Wyrok IV C 1261/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lutego 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IV C 1261/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lutego 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie Wydział IV Cywilny w składzie: SSO Andrzej Sterkowicz protokolant: sekretarz sądowy Edyta Prządka po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 r. w Warszawie sprawy z powództwa R. Z. (1) przeciwko (...) Instytut (...), T. O., (...)Sp.j. z siedzibą w K. o ochronę dóbr osobistych 1. Oddala powództwo. 2. Zasądza od powódki R. Z. (1) na rzecz strony pozwanej (...) Instytut (...), T. O., (...)Sp.j. z siedzibą w K. kwotę 1780 zł, 25 gr. (jeden tysiąc siedemset osiemdziesiąt złotych i dwadzieścia pięć groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz kwotę 1577 zł (jeden tysiąc pięćset siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. SSO Andrzej Sterkowicz Sygn. akt IV C 1261/14 UZASADNIENIE Dnia 22 grudnia 2014 r. R. Z. (1) wniosła pozew przeciwko (...) Instytut (...), T. O.,(...) Sp. Jawna z siedzibą w K. o ochronę dóbr osobistych, którym domagała się: 1) Nakazanie pozwanemu dalszego zaniechania naruszania dóbr osobistych powódki, poprzez zaprzestanie dalszego telefonowania do powódki, dalszego wystosowywania do powódki żądań zapłaty nienależnych mu kwot, przesyłania powódce listownych oraz elektronicznych wezwań do zapłaty oraz innego tego rodzaju pism; 2) Nakazanie pozwanemu dopełnienia czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych powódki, poprzez przesłanie powódce faktury korygującej oraz złożenia w liście poleconym skierowanym do powódki oświadczenia, o przeproszeniu powódki oraz wyrażenia przez pozwanego ubolewania, z powodu nękania powódki poprzez uporczywe przesyłanie jej wezwań do zapłaty; 3) Zasądzenia na podstawie art. 24 § 2 k.c. w zw. z art. 361 k.c. od pozwanego na rzecz powódki kwoty 516,50 złotych, tytułem naprawienia szkody majątkowej poniesionej przez powódki, wskutek naruszenia jego dóbr osobistych przez pozwanego; 4) --- STRONA 2 --- Zasądzenia na podstawie art. 24 § 1 k.c. w zw. z art. 448 k.c. od pozwanego na rzecz powódki kwoty 10 000 zł, tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jej dóbr osobistych; 5) Zasądzenia od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania, w tym również kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, iż pozwany wielokrotnie naruszył i dalej narusza jej dobra osobiste, poprzez wielokrotne telefonowanie do powódki, uporczywe przesyłanie listów, elektronicznych wiadomości e-mail oraz innych wiadomości zatytułowanych wezwanie do zapłaty, sądowe wezwanie do zapłaty, ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty, które oprócz żądania zapłaty pozwanemu nienależnej mu kwoty, zawierały informacje, iż w przypadku nie zapłacenia kwoty wskazanej w treści pisma w określonym tam również terminie, pozwany przekaże informacje o zadłużeniu powódki do Krajowego Rejestru Długów Biuro (...) S.A.. Ponadto powódka twierdzi, iż nie jest dłużnikiem pozwanego, ponieważ dług, którego zapłaty dochodzi pozwany w ocenie powódki nie istnieje. W dalszej części uzasadnienia powódka wskazała, iż pozwany swoim długotrwałym oraz uporczywym działaniem naruszył jej dobra osobiste takie jak: spokój, prawo do prywatności, prawo do miru domowego, poczucie bezpieczeństwa oraz jego dobre imię (pozew k.2-100). W odpowiedzi na pozew wniesionej dnia 6 marca 2015 r. pozwany (...) Instytut (...), T. O., (...) Spółka Jawna z siedzibą w K. wniosła odpowiedź na pozew, w którym wniósł o: 1) Oddalenie powództwa w całości; 2) Zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg. norm przepisanych; W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany wskazał, iż twierdzenia powódki, iż strony nie zawarły umowy o świadczenie usług nie są prawdziwe. Pozwany twierdzi również, że dnia 4 września 2013 r. została zawarta pomiędzy powódka, a pozwanym umowa o świadczenie usług drogą elektroniczną, która polegała na umożliwieniu powódce dostępu do serwisu internetowego (...). Pozwany twierdzi, iż umowa została zawarta poprzez przyjęcie przez powódkę oferty pozwanego, zaś proces rejestracji oraz wysłania do pozwanego przez powódkę zamówienia, odbył się przy telefonicznym wsparciu przedstawiciela pozwanej firmy. W dalszej części odpowiedzi na pozew pozwany wskazał, iż powyższa umowa została zawarta pomiędzy przedsiębiorcami, w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. (odpowiedź na pozew k.103-150). Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: R. Z. (1) prowadzi działalność gospodarczą, z zakresu działalności rachunkowo-księgowej oraz doradztwa podatkowego, które nosi nazwę Biuro (...) R. Z. (1) (dowód: wydruk z centralnej ewidencji i informacji o działalności gospodarczej Rzeczpospolitej Polskiej k.140; zeznania J. K. na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. k. 174-175; zeznania R. Z. (2) na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. k. 175-176; zeznania R. Z. (1) na rozprawie w dniu 17 lutego 2016 r. k. 184-185). Biura (...) R. Z. (1) posiada adres poczty elektronicznej, którym jest (...).pl (dowód: zeznania R. Z. (1) na rozprawie w dniu 17 lutego 2016 r. k. 184-185; wydruk ze strony internetowej www.(...).pl/kontakt k.141). (...) Instytut (...), T. O., (...) Spółka Jawna z siedzibą w K. prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie sprzedaży detalicznej prowadzonej przez domy sprzedaży wysyłkowej lub internet, a także w zakresie działalności centrów telefonicznych (Call Center) (dowód: wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego k.142-147). Dnia 4 września 2013 r. do R. Z. (1), prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Biuro (...) zadzwonił telemarketer świadczący usługi na rzecz pozwanego. Rozmowa ta była nagrywana, o czym powódka została uprzedzona przez telemarketera. Telemarketer --- STRONA 3 --- zaproponował, aby R. Z. (1) wypróbowała produkt pozwanego, którym był dostęp do serwisu internetowego (...). Początkowo powódka nie była skłonna do skorzystania, jednakże zgodziła się na ofertę zaproponowaną jej przez telemarketera, tj. uzyskanie bezpłatnego oraz nieograniczonego dostępu do serwisu internetowego www.(...).pl na bezpłatny okres próbny wynoszący 21 dni. Podczas rozmowy telemarketer udzielał powódce wskazówek, jakie czynności musi wykonać, aby móc skorzystać z zaproponowanej jej oferty. Podczas procesu składania zamówienia wystąpiły problemy techniczne, gdy w rubryce nazwa firmy powódka wpisywała pełną nazwę jej firmy, tj. Biuro (...). Telemarketer poprosił więc, aby powódka wpisała jedynie część nazwy firmy, tj. słowo (...), na co powódka się zgodziła. Telemarketer uprzedził R. Z. (1) o konieczności wymówienia umowy przed upływem okresu 21 dni, a także zaoferował powódce możliwość przypomnienia jej na dzień przed upływem ww. terminu o tej konieczności, na co powódka przystała. Jeszcze tego samego dnia na adres mailowy podany przez R. Z. (1) w formularzu zamówienia, tj. (...).pl został wysłany e-mail od pozwanego, który zawierał kod promocyjny oraz dane zamówienia (dowód: nagranie rozmowy telefonicznej z dnia 4 września 2013 r. k. 114; potwierdzenie wysłania maila z dnia 4 września 2013 r. k.35, k. 118-119; potwierdzenie zamówienia z dnia 4 września 2013 r. k.36, k.115; wyciąg z rejestratora rozmów Firmy (...) dla numeru (...) k.139). Przed upływem okresu wypowiedzenia, tj. dnia 22 oraz 24 września 2013 r. na adres poczty elektronicznej działalności gospodarczej R. Z. (1), tj. (...).pl pozwany wysłał powódce przypomnienie, iż 20 dni temu R. Z. (1) złożyła zamówienie na dostęp do serwisu (...).pl. W wiadomościach wysłanych przez pozwanego była zawarta informacja, iż R. Z. (1) może odstąpić od umowy zawartej z pozwanym, poprzez wysłanie wiadomości e-mail na adres (...).pl lub wysłać faxem wiadomość na nr (...) w terminie 21 dni od jej zawarcia. R. Z. (1) zawarła umowę dnia 4 września 2013 r., zaś termin na jej bezpłatne odstąpienia upływał wraz z końcem dnia 24 września 2013 r. (dowód: raport wysłania maila z dnia 24 września 2013 r. k.34; potwierdzenie wysłania maila z dnia 4 września 2013 r. k.35; raport wysłania maila na dzień 22 września 2013 r. k.121). Dnia 30 września 2013 r. pozwany wysłał do powódki Fakturę VAT o nr (...), która opiewała na łączną kwotę 859,78 zł brutto, zaś termin jej płatności upływał 14 października 2013 r. Po bezskutecznym upływie terminu płatności pozwany przesyłał powódce listy, które miały jej przypomnieć o konieczności opłacenia usługi. Następnie 19 oraz 31 października 2013 r. pozwany wysyłał powódce listy zatytułowane przypomnienia o płatności. W związku z tym, iż wysłane przypomnienia nie odniosły skutku pozwany dnia 9 grudnia 2013 r., 7 stycznia 2014 r., 3 lutego 2014 r. wysłał powódce wezwanie do zapłaty. 18 lutego 2014 r. pozwany wysłał powódce przedsądowe wezwanie do zapłaty. 28 lutego 2014 r. pozwany przesłał powódce kolejne wezwanie do zapłaty, w którym zawarta była informacja, iż w przypadku, gdy powódka nie zapłaci pozwanemu kwoty wskazanej w treści wezwania do zapłaty, pozwany przekaże informację o zadłużeniu powódki do Krajowego Rejestru Długów - Biuro (...) S.A. Kolejne wezwanie do zapłaty pozwany przesłał powódce 20 czerwca 2014 r. Dnia 8 kwietnia 2014 r. pozwany przesłał powódce list, zatytułowany "Ostateczna Informacja o skierowaniu sprawy na drogę postępowania sądowego", w którym wzywał powódkę do spłaty zadłużenia w terminie 7 dni, pod rygorem wniesienia pozwu do właściwego Sądu, w przypadku bezskutecznego upływu terminu. Podobną informację pozwany wysłał powódce dnia 12 maja 2014 r. Po bezskutecznym upływie terminu pozwany przesyłał powódce kolejne wezwania do zapłaty, odpowiednio: 2 czerwca 2014 r., 11 czerwca 2014 r., 25 czerwca 2014 r., 30 lipca 2014 r., 27 sierpnia 2014 r., 4 września 2014 r., 19 września 2014 r. oraz 10 października 2014 r. (dowód: faktura k.21; przypomnienie o płatnościach k.22; wezwanie do zapłaty k.52; wezwanie do zapłaty k.53; wezwanie do zapłaty k.54; przedsądowe wezwanie do zapłaty k.55; wezwanie do zapłaty k.56; wezwanie do zapłaty k.57; pismo zatytułowane ostateczna informacja o skierowaniu sprawy na drogę postępowania sądowego k.58; wezwanie do zapłaty k.59; wezwanie do zapłaty k.60; wezwanie do zapłaty k.61-62; wezwanie do zapłaty k.63; ponowne przedsądowe wezwanie do zapłaty k.64; przedsądowe wezwanie do zapłaty k.65; wezwanie do zapłaty k.66; przedsądowe wezwanie do zapłaty k.67; przedsądowe wezwanie do zapłaty k.68). Pozwany niezależnie od wysyłanych powódce wezwań do zapłaty, przesyłał powódce na adres e-mail jej działalności gospodarczej (...).pl wiadomości, w którym wzywał ją do spełnienia świadczenia. Maile te zostały wysłane powódce 8 maja 2014 r., 4 czerwca 2014 r., 10 czerwca 2014 r., 16 czerwca 2014 r., 26 czerwca 2014 r., 1 lipca 2014 r., 4 lipca 2014 r., 15 lipca 2014 r., 25 lipca 2014 r., 31 lipca 2014 r., 4 sierpnia 2014 r., 6 sierpnia 2014 r., 9 sierpnia 2014 r., 26 sierpnia 2014 r., 1 września 2014 r., 8 września 2014 r., 15 września 2014 r., 23 września 2014 r., 30 września 2014 r., 6 października 2014 r., 13 października 2014 r., 21 października 2014 r. (dowód: wydruk e-mail z dnia 8 maja 2014 r. k. 71; wydruk e-mail z dnia 4 czerwca 2014 r. k.72; wydruk e-mail z dnia 16 czerwca 2014 r. k.73; wydruk e-mail z dnia 10 czerwca 2014 r. k.74; wydruk e-mail z dnia 26 czerwca 2014 r. k.75; wydruk e-mail z dnia 1 lipca 2014 r. k.76; wydruk e-mail z dnia 4 lipca 2014 r. k.77; wydruk e-mail z dnia 15 lipca 2014 r. k.78; wydruk e-mail z dnia 25 lipca 2014 r. k.79; wydruk e-mail z dnia 31 lipca 2014 r. k.80; wydruk e-mail z dnia 4 sierpnia 2014 r. k.81; wydruk e- --- STRONA 4 --- mail z dnia 6 sierpnia 2014 r. k.82; wydruk e-mail z dnia 19 sierpnia 2014 r. k.83; wydruk e-mail z dnia 19 sierpnia 2014 r. k.84; wydruk e-mail z dnia 26 sierpnia 2014 r. k.85; wydruk e-mail z dnia 1 września 2014 r. k.86; wydruk e-mail z dnia 8 września 2014 r. k.87; wydruk e-mail z dnia 15 września 2014 r. k.88; wydruk e-mail z dnia 23 września 2014 r. k.89; wydruk e-mail z dnia 30 września 2014 r. k.90; wydruk e-mail z dnia 6 października 2014 r. k.91; wydruk e-mail z dnia 13 października 2014 r. k.92; wydruk e-mail z dnia 21 października 2014 r. k.93). 7 października 2013 r. R. Z. (1) wysłała na adres poczty elektronicznej pozwanego, tj. (...) wiadomość, w której twierdziła, że 4 września 2013 r. nie mogła niczego zamówić, ponieważ przebywała wówczas na wakacjach. Dlatego też zażądała od pozwanego wystawienia faktury korygującej, która miała opiewać na kwotę 0 zł (dowód wydruk e:mail z dnia 7 października 2013 r. k.70; odpowiedź na wezwanie do zapłaty k.95). Dnia 8 października 2013 r. powódka zadzwoniła na Biuro Obsługi Klienta pozwanego. Podczas tej rozmowy powódka poprosiła o przesłanie jej listem oraz e-mailem kopię potwierdzenia zawarcia umowy pomiędzy jej firmą, a firmą pozwanego. Ponadto, w toku tej samej rozmowy R. Z. (1) poprosiła o rozłożenie płatności na raty (dowód: nagranie na płycie cd k.114). 21 października 2013 r. pozwany przesłał pełnomocnikowi powódki, tj. radcy prawnemu K. Z. informacje, dlaczego dochodzi od powódki zapłaty wskazach w treści wezwań do zapłaty kwot. 28 października 2013 r. pełnomocnik R. Z. (1) przesłał do pozwanego pismo, w którym oświadczył pozwanemu, iż dochodzenie przez niego od powódki zapłaty kwoty 859,78 zł, tytułem zapłaty za podwójny dostęp do portalu (...) za okres 12 miesięcy jest całkowicie bezzasadne i jako takie nie zostanie ono spełnione przez powódkę (dowód: wyjaśnienia k.23; pismo z 28 października 2013 r. k.28; przypomnienie o płatnościach na dzień 31 października 2016 r. k.31). Sąd dokonał ustaleń stanu faktycznego na podstawie powołanych wyżej dowodów, w tym załączonych do pism procesowych dokumentów, zeznań świadków oraz zeznań stron. Wiarygodność i autentyczność dokumentów, w tym również złożonych do akt kserokopii nie budziła wątpliwości Sądu, jak też nie była kwestionowana przez żadną ze stron, dlatego też Sąd mógł oprzeć się na nich, jako dowodach. Sąd uwzględnił zeznania świadka J. K. w tym zakresie, iż pozwany kilkukrotnie zadzwonił na telefon stacjonarny w firmie powódki, o czym świadczą również bilingi przedstawione przez pozwanego. Sąd uwzględnił również zeznania J. K. w tym zakresie, iż pozwany przesyłał powódce listy oraz maile z wezwaniem do zapłaty, co wynika również z wydrukowanych wiadomości e-mail oraz listów, które pozwany przesyłał powódce. Sąd uwzględnił zeznania J. K. również w tym zakresie, że wysyłanie przez pozwanego wezwań do zapłaty powódce nie spowodowało, iż J. K. zaczęła uważać R. Z. (1) za niewiarygodną lub nieuczciwą. Sąd pominął zeznania J. K. w pozostałym zakresie, ponieważ informacje, jakoby powódka nie zawarła z pozwanym umowy o świadczenie usług drogą elektroniczną J. K. uzyskała bezpośrednio od powódki. W związku z tym, iż R. Z. (1) sama była przekonana, iż nie zawarła z pozwanym żadnej umowy, informacje te nie pokrywały się z prawdziwym stanem faktycznym. Sąd uwzględnił zeznania świadka R. Z. (2) w tym zakresie, iż widział on jak powódka wypełnia formularz zamówienia na stronie internetowej pozwanego. Fakt, iż powódka złożyła zamówienie na dostęp do serwisu wynika również z treści nagrania rozmowy, pomiędzy telemarketerem, a powódką. Sąd uwzględnił również zeznania R. Z. (2) w tym zakresie, iż wezwania do zapłaty kierowane do powódki zawierały informację, iż w przypadku, gdy powódka nie zapłaci pozwanemu wskazanej w treści wezwań do zapłaty kwot, pozwany przekaże informacje o jej zadłużenie do Krajowego Rejestru Długów. Wynika to z samej treści wezwań do zapłaty, które pozwany przesyłał powódce. Sąd uwzględnił również zeznania R. Z. (2) w tym zakresie, iż powódka wnioskowała oraz zgodziła się na rozłożenie płatności na raty. Wynika to z treści nagrania rozmowy powódki z przedstawicielem Biura (...) pozwanego. Sąd uwzględnił zeznania R. Z. (2) również w tym zakresie, ile i jak często pozwany przesyłał powódce listowne wezwania do zapłaty. Podobne wioski wynikają z analizy treści przesyłanych przez pozwanego powódce wezwań do zapłaty, a mianowicie umieszczonych na wezwaniach do zapłaty datach. W pozostałym zakresie Sąd pominął zeznania świadka R. Z. (2). Twierdzenia świadka R. Z. (2), iż powódka R. Z. (1) nie zawarła z pozwanym umowy o świadczenie usług drogą elektroniczną, choć świadek zapewne był przekonany o prawdziwości wypowiadanych przez siebie twierdzeń, nie były prawdziwe, ponieważ świadek R. Z. (2) nie uczestniczył bezpośrednio w rozmowie powódki, z przedstawicielem pozwanego, a jedynie był świadkiem rozmowy powódki z telemarketerem, świadczącym usługi na rzecz pozwanego. Świadek R. Z. (2) nie mógł więc widzieć, ani wiedzieć na jakie warunki umowy zgodziła się żona, gdy powódka wypełniała formularz zamówienia na stronie internetowej pozwanego. --- STRONA 5 --- Sąd uwzględnił zeznania powódki R. Z. (1), które odnosiły się do częstotliwości oraz sposobu otrzymywania korespondencji od pozwanego. W pozostałym zakresie Sąd pominął zeznania powódki R. Z. (1). Twierdzenia powódki R. Z. (1), jakoby nie zawarła ona umowy z pozwanym, jak też, że nie wiedziała, iż rozmowa z telemarketerem jest nagrywana nie są prawdziwe. Świadczy o tym odtworzone nagranie rozmowy powódki z telemarketerem, z którego wynika, iż powódka została uprzedzona o tym, iż rozmowa jest nagrywana. Telemarketer uprzedził również powódkę, iż odstąpienie od umowy musi nastąpić w przeciągu 21 dni, od daty zawarcia umowy. Telemarketer oświadczył, iż istnieje możliwość przypomnienia o konieczności rezygnacji, o co powódka poprosiła, o czym świadczą wysłane do niej e-maile. W mailach wysłanych przez pozwanego do powódki została zawarta informacja, odnosząca się do sposobu odstąpienia od umowy oraz ewentualnych skutkach, gdyby powódka od niej nie odstąpiła. Powódka w rozmowie z przedstawicielem Biura Obsługi Klienta pozwanego zgodziła się na rozłożenie płatności na raty, co było równoznaczne z zaakceptowaniem przez powódkę zgłaszanego przez pozwanego żądania zapłaty. Również twierdzenia powódki, jakoby na kierowanych do niej wezwaniach była niepełna nazwa firmy nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ telemarketer poinformował powódkę o problemach technicznych i poprosił o wpisanie w formularzu zamówienia jedynie słowa (...), na co powódka się zgodziła. Twierdzenia R. Z. (1), jakoby nie otrzymała ona kodu dostępu do serwisu również nie są prawdziwe, ponieważ otrzymała ona w e- mailach od pozwanego kod dostępu. Twierdzenia powódki R. Z. (1), że zostały naruszone jej dobra osobiste w postaci spokoju, prawa do prywatności, prawa do miru domowego, poczucia bezpieczeństwa oraz dobrego imienia również nie zasługują na uwzględnienie. Należy w tym miejscu wskazać, iż J. K., która pracowała u powódki ponad 14 lat, zeznała, że wysyłane przez pozwanego do powódki maile, wiadomości oraz telefoniczne wezwania do zapłaty nie sprawiły, ażeby świadek J. K. zaczęła uważać powódkę za osobę nieuczciwą. Należy również podkreślić, iż ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego wynika, iż pozwany dzwonił jedynie na numery telefonów, które zostały zamieszczone na stronie internetowej biura rachunkowego powódki, nie dzwonił zaś na żaden numer telefonu, który przypuszczalnie mógł być prywatnym numerem telefonu powódki. R. Z. (1) prowadzi działalność gospodarczą w swoim domu, o czym pozwany nie wiedział. Wobec tego zarzucanie pozwanemu, iż naruszał prawo do prywatności, mir domowy oraz pozostałe dobra osobiste powódki nie zasługują na uwzględnienie. Powódka zeznała również, że otrzymuje około 3-4 listów oraz 10-12 e-maili dziennie. Ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego wynika, iż ilość wiadomości przesyłanych przez pozwanego nie była, aż tak uciążliwa, jak twierdzi powódka. Również twierdzenia powódki, iż nie otrzymała ona od pozwanego jakiegokolwiek e-maila nie zasługują na wiarę. Z analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, w tym dat wysyłanych przez pozwanego e-maili do powódki, jak też z logów internetowych, iż na adres skrzynki elektronicznej podanej przez powódkę w formularzu zamówienia dotarły wiadomości. Powódka mogła nie zauważyć e-maili wysłanych jej przez pozwanego, co jest możliwe biorąc pod uwagę ilość maili, jaką powódka zadeklarowała, iż otrzymuje. Należy również podkreślić, iż z zasad doświadczenia życiowego wynika, iż wiadomości przesłane na adres-mail biura rachunkowego powódka mogły zostać umieszczone przez serwisy pocztowe lub programy komputerowe do obsługi poczty elektronicznej w tzw. folderze "SPAM", gdzie powinny trafiać niechciane lub nachalne wiadomości, jak też powódka mogła je omylnie skasować. Powódka nie podniosła jednak żadnej z ww. okoliczności, dlatego też w ocenie Sądu powódka otrzymała wiadomości. Należy również podkreślić, iż w treści oświadczenia wysłanego przez powódkę do pozwanego miało wynikać, iż nie mogła ona zamówić usługi u pozwanego, ponieważ miała wtedy przebywać na wakacjach. Nie było to zgodne z prawdą, ponieważ z treści nagranej rozmowy powódki z telemarketerem, który dzwonił na numer stacjonarny biura rachunkowego wynika, iż powódka przebywała wówczas w domu i podejmowała czynności zmierzające do zamówienia usługi u pozwanego, co również potwierdził mąż powódki R. Z. (2). Sąd uwzględnił zeznania D. R. (2) w zakresie, który odnosił się do procedur zamówienia oraz reklamacji obowiązujących w pozwanej firmie, jak też w tym zakresie, iż telemarketerzy nie mają możliwości zmiany warunków zamówienia produktu, który reklamują. Sąd uwzględnił zeznania D. R. (2) również w tym zakresie, iż nie istniały podstawy do uwzględnienia reklamacji powódki, która w rozmowie z przedstawicielem Biura (...) twierdziła, że nie zawarła umowy z pozwanym. Sąd uwzględnił również zeznania świadka D. R. (2) w tym zakresie, iż wówczas istniała możliwość bezpłatnego odstąpienia od umowy w terminie 21 dni, od daty złożenia zamówienia. W pozostałym zakresie zeznania D. R. (2) Sąd pominął, jako niemające istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Sąd pominął dowód z certyfikatu rzetelności biura (...) R. Z. (1). Z treści certyfikatu wynika, iż podmiot w nim wymieniony nie posiada żadnych przeterminowanych zobowiązań notowanych w Krajowym Rejestrze Długów. Certyfikat został wystawiony na dzień 14 grudnia 2014 r., zaś powódka złożyła pozew w niniejszej sprawie 22 grudnia 2014 r. Sam certyfikat jest również ważny przez --- STRONA 6 --- okres 30 dni, od daty wystawienia. W ocenie Sądu certyfikat jest prawdziwy oraz miał za zadanie wzmocnić wiarygodność twierdzeń zawartych w pozwie, którym Sąd z przyczyn podanych w treści niniejszego uzasadnienia nie dał wiary. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Pozwem wniesionym przeciwko (...) Instytut(...), T. O., (...) Spółka Jawna z siedzibą w K. powódka R. Z. (1) dochodziła ochrony swoich dóbr osobistych. Powódka wskazała w pozwie, iż pozwany miał naruszyć jej dobra osobiste w postaci spokoju, prawa do prywatności, prawa do miru domowego, poczucia bezpieczeństwa oraz dobrego imienia. R. Z. (1) wskazała, iż pozwany naruszył jej dobra osobiste, wysyłając liczne wezwania do zapłaty za Fakturę VAT nr (...) z dnia 30 września 2013 r., w różnej formie tytułem zapłaty za „Dostęp do portalu (...) x2 za 12 m-cy”. Zdaniem R. Z. (1) zgłaszane przez pozwanego żądanie było całkowicie bezzasadne, ponieważ nigdy nie składała zamówienia na usługi pozwanego. Zgodnie z art. 2 pkt) 4 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. 2013 poz. 1422 z późn. zm.) świadczenie usług drogą elektroniczną jest to wykonanie usługi świadczonej bez jednoczesnej obecności stron (na odległość), poprzez przekaz danych na indywidualne żądanie usługobiorcy, przesyłanej i otrzymywanej za pomocą urządzeń do elektronicznego przetwarzania, włączenie z kompresją cyfrową, i przechowywania danych, która jest w całości nadawana, odbierana lub transmitowana za pomocą sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – prawo komunikacyjne. Zgodnie z art. 2 pkt) 5 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną środkami komunikacji elektronicznej są takie rozwiązania techniczne, w tym urządzenie teleinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia programowe, umożliwiające indywidualne porozumienie się na odległość przy wykorzystaniu transmisji danych pomiędzy systemami teleinformatycznymi, a w tym szczególności pocztę elektroniczną. Usługodawcą w rozumieniu ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną jest osoba fizyczna, osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która prowadząc, chociażby ubocznie działalność zarobkową lub zawodową świadczy usługi drogą elektroniczną. Usługobiorcą w rozumieniu ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną jest osoba fizyczna, osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która korzysta z usługi świadczonej drogą elektroniczną. W toku postępowania powódka R. Z. (1) twierdziła, iż nie zawarła umowy z pozwanym, ponieważ nie podpisała z pozwanym żadnego dokumentu, jak też nic od niego nie zamawiała. Powódka wskazywała na tę okoliczność pismo wysłane do pozwanego, w którym twierdziła, iż 4 września 2013 r. nie mogła nic zamówić u pozwanego, ponieważ przebywała wówczas na wakacjach. Fakt, iż powódka nie zawarła umowy miały również potwierdzić jej zeznania, a także zeznania świadków J. K. oraz R. Z. (2), którzy są odpowiednio jej pracownikiem oraz mężem. Ww. twierdzenia R. Z. (1) nie zasługują na wiarę z kilku powodów. Z nagrania rozmowy powódki z telemarketerem, który był przedstawicielem pozwanego wynika, iż powódka zgodziła się na wypróbowanie produktu oraz została ona uprzedzona o konieczności wypowiedzenia umowy w ciągu 21 dni, od daty zamówienia, gdyby z jakichkolwiek powodów nie chciała korzystać z dalszego dostępu do serwisu (...). Telemarketer zadzwonił na podany na stronie internetowej biura rachunkowego powódki numer telefonu stacjonarnego, zaś w rozmowie telefonicznej uczestniczyli powódka oraz telemarketer. O tym, że rozmowa ta miała miejsce we wskazanym terminie, świadczą załączone do odpowiedzi na pozew rejestry rozmów. Po wypełnieniu formularza dotyczącego złożenia zamówienia na dostęp do serwisu powódka otrzymała e-maile, w których były zawarte informacje dotyczące sposobów oraz terminu złożenia wypowiedzenia oraz ewentualne skutki zaniechania tegoż wypowiedzenia. Powódka przed upływem okresu wypowiedzenia otrzymała e-maila, który zawierał informację, iż 20 dni temu powódka zamówiła usługę polegającą na umożliwieniu dostępu do serwisu internetowego powoda. Pomimo, iż powódka została uprzedzona o skutkach zaniechania złożenia wypowiedzenia zamówienia, nie podjęła czynności zmierzających do wypowiedzenia ww. umowy. Dowody te niewątpliwie świadczą o tym, iż powódka zgodziła się zawrzeć umowę z pozwanym oraz nie odstąpiła od umowy w wyznaczonym terminie, choć była poinformowana o skutkach, jakie niesie za sobą powyższe zaniechanie. O tym, że powódka nie miała zawrzeć umowy z pozwanym miały świadczyć zeznania J. K. oraz R. Z. (2). Należy jednak wskazać, iż wiadomości związane z zawarciem umowy powódki z pozwanym zostały przekazane świadkom przez powódkę, zaś R. Z. (1) była --- STRONA 7 --- przekonana, że nie zawarła z pozwanym żadnej umowy, dlatego też, choć świadkowie zeznawali według swojej najlepszej wiedzy, iż zeznania nie pokrywały się z prawdziwym stanem faktycznym. Należy jednak wskazać, iż najważniejszym dowodem w tej kwestii jest nagranie rozmowy powódki z przedstawicielem pozwanego, podczas którego zgodziła się zapłacić dochodzoną przez pozwanego należność, w przypadku rozłożenia jej na raty. Powódka kwestionowała więc istnieje roszczenia pozwanego, które zgodziła się spełnić. Zgodnie z art. 23 k.c. Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Zgodnie z art.24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Zgodnie z art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Zarówno w piśmiennictwie, jak i w judykaturze utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym przy ocenie zaistnienia naruszenia dobra osobistego należy posługiwać się kryteriami natury obiektywnej, nie zaś jedynie subiektywnymi odczuciami osoby występującej o przyznanie ochrony. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 października 2001 r. w sprawie o sygn. akt V CKN 195/01 (LEX nr 53107) stwierdził, że ocena, czy cześć człowieka została zagrożona bądź naruszona, musi być dokonana przy stosowaniu kryteriów obiektywnych. Istotne jest bowiem nie subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony, ale obiektywna reakcja opinii publicznej. Ponadto jak słusznie zauważył Sąd Apelacyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 maja 2009 r., w sprawie o sygn. akt VI ACa 1242/08 (LEX nr 1500853) nie każdy przypadek dyskomfortu psychicznego spowodowany bezprawnym zachowaniem innej osoby, jest wystarczającą podstawą do poszukiwania ochrony sądowej dóbr osobistych, bowiem należy mieć na uwadze również zobiektywizowaną ocenę zewnętrzną. R. Z. (1) wskazała w pozwie, iż jej dobre imię zostało naruszone przez pozwanego, ponieważ jej pracownicy, którzy byli świadkami otrzymywania przez nią wezwań do zapłaty, zarówno listownych, e-mailowych mieli również odbierać telefony od przedstawicieli pozwanego, podczas których wzywali powódkę do zapłaty. Działania te miały spowodować, iż pracownicy powódki mieli zacząć ją uważać, jako osobę niegodną zaufania oraz nieuczciwą. Działania pozwanego miały również godzić w mir domowy powódki, jej prawo do prywatności oraz w jej spokój. Należy wskazać, iż ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego wynika, iż pracownicy działu Call Center oraz działu windykacyjnego pozwanego dzwonili jedynie na numery telefonów podane na stronie internetowej działalności gospodarczej powódki. Nigdzie na stronie internetowej biura rachunkowego powódki, jak też w formularzu zamówienia usługi powódka nie zawarła informacji, iż numery te są również prywatnymi numerami telefonów powódki, z racji tego, iż prowadzi działalność gospodarczą w miejscu zamieszkania. Z ww. powodów nie można zarzucać pozwanemu, iż działania jego pracowników miały na celu naruszenie miru domowego, prawa do prywatności lub spokoju powódki. Odnosząc się do zarzutu powódki, iż ilość i sposób wysyłanych do niej przez pozwanego wezwań do zapłaty miały naruszyć jej dobra osobiste w postaci miru domowego, prawa do prywatności oraz spokoju należy wskazać na kilka okoliczności. R. Z. (1) zeznała na rozprawie w dniu 17 lutego 2016 r., iż w związku z tym, że prowadzi ona działalność gospodarczą otrzymuje pewną ilość korespondencji, zarówno w postaci listów, jak też w postaci e-maili. Powódka zeznała, iż otrzymuje średnio ok. 3-4 listy oraz 10-12 maili dziennie. Należy przy tym wskazać, iż odnosząc ilość wezwań do zapłaty kierowanych przez pozwanego do powódki, zarówno w postaci listów, jak też w postaci e-maili czy też telefonicznych wezwań do zapłaty do ilości korespondencji, które powódka zadeklarowała, iż otrzymuje codziennie wynika, iż nie jest to liczba znacząca lub wygórowana. Również treść wezwań --- STRONA 8 --- do zapłaty nie była sprzeczna z prawem lub dobrymi obyczajami, zaś informacja pozwanego, iż w przypadku, gdy powódka nie spłaci swoich zaległości zgłosi jej zadłużenie do Krajowego Rejestru Długów było umieszczone jedynie w jednym wezwaniu do zapłaty. W kilku kolejnych zostało zamieszczone jedynie logo Krajowego Rejestru Długów. Należy również podkreślić, iż na stronie internetowej biura rachunkowego powódki, jak również w formularzu zamówienia nie była zawarta informacja, iż podane tam numery telefonów, jak również adres są numerami domowymi oraz adresem prywatnego miejsca zamieszkania powódki. Dlatego też działania podejmowane przez pozwanego nie miały na celu naruszenia dóbr osobistych powódki. Należy również zwrócić uwagę, iż pozwany mógł w każdej chwili wnieść przeciwko powódce pozew o zapłatę do właściwego Sądu, jednakże wybrał alternatywną, pozasądową próbę egzekwowania swoich należności względem powódki. Ze względu na to, iż powódka zawarła z pozwanym umowę o świadczeniu usług drogą elektroniczną, a także ze względu na to, że biorąc pod uwagę kryteria obiektywne działania podjęte przez pozwanego nie miały charakteru bezprawnego, w ocenie Sądu działania podjęte przez pozwanego nie naruszyły dóbr osobistych powódki. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, zawartą w art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Zgodnie z § 6 pkt) 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu stawka minimalna przy wartości przedmiotu sporu pomiędzy 5000 zł, a 10 000 zł wynosi 1200 zł. Zgodnie z § 11 ust. 1 pkt) 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu stawka minimalna za prowadzenie sprawy o ochronę dóbr osobistych oraz ochronę dóbr autorskich wynosi 360 zł. Pełnomocnik pozwanego wskazał, iż w związku ze swoim stawiennictwem w Sądzie przejechał prywatnym samochodem odległość 2130 km, w związku z czym na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. wniósł do Sadu wniosek o zwrot kosztów przejazdu w wysokości 0,8358 zł za 1 kilometr przebiegu. Zważywszy na fakt, iż pełnomocnik pozwanego posiada siedzibę w K., jak też ze względu na okoliczność, że wskazana przez niego odległość nie została zawyżona, jak również ze względu na fakt, iż był on obecny na każdym z trzech wyznaczonych terminów rozprawy wniosek pełnomocnika pozwanego zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 98 § 1 i § 3 k.p.c., co potwierdza również Uchwała Sądu Najwyższego do celowych i niezbędnych kosztów procesu wchodzą również koszty przejazdu profesjonalnego pełnomocnika w celu wzięcia udziału w rozprawie (Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt III PZP 4/12, LEX nr 1168758). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd postanowił przyznać pozwanemu kwotę 1780,25 zł tytułem zwrotu niezbędnych kosztów procesu oraz kwotę 1577 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w punkcie 2 wyroku.