Postanowienie IV C 1207/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 maja 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IV C 1207/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 maja 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, Wydział IV Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Derejczyk Protokolant: protokolant sądowy Mateusz Stopczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2016 roku w Warszawie sprawy z powództwa T. H. (1) przeciwko (...) S.A. w W. o ochronę dóbr osobistych I. Powództwo oddala. II. Nieuiszczone koszty sądowe przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. III. Nie obciąża powódki kosztami zastępstwa procesowego strony przeciwnej. Sygn. akt IV C 1207/15 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 14 grudnia 2015 roku powódka T. H. (2) wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. w W. kwoty 140.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 21 listopada 2015 roku do dnia zapłaty i zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego (k-2-7). W odpowiedzi na pozew pozwana spółka (...) w W. wniosła o oddalenie powództwa w całości, a także o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego (k-48-54). Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 roku powódka została zwolniona od opłaty od pozwu ponad kwotę 1.200 zł (k-41). Do zakończenia postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie, dodatkowo powódka wniosła o nieobciążanie jej kosztami procesu, z uwagi na niski dochód w postaci zasiłku przedemerytalnego w kwocie 800 zł. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: T. H. (2) była zatrudniona od 22 grudnia 1981 roku w (...) z siedzibą w W., a od 1 października 2001 roku w (...) S.A, ostatnio na stanowisku Naczelnika Wydziału Zarządzenia Nieruchomościami Centrali Spółki. --- STRONA 2 --- W dniach 14-25 stycznia 2013 roku kontrolerzy Biura Kontroli Wewnętrznej przeprowadzili kontrolę doraźną w zakresie postępowania przetargowego związanego z wyłonieniem wykonawcy na usługę sprzątania budynków Centrali pozwanego w latach 2013-2014, pod kątem zgodności przeprowadzonego postępowania z przepisami obowiązującymi w spółce oraz dopełnienia należytej staranności pracy przez Komisję Przetargową. Po kontroli zostało sporządzone sprawozdanie. Kontrolerzy stwierdzili w nim szereg nieprawidłowości związanych z przeprowadzonym przetargiem, wskazując osoby ponoszące za to odpowiedzialność, w tym powódkę jako Przewodniczącą Komisji Przetargowej. W związku ze stwierdzonymi w sprawozdaniu nieprawidłowościami pozwany wszczął postępowanie wyjaśniające. Ostatecznie uznano odpowiedzialność powódki za naruszenie stwierdzone w toku postępowania przetargowego. Z zaleceń pokontrolnych wynika, że powódka powinna zostać obciążona ewentualnymi kosztami poniesionymi przez pozwanego w związku z udzieleniem promesy spółkom. (dowód: sprawozdanie k-59- 81) Pismem z dnia 27 lutego 2013 roku pozwany wymierzył powódce karę nagany za dopuszczenie się do szeregu nieprawidłowości podczas prowadzonego postępowania przetargowego i naruszenie obowiązujących w (...) S.A. zasad organizacji postępowań o udzielenie zamówienia, co doprowadziło w konsekwencji do unieważnienia wyników postępowania. (dowód: pismo k-84) Decyzją nr (...) z dnia 27 lutego 2013 roku Prezesa Zarządu (...) S.A. w sprawie przyjęcia (...) S.A. nastąpiła zmiana struktury tego Biura poprzez likwidację Wydziału Zarządzenia (...) Centrali Spółki, którego naczelnikiem była powódka. (dowód: decyzja nr (...) z 27 lutego 2013 roku k-95, regulamin k-96-102) W dniu 28 lutego 2013 roku odbyło się nadzwyczajne posiedzenie Komisji Zakładowej (...) w W., na którym konsultowano przyczynę wypowiedzenia powódce umowy o pracę. Przewodniczący Prezydium J. P. (1) jako przyczynę planowanego wypowiedzenia podał nadużycia przetargowe powołując się w tym zakresie na wnioski zawarte w protokole pokontrolnym otrzymanym od pracodawcy. Prezydium nie wyraziło zgody na rozwiązanie z powódką umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym, ale zgodziło się z propozycją wypowiedzenia jej umowy z zachowaniem trzymiesięcznego terminu. Oświadczeniem z dnia 28 lutego 2013 roku pracodawca wypowiedział powódce umowę o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia a jej stosunek pracy ustał z dniem 31 maja 2013 roku. Jako przyczynę wypowiedzenia podano zmiany struktury organizacyjnej Biura Nieruchomości, polegające na likwidacji Wydziału Zarządzenia Nieruchomościami Centrali Spółki. (dowód: oświadczenie pracodawcy z dnia 28 lutego 2013 roku k-93, zeznania świadka P. G. k- 119- 121) Wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2013 roku Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie uchylił karę nagany nałożoną na powódkę przez pozwanego (sygn. VII P 691/13). (dowód: wyrok z uzasadnieniem k-86-91) Wyrokiem drugiej instancji wydanym przez Sąd Okręgowy w Warszawie w dniu 16 lipca 2015 roku zasądzono od pozwanego na rzecz powódki kwotę 33.928,47 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę (dowód: wyrok z uzasadnieniem k-10-21). Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, że doszło do naruszenia przez pracodawcę art. 38 k.p. poprzez niedopełnienie nałożonego na niego zobowiązania polegającego na skonsultowaniu z organizacją związkową przyczyny wypowiedzenia ze względu na reorganizację zakładu pracy. Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki do uznania, że przyczyna wypowiedzenia w postaci zmiany organizacyjnej Biura polegającej na likwidacji Wydziału Zarządzenia Nieruchomościami Centrali Spółki, a co za tym idzie stanowiska Naczelnika Wydziału, które zajmowała powódka była nieprawdziwa. Aktualnie powódka złożyła u pozwanego swoją ofertę pracy, którą pozwany umieścił w bazie danych. (dowód: zeznania powódki k-132) --- STRONA 3 --- Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy, a w szczególności na podstawie dokumentów wskazanych we wcześniejszej części uzasadnienia. Sąd dał wiarę załączonym do akt sprawy dokumentom, gdyż ich prawdziwość i wiarygodność w świetle wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego nie nasuwa żadnych wątpliwości i nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Sąd oparł się na dowodzie z zeznań świadka P. G. (k-119-121), które korespondują z dowodami z dokumentów. Świadek ten potwierdził, że przyczyną rozwiązania stosunku pracy była reorganizacja wydziału a powodem udzielenia powódce nagany było nienależyte wykonywanie obowiązków zawodowych stwierdzone po kontroli wewnętrznej. Zarzuty formułowane wobec powódki dotyczyły nieprawidłowego prowadzenia sprawy związanej z przetargiem na usługi sprzątające. Częściowo ustalenia Sądu opierały się na zeznaniach powódki T. H. (2). Sąd obdarzył wiarą zeznania powódki w tych fragmentach, w których były zgodne z innymi dowodami m.in. w zakresie terminu ustania stosunku pracy, przyczyn wypowiedzenia umowy. Nie są wiarygodne te stwierdzenia, w których powódka sugerowała, że ktoś jej groził lub że na skutek odrzucenia oferty została zwolniona z pracy, że leczyła się psychiatrycznie. Jest to przyjęta przez powódkę linia obrony, nie poparta innymi dowodami. Sąd oddalił wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka T. P., gdyż okoliczności na które został zgłoszony ten dowód zostały dostatecznie wyjaśnione, jak również Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowód z zeznań świadka W. C., a także wniosek o zobowiązanie pozwanej do wskazania czy W. C. był zatrudniony na umowę o pracę, bądź wykonywał prace na podstawie umowy cywilnej i jaki był zakres jego obowiązków, gdyż okoliczności wskazane w tezie dowodowej nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Sąd nie dopuścił również dowodu z zeznań świadka J. P. (2), albowiem okoliczności na które został powołany ten dowód, w tym przyczyny rozwiązania umowy zostały dostatecznie wyjaśnione dowodami z dokumentów, a przeprowadzenie tego dowodu powodowałoby zbędną zwłokę. Z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy zbędne było dołączanie akt o sygn. XXI Pa 260/15, albowiem Sąd dysponował wyrokiem wydanym w tej sprawie i jego uzasadnieniem. Sąd zważył co następuje: Powództwo podlega oddaleniu. Zgodnie z dyspozycją art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka takie jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Dobre imię stanowi zewnętrzny aspekt wymienionego w art. 23 k.c. dobra osobistego w postaci czci człowieka; drugim aspektem – wewnętrznym – jest godność osoby ludzkiej. Cześć, dobre imię, dobra sława człowieka są pojęciami obejmującymi wszystkie dziedziny jego życia osobistego, zawodowego i społecznego. Naruszenie czci może więc nastąpić zarówno przez pomówienie o ujemne postępowanie w życiu osobistym i rodzinnym, jak i przez zarzucenie niewłaściwego postępowania w życiu zawodowym, naruszające dobre imię danej osoby i mogące narazić ją na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu lub innej działalności [wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 1971 roku, sygn. II CR 455/71, OSNCP 1972, nr 4, poz. 77]. W myśl art. 24 k.c. ten czyje dobro osobiste zostanie zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba, że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, a w szczególności złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Stosownie do treści § 2 przywołanego przepisu, jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych. W myśl zaś art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. --- STRONA 4 --- Na wstępie należy zauważyć, ze rozpoznając sprawę w przedmiocie ochrony dóbr osobistych sąd powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, a dopiero w przypadku pozytywnej odpowiedzi ustalić, czy działanie pozwanego było bezprawne. Przechodząc do dalszej analizy, wskazać należy, że ustalenie czy doszło do naruszenia dóbr osobistych wymaga wskazania w pierwszej kolejności istnienia dobra osobistego, następnie jego naruszenia i bezprawności działania sprawcy (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 8 lipca 2011 r., I ACa 375/11). W przedmiotowej sprawie, żądanie ochrony dóbr osobistych powódki związane było z faktem konsultacji przyczyny zwolnienia dotyczącej nadużyć podczas przetargu na zebraniu komisji NZZ Solidarność, co - zdaniem powódki - doprowadziło do naruszenia jej dobrego imienia nie tylko jako rzetelnego pracownika, ale też człowieka o nieposzlakowej opinii. W konsekwencji tego powódka straciła dobrą opinię, została zwolniona z pracy a później nie mogła znaleźć nowego zatrudnienia. Należy przy tym pamiętać, że przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobrego imienia decydujące znaczenie ma nie subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ale przeciętne opinie ludzi rozsądnie i uczciwie myślących w środowisku, do którego należy osoba żądająca ochrony. Odwołanie się, przy ocenie czy doszło do naruszenia dobrego imienia powódki, do kryteriów obiektywnych, oznacza uwzględnienie opinii występującej w społeczeństwie, a nie reakcji społeczeństwa na konkretne zachowanie pozwanego. Zgodnie z utartą linią orzeczniczą nie można chronić uczuć ludzkich jako pewnej abstrakcyjnej całości, nie można też sięgać do nieokreślonych i płynnych pojęć, pozbawionych wszelkiej realnej treści posuniętych w subiektywizmie poza granice wszelkich możliwych ocen (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 1971 r, OSN 1971, poz. 188). Ocena, czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego, nie może być dokonana według indywidualnej wrażliwości zainteresowanego, lecz obiektywnej reakcji społecznej [z orzecznictwa m.in. wyrok SN z dnia 16 stycznia 1976 r., II CR 692/75, OSNC 1976, nr 11, poz. 251, z glosą J. St. Piątowskiego, NP 1977, nr 7-8, s. 1144; wyrok SN z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 33/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 93; wyrok SN z dnia 25 kwietnia 1989 r., I CR 143/89, OSP 1990, z. 9, poz. 330, z glosą aprobującą A. Szpunara]. Jak słusznie wyjaśnił Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 28 sierpnia 1996 r. [I ACr 341/96, Wokanda 1997, nr 1, s. 47], niepodobna przyjąć, ażeby o naruszeniu dobra osobistego można mówić zawsze wtedy, gdy wywołane zostało uczucie zagrożenia niemajątkowych indywidualnych wartości. W ocenie Sądu, postępowanie dowodowe nie wykazało, aby nastąpiło naruszenie dóbr osobistych powódki. Przekazanie do konsultacji związkowej przyczyny wypowiedzenia umowy jest normalną procedurą przewidzianą w tego typu sprawach. Sama przyczyny wypowiedzenie w postaci nadużycia, była poddana pod analizę dlatego, że wyniki pokontrolne stwierdzały szereg nadużyć w przetargach. A zatem istniała podstawa do konsultacji. Zdaniem Sądu, rzekome naruszenie dóbr powódki stanowi tylko i wyłącznie jej subiektywne odczucie. Zgodnie z treścią art. 6 k.c. powódka powinna udowodnić, iż jej dobra osobiste zostały naruszone przez konkretne działanie pozwanego i jakie to miało skutki w jej życiu. Na tę okoliczność powódka nie powołała żadnych dowodów. Nie można się w tym względzie opierać się tylko i wyłącznie na zeznaniach samej zainteresowanej. W trakcie przesłuchania na rozprawie powódka nawet nie potrafiła powiedzieć jakie jej dobro osobiste zostało naruszone. Samo poczucie krzywdy w związku ze zwolnieniem z zakładu pracy nie stanowi podstawy do uznania, że doszło do naruszenia dóbr powódki i tym samym spowodowania u niej krzywdy. Powódka nie udowodniła tej krzywdy poprzez przedstawienie stosownych dowodów. Twierdziła tylko, że osoby aktualnie pracujące u pozwanego nie chcą zeznawać w obawie o utratę pracy. Powódka mogła powołać się na inne dowody, w tym dokumentację medyczną, skoro jak twierdziła korzystała z opieki lekarzy psychiatrów. Tego jednak nie uczyniła. Poza tym złożenie oferty pracy u byłego pracodawcy świadczy o tym, że powódka nie odczuwa żalu do pracodawcy, skoro jest gotowa wrócić do niego do pracy. Dodatkowo włączenie jej oferty do bazy danych nie oznacza, że pracodawca nie widzi możliwości współpracy z powódką. Gdyby tak było z pewnością pozwany od razu odmówiłby współpracy z powódką. Zatem nie można mówić o krzywdzie tylko i wyłącznie w oparciu o informację, że w przekonaniu strony powodowej jej nieposzlakowana opinia została naruszona. Brak przesłanki naruszenia dobra stanowi dostateczną podstawę do oddalenia powództwa. Niemniej z ostrożności Sąd odniósł się również do przesłanki bezprawności. Z przepisów kodeksu cywilnego jednoznacznie wynika, iż ochrona dóbr osobistych przysługuje jedynie przed działaniem bezprawnym, przy czym istnieje domniemanie bezprawności naruszeń dotyczących dóbr osobistych. Podkreślić przy tym należy, iż --- STRONA 5 --- przesłanka bezprawności działania ujmowana jest w prawie cywilnym szeroko, jako każde działanie sprzeczne z normami prawnymi lub zasadami społecznymi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 02 października 2007 roku, II CSK 269/07). Domniemanie to podlega obaleniu przez wykazanie uprawnienia do określonego działania. Do okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia dóbr osobistych, według zasad sformułowanych w orzecznictwie oraz piśmiennictwie prawniczym, zalicza się: działanie w ramach porządku prawnego, wykonywanie prawa podmiotowego, zgodę pokrzywdzonego, działanie w celu ochrony społecznie uzasadnionego interesu. Przy ocenie, czy w konkretnym przypadku działanie naruszające dobro osobiste innej osoby miało charakter bezprawny, należy uwzględnić szereg czynników, w tym m.in. kontekst sytuacyjny. Niedopuszczalna jest natomiast interpretacja abstrahująca od jej kontekstu. W niniejszej sprawie (...) konsultując z Prezydium Komisji Zakładowej NSZZ „ Solidarność” swój zamiar rozwiązania z powódką stosunku pracy bez wypowiedzenia działała zgodnie z art. 38 k.p., tj. zawiadomiła reprezentującą pracownika zakładową organizację związkową o zamiarze rozwiązania z powódką umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony wraz z podaniem przyczyny uzasadniającej rozwiązania umowy. Prośba o konsultację związkową została skierowana do związku zawodowego. Jako materiał uzasadniający rozwiązanie z powódką umowy o pracę do Prezydium Komisji Zakładowej (...) Solidarność skierowany został protokół pokontrolny sporządzony w dniu 25 stycznia 2013 roku przez Biuro Kontroli Wewnętrznej (...). Po skierowaniu do Zakładowej Organizacji Związkowej materiałów uzasadniających rozwiązanie z powódką umowy o pracy bez wypowiedzenia w związku z prowadzoną równolegle reorganizacja Biura (...) S.A. pracodawca zdecydował o zmianie podstawy rozwiązania stosunku pracy z powódką i skierował do konsultacji swój zamiar rozwiązania stosunku pracy z powódką z przyczyn nieleżących po stronie pracownika w związku z likwidacją stanowiska pracy z zachowaniem 3 - miesięcznego okresu wypowiedzenia. Powyższa reorganizacja polegała na likwidacji Wydziału Zarządzenia Nieruchomościami Centrali Spółki, a zatem również zajmowanego przez powódkę stanowiska Naczelnika tego Wydziału. Podstawą prawną przeprowadzonej reorganizacji Biura (...) S.A. była decyzja nr (...) Prezesa Zarządu (...) S.A. z dnia 27 lutego 2013r. Pracodawca przekazując protokół pokontrolny zawierający- zdaniem powódki -treści naruszające jej dobre imię działał w granicach prawa. Trzeba zaznaczyć, że materiały zostały przekazane organizacji związkowej zgodnie z prawem w trybie konsultacji wymaganej w art. 38 k.p. Należy też wskazać, że materiały te nie były nigdzie upubliczniane. Działanie pozwanego w granicach prawa skutkuje więc uznaniem, że działania te nie były bezprawne. Poza tym informacja o rzekomym nadużyciu pokrywała się z wnioskami pokontrolnymi zawartymi w sprawozdaniu. Z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że działanie pozwanego nie było zawinione. Powódka upatruje winy pozwanego w tym, że do reprezentacji związkowej dotarły w trybie art. 38 k.p. dwa dokumenty zawierające dwie niezależne podstawy zamiaru rozwiązania umowy pracę z powódkę, z których jeden z nich zawierał informację o nadużyciach w przetargach w Wydziale, w którym powódka była naczelnikiem a drugi likwidacji tego Wydziału. Należy podnieść, że obydwie podstawie były w przekonaniu pracodawcy uzasadnione. Strona powodowa nie przytacza żadnych dowodów na poparcie swojej tezy, że działania (...) miały na celu pozbycie się pracownika i wywieraniu rzekomej presji na powódkę. Dlatego Sąd uznał tę okoliczność za nieudowodnioną. W świetle okoliczności sprawy nie można przypisać winy pracodawcy za to, że miał zamiar zwolnić jednego z pracowników z przyczyn reorganizacji spółki – i z powodu, iż podejmuje w tym celu działania wymagane prawem, tj. zwraca się do właściwej organizacji związkowej z prośbą o konsultację w trybie przewidzianym w przepisach kodeksu pracy. W zakresie kwestii dotyczących rzekomej krzywdy polegającej - zdaniem powódki - na wytworzeniu atmosfery skandalu, której powódka doznała, to strona powodowa nie przedstawiła na poparcie powyższej tezy żadnych dowodów. Nie sposób również obciążać pracodawcę odpowiedzialnością za powołaną w pozwie okoliczność, iż informacja o rzekomych nadużyciach przetargowych dotarła do różnych osób w kręgu zawodowym powódki, w pierwszej kolejności do członków związku zawodowego. Pracodawca przekazał informację o tzw. nadużyciach przetargowych jedynie organizacji związkowej. Informacja ta nie została publicznie udostępniona. Poza tym informacja powyższa była zgodna z wnioskami pokontrolnymi wyrażonymi w sprawozdaniu wydanym przez kontrolerów. --- STRONA 6 --- W ocenie Sądu, należy uznać, że pozwany działał w sposób standardowy i nie można mu przypisać żadnego działania powodującego bezprawne naruszenie dóbr osobistych powódki. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że działania pozwanego były zgodne z prawem i uzasadnione. Analiza materiału dowodowego nie pozwoliła Sądowi na stwierdzenie jakiegokolwiek bezprawnego uchybienia po stronie pozwanego w tej mierze i brak jest podstaw do przypisywania pozwanemu zamiaru naruszenia dobrego imienia powódki w wyniku konsultowania z organizacją związkową wypowiedzenia z powódkę umowy o pracę na skutek nadużyć w przetargach. Z tych przyczyn powództwo zostało oddalone. W zakresie kosztów Sąd - na zasadzie art. 102 k.p.c. - nie obciążył powódki kosztami zastępstwa procesowego strony, z uwagi na jej trudną sytuację materialną, w tym niski dochód w postaci zasiłku w kwocie 800 zł i brak innego majątku a nieuiszczone koszty sądowe od których powódka była zwolniona przejął na rachunek Skarbu Państwa. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji.