Postanowienie IV C 1141/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszaw

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IV C 1141/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie IV Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Anna Tyrluk-Krajewska Protokolant: sekretarz sądowy Edyta Prządka po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2016 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa A. Z. (1) przeciwko A. B. (1) i Skarbowi Państwa - Prokuratorowi Rejonowemu w P. zastępowanemu przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa o ochronę dóbr osobistych 1. oddala powództwo; 2. nie obciąża powoda kosztami zastępstwa procesowego. Sygn. akt IV C 1141/15 UZASADNIENIE Pozwem wniesionym dnia 24 listopada 2015 r. (data prezentaty) powód A. Z. (1) wniósł o: 1) zobowiązanie pozwanych A. B. (1) oraz Prokuratury Rejonowej w P. do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, poprzez sporządzenie przez pozwanych pisemnego oświadczenia i przesłania go do Sądu Rejonowego w P. do akt sprawy V K 731/15, do Komendanta Komendy Powiatowej Policji w P., do Komendanta Komendy Powiatowej Policji dla Powiatu W. w S., do Prokuratora Okręgowego w Warszawie, do Prokuratora Apelacyjnego w Warszawie, a także do powoda o następującej treści: „A. B. (1) oraz Prokurator Rejonowy w P. przepraszają A. Z. (1) za to, że naruszyli jego dobra osobiste w ten sposób, że w okresie od dnia 11 grudnia 2014 r. do dnia 12 sierpnia 2015 r. traktowali go jako podejrzanego i mimo licznych wystąpień o zaniechanie naruszeń prawa nie zaprzestali swojej bezprawnej praktyki”; 2) zasądzenie solidarnie od pozwanych A. B. (1) oraz Skarbu Państwa-Prokuratury Rejonowej w P. na swoją rzecz kwoty 75 000 zł, tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych; 3) --- STRONA 2 --- Zasądzenie solidarnie od pozwanych na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych. W odpowiedzi na pozew Prokurator Okręgowy w Warszawie , który podjął działania w miejsce Prokuratury Rejonowej w P. jako jednostki organizacyjnej, która nie może występować samodzielnie, wskazał na konieczność występowania w sprawie Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. Jednocześnie w odpowiedzi na pozew wniesionej dnia 12 lutego 2016 r. (data prezentaty) Skarb Państwa – Statio Fisci Prokurator Okręgowy w Warszawie wniósł o oddalenie powództwa wobec pozwanych oraz o zasądzenie od pozwanego kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na pozew wniesionej dnia 17 lutego 2016 r. (data prezentaty) pozwany A. B. (1) wniósł o odrzucenie pozwu w stosunku do swojej osoby, z powodu nieistnienia legitymacji procesowej zaś w przypadku nieodrzucenia pozwu, pozwany wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na pozew z 4 kwietnia 2016 roku pozwany Skarb-Państwa zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na rzecz Skarbu Państwa kosztów zastępstwa procesowego, według norm przewidzianych. Na rozprawie w dniu 31 maja 2016 r. pełnomocnik A. Z. (1) doprecyzował pozew w ten sposób, iż wskazał, że dobra osobiste jego mocodawcy zostały naruszone, w związku z wystosowaniem przez KPP dla Powiatu W. 17 grudnia 2014 r. do A. Z. (1) wezwania do osobistego stawiennictwa w charakterze podejrzanego, a także w związku z wydaniem przez Prokuratura Prokuratury Rejonowej w P. A. B. (1) postanowienia o nieuwzględnieniu wniosku o wyłączenie organów ściągania, a ponadto przez złożenie przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. A. B. (1) wniosku o zastosowanie wobec A. Z. (1) tymczasowego aresztowania do Sądu Rejonowego w P. (protokół rozprawy z dnia 31 maja 2016 r. k.102). Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: 19 listopada 2014 r. Komenda Powiatowa Policji dla Powiatu W. z siedzibą w S. (w dalszej części zwane KPP dla Powiatu W.) wszczęła dochodzenie w sprawie przywłaszczenia samochodu osobowego marki M. (...) o nr rej. (...), o numerze identyfikacyjnym pojazdu VIN (...), które zostało dokonane 25 listopada 2013 r. w S., tj. o czyn określony w art. 284 § 2 k.k.. Dochodzenie to było nadzorowane przez Prokuraturę Rejonową w P. (dowód: postanowienie o wszczęciu dochodzenia k.42-43 akt V K 731/15). 27 listopada 2014 r. KPP dla Powiatu W. wydała postanowienie o przedstawieniu zarzutów popełnienia ww. czynu A. Z. (1), zaś postanowienie to zostało ogłoszone A. Z. (1) 12 sierpnia 2015 r. (dowód: postanowienie o przedstawieniu zarzutów k. 52 dołączonych akt Sądu Rejonowego w P. o sygn. akt V K 731/15). Tego samego dnia, tj. 27 listopada 2014 r. KPP dla Powiatu W. wysłała do A. Z. (2) list, w którym wzywała A. Z. (2) do osobistego stawiennictwa w KPP dla Powiatu W. 15 grudnia 2014 r., celem przesłuchania go w charakterze podejrzanego, w sprawie przywłaszczenia powierzonego mu samochodu osobowego marki M. (...) (dowód: wezwanie do stawiennictwa k.53 dołączonych akt Sądu Rejonowego w P. o sygn. akt V K 731/15). 1 grudnia 2014 r. pełnomocnik A. Z. (1) adwokat K. S. za pośrednictwem Prokuratury Rejonowej w P. wniósł do Prokuratury Okręgowej w Warszawie wniosek o wyłączenie oskarżyciela publicznego (dowód: wniosek o wyłączenie organów ścigania k.63-64; k. 105 dołączonych akt Sądu Rejonowego w P. o sygn. akt V K 731/15). 11 grudnia 2014 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w P. A. B. (1) wydał postanowienie o nieuwzględnieniu wniosku pełnomocnika A. Z. (1) o wyłączenie od dalszego prowadzenia postępowania funkcjonariuszy KPP dla Powiatu W., a także powierzył funkcjonariuszom ww. jednostki wykonywanie dalszych czynności w postępowaniu o sygn. akt 4 Ds. 1170/14. W uzasadnieniu powyższego postanowienia A. B. (1) wskazał, że przed wysłaniem A. Z. (1) wezwania w charakterze podejrzanego zostało wydane postanowienie o przedstawieniu zarzutów, w związku z czym wystosowane do A. Z. (1) wezwanie w charakterze podejrzanego było prawidłowe, a także zgodne z przepisami k.p.k. (dowód: postanowienie z 11 grudnia 2014 r. k.68-69; k.114-115 dołączonych akt Sądu Rejonowego w P. o sygn. akt V K 731/15). A. Z. (1) nie stawił się na wyznaczony termin 15 grudnia 2016 roku na przesłuchanie w charakterze podejrzanego, w związku z czym KPP dla Powiatu W. 17 grudnia 2014 r. wysłała do A. Z. (1) kolejne wezwanie do stawiennictwa w charakterze podejrzanego, którego termin został wyznaczony na 31 grudnia 2014 r. (dowód: wezwanie do stawiennictwa k.87 dołączonych akt Sądu Rejonowego w P. o sygn. akt V K 731/15). A. B. (1) nie stawił się na wyznaczony termin przesłuchania. 12 maja 2015 r. (data prezentaty) Prokurator Prokuratury Rejonowej w P. A. B. (1) wniósł do Sądu Rejonowego w P. wniosek o zastosowanie wobec A. Z. (1) tymczasowego aresztowania na okres 14 dni, od daty jego zatrzymania. W uzasadnieniu swojego wniosku wskazał, że podejrzany A. B. (1) dwukrotnie nie stawił się na wyznaczony termin przesłuchania, a także nie usprawiedliwił swojej nieobecności (dowód: wniosek o zastosowanie tymczasowego --- STRONA 3 --- aresztowania k.1 dołączonych akt Sądu Rejonowego w P. o sygn. akt V Kp 155/15). 24 czerwca 2015 r. Sąd Rejonowy w P. oddalił wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztowania wobec A. Z. (2). W uzasadnieniu swojego orzeczenia Sąd Rejonowy w P. stwierdził, że chociaż istnieje duże prawdopodobieństwo, że podejrzany A. Z. (2) popełnił zarzucany mu czyn, to w sprawie nie zachodzą szczególne przesłanki, które uzasadniałyby zastosowanie wobec A. Z. (1) izolacyjnego środka zapobiegawczego (dowód: Postanowienie z 24 czerwca 2015 r. k.117 dołączonych akt Sądu Rejonowego w P. o sygn. akt V Kp 155/15). Sąd dokonał ustaleń stanu faktycznego na podstawie powołanych wyżej dowodów, w tym załączonych do niniejszej sprawy akt Sądu Rejonowego w P.. Wiarygodność i autentyczność dokumentów nie budziła wątpliwości Sądu, jak też nie była kwestionowana przez żadną ze stron, dlatego też Sąd mógł oprzeć się na nich, jako dowodach. Sąd na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. oddalił wniosek strony powodowej o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków J. S., A. Z. (3) oraz I. K., ponieważ okoliczności, na które mieli zostać powołani wskazani świadkowie nie byłyby istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Powód został wezwany do osobistego stawiennictwa na wyznaczony termin rozprawy celem przesłuchania, pod rygorem pominięcia dowodu z jego zeznań w przypadku niestawiennictwa. Sąd na rozprawie w dniu 31 maja 2016 r. pominął dowód z zeznań powoda A. Z. (1), z powodu nieobecności powoda. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Zawarty w powołanym przepisie zwrot: „w szczególności” oznacza, że katalog dóbr osobistych, które zostały w nim wymienione nie jest wyczerpujący i pod ochroną prawa niewątpliwie mogą pozostawać również inne dobra osobiste człowieka. Zgodnie natomiast z art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Wobec sprecyzowania okoliczności faktycznych tj. czynności pozwanych, które w ocenie powoda naruszyły jego dobra osobiste, Sąd zawęził zakres oceny zachowań pozwanych do wskazanych przez powoda. Nie ulega wątpliwości, że powód odniósł swoje żądanie do czynności podejmowanych przez pozwanych w ramach ich formalnych kompetencji. W orzecznictwie sądów powszechnych podkreśla się, że ochrona dóbr osobistych przewidziana w art. 24 § 1 k.c. obejmuje swoim zakresem naruszenia lub zagrożenia tego rodzaju, które mają charakter bezprawny, zaś do okoliczności wyłączających bezprawność zalicza się działanie w ramach porządku prawnego oraz ochronę uzasadnionego interesu. Jeżeli więc obowiązujące przepisy przewidują określone procedury bądź nadają pewnym organom lub podmiotom określone kompetencje, to działanie w ich ramach - jeśli narusza sferę prawnie chronionych dóbr osobistych - z reguły nie jest bezprawne, chyba że dochodzi do wyraźnego i poważnego naruszenia przepisów, w szczególności polegającego na wykroczeniu poza cel i niezbędny zakres postępowania, lub wyrażeniu ocen bądź użyciu sformułowań nieuzasadnionych przedmiotem i potrzebami tego postępowania i naruszającymi godność osoby, której dotyczą (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt I ACa 244/14, LEX nr 1506249; Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt ACa 1621/14, LEX nr 1680020). Jest to istotne albowiem do zaistnienia odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych określonej w art. 24 § 1 k.c. w zw. z art. 448 k.c. muszą zostać spełnione łącznie 3 przesłanki: 1) dane dobro osobiste musi istnieć, 2) dobro osobiste musi zostać zagrożone naruszeniem danym działaniem lub zaniechaniem lub zostać nim naruszone, 3) zaś działanie, które może naruszyć dobra osobiste lub je narusza musi być bezprawne. Ciężar wykazania dwóch pierwszych przesłanek spoczywa na powodzie, zaś ciężar wykazania, że dane zachowanie nie było bezprawne spoczywa na pozwanym. Okoliczności faktyczne wskazane w pozwie wskazują na konieczność odniesienia się do art. 417 k.c. Zgodnie z art. 417 § 1 k.c. za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Przy dochodzeniu odszkodowania na podstawie art. 417 § 1 k.c. powód ma obowiązek wykazać 3 przesłanki, tj. 1) szkodę, 2) działanie lub zaniechanie organu, które doprowadziło do powstania szkody, 3) adekwatny związek przyczynowo- --- STRONA 4 --- skutkowy, pomiędzy działaniem lub zaniechaniem organu, a powstaniem szkody. Do zaistnienia odpowiedzialności określonej w art. 417 § 1 k.c. przesłanki te muszą zostać spełnione łącznie. Działanie organu publicznego, formalnie w ramach przyznanych mu ustawowo kompetencji, nie stanowi samo przez się okoliczności wyłączającej definitywnie bezprawność naruszenia dóbr osobistych. Interes publiczny, uzasadniający przyznanie tym organom przez ustawodawcę uprawnienia do wkraczania, przy wykonywaniu zadań publicznych, w sferę dóbr chronionych prawem, nie wyłącza jednak bezprawności działania tych organów w przypadku gdy formułowane przez nie w stosunku do jednostki zarzuty są nieprawdziwe lub niesprawdzone. Z uwagi na dysponowanie bardzo skutecznymi środkami, pozwalającymi na prawidłową realizację przypisanych im zadań (m.in. w postaci szerokich uprawnień) oraz reprezentowanie interesu publicznego, organy publiczne mają obowiązek działania w sposób szczególnie staranny i fachowy. Dla stwierdzenia braku bezprawności działania organu publicznego przy wykonywaniu władzy publicznej nie wystarczy więc samo ustalenie, że formalnie mieści się ono w ramach przyznanych ustawą kompetencji. Konieczne jest też zbadanie czy przy realizowaniu zadań związanych wykonywaniem władztwa publicznego zostały dochowane wszystkie normy proceduralne regulujące sposób funkcjonowania organu, czy podejmowane działania zostały przeprowadzone w sposób fachowy, rzetelny, obiektywny i przy dołożeniu odpowiedniego stopnia staranności oraz czy zawarte w merytorycznym rozstrzygnięciu organu stwierdzenie o faktach jest prawdziwe (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2014 r., sygn. akt VI ACa 126/14, LEX nr 1665875). Tak wiec, zgodnie z art. 71 § 1 k.p.k. za podejrzanego uważa się osobę, co do której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów albo której bez wydania takiego postanowienia postawiono zarzut w związku z przystąpieniem do przesłuchania w charakterze podejrzanego. Zgodnie natomiast z art. 313 § 1 k.p.k. jeżeli dane istniejące w chwili wszczęcia śledztwa lub zebrane w jego toku uzasadniają dostatecznie podejrzenie, że czyn popełniła określona osoba, sporządza się postanowienie o przedstawieniu zarzutów, ogłasza je niezwłocznie podejrzanemu i przesłuchuje się go, chyba że ogłoszenie postanowienia lub przesłuchanie podejrzanego nie jest możliwe z powodu jego ukrywania się lub nieobecności w kraju. Postanowienie o przedstawieniu zarzutów jest uważane za wydane wtedy, kiedy zostaną spełnione łącznie 3 przesłanki: postanowienie o przedstawieniu zarzutów musi zostać sporządzone, następnie powinno ono zostać niezwłocznie ogłoszone osobie podejrzanej, a następnie musi ona zostać przesłuchana na okoliczności zawarte w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów. Przesłuchanie powinno odbyć się w najkrótszym możliwym terminie. Już w momencie sporządzenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów powinny zostać podjęte także czynności związane z wezwaniem podejrzanego do stawiennictwa w realnym terminie i jeżeli nie wystąpią przeszkody wskazane w art. 313 § 1 in fine k.p.k., to obowiązkiem organu ścigania jest wykonanie wymienionych w tym przepisie czynności (sporządzenie, ogłoszenie i przesłuchanie podejrzanego) w możliwie krótkich odstępach czasu bez nieuzasadnionej zwłoki. Niezwłoczne ogłoszenie nie oznacza nic innego, jak ogłoszenie w możliwie najszybszym czasie, bez zbędnych przerw. Obowiązek "niezwłocznego" ogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów ciąży tym samym na organie procesowym i wyłącznie z przyczyn praktycznych wymienionych w art. 313 § 1 k.p.k., tj. ukrywanie się podejrzanego lub jego nieobecność w kraju możliwe jest w tym względzie opóźnienie. Skuteczne wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów skutkuje tym, że postępowanie przechodzi z etapu in rem, do fazy ad personam, czego skutkiem jest m.in. to, że osoba podejrzana nabywa status podejrzanego (Postanowienie Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV KK 31/07, LEX nr 262649; Postanowienie Sądu Najwyższego z 16 stycznia 2009 r., sygn. akt IV KK 256/08, LEX nr 486201; Wyrok Sądu Najwyższego z 24 czerwca 2013 r., sygn. akt V KK 453/12). W art. 313 § 1 k.p.k. został zawarty zamknięty katalog sytuacji, kiedy postanowienie o przedstawieniu zarzutów nie musi zostać ogłoszone osobie podejrzanej, a także nie jest konieczne jej przesłuchanie. Jest to możliwe jedynie w dwóch sytuacjach, tj. z powodu ukrywania się osoby podejrzanej lub z powodu jej nieobecności w kraju (Postanowienie Sądu Najwyższego z 16 stycznia 2009 r., sygn. akt IV KK 256/08, LEX nr 486201). Z pozwu oraz wyrażonego przez pełnomocnika powoda stanowiska wynika, że dobra osobiste A. Z. (1) zostały naruszone przez pozwane podmioty kilkoma zachowaniami. I tak dobro osobiste powoda miało być naruszone przez przesłanie przez KPP dla Powiatu W. wezwania do powoda, w którym został wezwany do stawiennictwa w KPP dla Powiatu W. w charakterze podejrzanego, pomimo nieogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów, a także nieprzeprowadzenia przesłuchania. Kolejnym zachowaniem, które zdaniem powoda naruszyło jego dobra osobiste miało być wydanie przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. 11 grudnia 2014 r. postanowienia o nieuwzględnieniu wniosku powoda o wyłączenie organów ścigania. Ostatnim zachowaniem, które naruszyło dobra osobiste powoda miało być złożenie 12 maja 2015 r. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. do Sądu Rejonowego w P. wniosku o zastosowanie wobec A. Z. (1) tymczasowego aresztowania na okres 14 dni, od daty jego zatrzymania. W uzasadnieniu pozwu pełnomocnik powoda wskazał, że pozwani naruszyli dobra osobiste powoda na wielu płaszczyznach. Zdaniem powoda postanowienie o przedstawieniu zarzutów zostało wydane z naruszeniem przepisów k.p.k. W ocenie powoda przypisanie --- STRONA 5 --- mu statusu podejrzanego uniemożliwiało mu obronę przysługujących mu praw w sporze z kredytodawcą (...) Bankiem, który złożył przeciwko niemu zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, ażeby uzyskać samochód M. (...) z pominięciem przepisów prawa. Powód twierdził również, że organy ścigania zastraszały go oraz potraktowały jak przestępcę, ponieważ chciały mu narzucić swoją wolę. Ponadto zdaniem powoda bezprawne zachowanie organów ścigania miało utrudnić mu swobodne przemieszczenia się, a tym samym utrudnić mu prowadzenie działalności gospodarczej oraz znalezienie pracy. Odnosząc się do zarzutów powoda należy zwrócić uwagę na kilka kwestii. Istotnie KPP dla Powiatu W. 27 listopada 2014 r. wystosowało do A. Z. (1) wezwanie w charakterze podejrzanego. Należy jednak podkreślić, że zawarte w wezwaniu określenie jako podejrzanego nie rodziło żadnych negatywnych skutków prawnych wobec A. Z. (1) i nie umożliwiało stosowania wobec niego środków utrudniających mu swobodne przemieszczanie się, wbrew temu co powód twierdzi w pozwie. Jak już zostało to wspomniane w treści niniejszego uzasadnienia do nabycia statusu podejrzanego konieczne jest spełnienie łącznie trzech przesłanek, tj. sporządzenie postanowienia o przedstawieniu zarzutów, ogłoszenia go osobie podejrzanej oraz przesłuchanie takiej osoby na okoliczności zawarte w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów, o ile oczywiście nie zachodzą przesłanki określone w art. 313 § 1 k.p.k. W ocenie Sądu z załączonych akt sprawy Sądu Rejonowego w P. o sygn. akt V K 731/15 wynika, że organy podejmowały czynności zgodnie z przepisami prawa. Niezwłocznie po sporządzeniu postanowienia o przedstawieniu A. Z. (1) zarzutów organy ścigania podjęły działania, ażeby ogłosić to postanowienie podejrzanemu oraz przesłuchać go na okoliczności zawarte w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów. Z całokształtu materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie wynika także, że treść wezwania znały jedynie organy ścigania oraz powód, zaś z zasad doświadczenia życiowego wynika, że pracowników organów ścigania obowiązuje obowiązek zachowania w tajemnicy wszelkich informacji, o których dowiedzieli przy wykonywaniu zawodu. Trudno więc mówić o obiektywnym naruszeniu dóbr osobistych w sytuacji, kiedy szeregowy funkcjonariusz korpusu policji posłużył się błędnym terminem prawnym w wezwaniu skierowanym do powoda, które nie rodziło wobec A. Z. (1) negatywnych skutków prawnych, a którego treść znały jedynie organy ścigania oraz adresat. Odnosząc się do naruszenia dóbr osobistych powoda, które miało zostać dokonane poprzez skierowanie do A. Z. (1) przez KPP dla Powiatu W. drugiego wezwania należy wskazać, że powód nie stawił się na wezwanie organów ścigania oraz nie usprawiedliwił swojej nieobecności, pomimo tego, że wiedział o wezwaniu i znał jego treść, o czym świadczy fakt, iż za pośrednictwem swego pełnomocnika złożył do Prokuratury Rejonowej w P. wniosek o wyłączenie organów ścigania. Organy ścigania miały więc prawo uważać, że A. Z. (1) ukrywa się, ponieważ nie stawił się na wyznaczony termin wezwania, jak też nie usprawiedliwił swojego niestawiennictwa, pomimo tego, że wiedział o wezwaniu. Organy ścigania słusznie więc przyjęły, że zachodziły przesłanki określone w art. 313 § 1 k.p.k., a posłużenie się słowem podejrzany w drugim wezwaniu skierowanym do A. Z. (1), które zostało sporządzone przez KPP dla Powiatu W. 17 grudnia 2014 r. nie stanowiło naruszenia dóbr osobistych powoda, ponieważ było zgodne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, w związku z czym nie było one bezprawne. Odnosząc się do zarzutu, że pozwani naruszyli dobra osobiste powoda, poprzez złożenie w Sądzie Rejonowym w P. wniosku o zastosowanie tymczasowego aresztowania wobec powoda, powtórnie należy przypomnieć, że A. Z. (1) dwukrotnie nie stawił się na wezwanie organów ścigania w grudnia 2014 r., pomimo tego, że zdawał sobie sprawę z tego obowiązku oraz znał treść wezwań, o czym świadczy treść złożonych przez jego pełnomocnika wniosków o wyłączenie organów ścigania. Należy również podkreślić, że Prokurator Prokuratury Rejonowej w P. A. B. (1) złożył wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztowanie wobec powoda dopiero w maju 2015 r., czyli po upływie 5 miesięcy od bezskutecznej próby wezwania pozwanego. W przypadku, gdy przez 5 miesięcy powód uchylał się od stawiennictwa przed organami ścigania, a także nie usprawiedliwiał swojej nieobecności, pomimo tego, że miał świadomość tego obowiązku pozwani mieli prawo przypuszczać, że A. Z. (1) ukrywa się lub bagatelizuje czynności Prokuratury. Co prawda Sąd Rejonowy w P. nie przychylił się do wniosku prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. A. B. (1) o zastosowanie tymczasowego aresztowania wobec A. Z. (1), jednakże w uzasadnieniu swojego postanowienia Sąd Rejonowy w P. podkreślił, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że A. B. (2) popełnił zarzucany mu czyn, jednakże ze wskazanych w treści uzasadnieniu przyczyn w ocenie Sądu Rejonowego w P. nie zachodziły okoliczności uzasadniające zastosowanie wobec A. Z. (1) izolacyjnych środków zapobiegawczych. Przy czym nie przychylenie się Sądu do wniosku prokuratury nie oznacza, że działania podejmowane przez pozwanych były bezprawne. Czym innym jest ustalenie bezprawności zachowań a czym innym ocena instancyjna słuszności zastosowanych środków. Odnosząc się do zarzutu powoda, że zachowanie pozwanych wpłynęło negatywnie na pozycję powoda w sporze z kredytobiorcą (...) Bankiem S.A. należy wskazać, że brak jest jednoznacznych faktów potwierdzających stanowisko powoda. Ponadto to powód swoim działaniem przedłużył procedurę przed KPP. Skoro jednocześnie pozostawał w sporze z Bankiem i mógł dopuszczać, że okoliczność postępowania przed KPP będzie --- STRONA 6 --- mogła wywrzeć negatywny wpływ na ocenę osoby powoda jako kredytobiorcy, powinien był doprowadzić do jak najszybszego wyjaśnienia sprawy. Biorąc pod uwagę przytoczone okoliczności w ocenie Sądu zachowania podjęte przez funkcjonariuszy KPP dla Powiatu W. oraz pozwanych mieściły się w granicach prawa, były odpowiednie i obiektywne dla poszczególnych etapów postępowania karnego. Sąd nie znalazł również argumentów świadczących o braku staranności przy podejmowanych czynnościach. W ocenie Sądu brak jest okoliczności wskazujących na bezprawność zachowań pozwanych. Istotnym jest również fakt, że rzeczywiście prowadzenie postępowania przez organy ścigania oznacza przynajmniej dyskomfort dla osoby, która jest uczestnikiem tego procesu. Jednakże w orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że „ przy ocenie zaistnienia naruszenia dobra osobistego Sąd nie powinien opierać się wyłącznie na subiektywnych odczuciach osoby, która dochodzi ochrony swych praw, lecz powinien posługiwać się kryteriami natury obiektywnej „ (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 września 1981 r., sygn. akt II CR 297/81, LEX nr 8358; Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2001 r., sygn. akt V CKN 195/01, LEX nr 53107; Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt III CSK 84/15, LEX nr 1992040). Praktyka wskazuje również, że nie każdy przypadek dyskomfortu psychicznego spowodowany bezprawnym zachowaniem innej osoby stanowi wystarczającą podstawę do poszukiwania ochrony sądowej dóbr osobistych, albowiem Sąd powinien mieć na uwadze również zobiektywizowaną ocenę zewnętrzną danego zachowania (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2009 r., sygn. akt VI ACa 1242/08). Ponadto co należy wziąć pod uwagę i na co wskazują sady „ obywatele muszą w interesie ochrony dobra wspólnego, którym jest bezpieczeństwo publiczne ponosić ryzyko związane z legalnym wdrożeniem postępowania karnosądowego” (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt I ACa 762/14, LEX nr 1665060). Ponadto w ocenie Sądu należy odnieść się do art. 5 k.c. zgodnie z którym, nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Z tych względów w ocenie Sądu, żądanie powoda jest sprzeczne również z art. 5 k.c. Uwzględnienie w niniejszym wypadku powództwa wskazywałoby, że każde zachowanie organów ścigania wobec osób podejrzanych należałoby traktować, jako naruszenie dóbr osobistych danej osoby, co w rezultacie uniemożliwiałoby organom ścigania podejmowanie jakichkolwiek czynności. W niniejszej sprawie powód A. Z. (1) domagał się, zasądzenia solidarnie od pozwanych A. B. (1) oraz Skarbu-Państwa Prokuratury Rejonowej w P. kwoty 75 000 zł, tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych. Zgodnie z art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Wobec uznania, że nie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda, Sąd nie znalazł podstaw do uznania za usprawiedliwione żądania zasądzenie zadośćuczynienia. Wobec powyższego w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zostały wykazane konieczne przesłanki, które uzasadniałyby oraz umożliwiały przyznanie A. Z. (1) zadośćuczynienia na podstawie art. 24 § 1 k.c. w zw. z art. 448 k.c., jak też odszkodowania na podstawie art. 417 § 1 k.c., dlatego też Sąd oddalił powództwo. Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Zgodnie z art. 99 k.p.c. stronom reprezentowanym przez radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa zwraca się koszty w wysokości należnej według przepisów o wynagrodzeniu adwokata. Zgodnie z § 2 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty wskazanej opłaty stanowią stawki minimalne wskazane w rozdziałach 3-5 przytoczonego Rozporządzenia, zaś opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotność stawki minimalnej, jak też jej wysokość nie może przekraczać wartości przedmiotu sporu. --- STRONA 7 --- Zgodnie z § 6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stawka minimalna przy wartości przedmiotu sporu pomiędzy 50 000, a 200 000 zł wynosi 3600 zł. Zgodnie z § 11 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stawka minimalna przy sprawach z zakresu ochrony dóbr osobistych wynosi 360 zł. W odpowiedzi na pozew pozwany Skarb Państwa-Prokuratura Rejonowa w P., który był reprezentowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł o przyznanie mu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych. Sąd biorąc pod uwagę niezbędny nakład pracy Radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, a także charakter samej sprawy doszedł do wniosku, że zasądzenie na rzecz Skarbu Państwa-Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwoty 3960 zł, co stanowi równowartość sumę jednokrotności stawki minimalnej przy sprawach z zakresu o ochronę dóbr osobistych oraz jednokrotności stawki minimalnej przy wskazanej wartości przedmiotu sporu będzie odpowiednią kwotą. Wobec powyższego Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.