Postanowienie IV C 89/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 kwietnia 2016 roku Sąd Okręgowy w Warsza

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: IV C 89/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 kwietnia 2016 roku Sąd Okręgowy w Warszawie Wydział IV Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Małgorzata Sobkowicz Protokolant: sekretarz sądowy - Dorota Wołowiec po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa A. N. przeciwko I. O. o ochronę dóbr osobistych i zadośćuczynienie I. oddala powództwo; II. zasądza od powódki A. N. na rzecz pozwanej I. O. kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie; III. nakazuje pobrać od powódki A. N. na rzecz Skarbu Państwa (Kasa Sądu Okręgowego w Warszawie) kwotę 541 zł 86 gr. (pięćset czterdzieści jeden złotych osiemdziesiąt sześć groszy) z tytułu wydatków ze Skarbu Państwa zgodnie z postanowieniem z dnia 22 października 2014r.; IV. opłatę sądową przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. IVC 89/13 UZASADNIENIE Powódka A. N. ostatecznie wniosła o zobowiązanie pozwanej I. O. do złożenia oficjalnych przeprosin powódki w formie ustnej przed Sądem i zaprotokołowanie tych przeprosin do protokołu rozprawy, złożenie przez pozwaną przeprosin w formie pisemnej w taki sposób, aby ten fakt był znany w środowisku pracowników i pracodawców wszystkich punktów usługowo-handlowych (...) o następującej treści: „Niniejszym chciałabym prosić Panią A. N. o przyjęcie oficjalnych przeprosin z mojej strony. Chciałabym przeprosić za obraźliwe w swej treści słowa i opinie, które w obecności osób trzecich wyraziłam pod adresem A. N., mojej byłej pracownicy w dn. 18.01.2012r. i w dn. 10.02 2012r. Przepraszam za to, że w dn. 17.01.2012r. przed oficjalnym powiadomieniem organów ścigania nie zweryfikowałam osobiście ewentualnej zgodności z prawdą wiadomości o rzekomej nieuczciwości A. N., jako pracownika, wobec mnie, pochodzących od osób trzecich. Przepraszam również za to, że zeznając jako świadek w dn. 27.07.2012r. w innym --- STRONA 2 --- postępowaniu, w którym A. N. była stroną, zeznałam niezgodne z prawdą informacje oraz zataiłam przed przesłuchującymi mnie funkcjonariuszami Policji faktyczny stan i okoliczności, mogące mieć wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie tegoż postępowania. Czuję się winna stwierdzeń i niezgodnych z prawdą opinii, które przytoczyłam w rozmowie z A. N. i w obecności osób trzecich oraz zatajenia istotnych okoliczności świadczących na Pani korzyść. Mam pełną świadomość, iż poczuła się Pani dotknięta i urażona moimi niezgodnymi z prawdą i kłamliwymi wypowiedziami na Pani temat, które naruszyły Pani dobra osobiste i dyskredytowały Panią w oczach opinii publicznej, a także mogły w sposób istotny przyczynić się do niekorzystnego dla Pani ostatecznego rozstrzygnięcia prowadzonego wówczas postępowania, w którym była Pani jedną ze stron. Mam również pełną świadomość, że przez moje nieprzemyślane i pochopne działanie przyczyniłam się w znacznym stopniu do pogorszenia Pani sytuacji materialnej i osobistej. Zdaję sobie sprawę, że słowa jakkolwiek wyrażają moją skruchę, mają jedynie charakter symboliczny i nie są w stanie w pełni zadośćuczynić za wszystkie szkody i cierpienia moralne, jakie stały się Pani udziałem w wyniku mojego postępowania. Dlatego też pragnąc w pełni naprawić wyrządzoną Pani szkodę zobowiązuję się uiścić na Pani rzecz kwotę pieniężną w wysokości ….. zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 17.01.2012r tytułem odszkodowania za naruszenie przeze mnie Pani dóbr osobistych. Za zaistniałą sytuację jeszcze raz bardzo Panią przepraszam. Z poważaniem I. O.”. Powódka wniosła, aby w pustym polu przeprosin pozwana podała ostateczną zasądzoną od niej kwotę na rzecz powódki. Powódka wniosła, aby tekst przeprosin opublikowany został przez pozwaną w terminie 30 dni od zakończenia postępowania sądowego na oficjalnej witrynie internetowej (...) im. (...) w W. (...) w zakładce publikacje lub w zakładce „(...)” w zwykłym formacie, czcionką pogrubioną, koloru czarnego na białym tle, na pierwszej stronie tuż za stroną tytułową i mieć wielkość co najmniej ½ strony, bez publikacji wśród reklam i innych ogłoszeń lub w sposób uniemożliwiający identyfikację oświadczenia, bez publikacji w systemie pop-up wraz z paskiem reklamowym bądź na reklamowym tle, bez umieszczania linku do treści ogłoszenia, publikacja powinna być dostępna dla odbiorców przez okres co najmniej miesiąca od momentu jej umieszczenia bez jakiegokolwiek wypaczania oficjalnej treści przeprosin poprzez umieszczenie pod jego treścią swoich prywatnych komentarzy kwestionujących zasadność wyroku Sądu oraz w formie pisemnej w aktualnym (...) wydaniu tygodnika (...). Powódka wniosła również o zasądzenie od pozwanej na jej rzecz kwoty 60.000 zł z tytułu zadośćuczynienia za naruszenie jej dóbr osobistych oraz kwoty 2.500 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Pozwana I. O. wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powódka pracowała w sklepach pozwanej na (...) im. (...) w W. na stanowisku kasjer-sprzedawca od listopada 2009r. (umowa o pracę k.12). Powódka pracowała w kiosku(...) i w sklepie z biżuterią, okularami i kosmetykami (...) Ponieważ w sklepie od jakiegoś czasu ginęła biżuteria pozwana ok. godziny 4 rano dnia 16 stycznia 2012r. pojechała do sklepu z biżuterią na (...) i przeliczyła biżuterię i ilość się zgadzała (przesłuchanie pozwanej k.169 – płyta z rozprawy z dnia 30 czerwca 2014r., i k.364-365 – płyta z rozprawy z dnia 7 kwietnia 2016r., raport dotyczący logowania przepustki pozwanej na (...)(...) k.279). W dniu 16 stycznia 2012r. powódka pracowała w sklepie z biżuterią w godzinach od 6:00 do 22:00 (przesłuchanie powódki i pozwanej k.169-płyta z rozprawy z dnia 30 czerwca 2014r. i k.363-365 płyta z rozprawy z dnia 7 kwietnia 2016r.). W dniu 17 stycznia 2012r. brakowało w sklepie z biżuterią łańcuszków, bransoletek i pierścionków. Pracownica, która przyszła na zmianę po powódce w dniu 17 stycznia 2012r. stwierdziła te braki i zawiadomiła o tym pozwaną. Po przyjeździe pozwanej --- STRONA 3 --- pracownica, która stwierdziła braki biżuterii oraz inna pracownica i pozwana drugi raz sprawdziły biżuterię. W komputerze była informacja, że jest konkretna biżuteria, a szufladzie, gdzie była trzymana biżuteria pozostały puste pudełka po biżuterii S.. Pozwana zawiadomiła o tym fakcie policję i w związku z tą sprawą była przesłuchiwana oraz były przesłuchiwane pracownice pozwanej. Klucze do szuflad, w której znajdowała się biżuteria posiadali pracownicy sklepu. Policja udała się do mieszkania powódki, ale powódka, chociaż była z rodzicami w mieszkaniu przez kilka godzin nie otwierała drzwi. Kiedy wreszcie policjanci zostali wpuszczeni przeszukali mieszkanie, ale nie znaleźli biżuterii ze sklepu pozwanej, tylko 8 szt. torebek z napisem S., 2 pudełka z napisem S., 37 kart SIM operatora komórkowego (...), 74 karty SIM operatora komórkowego (...), opakowanie 10 sztuk naboi (...), opakowanie 10 sztuk naboi o oznaczeniach SM (...) mm i naboje były schowane w koszu na śmieci i zawinięte w mokrą gazetę. Karty SIM, które policja znalazła w mieszkaniu powódki były z kolorowych czasopism w kiosku pozwanej, które powódka wzięła z tych czasopism. Policja w czasie, kiedy była pod drzwiami mieszkania powódki dzwoniła do powódki, ale powódka poinformowała, że nie ma jej w domu, jest w pracy na (...). W czasie, kiedy policja była u powódki powódka dzwoniła do pozwanej z pytaniem czy pozwana o coś ją posądza, bo jest u niej policja. Policja zatrzymała powódkę. Pozwana nie informowała pracowników czy właścicieli innych sklepów, że kradzieży dokonała powódka. Pozwana zawiadomiła inną pracownicę M. K. (1) o tym, że w sklepie była kradzież i żeby nie przychodziła do pracy, ale nie mówiła kogo podejrzewa o dokonanie kradzieży. Powódka zadzwoniła do M. K. (1) i powiedziała jej, że pozwana podejrzewa ją o kradzież. Przy dostawach do sklepu zawsze była sprawdzana zawartość każdego pudełka. Do pudełka z biżuterią był przyczepiany chip, który był przy sprzedaży rozkodowywany. Pracownicy sklepu nie mogli robić zakupów w sklepie. Na jednej zmianie pracowała w sklepie jedna osoba. Powódka spóźniała się do pracy, w pracy była zamknięta w sobie. Powódka wcześniej została zatrzymana na bramce przez ochronę lotniska, kiedy wynosiła kosmetyki i na torbie było logo sklepu pozwanej. Po zwolnieniu powódki z pracy nie zdarzają się już braki biżuterii w sklepie pozwanej (zeznania świadków M. K. k.189, K. O. k.227 – 228, M. S. k.269-286, B. B. k.312-318, E. S. k.361-362, przesłuchanie pozwanej k.169 – płyta z rozprawy z dnia 30 czerwca 2014r., i k.364-365 – płyta z rozprawy z dnia 7 kwietnia 2016r., akta sprawy 2Ds 123/12/V k. 1, 2-3,6,7,14, 15, 17,18, 20,30-32, 34, 42-45,47,48,64,65). W dniu 17 stycznia 2012r. pozwana rozwiązała z powódką umowę o pracę na mocy porozumienia stron. Przy wręczeniu powódce wypowiedzenia w dniu 18 stycznia 2012r. był obecny mąż pozwanej. W odległości kilku metrów siedziała też siostra powódki, która z nią przyjechała wtedy na (...) i słyszała, że pozwana powiedziała do powódki „ty chyba jesteś kleptomanką”, ale nie słyszała całej rozmowy powódki z pozwaną tylko fragmenty. (rozwiązanie umowy o pracę k.19. świadectwo pracy k.20, zeznania świadka B. N. k.170 – płyta z rozprawy z dnia 30 czerwca 2014r.). W dniu 10 lutego 2012r. powódka wraz z siostrą pojechała ponownie na (...) (...), bo pozwana miała jej wypłacić wynagrodzenie za pracę w poprzednim miesiącu i wręczyć świadectwo pracy. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2012r. prokurator Prokuratury Rejonowej W. O. wszczął dochodzenie w sprawie kradzieży biżuterii marki S. na szkodę I. O. (postanowienie k.150). Postanowieniem z dnia 28 marca 2012r. dochodzenie w sprawie kradzieży mienia ze sklepu „(...)” mieszczącego się na (...)(...) w postaci biżuterii marki S. w okresie od 2009r. do 17 stycznia 2012r. o łącznej wartości ok. 60.000 zł na szkodę I. O. zostało umorzone wobec niewykrycia sprawców przestępstwa (postanowienie k.151-152). Powódka została uznana za winną tego, że w okresie od 13 lipca 2012r. do dnia nie później niż 19 lipca 2012r. działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłowała doprowadzić (...) im. (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wprowadzenie pokrzywdzonego w błąd odnośnie swojego zatrudnienia w ten sposób, że w dniu 13 lipca 2012r. wystąpiła w placówce (...) przy ul. (...) w W. z wnioskiem o przyznanie kredytu w wysokości 72.000 zł oraz przedłożyła podrobione i stwierdzające nieprawdę zaświadczenie o zatrudnieniu i dochodzie w firmie (...) (...)-(...) P. ul. (...)” z dnia 16 lipca 2012r., a następnie przedłożyła podrobione i stwierdzające nieprawdę zaświadczenia ZUS z dnia 13 lipca 2012r. oraz 18 lipca 2012r., które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, przy czym nie była wówczas zatrudniona przez I. O. i za ten czyn została skazana na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą warunkowo zawieszono na okres próby 3 lat. Wyrok ten został przez Sąd II instancji utrzymany w mocy (wyrok k.338-339, uzasadnienie k.341-346, wyrok Sąd II instancji k.347). --- STRONA 4 --- Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 23 kc dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Katalog dóbr osobistych, ujętych w art. 23 k.c. ma charakter otwarty, a doktryna i judykatura wskazują kolejne dobra osobiste w miarę rozwoju stosunków społecznych, doskonaląc tą drogą system ochrony tych dóbr. Liczne dobra osobiste uregulowane zostały w Konstytucji RP, np. art. 47 Konstytucji stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba, że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny (art. 24 § 1 k.c.). W przepisie art. 24 § 1 k.c. ustanowione zostało domniemanie bezprawności naruszenia dobra osobistego. Domniemanie to podlega obaleniu przez wykazanie uprawnienia do określonego działania. Ciężar dowodu braku bezprawności działania spoczywa na osobie, której zarzucono naruszenie dobra osobistego, musi ona wykazać, że była do tego uprawniona. Za bezprawne uważa się każde działanie naruszające dobro osobiste, jeżeli nie zachodzi żadna z okoliczności usprawiedliwiających je, a do okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia dóbr osobistych zalicza się działanie w ramach porządku prawnego, wykonywanie prawa podmiotowego, zgodę pokrzywdzonego oraz działanie w obronie uzasadnionego interesu. Rozpoznając sprawę w przedmiocie ochrony dóbr osobistych Sąd w pierwszej kolejności ustala, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, a dopiero w przypadku pozytywnej odpowiedzi ustala, czy działanie pozwanego było bezprawne i jakiej udzielić ochrony osobie, której dobra osobiste zostały naruszone. Przesłanki istnienia dobra osobistego i zagrożenie lub naruszenie tego dobra muszą zostać udowodnione przez powoda dochodzącego ochrony - natomiast na pozwanym ciąży obowiązek wykazania, iż jego działaniu nie można przypisać znamienia bezprawności. Wszelkich rozważań o naruszeniu lub stanie zagrożenia dokonywać należy pod kątem skutków, jakie wywołuje ono w świecie zewnętrznym. Ocena, czy dobro osobiste w postaci dobrego imienia zostało zagrożone lub naruszone wymaga zastosowania kryteriów o charakterze obiektywnym. Z art. 24 § 1 k.c. wynika jednoznacznie, iż ochrona dóbr osobistych przysługuje jedynie przed działaniem bezprawnym. Przesłanka bezprawności działania jest przesłanką konieczną do udzielenia ochrony o charakterze niemajątkowym, przewidzianej w powołanym przepisie. Ochrona dóbr osobistych przewidziana w art. 24 § 1 k.c. obejmuje swoim zakresem naruszenia lub zagrożenia tego rodzaju, które mają charakter bezprawny, zaś do okoliczności wyłączających bezprawność zalicza się działanie w ramach porządku prawnego oraz ochronę uzasadnionego interesu. Jeżeli więc obowiązujące przepisy przewidują określone procedury bądź nadają pewnym organom lub podmiotom określone kompetencje, to działanie w ich ramach - jeśli narusza sferę prawnie chronionych dóbr osobistych - z reguły nie jest bezprawne, chyba że dochodzi do wyraźnego i poważnego naruszenia przepisów, w szczególności polegającego na wykroczeniu poza cel i niezbędny zakres postępowania, lub wyrażeniu ocen bądź użyciu sformułowań nieuzasadnionych przedmiotem i potrzebami tego postępowania i naruszającymi godność osoby, której dotyczą. --- STRONA 5 --- Powódka w niniejszej sprawie podnosi, że pozwana naruszyła jej dobra osobiste tj. dobre imię poprzez oskarżenie jej przez pozwaną przed organami ścigania o przestępstwo oraz znieważenie jej w dniach 18 stycznia i 10 lutego 2012r. przez nazwanie ją kleptomanką i że nigdy nie spotkała osoby tak perfidnej jak powódka. Zdaniem Sądu w działaniu pozwanej nie można się dopatrzyć działania naruszającego dobra osobiste powódki. Jak wynika z zeznań świadka B. N. – siostry powódki, która była z powódką na (...) (...)w dniach 18 stycznia i 10 lutego 2012r. siedząc z daleka usłyszała tylko jak pozwana powiedziała do powódki „chyba jesteś kleptomanką”, ponadto z zeznań innych świadków wynikało, że pozwana nie komentowała kogo podejrzewa o kradzież, a to właśnie powódka zadzwoniła do M. K. (1) i powiedziała jej, że pozwana podejrzewa ją o kradzież biżuterii. Żaden ze świadków nie potwierdził, aby pozwana negatywnie wyrażała się o powódce. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków, które są spójne i wzajemnie uzupełniają się. Świadkowie zgodnie twierdzili, że pozwana nie podawała kogo podejrzewa o kradzież ze sklepu. Należy również dodać, że sama powódka stwierdziła, że nikt do niej nie mówił nic na temat tej kradzieży, ale ona zna to środowisko i jest przekonana, że pozwana informowała innych o dokonaniu przez powódkę kradzieży. Ponadto sama powódka zadzwoniła do M. K. (1) i poinformowała ją o kradzieży i o tym, że pozwana ją podejrzewa o dokonanie kradzieży. Zdaniem Sądu w tej sytuacji należy uznać, że twierdzenia powódki dotyczące naruszenia jej dóbr osobistych jest subiektywnym odczuciem powódki. Zauważyć też należy, że powódka, pomimo, że wiedziała, że pod drzwiami jej mieszkania w dniu 17 stycznia 2012r. jest policja przez kilka godzin nie otwierała drzwi a po telefonie policjanta do niej powiedziała, że jest w pracy na (...), o czym sama podała w przesłuchaniu w komisariacie na policji k.44-45 akt 2 Ds. 123/12/V). Należy również stwierdzić, że postępowanie pozwanej w postaci zawiadomienia o kradzieży policji nie było działaniem bezprawnym. Nie jest działaniem bezprawnym zawiadomienie organów ścigania o popełnieniu przestępstwa. Pozwana po stwierdzeniu braków biżuterii w sklepie w dniu 17 stycznia 2012r. miała obowiązek zawiadomienia policji o tym zdarzeniu, a fakt, iż pozwana podała, że kradzieży mogła dokonać powódka był usprawiedliwiony gdyż pozwana sprawdzała stan biżuterii w nocy przed zmianą powódki, a następnie po dniu, kiedy powódka cały dzień była w sklepie i wówczas stwierdziła braki w biżuterii. Ponadto obowiązek zawiadomienia organów ścigania wynika z art. 304 § 1 k.p.k. i dlatego działanie nie jest bezprawne, chociażby zagrażało dobru osobistemu lub nawet je naruszało przede wszystkim wówczas gdy jest oparte na obowiązującym przepisie prawa albo stanowi wykonywanie prawa. Z tych względów Sąd uznał, że działanie pozwanej nie naruszyło dóbr osobistych powódki i dlatego należy uznać roszczenie powódki za niezasadne. Żądanie powódki jest zdaniem Sądu również nieuzasadnione z uwagi na treść art. 5 k.c. Z punktu widzenia zasad stosowania art. 5 k.c. nie jest rzeczą obojętną zachowanie powódki. Tzw. zasada „czystych rąk” sprowadza się do dyrektywy, według której kto sam naruszył zasady współżycia społecznego nie może powoływać się na nie i żądać na ich podstawie udzielenia ochrony. Powódka została uznana za winną tego, że usiłowała doprowadzić (...) im. (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wprowadzenie pokrzywdzonego w błąd odnośnie swojego zatrudnienia oraz przedłożyła podrobione i stwierdzające nieprawdę zaświadczenie o zatrudnieniu i dochodzie w firmie pozwanej, kiedy już tam nie pracowała i za ten czyn została prawomocnie skazana. Należy w tym miejscu również zauważyć, że powódka mijała się z prawdą podczas przesłuchania w niniejszej sprawie podając, że nie posługiwała się zaświadczeniem, że pracuje u pozwanej, chociaż już nie pracowała (k.169 – płyta z rozprawy z dnia 30 czerwca 2014r.) podczas gdy właśnie z wyroku w sprawie IV K 1303/12 wynika, że w kasie oszczędnościowo-kredytowej (...) przedłożyła w lipcu 2012r. nieprawdziwe zaświadczenie o zatrudnieniu u pozwanej. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że żądanie powódki w zakresie zobowiązania pozwanej I. O. do złożenia oficjalnych przeprosin powódki w formie ustnej przed Sądem i zaprotokołowanie tych przeprosin do protokołu rozprawy, złożenie przez pozwaną --- STRONA 6 --- przeprosin w formie pisemnej w taki sposób, aby ten fakt był znany w środowisku pracowników i pracodawców wszystkich punktów usługowo-handlowych (...)o wskazanej treści jest nieuzasadnione. Na marginesie tylko należy zauważyć hipotetycznie, że oświadczenia jakiego żąda powódka byłoby też nieadekwatne do stopnia naruszenia gdyby takie nastąpiło, gdyż ewentualne nie miało skali w jakiej powódka żąda złożenia oświadczenia gdyż sama powódka podała, że w dniu 17 stycznia i 10 lutego 2012r. była tylko ona, pozwana, mąż pozwanej i jej siostra a twierdzenia powódki, że pozwana oczerniała ją wśród pracowników innych sklepów nie zostały przez powódkę wykazane w żaden sposób. Powódka tylko stwierdziła, że tak na pewno było, bo ona zna to środowisko, a gdy pisała e-maile szukając pracy nikt do niej nie odpisał, co nie znaczy, że pozwana informowała innych sprzedawców o kradzieży i podejrzeniu o tę kradzież powódki. Zwłaszcza, że z zeznań świadków pracownic pozwanej wynikało, że powódka nie wskazywała osoby, którą podejrzewa o kradzież. Nieuzasadnione jest również żądanie powódki w zakresie zadośćuczynienia, gdyż zgodnie z art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Skoro dobra powódki nie zostały naruszone żądanie zadośćuczynienia nie jest zasadne. Żądanie powódki w zakresie kwoty 2.500 zł jest nieuzasadnione w świetle art. 98 § 1 k.p.c. Chociaż należy dodać, że żądana przez powódkę kwota w wysokości 2.500 zł jest nie niezrozumiała. O kosztach postępowania na rzecz pozwanej Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. Wobec tego, iż powódka jest zwolniona od opłaty sądowej (k.69) Sąd przejął opłatę sądową na rachunek Skarbu Państwa. Z uwagi na to, że powódka nie wpłaciła kwoty wypłaconej świadkowi Sąd nakazał pobranie tej kwoty od powódki zgodnie z postanowieniem z dnia 22 października 2014r. (k.196). Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji.