarzuty powoda dotyczące warunków odbywania kary Sąd I ź instancji uznał za bezzasadne. Nie dał wiary powodowi co do tego, Że na dwie jarzeniówki w celi działała tylko jedna i mimo zgłaszania oddziałowemu najczęściej jarzeniówki nie wymieniano, do momentu, jak już żadna nie działała Niewiarygodne były też twierdzenia powoda, że od godziny 8 do 14 zakręcano ciepłą wodę i wyłączano prąd oraz że między drzwiami do kącika sanitarnego, a ścianą była luka około 5 cm. Niewiarygodne było i to, że w okresie zimowym osadzeni uszczelniali okna na własną rękę, czym się dało. | Istnienie przerwy między drzwiami przesuwnymi do toalety a ścianą ) nie naruszało dóbr osobistych powoda i nie mogło być uznane za niedogodność. Jak bowiem wynika z zasad doświadczenia życiowego, nawet w budynkach mieszkalnych drzwi do toalety nie są całkowicie szczelne, ponieważ nie przylegają bezpośrednio do podłogi. Powszechnie stosuje się też wykonywanie w takich drzwiach tulei lub kratek wentylacyjnych. Możliwość zaś wprowadzenia reglamentacji dostaw do cel ciepłej wody i prądu w gniazdkach elektrycznych nie pozostawała w sprzeczności z żadnymi obowiązującymi przepisami ani żadnymi innymi normami, dlatego nie można l jej było uznać za bezprawną. Ponadto dostęp do ciepłej wody i prądu w | gniazdkach jest wyłącznie kwestią wygody, a nie gwarancji ochrony dóbr 3 --- STRONA 6 --- ' osobistych. Strona pozwana zapewniała powodowi dostęp do ciepłej wody w | ” sposób gwarantujący mur odpowiednie warunki do zachowania czystości i | - higieny. Powód miał zapewniony stały dostęp do zimnej wody, co było | bezsporne. Sama zaś istota odbywania kary pozbawienia wolności wiąże się Z | koniecznością znoszenia szeregu niedogodności, co nie świadczy o tym, że |. dochodzi do naruszenia dóbr osobistych. i Określając wysokość zadośćuczynienia Sąd Rejonowy miał na uwadze rozmiar krzywdy, jakiej powód doznał na skutek przebywania w warunkach | naruszających jego dobra osobiste. Żądanie powoda obejmujące kwotę : | 63.000 złotych jest nieadekwatne do doznanej . krzywdy i nadmiernie 1 wygórowane. Powód odbywając kare pozbawienia wolności znalazł się w | niekomfortowej sytuacji wywołanej jego własnym zachowaniem. tk Zadośćuczynienie ma na celu naprawienie tej części krzywdy, która jest :V związana z niezgodnym Z prawem zwiększeniem uciążliwości odbywania kary £ pozbawienia wolności. Nie można było również abstrahować od realiów życia Ś w naszym kraju, W którym nadal zjawisko zagęszczenia osób w jednym | mieszkaniu i związana z tym konieczność znoszenia licznych niedogodności | w związku ze złymi warunkami mieszkaniowymi jest powszechne. Jest to | związane z poziomem zamożności społeczeństwa, który też należało wziąć pod uwagę określając wysokość należnego powodowi zadośćuczynienia. Ponadto powód miał możliwości opuszczania celi i przebywania na : świetlicach, siłowniach i w czytelniach oraz odbywając raz dziennie godzinny s spacer. W pewnym stopniu zmniejszało to uciążliwości związane z pobytem w przełudnionych celach, którego łączny czasokres nie był długi. Sąd Rejonowy | | uznał zatem, że odpowiednią z tytułu zadośćuczynienia kwotą jest 500 : złotych, uwzględniająca rozmiar krzywdy powoda, na którą składały się | cierpienia fizyczne i psychiczne, ich rodzaj, natężenie i czas trwania. : | Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd Rejonowy wskazał przepis art. 23 ke, art. 24 8 1 kci art. 448 kc. . I" Orzeczenie w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej : il przez adwokata z urzędu oparte zostało na podstawie 819, 86 pkt 6i$2 ust. 5 | 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w | sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa | l 4 --- STRONA 7 --- | Un, 1 | kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 " | roku, Nr 163, poz. 1348_z późn. zm.). O kosztach procesu orzeczona na ” | podstawie art. 102 kpc. " - | Apelacje od powyższego wyroku wniosły obie strony. |. Pozwany zarzucił: : | - naruszenie prawa materialnego, tj. art.24 8 | kc w związku z art.448 kci | art.110 8 1i 2 kkw w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 grudnia 2009 | roku, poprzez jego błędną wykładnię, w szczególności poprzez przyjęcie, że | umieszczenie powoda w przeludnionych celach mieszkalnych w Areszcie | Śledczym w. spowodowało brak dostatecznej prywatności i swobody |. przy korzystaniu z toalety, pozbawiało powoda możliwości spożywania | posiłków przy stole jednocześnie z innymi osadzonymi z uwagi na brak |: dostatecznej ilości krzeseł, brak dostatecznej wentylacji celi, utrudnienie | zachowania higieny osobistej i brak możliwości swobodnego poruszania się |. po celi, co naruszało jego dobra osobiste takie, jak godność, prawo do | zachowania prywatności i intymności oraz uzasadniało zasądzenie na jego | rzecz zadośćuczynienia pieniężnego; : - naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 5 kc, pomimo istnienia przesłanek ku temu i w konsekwencji przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki nadużycia prawa podmiotowego przez powoda; - sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, że pozwany od: do ; kwietnia 2007 rokuiod. lipca 2007 roku do lipca 2008 roku przebywał w celach | przeludnionych, nie miał zapewnionego pełnego zaopatrzenia w sprzęt kwaterunkowy oraz że w celi, w której przebywał powód, nie było dostatecznej wentylacji; |. istotne uchybienia procesowe mające wpływ na wynik sprawy, w szczególności naruszenie przepisu art. 230 kpc poprzez przyjęcie, bez' dostatecznego uzasadnienia, za zgodne z prawdą twierdzeń powoda, co do których strona pozwana się nie wypowiedziała; - naruszenie prawa procesowego poprzez niewłaściwe zastosowania art. 102 kpc i odstąpienie od obciążenia powoda kosztami procesu od oddalonego | powództwa, gdy nie istniały przesłanki do zastosowania tego przepisu. | | 5 --- STRONA 8 --- i i . | . Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie i p powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów i procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego Za obie instancje według | * norm przepisanych ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez | zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego | według norm przepisanych. '1 Powód zarzucił sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego | w sprawie materiału dowodowego, co miało wpływ na treść orzeczenia, poprzez przyjęcie, że: | - powodowi przysługuje zadośćuczynienie jedynie w związku z jego pobytem | w celach, w których na jednego osadzonego przypadało mniej niż 3 m? | powierzchni, podczas gdy powód wskazywał na wiele innych bezprawnych niedogodności związanych z odbywaniem przez niego kary pozbawienia wolności, tj. nieszczelny węzeł sanitarny, nieszczelne okna, poniżające traktowanie przez funkcjonariuszy więziennych, brak odpowiedniego oświetlenia, zbyt duże ograniczenia w korzystaniu z ciepłej wody; | - kwota żądana przez powoda jest nieadekwatna do doznanej przez powoda b krzywdy; | - powód przebywał w przeludnionej celi jedynie w okresie od -- kwietnia "2007 roku do cwietnia 2007 roku i w okresie od | lipca 2007 roku do * lipca 2008 roku, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że aż do grudnia 2009 roku cele w Areszcie Śledczym w . były przeludnione, w związku z czym powód przez cały okres pobytu w Areszcie Śledczym w Radomiu przebywał w przeludnionej celi; : - sama istota odbywania kary pozbawienia wolności wiąże się Z | koniecznością znoszenia szeregu niedogodności, podczas gdy dolegliwość tych niedogodności znacznie przekraczała istotę wykonywania kary | pozbawienia wolności. 9 | Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i | uwzględnienie powództwa w całości ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. 1 s | --- STRONA 9 --- I AT” 1 | | Sąd Okręgowy zważył, co następuje: . | 7 | Apelacja pozwanego nie zasługuje na uwzględnienie. : | Wbrew stanowisku skarżącego Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił | zarówno fakt przebywania przez powoda w przeludnionej celi na przestrzeni od do 7 + kwietnia 2007 roku oraz od ' : lipca 2007 roku do « lipca 2008 | roku, jak również trafnie ocenił, że postępowanie pozwanego, które | doprowadziło do osadzenia powoda w takich warunkach nie było pozbawiorie Be. cech bezprawności, a tym samym skutkowało. ustaleniem jego U odpowiedzialności. | Podstawę ustaleń Sądu I instancji w tym zakresie stanowiła informacja | pozwanego udzielona w piśmie z dnia . ' lipca 2010 roku (k. ;. Wynika z [| niej, iż powód we wskazanych wyżej okresach przebywał w celach, w których | powierzchnia przypadająca na jednego osadzonego wynosiła mniej niż 3 m?. |. Niezrozumiałym jest zatem zawarty w apelacji zarzut pozwanego | kwestionujący powyższe ustalenie. Równocześnie należy podzielić stanowisko | przyjęte przez Sąd Rejonowy za podstawę rozstrzygnięcia, a mianowicie, iż | fakt umieszczenia powoda w przeludnionych celach, który znajdował podstawę w decyzji dyrektora Zakładu Karnego, wydawanej każdorazowo w oparciu o przepis art. 248 kkw, nie uwalniał działania pozwanego od cech | bezprawności. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji powołany przepis art, 248 kkw uznany. został wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 maja ' | 2008 roku sygn. akt SK 25/07 za niezgodny z Konstytucją i stracił moc z |: dniem 6 grudnia 2009 roku. Nadto korzystanie z dyspozycji cytowanego przepisu również przed tą datą należy ocenić jako. nadużycie prawa. Dopuszczalność zastosowania powołanego przepisu uzależniona była bowiem : od zaistnienia „szczególnie uzasadnionych wypadków”. Umieszczenie : osadzonejw celi poniżej metrażu 3 m? na osobę we wskazanym tu trybie mogło nastąpić tylko wyjątkowo i to na czas określony. Tymczasem powód | przebywał w celach niespełniających minimalnych standardów przez okres | kilkunastu miesięcy. i W świetle twierdzeń: pozwanego, a także zeznań zaoferowanych | świadków zasadna jest ocena Sądu I] instancji wskazująca na nie | , --- STRONA 10 --- IE w O wypowiedzenie się przez stronę pozwaną co do twierdzeń powoda | 5 _ dotyczących mniejszej liczby taboretów w celi niż liczby osadzonych w niej s j więźniów. Dopuszczalne było zatem uznanie przez Sąd I instancji tegoż faktu ky I z za przyznany. Wbrew stanowisku skarżącego ocena ta nie narusza przepisu Ę 1 art. 230 kpc. Ę Nie zachodziły również podstawy do oddalenia powództwa na | podstawie art. 5 kc. Żadne bowiem zasady współżycia społecznego nie mogą | 1 usprawiedliwiać wykonywania kary pozbawienia wolności w sposób | 1 sprzeczny z prawem i godzący w dobra osobiste skazanego. k Chybionym jest wreszcie zarzut dotyczący rozstrzygnięcia w | przedmiocie kosztów procesu, którymi stosownie do art. 102 kpc Sąd ie Rejonowy nie obciążył powoda, mimo przegranej przez niego części procesu. | i Zważywszy bowiem na sytuację zzsmmej Który w dalszym E ciągu odbywa długoterminową karę pozbawienia wolności-od * kwietnia b 2007 roku, jest bezrobotny, nie osiąga żadnych dochodów i nie posiada | majątku, zastosowanie reguły przewidzianej w art. 102 kpc należało uznać za | prawidłowe. | Z powyższych względów apelacja pozwanego, jako nie zawierająca $ uzasadnionych podstaw faktycznych ani prawnych podlegała oddaleniu, o | czym Sąd Okręgowy orzekł zgodnie z art. 385 kpc. bc Apelacja powoda jest zasadna jedynie w części. | Wbrew jej zarzutom Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zebrany w i sprawie materiał dowodowy, skutkujący przyjęciem, iż osadzenie powoda w | przeludnionych celach spowodowało . brak dostatecznej prywatności i ł swobody przy korzystaniu z toalety, pozbawiło powoda możliwości i spożywania posiłków przy stole równocześnie z innymi osadzonymi z uwagi i na brak dostatecznej liczby krzeseł, wpływało na brak dostatecznej | wentylacji i utrudnienie w zachowaniu higieny osobistej, a także ograniczało HH swobodę poruszania się po celi. | Równocześnie Sąd Rejonowy trafnie uznał, iż zaoferowane przez strony | dowody dały podstawę do oceny, iż pozostałe zarzuty powoda dotyczące i warunków odbywania kary pozbawienie wolności, nie zasługują na wiarę. i Ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji uwzględnia reguły | --- STRONA 11 --- | AP i L wynikające z art. 233 $ 1 kpc i zasługuje na aprobatę. Powód zmierzając do ” + jej podważenia nie przedstawia w apelacji żadnych uzasadnionych zarzutów. 7 | Dlatego jego stanowisko należy potraktować jedynie jako bezpodstawną z I polemikę w tym zakresie z oceną Sądu I instancji. Zarzut wskazujący na | „poniżające traktowanie przez funkcjonariuszy” stanowi w istocie novum | apelacji, albowiem w toku postępowania przed Sądem Rejonowym powód, | poza zapisem zawartym w pozwie, nie wskazywał na żadne okoliczności, | które byłyby przejawem takiego traktowania go przez funkcjonariuszy | Aresztu Śledczego. Również apelacja nie zawiera sprecyzowanych | okoliczności, które należałoby wiązać z zarzucanym traktowaniem powoda. H Wobec powyższego w przytoczonym zakresie apelacja powoda jako a pozbawiona podstaw podlegała oddaleniu. | Zasadne jest natomiast częściowo stanowisko powoda zmierzające do - podwyższenia kwoty świadczenia zasądzonej zaskarżonym wyrokiem. | Kryteria przyjęte przez Sąd Rejonowy przy określaniu wysokości b zadośćuczynienia, a mianowicie: rozmiar krzywdy, jakiej doznał powód, odniesienie faktu osadzenia w przeludnionej celi do realiów życia w naszym kraju, posiadanie przez powoda możliwości opuszczania celi poprzez pobyt w świetlicach, siłowniach, czytelniach oraz na codziennym godzinnym spacerze < - są prawidłowe, jednakże należało dodatkowo uwzględnić również to, że kwota zadośćuczynienia winna w sposób wymierny rekompensować doznaną krzywdę, a także być ekonomicznie odczuwalna dla osoby pokrzywdzonej. W ocenie Sądu Okręgowego, przyjmując wskazane wyżej kryteria, | należało ustalić kwotę zadośćuczynienia na poziomie 100 złotych w stosunku ! miesięcznym, co przy uwzględnieniu łącznego czasu pobytu powoda w | przeludnionych celach, tj. 11 miesięcy i 12 dni (od 18 do 24 kwietnia 2007 | roku i od 25 lipca 2007 roku do 4 lipca 2008 roku), uzasadniało ocenę, iż | adekwatną kwotą zadośćuczynienia jest 1.200 złotych. | 'Taką też sumę należało zasądzić na rzecz powoda, zmieniając i zaskarżony wyrok stosownie do art. 386 $ 1 kpc. HH Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego oparte zostało ! o przepis art. 102 kpc. Uwzględniając w sposób analogiczny, jak przy | orzekaniu o kosztach procesu za I instancję, sytuację powoda odbywającego | | --- STRONA 12 --- w dalszym ciągu długoterminową karę pozbawienia wolności, a także fakt, iż * jest on bezrobotnym, nie posiada majątku ani żadnych dochodów, należało „za ” nie obciążać go obowiązkiem zwrotu kosztów powstałych w związku z e. : oddaleniem jego apelacji w zakresie przewyższającym kwotę 1.200 złotych. , O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi przez adwokata ustanowionego Z urzędu, które nie zostały zapłacone w całości ani w części Sąd Okręgowy orzekł zgodnie z 8 19 ust. 1 w związku z8 6 pkt 6 i8 | 13 ust, ] rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 1 | roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb» Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Ą Nr 163, poz. 1348 ze zm.). |