Wyrok Ill K197

--- STRONA 1 --- ________ __ __ _____ _ _ __ ____ |VKKN68!99tekst Wyrok Sadu Najwyzszego z dnia 14 marca 2000 r. IV KKN 68199 nietezowane LEX nr 51101 51101 Sklacl orzekajacy Przewodniczacy: SSN Andrzej Deptuia (span). Sadziowie SN: Bogdan Rychlicki, Jézef Szewczyk. Protokoiant: Teresa Jarostawska. Uzasadnienie faktyczne ’ __ I. Wyrokiem Sadu Wojewédzkiego w Krakowie z dnia 9 czerwca 1998 r. sygn. Ill K197  Kazimierz W. uznany zostai za winnego tego, 2e‘ w nocy z dnia 11I12 sierpnia 1996 r. w Krakowie, dziaiajqc w zamiarze pozbawienia Zycia pobii rakami i bambusowa iaska i miotkiem oraz kopaé po giowie i caiym ciele oraz "koIank0wai“ Andrzeja 8., w wyniku czego doznai on obrazer‘: wielonarzadowych, ktore spowodowaiyjego zgon  i za to skazany na podstawie art. 148 § 1 kk (2 1969 r.) na 15 lat pozbawienia wolnoéci oraz na karma dodatkowa pozbawienia praw pubiicznych na 10 lat. Wyrok ten zaskariyt apelacja obrofica oskarzonego, zarzucajac obraza przepisbw postapowania, biad w ustaieniach faktycznych oraz razacq niewspéimiernoéé kary wnoszac bqdi 0 uniewinnienie oskarzonego, bqdi 0 uchylenie zaskarzonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postapowaniu pierwszoinstancyjnym. Sad Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 listopacla 1998 r. sygn. I1 AKaf98 zmier|i% wyrok Sadu Wojewédzkiego w ten tylko sposéb, 2e przy orzekaniu dotyczacym pozbawienia praw publicznych wyeliminowai siowa "Kare; dodatkowa", zaé za podstawe zaiiczenia okresu tymczasowego aresztowania na poczet kary przyjai przepis art. 63 § 1 kk, w pozostaiej zaé istotnej czaéci zaskariony wyrok utrzyma? w mocy. u II. Obrorfica skazanego wniési kasacja, w ktérej sformuiowaizarzuty w sposéb nastepujacy, mianowicie zarzucii. 1. razace naruszenie przepiséw prawa procesowego  Ustawy z dnia 6 czenmca 1997 r. Kodeks postqpowania karnego (Dz. U. z dnia 4 sierpnia 1997 r. Nr 89, poz. 555), majace istotny wpiyw na treéé orzeczenia poprzez: a) razace naruszenie normy art. 171 § 6 kpk  tj. uznanie winy oskarzonego za zarzucany mu aktem oskarzenia czyn jedynie na podstawie dowodu z jego wyjaéniefi ztozonych w charakterze podejrzanego w chwili przedstawienia rnu zarzutu w dniu 14 sierpnia 1996 r., skutecznie przez oskarzonego odwoianym  a ktére to wyjaériienia odebrane zostaiy wbrew zakazom okreslonym w art. 1?1 § 3 i § 4 kpk, co uprawdopodobnione zostaio przeprowadzonym dowodem z przesiuchania éw. Stanisiawa K. oraz wyjaénieniami oskarzonego, ktérym to z koiei Sady obydwu instancji odmbwity mocy clowodowej bez nalezytego uzasadnienia swego stanowiska; b) razace naruszenie art. 4 kpk na skutek nieuwzgiegdnienia przez Sady obu instancji wystapujacych w sprawie okoiicznoéci przemawiajacych na korzyéé oskarz. K.W., a takze naruszenie art. 5 kpk oraz art. 410 i 424 kpk  poprzez rozstrzygniecie niedajacych sie usunaé wystapujacych w sprawie wqtpiiwoéci na niekorzyéé tego oskarzonego; c) obrazeg przepiséw postegpowania przez pominiacie przeprowacizenia opinii kryminaiistycznych zgodnie z poleceniem zawartym w uzasadnieniu wyroku Sqdu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 11 wlzeénia 1997 r. do sygn. akt: Ii AKa  97, a takze wizji’ lokalnej z udziaiem oskarzonego, ktéra w doniosiy sposéb umozliwiiaby weryfikacja materiaiu dowoclowego; 2. razace naruszenie przepisu prawa rnaterialnego  Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z dnia 2 sierpnia 1997 r. Nr 88, poz. 553), a to przepisu art. 148 § 1 kk, polegajace, na przyjaciu, 2e oskariony Kazimierz W. dopuécii sie zabéjstwa Andrzeja S. _ a takze niewiaéciwa subsumcja zarzucanego oskarzonemu aktem oskarienia czynu jako wyczerpujacego znamiona art. 148 § 1 kk, podczas gdy ustalony przez Sad I instancji stan faktyczny jednoznacznie kwaiifikuje ten czyn, gdyby miat go, popeinié oskariony, jako wypeiniajacy znamiona art. 156 § 2 kk, ewentuainie po dokonaniu pewnych dodatkowych ustaieri, ktbre nie zostaiy przeprowadzone przez Sady obu instancji w dotychczasowym postapowaniu  jako wyczerpujacy znamiona art. 156 § 3 kk. _ W oparciu 0 takie zarzuty skarzacy domagai sie uniewinnienia Kazimierza W., bad: uchylenia obu wyrokéw i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sad Wojewédzki w Krakowie. Uczestniczqcy w rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury Krajowej wniési 0 oddalenie kasacji jako oczywiécie bezzasadnej. Sjtétem fnformacji Prawnej Lax (Lax Omega) 2612013 Staynjfirjawny pfigiému; 2013or15 0 z ” 5 ________ __ __ _____ _ _ __ ____ IVKKNGBIQQ-tekst Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2000 r. IV KKN 68199 nietezowane LEX nr 51101 51101 Skład orzekający Przewodniczący: SSN Andrzej Deptuła (sprz). Sędziowie SN: Bogdan Rychlickš, Józef Szewczyk. Protokoiant: Teresa Jarosławska. Uzasadnienie faktyczne ' __ l. Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 9 czerwca 1998 r. sygn. Ill K197 - Kazimierz W. uznany został za winnego tego, że' w nocy z dnia 11I12 sierpnia 1996 r. w Krakowie, działając w zamiarze pozbawienia życia pobił rękami i bambusową łaską i młotkiem oraz kopał po głowie i całym ciele oraz "ko|ankował" Andrzeja S., w wyniku czego doznał on obrażeń wielonarządowych, które spowodowały jego zgon - i za to skazany na podstawie art. 148 § 1 kk (z 1969 r.) na 15 lat pozbawienia wolności oraz na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych na 10 lat. Wyrok ten zaskarzył apelacją obrońca oskarżonego, zarzucając obrazę przepisów postępowania, błąd w ustaleniach faktycznych oraz rażącą niewspółmiernosć kary wnosząc bądź o uniewinnienie oskarżonego, bądź o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy' do ponownego rozpoznania w postępowaniu pienrrfszoinstancyjnym. Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 listopada 1998 r. sygn. li AKai98 zmienił wyrok Sądu Wojewódzkiego w ten tylko sposób, że przy orzekaniu dotyczącym pozbawienia praw publicznych wyeliminował słowa "karę dodatkową", zas za podstawę zaliczenia okresu tymczasowego aresztowania na poczet kary przyjął przepis art. 63 § 1 kk, w pozostałej zaś istotnej części zaskarzony wyrok utrzymał w mocy. I ll. Obrońca skazanego wniósł kasację, w której sformułował zarzuty w sposób następujący, mianowicie zarzucił. 1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego - Ustawy z dnia 6 czenrvca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z dnia 4 sierpnia 1997 r. Nr 89, poz. 555), mające istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez: a) rażące naruszenie normy art. 171 § 6 kpk - tj. uznanie winy oskarżonego za zarzucany mu aktem oskarżenia czyn jedynie na podstawie dowodu z jego wyjaśnień złożonych w charakterze podejrzanego w chwili przedstawienia mu zarzutu w dniu 14 sierpnia 1996 r., skutecznie przez oskarżonego odwołanym - a które to wyjaśnienia odebrane zostały wbrew zakazom okreslonym w art. 171 § 3 i § 4 kpk, co uprawdopodobnione zostało przeprowadzonym dowodem z przesłuchania św. Stanisława K. oraz wyjaśnieniami oskarżonego, którym to z koiei Sądy obydwu instancji odmówiły mocy dowodowej bez należytego uzasadnienia swego stanowiska; b) rażące naruszenie art. 4 kpk na skutek nieuwzględnienia przez Sądy obu instancji występujących w sprawie okoliczności przemawiających na korzyść oskarż. K.W., a także naruszenie art. 5 kpk oraz art. 410 i 424 kpk - poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć występujących w sprawie wątpliwości na niekorzyść tego oskarżonego; c) obrazę przepisów postępowania przez pominięcie przeprowadzenia opinii kryminaiistycznych zgodnie z poleceniem zawartym w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 11 września 1997 r. do sygn. akt: li AKa - 97, a także wizji' lokalnej z udziałem oskarżonego, która W doniosły sposób umożliwiłaby weryfikację materiału dowodowego; 2. rażące naruszenie przepisu prawa materialnego - Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z dnia 2 sierpnia 1997 r. Nr 88, poz. 553), a to przepisu art. 148 § 1 kk, polegające, na przyjęciu, że oskarżony Kazimierz W. dopuścił się zabójstwa Andrzeja S. _ a także niewłaściwą subsumcję zarzucanego oskarżonemu aktem oskarżenia czynu jako wyczerpującego znamiona art. 148 § 1 kk, podczas gdy ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny jednoznacznie kwalifikuje ten czyn, gdyby miał go, popełnić oskarżony, jako wypełniający znamiona art. 156 § 2 kk, ewentualnie po dokonaniu pewnych dodatkowych ustaleń, które nie zostały przeprowadzone przez Sądy obu instancji w dotychczasowym postępowaniu -jako wyczerpujący znamiona art. 156 § 3 kk. _ W oparciu o takie zarzuty skarżący domagał się uniewinnienia Kazimierza W., bądż uchylenia obu wyroków i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Wojewódzki w Krakowie. Uczestniczący w rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury Krajowej wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiscie bezzasadnej. system rnrermeerr Prawnej Lex (Lex omega) zsrzoi 3 sienšíewny pñgremu; 2013-07-rs 0 " ' 5 --- STRONA 2 --- _ IV KKN 68199  tekst Uzasadnienie prawne ll. Sad Najwyzszy zwazyi, co nastepuje: Kasacja obrofioy skazanego w najmniejszym stopniu nie kwalifikowaia sie do uwzglednienia. Wywody zawarte w skardze w swej istocie niczym nie roinia sie od tego, co autor kasacji zawari wczeéniej w skardze apelaoyjnej. W obu wystapieniach skarzacy porusza te same kwestie, do ktorych wnikiiwie ustosunkowai sie i ktore prawidiowo ocenii Sad Apeiacyjny w Krakowie w obszernym, wielostronicowyrn pisemnym uzasadnieniu swego wyroku. Z tego tez powodu istnfaiyby wszelkie podstawy prawne do uznania skargi kasaoyjnej jako bezzasadnej w stopniu oczywistym (art. 535 § 2 kpk). Ze wzgledu jednak na charakter niniejszej sprawy, ktory wyznacza jej przedmiot (zbrodnia zabojstwa) Sad Najwyzszy zrezygnowai z takiej mozliwoéci procesowej 1 nie postuzyt sie tak siina formuta wyrazajaca krytyke wystapienia obroficy skazanego. Pewien wptyw na taka wiaénie deoyzje miata tez przyjeta przez autora kasacji metodoiogia wywodow i argumentacji, ktora  w ooenie Sadu Na}wyzszego  nie moze pozostaé bez odpowiedzi wyrazonej na piémie. V Przechodzac do konkretow naiezy stwierdzié, co nastepuje: 1. Punktem centralnym skargi kasacyjnej skariqcy uczynit zarzut naruszenia przez sady normy art. 171 § 6 kpk. Obrolfica skazanego wywodzi, 2e "uznanie winy oskarzonego nastapiio jedynie .na podstawie dowodow z jego wyjaénieh ziozonych w charakterze podejrzanego w chwili przedstawienia mu zarzutu w dniu 14 sierpnia 1996 r. skutecznie przez oskanzonego odwotanym...". ,1 ' Skuteoznoéé owego odwoiania ma wynikao z faktu, Ze wyjaénienia te oskar2ony zéozyi wbrew zakazom okreélonym w § 3 i 4 art. 171 kpk. Wystapienie takiej sytuacji ma z kolei wynikaé z zeznafi ztozonych przez pizesiuohanego w charakterze éwiadka funkcjonariusza policji przesiuchujacego oskarzonego. Obrofica pisze dosiownie  "zarzut ten w caioéci potwierdzii éw. St.K.", przy ozym potwierdzenie to uwidacznia sie w nastepujacej wypowiedzi tego éwiadka  "zawsze przesiuchuja samodzieinie, ohyba, ze pr2e1o2ony otrzymuje w rniedzyczasie jakieé informacje, ktore wymagaja wypytania podejrzanego, wtedy wywoiuje mnie i sugeruje, abym zapytat o jakieé kwestie ..." (wszystko cytaty z kasacji). Trudno doprawdy zrozumieé, jak w oparciu o tej treéci zeznania mozna sensownie stawiaé teze, 2e oskarzonemu osoba go przesiuchujaca cokoiwiek sugerowata, naruszajac tym zakaz objety § 3 art. 1Y1 kpk. Z zeznart tych jasno przeciei wynika, Ze nie oskarzony by} “adresatem" jakichkolwiek sugestii, iecz jedynie to Ze osoba go przesiuchujaca odbieraia od swojego przeiozonego zalecenia wyjaénienia wytaniajacych sie, a istotnyoh dla potrzeb wszczetego éledztwa, kwestii faktyoznych. Taka praktyka, nie narusza, co zupeinie oczywiste, Zadnych regui procesowych i niepodobna dociec dlaozego wzbudza, delikatnie mowiac, nieufnoeci obroficy oskarionego. " ""2." Raoje"'rn'ajace '|§'rzemawia6"'za" konieE:2n'oéoia odrzuoenia Wyja§nier%'ziozonych' przez os|<'arzcsne'go w"dni'u' 14 sierpnia 1996 r., maja takze wynikaé  zdaniem autora kasacji  z faktu. ii do osoby przesiuchujacej wowczas oskarzonego napiywaty (w trakcie przesiuchiwania K.W.) informacje o wynikach ogiedzin miejsca przestepstwa, i to w takim stopniu, ze ww. ew. St.K. zeznai "znaiem wyniki ogledzin miejsca zdalzenia". Skarzacego zadziwia  jak pisze w kasaoji  zbieznoéé wyjaénierfi oskarzonego z "etapami ustalefl ekipy clochodzeniowoéledozej", w zwiazku z czym "meohanizm formuiowania protokoiu mogiby byo odtworzony dowodem z opinii biegiych" (oytatz kasaoji), a takiego dowodu sady nie przeprowadzity. Zaiste dziwna jest tu metodoiogia argurnentacji obroricy, bo oto zbiezny walor dowodowy dwoch irodei dowodowyoh ma przemawiaé za niewiarygodn0$cia1 owych Zrodei. I jeéli obrorfica sugeruje, a czyni to wyrainie w kasacji, 2e przyznanie sie oskarionego w éledztwie do zbrodni zabojstwa Andrzeja S. byio manipulacjq ze etrony osoby go przesiuchujacej w dniu 14 sierpnia 1966 r. to ozy manipulacja bytoby takze péiniejsze protokoiy rejestrujace wypowiedzi oskarzonego, w tym protokoi przesluchania oskarzonego przez Sad Rejonowy dla Krakowa  Krowodrzy w czasie posiedzenia tegoz Sada, poprzedzajacego decyzje 0 zastosowaniu tymczasowego aresztowania (K. 46). 3. Kreowaniu faktéw juz nie tyiko wbrew zasadom iogicznego rozumowania ale w jaskrawej sprzeoznoéci z dowodami wiarygodnoéci ktorych obrofica oskarzonego nie kwestionuje, uwidacznia sie rowniez w tej ozeéci kasacji, w ktorej autor podejmuje kwestie czasu smierci Andrzeja S. (str. 5 i 6 kasacji). Wedtug ustalefi poczynionych przez Sad Wojewodzki i akceptowanych w peini w postepowaniu odwoiawczym émiero Andrzeja S. nastapiia w godzinach nocnych z 11 na 12 sierpnia 1996 r. Skarzacy wywodzi jednak, ze ustalenie to jest w1ecej niz watpliwe, bowiem réwnie dobrze da sie przyjaé poiniejsza date, za czym przemawiaé ma fakt, iz nikt 2 sasiadow denata nie styszai w nocy z 11 na 12 sierpnia 1996 r. "zadnych niepokojacych odgiosow, ktore musiaiyby towarzyszyo bojce w czasie ciszy nocnej“ (cytat 2 kasacji). Dodatkowym wsparciem ma tu byé opinia biegiyoh z Katedry Medycyny Sadowej AM w Krakowie. Biegli jak pisze autor kasacji  okreélaja. i2 "zgon nastapii nie poiniej niz z nastaniem 13 sierpnia 1996 r." (koiejny oytat z kasacji). A Jasny jest cei jakiemu towarzyszy proba zakwestionowania stanowiska sqdow orzekajacych co do daty zgonu ofiary zbrodni. Skoro bowiem oskarzony twierdzit na rozprawie, ze caiy dziefi 12 i 13 sierpnia 1996 r. spedzii poza mieszkaniem ofiary zbrodni, to tym samym nie jest sprawoa zbrodni. Rzeczjednak w tym, i2 autor kasacji przywoiujao opinie biegiych jako dowod majacy wspieraé jego stanowisko, dokonuje niedopuszczalnej, a przy tym jaskrawej, deformacji tejze opinii. Oto bowiem juz we wstepnej opinii biegli oi wyrainie stwierdzili, ze "na podstawie stanu znamion émierci nalezy przyjaé, 2e Andrzej S. zmari w czasiemierzonym w dniach przed ujawnieniem jego zwiok okoio 2 dni (podkreelenie SN), a_ mogio to System lnformacji Prawnej Lex (Lex Omega) 2612013 Stan prawny programu: 20130715 _ IV KKN 68r'99 - tekst Uzasadnienie prawne ll. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja obrońcy skazanego w najmniejszym stopniu nie kwalifikowała się do uwzględnienia. Wywody zawarte w skardze w swej istocie niczym nie różnią się od tego, co autor kasacji zawarł wcześniej w skardze apelacyjnej. W obu wystąpieniach skarżący porusza te same kwestie, do których wnikliwie ustosunkował się i które prawidłowo ocenił Sąd Apeiacyjny w Krakowie w obszernym, wielostronicowym pisemnym uzasadnieniu swego wyroku. Z tego też powodu istniałyby wszelkie podstawy prawne do uznania skargi kasacyjnej jako bezzasadnej w stopniu oczywistym (art. 535 § 2 kpk). Ze względu jednak na charakter niniejszej sprawy, który wyznacza jej przedmiot (zbrodnia zabójstwa) Sąd Najwyższy zrezygnował z takiej możliwości procesowej i nie posłużył się tak silną formułą wyrażającą krytykę wystąpienia obrońcy skazanego. Pewien wpływ na taką właśnie decyzję miała też przyjęta przez autora kasacji metodologia wywodów i argumentacji, która - w ocenie Sądu Najwyższego - nie może pozostać bez odpowiedzi wyrażonej na piśmie. _ Przechodząc do konkretow należy stwierdzic, co następuje: 1. Punktem centralnym skargi kasacyjnej skarżący uczynił zarzut naruszenia przez sądy normy art. 171 § 6 kpk. Obrońca skazanego wywodzi, że "uznanie winy oskarżonego nastąpiło jedynie .na podstawie dowodów z jego wyjaśnień złożonych w charakterze podejrzanego w chwili przedstawienia mu zarzutu w dniu 14 sierpnia 1996 r. skutecznie przez oskarżonego odwołanym...". ,. ' Skuteczność owego odwołania ma wynikać z faktu, że wyjaśnienia te oskarżony złożył wbrew zakazom określonym w § 3 i 4 art. 171 kpk. Wystąpienie takiej sytuacji ma z kolei wynikać z zeznań złożonych przez przesłuchanego w charakterze świadka funkcjonariusza policji przesłuchującego oskarżonego. Obrońca pisze dosłownie - "zarzut ten w całości potwierdził św. St.K.", przy czym potwierdzenie to uwidacznia się w następującej wypowiedzi tego świadka - "zawsze przesłuchują samodzielnie, chyba, że przełożony otrzymuje w międzyczasie jakieś informacje, które wymagają wypytania podejrzanego, wtedy wywołuje mnie i sugeruje, abym zapytał o jakieś kwestie ..." (wszystko cytaty z kasacji). Trudno doprawdy zrozumieć, jak w oparciu o tej treści zeznania można sensownie stawiać tezę, że oskarżonemu osoba go przesłuchująca cokolwiek sugerowała, naruszając tym zakaz objęty § 3 art. 171 kpk. Z zeznań tych jasno przecież wynika, że nie oskarżony był "adresatem" jakichkolwiek sugestii, lecz jedynie to że osoba go przesłuchująca odbierała od swojego przełożonego zalecenia wyjaśnienia wyłaniających się, a istotnych dla potrzeb wszczętego śledztwa, kwestii faktycznych. Taka praktyka, nie narusza, co zupełnie oczywiste, żadnych reguł procesowych i niepodobna dociec dlaczego wzbudza, delikatnie mówiąc, nieufności obrońcy oskarżonego. " ""2Ę' Racje"`m`ające `p`rzemawiač”`za" koniećżn'ością odrzucenia wyjaśnień`zło`żonyc|'l` przez osk`arżöne`go w"dni`u 14 sierpnia 1996 r., mają także wynikać - zdaniem autora kasacji - z faktu, iż do osoby przesłuchującej wówczas oskarżonego napływały (w trakcie przesłuchiwania K.W.) informacje o wynikach oględzin miejsca przestępstwa, i to w takim stopniu, że ww. św. St.K. zeznał "znałem wyniki oględzin miejsca zdarzenia". Skarżącego zadziwia -jak pisze w kasacji - zbieżność wyjaśnień oskarżonego z "etapami ustaleń ekipy dochodzeniowo-śledczej", w związku z czym "mechanizm formułowania protokołu mógłby być odtworzony dowodem z opinii" biegłych" (cytat_z kasacji), a takiego dowodu sądy nie przeprowadziły. Zaiste dziwna jest tu metodologia argumentacji obrońcy, bo oto zbieżny walor dowodowy dwóch źródeł clowodowych ma przemawiać za niewiarygodnością owych źródeł. I jeśli obrońca sugeruje, a czyni to wyraźnie w kasacji, że przyznanie się oskarżonego w śledztwie do zbrodni zabójstwa Andrzeja S. było manipulacją ze strony osoby go przesłuchującej w dniu 14 sierpnia 1966 r. to czy manipulacja byłoby także późniejsze protokoły rejestrujące wypowiedzi oskarżonego, w tym protokół przesłuchania oskarżonego przez Sąd Rejonowy dla Krakowa - Krowodrzy w czasie posiedzenia tegoż Sądu, poprzedzającego decyzję o zastosowaniu tymczasowego aresztowania (k. 46). 3. Kreowaniu faktów już nie tylko wbrew zasadom łogicznego rozumowania ale w jaskrawej sprzeczności 2 dowodami wiarygodności których obrońca oskarżonego nie kwestionuje, uwidacznia się również w tej części kasacji, w której autor podejmuje kwestię czasu śmierci Andrzeja S. (str. 5 i 6 kasacji). Według ustaleń poczynionych przez Sąd Wojewódzki i akceptowanych w pełni w postępowaniu odwoławczym śmierć Andrzeja S. nastąpiła w godzinach 'nocnych z 11 na 12 sierpnia 1996 r. Skarżący wywodzi jednak, że ustalenie to jest więcej niż wątpliwe, bowiem równie dobrze da się przyjąć późniejszą datę, za czym przemawiać' ma fakt, iż nikt z sąsiadów denata nie słyszał w nocy z 11 na 12 sierpnia 1996 r. "żadnych niepokojących odgłosów, które musiałyby towarzyszyć bójce w czasie ciszy nocnej" (cytat z kasacji). Dodatkowym wsparciem ma tu być opinia biegłych z Katedry Medycyny Sądowej AM w Krakowie. Biegli -jak pisze autor kasacji - określają, iż "zgon nastąpił nie później niż z nastaniem 13 sierpnia 1996 r." (koiejny cytat z kasacji). _ Jasny jest ceł jakiemu towarzyszy proba zakwestionowania stanowiska sądów orzekających co do daty zgonu ofiary zbrodni. Skoro bowiem oskarżony twierdził na rozprawie, że cały dzień 12 i 13 sierpnia 1996 r. spędził poza mieszkaniem ofiary zbrodni, to tym samym nie jest sprawcą zbrodni. Rzecz jednak w tym, iż autor kasacji przywołując opinię biegłych jako dowód mający wspierać jego stanowisko, dokonuje niedopuszczalnej, a przy tym jaskrawej, deformacji tejże opinii. Oto bowiem już we wstępnej opinii biegli ci wyraźnie stwierdzili, że "na podstawie stanu znamion śmierci należy przyjąć, źe Andrzej S. zmarł w czasiemierzonym w dniach przed ujawnieniem jego zwłok około 2 dni (podkreślenie SN), a_ mogło to System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 2612013 Stan prawny programu: 2013-07-15 --- STRONA 3 --- ____ _____ __ __ __ _ _ H ___ _ _ _ IV KKN 68199  tekst byo w nocy z 11112 sierpnia 1996 r." (k. 379) zaé nastepne wypowiedzi czionka zespoiu opiniujacego dr. KW. (nawiasem mowiac udzielone nawyraine pytanie obroflcy oskarzonego) nie pozostawia cienia watpliwoéoi w omawianej tu kwestii  "u}awnione okolicznoéci wykluczaja czas zgonu na noc z 12113 sierpnia ...przeciw ustaleniom czasu émierci na noc z 12113 sierpnia przemawiaja znamiona émierci, a przede wszystkim rozpoczety prooes gnilny..." (K. 391  prot. rozprawy z 13 maja 1998 r.). 4. Dalsze wywody zamieszczone w skardze kasaoyjnej, w szczegolnoéci odnoszace sie do iloéci kluczy do mieszkania Andrzeja S., znaozehia jakie dla ustalefi dowodowych maja zeznania éwiadka B.K., wzajemnyoh stosunkow miedzy oskarzonym a ofiara zbrodni, maja ba1d2 peryferyjne zgo1a znaczenie, bad: zostaty prawid1owo rozstrzygniete przez orzekajace sady. Stad tez Sad Najwyzszy nie widzi najmniejszej potrzeby kwestii tych omawiaé. Konkluzja rysuje sie zatem jasno. Kasacja bedac catkowicie bezzasadna podtegaé musiata oddaieniu. System lnforrrnaoji Prawne] lIeT([ex Omega) 2612013 Stan prawny progrérhu: 20130715 77 ___ _____ __ __ __ _ _ _ __ _ _ _ IV KKN 68199 - tekst być w nocy z 11112 sierpnia 1996 r." (k. 379) zas następne wypowiedzi członka zespołu opiniującego dr. K.W. (nawiasem mówiąc udzielone nawyraźne pytanie obrońcy oskarżonego) nie pozostawia cienia wątpliwości w omawianej tu kwestii - "ujawnione okoliczności wykluczają czas zgonu na noc z 12113 sierpnia ...przeciw ustaleniom czasu śmierci na noc z 12113 sierpnia przemawiają znamiona śmierci, a przede wszystkim rozpoczęty proces gnilny..." (k. 391 - prot. rozprawy z 13 maja 1998 r.). 4. Dalsze wywody zamieszczone w skardze kasacyjnej, w szczególności odnoszące się do ilosci kluczy do mieszkania Andrzeja S-., znaczenia jakie dla ustaleń dowodowych mają zeznania świadka B.K., wzajemnych stosunków między oskarzonym a ofiarą zbrodni, mają bądź peryferyjne zgoła znaczenie, bądż zostały prawidłowo rozstrzygnięte przez orzekająoe sądy. Stąd też Sąd Najwyższy nie widzi najmniejszej potrzeby kwestii tych omawiać. Konkluzja rysuje się zatem jasno. Kasacja będąc całkowicie bezzasadną podiegać musiała oddaleniu. System Informacji Prawnej lĹeŜÍ(Ĺex Omega) 2612013 Stan prawny programu: 2013-07-15 Ń