Wyrok Ill K 97

--- STRONA 1 --- do 0 W__ f v KKN 41100 1; tekst Wyrok Sqdu Najwyzszego z dnia 5 kwietnia 2000 r. V KKN 41100 Wystopujqoa na wstopie dzialainoéci przestopczej, miesieczna rozpietoéé czasu pomiodzy pierwszym i nastqpnym (drugim) czynem, w sytuacji gdy kolejnych ozynow sprawca dopuszczai sio co kilka (niekiedy co drugi dzieh) lub kilkanaécie dni, nie dyskwalifikuje ustalefi o dziaianiu przez niego wiaénie "w krotkich odstopach czasu“. Przeciwnie, "oderwanie" tego jednego czynu od wszystkich pozostaiych, popeinionych w podobny sposob i bez wqtpienia w krotkich odstopach czasu, byioby zabiegiem sztucznym i nieracjonainyrn z punktu widzenia funkcji prawa karnego. LEX nr 50957, Prokj Pr.wki 2001/2/3, Prokf Pr.wk}. 2001/2/18 4 _ 50957 : anijl Skiad orzekajqcy Przewodniczqcy: SSN Andrzei Siuchninski. Sodziowiet SSA del. do SN Andrzej Wqsek, SSN Ewa Struzyna (spr.). Protokolant: Joanna Saiachewicz. Uzasadnienie faktyczne Wyrokiem Sqdu Okrogowego w Szozecinie 2 dnia 30 marca 1999 r. (sygn. akt Ill K 97) Bogusiaw Witold l. skazany zostalr na karo 4 iat pozbawienia wolnoéci i grzywne w wymiarze 200 stawek dziennych za przestopstwo okreélone w art. 291 §1wzw.zart.294§1wzb.zart. 18§3wzw.zart.298§1wzb.zart.270§1wzw.zart. 11 §2wzw.zart.12 k.k., polegajqce na pomocy w ukryoiu a nastopnie w zbyciu  w dniu 17 kwietnia 1994 r. i w okresie od 17 maja do 20 listopada 1994 r., w porozumieniu z innymi osobami  33 wysokiej klasy samochodow osobowych, o wielkiej wartoéci, poohodzqcych z wyiudzefi, przywiaszczefi izaborow dokonywanych na szkode obywateli Niemiec, niemieckich towarzystw ubezpieczeniowych i firm wypozyczajqcych samochody, poprzez podrabianie roznych niezbegdnych dokumentéw (niemieokich dowodow w1asnoéci, dowodow rejestracyjnych I dowodow tzw. wyrejestrowania), ktorymi poswgiwaiy sio inne osoby podczas wywozu pojazdu za granice lub podczas sprzedazy samochodu na terenie kraju, legalizujqc w ten sposob fakt jego posiadania, przy czym uczynii sobie z tej dziaialnoéoi staie Zrodlo doohodu. Said Apelacyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprawy z powoclu apelacji wniesionej przez obrofico oskarzonego, w ktorej podniesiony zostai zarzut obrazy art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. “z powodu ofzekania w stosunku do oskarzonego Bogus1awa L. w sprawie, ktora wczeéniej zostaia osqdzona wyrokiem Sqdu Wojewodzkiego w Szczecinie (III K 95) z dnia 19.06.1996 r.  wyrokiem z dnia 28 paidziernika 1999 r. (sygn. akt ll AKa 99) uchylii zaskarzony wyrok Sa1du.Okrogowego w Szczecinie i postopowanie karne wobec Bogusiawa Witolda L. umolzyi na podstawie art. 17§ 1 pkt 7 k.p.k. Kasacjo od wyroku Sqdu Apeiacyjnego w Poznaniu zloiyi na niekorzyéé oskarzonego, Prokurator Apelacyjny w Poznaniu. Zarzucajqc: "razqce naruszenie prawa materialnego  art. 12 k.k., poiegajaice na niezasadnym przyjociu przez Sad Apelacyjny w Poznaniu, ze ozyn oskarzonego Bogusiawa L. popelniony w dniaoh 17 kwietnia 1994 r. i nastopnie od 17 maja 1994 r. do 29 maja 1994 r. polegajqcy na sfa%szowaniu dokumentow dotyczqcyoh pieciu samoohodéw jest tozsamy z czynern popeinionym pl'Z6Z oskarzonego w okresie od 30 maja do 22 listopada 1994 r., za ktory zostai prawomocnie skazany wyrokiem Sqdu Wojewodzkiego w Szczecinie z dnia 19 ozerwca 1996 r. (sygn. akt HI K 95), co w konsekwencji doprowadzfio do niezasadnego umorzenia postopowania wobec oskarzonego za przestepstwo popeinione w okresie od 17 kwietnia 1994 r. do 30 maja 1994 r., na zasadzie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.", ‘ Prokurator Apelacyjny wniosi: 0 uchylenie zaskarzonego wyroku i przekazanie sprawy Sqdowi Apelacyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.  Uzasadniajqc powyzszy zarzut Prokurator Okregowy stwierdzil, ze  po pierwsze "nie sposob uznaé, Zeoskarzony dziaiai w krotkich odstopach czasu dokonujqc podrobienia dokumentow samochodu marki BMW w dniu 17 kwietnia 1994 r., a nastopnie samochodu marki \/W Golfw dniu 17 maja 1994 r., czyli po upiywie miesia1ca". Po drugie  "okres przestopczej dzialalnoéci B.L. za ktory zostai juz prawornocnie skazany wyrokiem Sa_du Wojewodzkiego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 1996 r. (od 30 maja do 22 iistopada 1994 r.) istotnie rozni sio od okresu dziaiania oskarzonego, stanowiqcego przestepstwo, za ktore zostai skazany wyrokiem Sqdu Okrogowego w Szczecinie z dnia 30 marca 1999 r." ' " Zdaniem Prokuratora Okrogowego wprawdzie mozna "ewentualnie" uznaé, ii podrabiajqc dokumenty 12 samochodow w okresie od 30 maja do 22 listopada 1994 r., a nastegpriie dalszych 28 samoohodow w okresie od 31 maja §g=stem lnformacji Prawnej Lex (Lex Omega) 2412013 sfiri jfiréwny programu: 201:1oi?as " 7 Z 7 yy y „__ g v kkn 41100; tekst Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2000 r. V KKN 41100 Występująca na wstępie działalności przestępczej, miesięczna rozpiętość czasu pomiędzy pierwszym i następnym (drugim) czynem, w sytuacji gdy kolejnych czynów sprawca dopuszczał się co kilka (niekiedy co drugi dzień) lub kilkanaście dni, nie dyskwalifíkuje ustaleń o działaniu przez niego właśnie "w krótkich odstępach czasu". Przeciwnie, "oderwanie" tego jednego czynu od wszystkich pozostalych, popełnionych w podobny sposób i bez wątpienia w krótkich odstępach czasu, byłoby zabiegiem sztucznym i nieracjonainyrn z punktu widzenia funkcji prawa karnego. LEX nr 50957, Prokj Pr.-wkł. 2001/2/3, Proki Pr.-wkł. 2001/2/18 « _ 50957 : aníJ2 Skład orzekający Przewodniczący: SSN Andrzej Siuchninski. Sędziowie: SSA del. do SN Andrzej Wąsek, SSN Ewa Strużyna (spr.). Protokolant: Joanna Sałachewicz. Uzasadnienie faktyczne Wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 30 marca 1999 r. (sygn. akt Ill K 97) Bogusław Witold l. skazany został na karę 4 lat pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 200 stawek dziennych za przestępstwo określone w art. 291 § 1 wzw. zart. 294§ 1 wzb. zart. 18§3wzw. zart.298§ 1 wzb.zart. 270§ 1 wzw.zart. 11 §2wzw.zart. 12 k.k., polegające na pomocy w ukryciu a następnie w zbyciu - w dniu 17 kwietnia 1994 r. i w okresie od 17 maja do 20 listopada 1994 r., w porozumieniu z innymi osobami - 33 wysokiej klasy samochodów osobowych, o wielkiej wartości, pochodzących z wyłudzeń, przywłaszczeń i-zaborów dokonywanych na szkodę obywateli Niemiec, niemieckich towarzystw ubezpieczeniowych i firm wypożyczających samochody, poprzez podrabianše różnych niezbędnych dokumentów (niemieckich dowodów własności, dowodów rejestracyjnych i dowodów tzw. wyrejestrowania), którymi posługiwały się inne osoby podczas wywozu pojazdu za granicę lub podczas sprzedaży samochodu na terenie kraju, legalizując w ten sposób fakt jego posiadania, przy czym uczynił sobie z tej działalności stałe źródło dochodu. Sąd Apelacyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprawy z powodu apelacji wniesione] przez obrońcę oskarżonego, w której podniesiony został zarzut obrazy art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. “z powodu orzekania w -stosunku do oskarżonego Bogusława L. w sprawie, która wcześniej została osądzona wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie (Ill K 95) z dnia 19.06.1996 r. - wyrokiem z dnia 28 pażdziernika 1999 r. (sygn. akt ll AKa 99) uchylił zaskarżony wyrok Sąduükręgowego w Szczecinie i postępowanie karne wobec Bogusława Witolda L. umolzył na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu złożył, na niekorzyść oskarżonego, Prokurator Apelacyjny w Poznaniu. Zarzucając: "rażące naruszenie prawa materialnego - art. 12 k.k., połegające na niezasadnym przyjęciu przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu, że czyn oskarżonego Bogusława L. popełniony w dniach 17 kwietnia 1994 r. i następnie od 17 maja 1994 r. do 29 maja 1994 r. polegający na sfałszowaniu dokumentów dotyczących pięciu samochodów jest tożsamy z czynem popełnionym przez oskarżonego w okresie od 30 maja do 22 listopada 1994 r., za który został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 1996 r. (sygn. akt lll K 95), co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego umorzenia postępowania wobec oskarżonego za przestępstwo popełnione w okresie od 17 kwietnia 1994 r. do 30 maja 1994 r., na zasadzie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.", 1 Prokurator Apelacyjny wniósł: o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. - Uzasadniając powyższy zarzut Prokurator Okręgowy stwierdził, że - po piemrsze "nie sposób uznać, żeoskarżony działał w krótkich odstępach czasu dokonując podrobienia dokumentów samochodu marki BMW w dniu 17 kwietnia 1994 r., a następnie samochodu marki VW Golfw dniu 17 maja 1994 r., czyli po upływie miesiąca". Po drugie - "okres przestępczej działalności B.L. za który został już prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 1996 r. (od 30 maja do 22 łistopada 1994 r.) istotnie różni się od okresu działania oskarżonego, stanowiącego przestępstwo, za które został skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 30 marca 1999 r." " ' Zdaniem Prokuratora Okręgowego wprawdzie można "ewentualnie" uznać, iż podrabiając dokumenty 12 samochodów w okresie od 30 maja do 22 listopada 1994 r., a następnie dalszych 28 samochodów w okresie od 31 maja system informacji Prawnej Lex (Lex omega) 24räo1s sāfi 'prawny programu: 2018”-m'-os " P" " " --- STRONA 2 --- 1 av _K}_§1\1 41160  tekst do 20 iistopada 1994 r., oskarzony pope1nit jedno przestepstwo stanowiace czyn ciagiy w rozumieniu art. 12 k.k., ale pozostaje poza tym czynem 5 samochodow, ktérych dokumenty zostaty podrobione przez oskarzonego wczesniej, a ponadto podrobienie dokumentow dotyczacych 2 pierwszych samochodow nastapito w znacznym odstepie czasu. Nie sposob wiec przyjqo, ze dokumenty podrobione przez oskarzonego w okresie od 17 kwietnia do 29 maja 1994 r., dotyczace 5 samoohodow "stanowia ten sam przedmiot czynu" (za ktéxy to czyn oskarzony zostat skazany wyrokiem Sqdu Wojewodzkiego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 1996 r., w sprawie 0 sygn. akt III K 95), ze wzgledu na rozne, w obu przypadkach, okresy przestepnego dziatania oskarzonego. Uzasadnienie prawne Sad Najwyzszy zwazyi, co nastepuje. Na wstepie konieczne jest podkreélenie, ze w mysl zasady wyrazonej w art. 536 k.p.k. Sad Najwyzszy rozpoznaje kasacje w granicach zaskarzenia i podniesionych zarzutow. Tresé przytoczonego przepisu upowaznia zatem Sad Najwyzszy do orzekania  jesli nie wystapia przyczyny wymienione w art. 435, 439 lub 455 k.p.k.  wyiqcznie w odniesieniu do tej czesci orzeczenia, ktorazostaia zaskarzona kasacjq, i rozwazania zasadnosci jedynie tych zarzutow, ktore sformuiowane zostaiy w pisemnej skardze kasacyjnej. Zwrocenie uwagi na powyzszy, wysoce sformalizowany oharakter postepowania kasaoyjnego jest w niniejszej sprawie istotne ze wzglegdu na decydujacy wplyw wymienionego uregulowania na wynik postepowania kasacyjnego. Zarzut razqcej obrazy prawa materialnego, a mianowicie art. 12 k.k. w formie podniesionej w skardze kasaoyjnej, nie jest zasadny. Nie mozna w szczegolnoéci podzielié przekonania Autora kasacji, ze oskarzony w okresie objetym skarga kasacyjna, tzn. od 17 kwietnia do 29 maja 1994 r. "nie dziaiat w krotkich odstepach czasu". Nie uzasadnia bowiem powyzszego stwierdzenia fakt, ze czyn oskarzonego poiegajacy na podrobieniu dokumentow samochodu marki BMW w dniu 17 kwietnia 1994 r. od ozynu polegajacego na podrobieniu dokumentow samochodu marki \/W Golf (co nastqpilo w dniu 17 maja 1994 r.) oddziela okres jednegomiesiaca. Przepisy kodeksu karnego nie zawieraja Zadnych kryteriow jednoznacznie wskazujacych na sposob interpretacji znamienia "w krotkich odstepach czasu" uzytego w tresci art. 12 k.k. Takze uzasadnienie rzadowego projektu kodeksu kamego nie zawiera w tym wzgledzie Zadnych wskazowek interpretacyjnyoh. Nie sposob wiec scisle okreslié rozpietosci czasu miedzy czynami, odpowiadajacej pojeciu "krotkich odstepow", a zwtaszcza uznaé, Ze moze to byo np. tylko kilka lub najwyzej kilkanascie dni.'Nie ulega jedyniewatpliwosci, Ze rozpietosé ta nie powinna byé zbyt duza. Y Mozna przypomnieé, Ze w oizeczeniach Sadu Najwyzszego dotyczacych wykiadni znamion przestepstwa ciagiego (art. 58 }<.k. z 1969 r.) uznawano, co zresztq siusznie poddawane byio krytyce, Ze kilkumiesieczna przerwa w systematyoznych wtamaniach, a nawet poiroczne przerwy pomit;dzy fazami dzialalnosci przestepczej nie "rozrywaja wiezi czasowej przestspstwa ciqgiego" (por. OSNPG 1979, poz. 58; 1975, poz. 96).  W literaturze proponuje sie uznanie za "krotkie odstepy czasu" przedziai obejmujacy najwyzej kilka lub kilkanascie dni (K. Buchata, A. Zoil, Kodeks karny, czesc ogolna, 1998, s. 139; M. Dqbrowska~Kardas, P. Kardas, Czyn ciagty i ciag przestepstw w kodeksie karnym z 1997 r., w: Nowa kodyfikacja karna. Kodeks karny. Krotkie komentarze, 2. 20, Warszawa 1998, s. 50); ale takie kilkutygodniowe przerwy w dziatainoéci sprawcy (A. Wasek, Kodeks karny, komentarz, t. l, Gdafisk 1999, s. 176). ' Wypracowanie kryteriow pozwalajqcych na wykladnie pojecia "w krotkich odstepach czasu" bedzie jednak niewatpliwie nalezalo do orzecznictwa. ' Anaiiza czestotliwosci popetniania PFZBZ Bogustawa L. poszczegoinych czynow pozwaia wyrazié przekonanie, ze wystepujeica na wstepie dziaiainoéci przestepczej, miesieczna rozpietoso czasu pomiedzy pierwszym i nastepnym (drugim) czynem, w sytuacji gdy kolejnych czynow dopuszozai sie co kilka (niekiedy co drugi dziefi)lub kiikanaécie dni, nie dyskwalifikuje ustalefl 0 dziataniu przez niego wiasnie "w krotkich odstepaoh czasu". Przeciwnie, "oderwanie" tego jednego czynu od wszystkich pozostaiych, popeinionych w podobny sposob i bez watpienia w krotkich odstepach czasu, byioby zabiegiem sztucznym i nieracjonalnym z punktu widzenia funkcji prawa karnego. Zarzut kasacji 0 razacyrn naruszeniu przez Sad Apelacyjny prawa materialnego (art. 12 k.k.) na skutek nie zakwalifikowania czynu popeinionego przez Bogusiawa L. w dniu 17 kwietnia 1994 r. jako odrebnego przestepstwa sfatszowania dokumentow samochodu jest wiec niesiuszny. Niesiuszny jest takze zarzut nie uznania przez Sad Apeiacyjny za odrebny czyn ciagiy (w rozumieniu art. 12 k.k.), przypadkow sfatszowania przez Bogustawa L. dokumentéw czterech samochodow w okresie od dnia 17 maja do dnia 29 maja 1994 r. Zarzut ten, oparty na postulacie dokonania cezury pomiedzy podrobieniem przez Bogustawa L. dokumentow samochodu w dniu 29 maja 1994 r. a popeinieniem takiego samego czynu w dniu 81 maja 1994 r., jest wyrazem niekonsekwenoji w skonstruowaniu skargi kasacyjnej, i nie znajduje Zadnego merytorycznego uzasadnienia wtasnie w swietie wczeéniejszej interpretacji przez Autora kasacji znamienia "w krotkich odstepach czasu". Nalezy podkreélié, 2e ani powyzsze tezy skargi kasacyjnej, ani twierdzenie, ze okres pzzestepczej dziatalnoéoi Bogustawa L., za ktérq zostat skazany wyrokiem z 1996 r. "istotnie rozni sie“ od okresu przestepczego dziaiania stanowiacego przedmiot postepowania w sprawie objetej kasacja, nie zostaty poparte w je} uzasadnieniu Zadna argumentacja. Trudno zreszta bytoby oczekiwaé przekonywujacej argumentacji w tym wzgiedzie, skoro omawiane w System lnformacji Prawnej Lex (Lex Omega) 2412013 Stan prawny programu: 20130705 j ,V kkk mino - tekst do 20 listopada 1994 r., oskarżony popełnił jedno przestępstwo stanowiące czyn ciągły w rozumieniu art. 12 k.k., ale pozostaje poza tym czynem 5 samochodów, których dokumenty zostały podrobione przez oskarżonego wcześniej, a ponadto podrobienie dokumentów dotyczących 2 pierwszych samochodów nastąpiło w znacznym odstępie czasu. Nie sposób więc przyjąć, że dokumenty podrobione przez oskarżonego w okresie od 17 kwietnia do 29 maja 1994 r., dotyczące 5 samochodów "stanowią ten sam przedmiot czynu" (za który to czyn oskarżony został skazany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 1996 r., w sprawie o sygn. akt Ill K 95), ze względu na różne, w obu przypadkach, okresy przestępnego działania oskarżonego. Uzasadnienie prawne Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Na wstępie konieczne jest podkreślenie, że w myśl zasady wyrażonej w art. 536 k.p.k. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów. Treść przytoczonego przepisu upoważnia zatem Sąd Najwyższy do orzekania - jeśli nie wystąpią przyczyny wymienione w art. 435, 439 lub 455 k.p.k. - wyłącznie w odniesieniu do tej częsci orzeczenia, którazostała zaskarżona kasacją, i rozważania zasadności jedynie tych zarzutów, które sformułowane zostały w pisemnej skardze kasacyjnej. Zwrócenie uwagi na powyższy, wysoce sformalizowany charakter postępowania kasacyjnego jest w niniejszej sprawie istotne ze względu na decydujący wpływ wymienionego uregulowania na wynik postępowania kasacyjnego. Zarzut rażącej obrazy prawa materialnego, a mianowicie art. 12 k.k. w formie podniesionej w skardze kasacyjnej, nie jest zasadny. Nie można w szczególności podzielić przekonania Autora kasacji, że oskarżony w okresie objętym skargą kasacyjną, tzn. od 17 kwietnia do 29 maja 1994 r. "nie działał w krótkich odstępach czasu". "Nie uzasadnia bowiem powyższego stwierdzenia fakt, ze czyn oskarżonego polegający na podrobieniu dokumentów samochodu marki BMW w dniu 17 kwietnia 1994 r. od czynu polegającego na podrobieniu dokumentów samochodu marki VW Golf (co nastąpiło w dniu 17 maja 1994 r.) oddziela okres jednegomiesiąca. Przepisy kodeksu karnego nie zawierają żadnych kryteriów jednoznacznie wskazujących na sposób interpretacji znamienia "w krótkich odstępach czasu" użytego w treści art. 12 k.k. Także uzasadnienie rządowego projektu kodeksu karnego nie zawiera w tym względzie żadnych wskazówek interpretacyjnych. Nie sposób więc ściśle określić rozpiętości czasu 'między czynami, odpowiadającej pojęciu "krótkich odstępów", a zwłaszcza uznać, że może to być np. tylko kilka lub najwyżej kilkanaście dni.'Nie ulega jedynie-wątpliwości, że rozpiętość ta nie powinna być zbyt duża. Ü Można przypomnieć, że w oiżeczeniach Sądu Najwyższego dotyczących wykładni znamion przestępstwa ciągłego (art. 58 kk. z 1969 r.) uznawano, co zresztą słusznie poddawane było krytyce, że kilkumiesięczna przerwa w systematycznych wtamaniach, a nawet półroczne przerwy pomiędzy fazami działalności przestępczej nie "rozrywają więzi czasowej przestępstwa ciągłego" (por. OSNPG ~1979, poz. 58; 1975, poz. 96). - W literaturze proponuje się uznanie za "krótkie odstępy czasu" przedział obejmujący najwyżej kilka lub kilkanaście dni (K. Buchała, A. Zoll, Kodeks karny, część ogólna, 1998, s. 139; M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, Czyn ciągły i ciąg przestępstw w kodeksie karnym z 1997 r., w: Nowa kodyfikacja karna. Kodeks karny. Krótkie komentarze, z. 20, Warszawa 1998, s. 50); ale także kilkutygodniowe przerwy w działalności sprawcy (A. Wąsek, Kodeks karny, komentarz, t. l, Gdańsk 1999, s. 176). ` Wypracowania kryteriów pozwalających na wykładnię pojęcia "w krótkich odstępach czasu" będzie jednak niewątpliwie należało do orzecznictwa. ` Analiza częstotliwości popeiniania przez Bogusława L. poszczegolnych czynów pozwala wyrazić przekonanie, że występująca na wstępie działalności prżestępczej, miesięczna rozpiętość czasu pomiędzy pierwszym i następnym (drugim) czynem, w sytuacji gdy kolejnych czynów dopuszczał się co kilka (niekiedy co drugi dzień)-lub kilkanaście dni, nie dyskwalifikuje ustaleń o działaniu przez niego właśnie “w krótkich odstępach czasu". Przeciwnie, "oderwanie" tego jednego czynu od wszystkich pozostałych, popełnionych w podobny sposób i bez wątpienia w krótkich odstępach czasu, byłoby zabiegiem sztucznym i nieracjonalnym z punktu widzenia funkcji prawa karnego. Zarzut kasacji o rażącym naruszeniu przez Sąd Apelacyjny prawa materialnego (art. 12 k.k.) na skutek nie zakwalifikowania czynu popełnionego przez Bogusława L. w dniu 17 kwietnia 1994 r. jako odrębnego przestępstwa sfałszowania dokumentów samochodu jest więc niesłuszny. Niesłuszny jest także zarzut nie uznania przez Sąd Apelacyjny za odrębny czyn ciągły (w rozumieniu art. 12 k.k.), przypadków sfałszowania przez Bogusława L. dokumentów czterech samochodów w okresie od dnia 17 maja do dnia 29 maja 1994 r. Zarzut ten, oparty na postulacie dokonania cezury pomiędzy podrobieniem przez Bogusława L. dokumentów samochodu w dniu 29 maja 1994 r. a popełnieniem takiego samego czynu w dniu 31 maja 1994 r., jest wyrazem niekonsekwencji w skonstruowaniu skargi kasacyjnej, i nie znajduje żadnego merytorycznego uzasadnienia właśnie w świetle wcześniejszej interpretacji przez Autora kasacji znamienia "w krótkich odstępach czasu". Należy podkreślić, że ani powyższe tezy skargi kasacyjnej, ani twierdzenie, że okres prżestępczej działalności Bogusława L., za którą został skazany wyrokiem z 1996 r. "istotnie różni się" od okresu przestępczego działania stanowiącego przedmiot postępowania w sprawie objętej kasacją, nie zostały poparte w jej uzasadnieniu żadną argumentacją. Trudno zresztą byłoby oczekiwać przekonywującej argumentacji w tym wzgiędzie, skoro omawiane w System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 2412013 Stan prawny programu: 2013-07-05 --- STRONA 3 --- _ ______ _ Z __ ___ VKKN41l00,tekst kasacji okresy przestepczej dziaiainosci Bogustawa L. oddzieia zatedwie jeden dziefi (tzn. 30 maja 1994 r.). W nawiazaniu ‘do uwagi zamieszczonej na wstepie niniejszego uzasadnienia nalezy jeszcze raz stwierdzié, ze decydujace znaczenie dla wyniku postepowania kasacyjnego miaio wtasnie jednoznaczne sformuiowanie w kasacji zarzutu raiaoego naruszenia prawa materiainego, a mianowicie art. 12 k.k. Tresé zarzutu sformutowanego w petitum kasaoji, jak i uwagi przytoczone na jego poparcie w koficowej czesci uzasadnienia skargi kasacyjnej (por. str. 5 kasacji), nie pozostawiaja bowiem Zadnej watpliwosci, Ze Autor kasacji nie dostrzegi  i nie podniost zarzutu  ewentualnego razaoego naruszenia prawa materiainego (art. 12 k.k.), na skutek pominiecia przez orzekajajoe w sprawie Sady pizesianki podmiotowej zastosowania reguiy z art. 12 k.k., w postaci "z gory powzietego zamiaru", a w konsekwencji zaniechania dokonania wszechstronnej oceny prawnej czynow Boguslawa L., i rozwazenia czy w sprawie nie wystapiiy przestanki “ciagu przestepstw" (art. 91 I<.k.). Szczegoiowe odniesienie sie przez Sad Najwyzszy do powyzszej kwestii nie jest jednak konieczne ze wzgiedu na zawarty w art. 536 k.p.k. zakaz orzekania poza granicami kasacji i pociniesionych w niej zarzutow. Majac powyzsze okolicznosci na uwadze Sad Najwyzszy oddaiit kasacje jako niezasadna, a kosztami sadowymi postepowania kasacyjnego obciazyi, na podstawie art. 636 § 1 k.p.l<., Skarb Paristwa. System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega)*2412013 Stan prawny programfl: 2013*0705 W S 7 ,___,_ _ Z ,_ __, VKKN41fÜO,-tekst kasacji okresy przestępczej działalności Bogusława L. oddzieia zatedwie jeden dzień (tzn. 30 maja 1994 r.). W nawiązaniu 'do uwagi zamieszczonej na wstępie niniejszego uzasadnienia należy jeszcze raz stwierdzšć, że decydujące znaczenie dla wyniku postępowania kasacyjnego miało właśnie jednoznaczne sformułowanie w kasacji zarzutu rażącego naruszenia prawa materiainego, a mianowicie art. 12 k.k. Treść zarzutu sformuiowanego w petitum kasacji, jak i uwagi przytoczone na jego poparcie w końcowej części uzasadnienia skargi kasacyjnej (por. str. 5 kasacji), nie pozostawiają bowiem żadnej wątpliwości, że Autor kasacji nie dostrzegł - i nie podniósł zarzutu - ewentualnego rażącego naruszenia prawa materialnego (art. 12 k.k.), na skutek pominięcia przez orzekające w sprawie Sądy przesłanki podmiotowej zastosowania reguły z art. 12 k.k., w postaci "z góry powziętego zamiaru", a w konsekwencji zaniechania dokonania wszechstronne] oceny prawnej czynów Bogusława L., i rozważenie czy w sprawie nie wystąpiły przesłanki “ciągu przestępstw" (art. 91 k.k.). Szczegółowe odniesienie się przez Sąd Najwyższy do powyższej kwestii nie jest jednak konieczne ze wzgłędu na zawarty w art. 536 k.p.k. zakaz orzekania poza granicami kasacji i podniesionych w niej zarzutów. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd Najwyższy oddalił kasację jako niezasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążył, na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., Skarb Państwa. System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 2472013 Stan prawny programu: 201 3107-05 *Ź Ź