Postanowienie IV C 120/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IV C 120/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie IV Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Derejczyk Protokolant: Protokolant sądowy Mateusz Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2016 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa E. K. przeciwko Agencji (...) Sp. z o.o. w W. o ochronę dóbr osobistych 1. Umarza postępowanie w sprawie w zakresie roszczenia o zapłatę 84.000 zł (osiemdziesiąt cztery tysiące złotych) w związku z cofnięciem pozwu. 2. Oddala powództwo w pozostałej części. 3. Kosztami postępowania obciąża w całości powódkę pozostawiając rozstrzygnięcie referendarzowi sądowemu. Sygn. akt IV C 120/16 UZASADNIENIE W dniu 3 lutego 2016 r. powódka E. K. złożyła pozew z tytułu naruszenia dóbr osobistych przeciwko Agencji (...) sp. z o.o. , wnosząc o: 1. opublikowanie na koszt pozwanej w pierwszym wydaniu tygodnika (...) wydanym po dacie uprawomocnienia się orzeczenia lecz nie później niż w terminie 7 dni , w tygodniku (...) na 50 stronie, w ramce o rozmiarach 19 cm na 9 cm (długość szerokość) wypełnionej białym tłem, wielkością liter 16 pkt, czcionką liter Times New Roman koloru czarnego, pogrubioną, ogłoszenia prasowego, treści: „ Agencja (...) sp. z o.o. przeprasza Panią E. K. za to, że naruszyła Jej dobra osobiste, w ten sposób, że opublikowała w artykule (...) zamieszczonym w tygodniku (...) z dnia 7-13 grudnia 2015 r. oraz w prowadzonym przez siebie serwisie internetowym www.(...).pl nieprawdziwe informacje o tym, że E. K. (...) z (...)Banku z siedzibą w W.. Powyższe oświadczenie publikowane jest w wyniku przegranego procesu sądowego; 2. zamieszczenia na koszt pozwanej w terminie 3 dni następujących po dacie uprawomocnienia się orzeczenia, przez okres kolejnych następujących po sobie dni, na stronie internetowejwww.(...).pl widocznej bezpośrednio po wyświetleniu strony, bez konieczności przewijania strony w dół i bok, w ramce o rozmiarach 1330 x 215 pikseli rozpoczynającej się bezpośrednio pod zakładkami do linków „e-wydania” , „prenumerata”, „newsletter”’ „mobile”, „RSS”, widocznej także wówczas gdy użytkownik ma zainstalowane --- STRONA 2 --- oprogramowanie blokujące reklamy, stworzonej bez zastosowania technologii flash, standardową i czytelną dla strony www.(...).pl czcionką Arial, wielkością liter 18 pkt, dopasowaną do wielkości ramki, tak by tekst oświadczenia przepraszającego w sposób czytelny wypełniał całość ramki, czcionką koloru czarnego na białym tle, oświadczenia następującej treści :” Agencja (...) sp. z o.o. przeprasza Panią E. K. za to, że naruszyła Jej dobra osobiste, w ten sposób, że opublikowała w prowadzonym przez siebie serwisie internetowym www.(...).pl w artykule pt.” (...)” nieprawdziwe informacje o tym, że E. K. będąc (...) w W.. Powyższe oświadczenie publikowane jest w wyniku przegranego procesu sądowego” 3. zamieszczenia na koszt pozwanej pod linkiem: http://(...)/ w terminie 3 dni następujących po dacie uprawomocnienia się orzeczenia, w ramce widocznej bezpośrednio pod w/w linkiem, bez konieczności przewijania strony w dół i bok, o rozmiarach 1330 x 215 pikseli rozpoczynającej się bezpośrednio pod zakładkami do linków „e-wydania” , „prenumerata”, „newsletter”’ „mobile”, „RSS”, widocznej także wówczas gdy użytkownik ma zainstalowane oprogramowanie blokujące reklamy, stworzonej bez zastosowania technologii flash, standardową i czytelną dla strony www.(...).pl czcionką Arial, wielkością liter 18 pkt, dopasowaną do wielkości ramki, tak by tekst oświadczenia przepraszającego w sposób czytelny wypełniał całość ramki, czcionką koloru czarnego na białym tle, następującej treści :” Agencja (...) sp. z o.o. przeprasza Panią E. K. za to, że naruszyła Jej dobra osobiste, w ten sposób, że opublikowała w prowadzonym przez siebie serwisie internetowym www.(...).pl w artykule pt.” (...)” nieprawdziwe informacje o tym, (...) w W.. Powyższe oświadczenie publikowane jest w wyniku przegranego procesu sądowego” 4. zapłatę na swoją rzecz kwoty 84.000 zł tytułem odszkodowania za szkodę z ustawowymi odsetkami od daty następującej po dacie doręczenia pozwu do dnia zapłaty; 5. zapłatę na swoją rzecz kwoty 50.000zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę z ustawowymi odsetkami od daty następującej po dacie doręczenia pozwu do dnia zapłaty; 6. zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przewidzianych prawem. Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego. W toku procesu powódka cofnęła wraz ze zrzeczeniem się roszczenia żądanie zapłaty kwoty 84.000 zł. Na podstawie artykułu k. 27-31, wypisu z aktu notarialnego k. 32-33, wydruków internetowych k. 34-52, pisma k. 73, wypowiedzenia warunków umowy o pracę k. 74, podania k. 75, świadectwa pracy k. 76-77, umowy zlecenia k. 78-83, zaświadczenia k. 84-85, artykułu k. 86-88, regulaminu k. 97-104, wydruków z internetu k. 105-120, 157-179, 258-295, zeznań świadków J. B. k 198-200, P. R. k 200-201, J. P. k 216-217, K. K. k 217-219, S. K. k 219-220, G. S. k 240-241, I. L. k 241-, M. K. k 241v-242, zeznań powódki k 300-302 Sąd Okręgowy ustalił w sprawie następujący stan faktyczny: W wydaniu tygodnika (...) z 7-13 grudnia 2015 r. ukazał się artykuł pt (...) . Artykuł poruszał kwestie dotyczące wprowadzenia w tym Banku zarządu komisarycznego przez KNF i powodów takiej sytuacji. W treści artykułu została przytoczona wypowiedz J. B. byłego Prezesa (...) Banku w W. o następującej treści(...). (...).” Artykuł o tej samej treści ukazał się na stronie www.(...).pl pt. „(...).” Powódka od 1995 r. była związana z (...) Bankiem. Od stycznia 2006 r. do grudnia 2014 r. była Członkiem Zarządu, Wiceprezes Zarządu oraz Zastępcą Dyrektora Generalnego. W dniu 28 listopada 2014 r. powódka złożyła oświadczenie o rezygnacji z mandatu Członka Zarządu i Funkcji Wiceprezesa Zarządu z dniem 31 marca 2015 r. W dniu 4 grudnia 2014 r. Rada Nadzorcza podjęła uchwałę nr (...), w wyniku której powódka została z dniem 4 grudnia 2016 r. odwołana ze składu Członków Zarządu I funkcji Wiceprezesa. W dniu 5 grudnia 2014 r. powódce przedstawiono wypowiedzenie warunków umowy i pracę. Proponowana zmiana nie została zaakceptowana przez powódkę i z dniem 31 grudnia 2014 r. rozwiązano z powódką umowę o pracę za porozumieniem stron. W okresie od 1 października do 31 grudnia 2015 r. powódka pracowała na umowę zlecenie w Banku (...) w N.. Sąd Okręgowy zważył co następuje: --- STRONA 3 --- Zgodnie z dyspozycją art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka takie jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Cześć, dobre imię i dobra sława są pojęciami obejmującymi wszystkie dziedziny życia osobistego, zawodowego i społecznego. Naruszenie czci może nastąpić zarówno przez pomówienie jak również zarzucenie niewłaściwego postępowania w życiu zawodowym naruszające dobre imię tej osoby i mogące narażać ją na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania danego zawodu lub działalności. W myśl art. 24 k.c. ten czyje dobro osobiste zostanie zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba, że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, a w szczególności złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Jak wynika z przytoczonych przepisów polskie prawo nie przewiduje zamkniętego katalogu dóbr chronionych prawnie. Tym niemniej aby dochodzić zadośćuczynienia za ich naruszenie, nie wystarczy samo wskazanie zdarzenia, które spowodowało to naruszenie, ale także powód musi wskazać jakie konkretnie dobra osobiste zostały naruszone. Przy wyjaśnianiu istoty dóbr osobistych i związanych z nimi praw osobistych dominujący jest pogląd wskazujący, iż przy ocenie czy doszło do naruszenia dóbr osobistych decydujące znaczenie ma nie tyle subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ile to jaką reakcję wywołuje w społeczeństwie to naruszenie. Podkreśla się przy tym, że przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, którego ochrony domaga się osoba zgłaszająca żądanie należy brać pod uwagę obiektywny całokształt okoliczności, a nie subiektywne przeświadczenie osoby, która uważa, że jej dobra osobiste zostały naruszone. Ocena czy doszło do naruszenia dobra osobistego danego podmiotu oparta jest na przesłankach subiektywnych i obiektywnych. Przepisy art. 23 i 24 k.c. w odniesieniu do ogólnej reguły dowodowej nakładają na powoda obowiązek wykazania, iż doszło do naruszenia jego dobra osobistego i wskazania jakie dobro zostało naruszone. Przepisy art. 23 i 24 k.c. konstruują domniemanie bezprawności działania. W tej sytuacji na pozwanym ciąży obowiązek udowodnienia, iż jego działanie nie było bezprawne. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyrok z 7 kwietnia 2009 roku (M.P.Pr. 2009/12/642) do powstania roszczeń określonych w art. 24 k.c. nie jest wystarczająca sama bezprawność działania sprawcy. Niezbędny jest także skutek tego działania w postaci naruszenia jednego z dóbr osobistych, o których mowa w art. 23 k.c. Jednakże, aby dojść do rozważania bezprawności działania lub istnienia okoliczności znoszących bezprawność działania w pierwszej kolejności Sąd musi ustalić czy doszło do naruszenia dóbr osobistych. W przedmiotowej sprawie nie można mówić o wykazaniu przez powódkę naruszenia jakichkolwiek dóbr osobistych a tym samym o negatywnych konsekwencjach wynikających z rzekomego naruszenia tych dóbr. Przede wszystkim należy podkreślić, iż w przedmiotowym artykule nie zostały wymienione dane personalne powódki. Ani razu nie pada imię, nazwisko lub inicjały , na podstawie których można byłoby powódkę zidentyfikować. Powódka podnosiła, iż wszyscy znajomi wiedzieli o kogo chodzi w przedmiotowej publikacji, ponieważ W. to małe miasto a ona była jedyną kobietą na stanowisku wiceprezesa. Jednakże należy wskazać, iż (...) nie jest gazetą lokalną tylko o zasięgu ogólnokrajowym. Dla szerokiego grona czytelników nie są znane okoliczności dotyczące (...)Banku w tak szczegółowym zakresie, aby można było na podstawie publikacji zidentyfikować powódkę. Poza tym powódka podniosła, iż ona i córka były pytanie przez ludzi o informacje poruszone w artykule. Można zrozumieć, iż powódka czuła się niekomfortowo w takiej sytuacji, ale powódka nie udowodniła, aby poza pytaniami spotkały ją, inne, bardziej dolegliwe konsekwencje. Powódka nie udowodniła, aby przedmiotowa publikacja była powodem niezawarcia z nią umowy przez Bank (...) w W.. Drugim powodem, dla którego Sąd oddalił powództwo jest zachowanie przez dziennikarzy- autorów publikacji należytej staranności przy zbieraniu materiału. Art. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe stanowi, iż prasa zgodnie z Konstytucją RP korzysta z wolności wypowiedzi i urzeczywistnia prawo obywateli do ich rzetelnego informowania, jawności życia publicznego oraz kontroli i krytyki społecznej. Art. 6 ust. 1 w/w ustawy nakłada na prasę obowiązek prawdziwego przedstawiania omawianych zjawisk. Wolność prasy jednakże --- STRONA 4 --- doznaje ograniczeń z uwagi na konieczność zapewnienia wolności jednostki. Z tego względu nie może być ona absolutna, nie może charakteryzować się nieskrępowaną swobodą działania. Obowiązkiem prasy jest służenie ludziom. Prasa spełnia rolę informacyjną i kontrolną realizując jednocześnie prawo obywatela do rzetelnej informacji, przy czym jako rzetelną należy rozumieć prawdziwą, uczciwą, zrozumiałą, odpowiedzialną informację. Natomiast art. 10 ust. 1 i art. 12ust. 1 określają jakie zadania powinni spełniać i jakie obowiązki mają dziennikarze. Art. 10 prawa prasowego określa granice zadań, praw i obowiązków dziennikarzy. Ustawodawca odsyłając w zakresie obowiązków dziennikarskich do norm etycznych miał na względzie nie tylko kodeksy etyczne stowarzyszeń dziennikarskich, kodeksy redakcji itp., lecz także szereg norm etycznych nie objętych zbiorami etyki normatywnej. Korzystając z wolności prasy dziennikarze nie mogą posługiwać się nią bez ograniczeń (postanowienie SN z 12.11.2003r. V KK 52/03). Dziennikarze mają prawo do własnej oceny zdarzeń, ale ocena ta nie może być dowolna. Przy sporządzaniu publikacji nie można kierować się subiektywnymi odczuciami, lecz kryterium prawdy. W ocenie Sądu istotnym zagadnieniem jest kwestia dołożenia przez dziennikarzy rzetelności przy zbieraniu, a następnie publikowaniu materiału. Sąd podziela ugruntowany orzecznictwem pogląd, iż rzetelność dziennikarska to synonim uczciwości, solidności, obowiązkowości, konkretności, odpowiedzialności za słowo. Zgodnie z wyrokiem SN jeżeli autor reportażu relacjonuje zaistniałe wydarzenia w sposób niezgodny z jego rzeczywistym przebiegiem i przypisuje uczestnikowi tego wydarzenia nieprawdziwe cechy, postępuje nierzetelnie w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo prasowe (wyrok SN z 03.12.1986 r. I CR 378/86). Informacje przedstawione w artykule zostały przez dziennikarzy uzyskane w wyniku rozmowy przeprowadzonej z panem B.. Dziennikarze w artykule (...) odnoszą się do wypowiedzianych przez niego słów. W ocenie Sądu dziennikarze nie mieli ani obowiązku ani możliwości skonfrontowania uzyskanych informacji z powódką, ponieważ nawet nie wiedzieli o kim (z imienia i nazwiska) pan B. mówi. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy nie pozwala na uwzględnienie powództwa, dlatego orzeczono jak na wstępie. O kosztach Sad orzekł na podstawie art. 98 kpc w zw. z art. 108 kpc obciążając nimi powódkę jako stronę, która przegrała niniejszą sprawę i pozostawiając rozstrzygnięcie w tym zakresie referendarzowi.