Wyrok III U 983/13

--- STRONA 1 --- Wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 3 czerwca 2015 r. III AUa 103/15 Ponowne ustalanie prawa do świadczenia rentowego. TEZA aktualna Z uwagi na występowanie przez wnioskodawczynię z wnioskiem o przyznanie renty rodzinnej raz po zmarłej matce, a w drugim przypadku po zmarłym ojcu - co każdorazowo wymagało także odrębnej oceny statusu ubezpieczeniowego każdego z rodziców pod kątem warunków z art. 65 ust. 1 u.e.r.f.u.s.), to jednak moc wiążąca tego orzeczenia (art. 365 § 1 k.p.c.) w zakresie przesłanek dotyczących samej wnioskodawczyni winna była skutkować odstąpieniem od badania tych kwestii w aktualnym postępowaniu rentowym. I. II. UZASADNIENIE Skład orzekający Przewodniczący: Sędzia SA Irena Mazurek (spr.). Sędziowie SA: Janina Czyż, Ewa Madera. Sentencja Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2015 r. na rozprawie sprawy z wniosku M. L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R. o rentę rodzinną na skutek apelacji wniesionej przez wnioskodawczynię od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt III U 983/13: oddala apelację, przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w T. adwokat K. G. kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Uzasadnienie faktyczne Decyzją z dnia 11 lipca 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił M. L. prawa do renty rodzinnej po zmarłym ojcu L. L. (1),dochodzonego wnioskiem z dnia 26 czerwca 2013 r. w trybie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.). Powołując w podstawie prawnej decyzji art. 68 ust. 1 wyżej powołanej ustawy, organ rentowy stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełnia zasadniczej przesłanki nabycia prawa do dochodzonego świadczenia rentowego, ponieważ-zgodnie z orzeczeniem Komisji Lekarskiej Zakładu z dnia 9 lipca 2013 r.- jej całkowita niezdolności do pracy powstała w dniu 1 lipca 2001 r. tj. już po ukończeniu 16 roku życia, jak również po okresie pobierania nauki w szkole, a przed osiągnięciem 25 lat. Wnioskodawczyni M. L. odwołała się od decyzji ZUS do Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Tarnobrzegu. W odwołaniu z dnia 6 sierpnia 2013 r. wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez potwierdzenie uprawnienia do dochodzonego świadczenia rentowego, wnioskodawczyni zarzuciła, że rozstrzygnięcie pozwanego organu rentowego oparte zostało na błędnym ustaleniu faktycznym odnoszącym się do oceny stanu jej zdrowia z okresu objętego ochroną ubezpieczeniową przewidzianą w art. 68 ust. 1 ustawy emerytalno-rentowej. Podając, że powodujące jej całkowitą niezdolność do pracy schorzenia okulistyczne datują się od dzieciństwa, odwołująca podnosiła, że powyższe winno też decydować o uznaniu powstania tej niezdolności już w tamtym okresie, co dodatkowo potwierdzać miało, dołączone do odwołania, orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia 22 listopada 2007 r. o umiarkowanym stopniu jej niepełnosprawności istniejącej przed 16 rokiem życia. W odpowiedzi na odwołanie z dnia 19 sierpnia 2013 r. pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. wnosił o oddalenie żądania wnioskodawczyni z tego samego względu, który powołany został w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ rentowy podawał, że z uwagi na wiek metrykalny odwołującej jak i przebieg jej procesu dedykacyjnego, całkowita niezdolność do III AUa 103/15, Ponowne ustalanie prawa do świadczenia rentowego. - Wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie --- STRONA 2 --- pracy musiałaby powstać w okresach od 31 maja 1955 r. do 31 sierpnia 1974 r., lub od 1 października 1976 r. do 31 sierpnia 1980 r., co zostało wykluczone, przy określeniu daty 1 lipca 2001 r. jako daty powstania tego stopnia niezdolności do pracy (od której to daty, podjęto też na rzecz wnioskodawczyni wypłatę w tej wysokości renty z ogólnego stanu zdrowia). Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Tarnobrzegu, po rozpoznaniu odwołania wnioskodawczyni M. L., wyrokiem z dnia 6 listopada 2014 r. (sygn. akt III U 983/13) oddalił odwołanie, przyznając od Skarbu Państwa na rzecz reprezentującego odwołującą fachowego pełnomocnika z urzędu, tytułem wynagrodzenia kwotę 120 zł. Na podstawie zgromadzonego sprawie materiału dowodowego Sąd Okręgowy ustalił, że M. L. ur. (...),w okresie od 1 września 1970 r. do 31 sierpnia 1974 r. uczęszczała do Liceum (...), zaś od 1 października 1976 r. do 31 marca 1980 r. kontynuowała naukę na wyższych studiach zawodowych na Wydziale Ekonomicznym (...) (studia zaoczne) i po złożeniu egzaminu dyplomowego w dniu 27 lipca 1982 r. uzyskała dyplom ukończenia tych studiów. Niezależnie od tego w okresach od 1 lipca 1974 r. do 30 września 1974 r., od 20 marca 1975 r. do 31 lipca 1976 r., i od 1 sierpnia 1976 r. do 30 września 1978 r. wnioskodawczyni pracowała jako stażystka, referent czy samodzielny księgowy. Od 1 lutego 1982 r. do 12 września 1982 r. zgłoszona była do ubezpieczeń jako współpracująca w Zakładzie (...) matki S. L., po czym w okresach od 13 września 1982 r. do 28 września 1992 r. i od 24 września 1993 r. do 31 maja 1995 r. sama prowadziła działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania waty cukrowej. Od 3 czerwca 1996 r.-na mocy decyzji ZUS z dnia 20 czerwca 1996 r.- wnioskodawczyni nabyła prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, a od dnia 1 lipca 2001 r. - do chwili obecnej - pobiera rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Decyzja organu rentowego z dnia 26 września 2001 r. ustająca prawo do tak określonego świadczenia oparta została na orzeczeniu Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 21 września 2001 r., przy czym przesłanką stwierdzenia całkowitej niezdolności do pracy nie był stan narządu wzroku, ale nasilone zaburzenia depresyjno -lękowe (przy odnotowaniu podjęcia leczenia psychiatrycznego w 1999 r.). W dniu 22 listopada 2007 r. (...) ds. Orzekania o Niepełnosprawności w S. orzekł o umiarkowanym stałym stopniu niepełnosprawności wnioskodawczyni, istniejącej przed 16 rokiem życia. Od dnia 1 lutego 2012 r. do chwili obecnej M. L. pracuje w Spółdzielni (...)'Ś." jako przedstawiciel handlowy. W dniu 26 kwietnia 2013 r. wnioskodawczyni złożyła w pozwanym organie rentowym dwa wnioski: o przyznanie prawa do renty socjalnej i renty rodzinnej po zmarłym w dniu 20 października 2008 r. ojcu L. L. (1). Decyzją ZUS z dnia 24 czerwca 2013 r. przyznano wnioskodawczyni prawo do renty socjalnej (kontynuując jednak wypłatę dotychczasowego świadczenia jako korzystniejszego w swej wysokości), a - zaskarżoną w niniejszym postępowaniu-decyzją z dnia 11 lipca 2013 r. odmówiono prawa do renty rodzinnej, przyjmując - w oparciu o zgodne orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 28 maja 2013 r. i Komisji Lekarskiej Zakładu z dnia 9 lipca 2013 r.-, że całkowita niezdolność do pracy wnioskodawczyni datuje się dopiero od dnia 1 lipca 2001 r. (status ubezpieczeniowy zmarłego ojca nie był kwestionowany). Przeprowadzone w postępowaniu sądowym dowody osobowe z opinii biegłych lekarzy: okulisty (w tym opina uzupełniająca tego biegłego), psychiatry, specjalisty chorób wewnętrznych i kardiologa - mające na celu weryfikację oceny stanu zdrowia odwołującej z postępowania przed organem rentowym-pozwoliły z kolei Sądowi Okręgowemu w Tarnobrzegu na poczynienie w sprawie zasadniczego ustalenia o wystąpieniu całkowitej niezdolności do pracy wnioskodawczyni najwcześniej od dnia 1 lipca 2001 r. Jak podkreślił bowiem Sąd Okręgowy - opierając się w tym względzie w zupełności na wyżej powołanych opiniach biegłych (uznając tym samym dowody te za w pełni miarodajne, przy podkreśleniu zarówno fachowości biegłych jak i zupełności ich opinii-oddalając jednocześnie oddaleniem z tego też względu wniosek dowodowy odwołującej o powołanie innego biegłego lekarza okulisty, czy jeszcze dodatkowo biegłych lekarzy dermatologa i neurologa, w tym wypadku przy podkreśleniu, że tego rodzaju schorzenia pojawiły się u wnioskodawczyni już znacznie później niż w okresie pobierania nauki do 25 roku życia) - choć M. L. w okresie dziecięcym była leczona z powodu zeza zbieżnego lewego oka i nadwzroczności obu oczu, to jednak odnotowywane w dokumentacji medycznej z tego okresu wartości pola widzenia nie kwalifikowały jej do osób całkowicie niezdolnych do pracy (schorzenia kardiologiczne wówczas w ogóle nie występowały, a nawet te aktualne-nadciśnienie tętnicze w wywiadzie-nie ograniczają zdolności do wykonywania zatrudnienia). Istotne pogorszenie funkcji narządu wzroku odnotowuje się dopiero od 1999 r., przy czym aktualnie stwierdzone ograniczenie pola widzenia do 30% stanowić może o całkowitej z tego powodu niezdolności do pracy. Niezdolność w tym stopniu datuje się jednak wcześniej bo od dnia 1 lipca 2011 r., przy czym jest ona skutkiem nasilonych zaburzeń depresyjno-lękowych, z powodu których wnioskodawczyni pozostaje w leczeniu od 1999 r. Jednocześnie Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu podkreślił, że orzeczenie (...) ds. Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia 22 listopada 2007 r. o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wnioskodawczyni istniejącej przed 16 rokiem życia, jako wydane dla innych niż rentowe celów i rządzące się odmiennymi regułami jego ustalania, nie może być utożsamiane z całkowitą niezdolnością do pracy w rozumieniu przepisów emerytalno-rentowych. W świetle więc powyższych ustaleń Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, dokonując oceny prawnej sprawy, uznał żądanie odwołania za nieuzasadnione, a zaskarżoną decyzję ZUS za trafną i odpowiadającą prawu, podzielając stanowisko pozwanego organu rentowego o nie spełnieniu przez odwołującą koniecznej przesłanki nabycia prawa do dochodzonego świadczenia rentowego określonej w 68 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 z późn. zm.). W podstawie prawnej wyroku powołany także został art. 477 § 1 k.p.c. Wyrok Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Tarnobrzegu z dnia 6 listopada 2014 r. zaskarżony został przez wnioskodawczynię M. L. W apelacji z dnia 18 grudnia 2014 r. wnioskodawca wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, przy uwzględnieniu poniesionych kosztów postępowania odwoławczego zarzuciła, że wyrok Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu oparty został z jednej strony na wadliwej opinii biegłego lekarza okulisty-przy bezzasadnym oddaleniu jej wniosku dowodowego o powołanie innego biegłego z tej dziedziny, z drugiej zaś na niepełnym materiale dowodowym wskutek nie zasięgnięcia opinii biegłego lekarza neurologa (naruszenie art. 224 § 1 k.p.c. w zw. z art. 217 § 2 k.p.c.),co w sumie stanowić miało o przedwczesności zaskarżonego wyroku. W krótkim uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego skarżąca podkreślała, że jej schorzenie okulistyczne zostało niewłaściwe ocenione przez biegłego lekarza okulistę, który ograniczył się jedynie do przytoczenia wyników badań okulistycznych bez szczegółowego wyjaśnienia przyczyn przyjętej konkluzji (a sam lekarz konsultant w postępowaniu przed organem rentowym nie był w stanie ocenić czy całkowita niezdolność do pracy z powodu tego 14 --- STRONA 3 --- schorzenia mogła wystąpić już w okresie do 16 rok życia względnie do ukończenia przez nią 25 lat). Z kolei rozpoznane aktualnie schorzenie neurologiczne, zdaniem apelującej, może mieć podłoże genetyczne, co winno skutkować przeprowadzeniem dowodu z opinii biegłego lekarza także z tej specjalności. Pozwany organ rentowy wniósł o oddalenie apelacji wnioskodawczyni (złożone w tym przedmiocie na rozprawie apelacyjnej oświadczenie pełnomocnika ZUS). Uzasadnienie prawne Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, rozpoznając apelację wnioskodawczyni M. L. zważył, co następuje: Apelacja jest nieuzasadniona i jako taka podlega oddaleniu. Wyrok bowiem Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia 6 listopada 2014 r. jest - w ocenie tut. Sądu - wbrew zarzutom apelacji, wyrokiem trafnym i odpowiadającym prawu, zaś w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy nie występują jakiekolwiek przesłanki zaskarżenia mogące wyrok ten wzruszyć w szczególności te, które Sąd II instancji ma na uwadze z urzędu (art. 378 § 1 k.p.c.). Przywołana przy tym wyżej trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika przede wszystkim z- pominiętego zupełnie przez Sąd I instancji (pomimo dopuszczenia z urzędu dowodu z akt sprawy III U 342/08)- faktu prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 24 listopada 2008 r., jaki zapadł w ww. sprawie, w którym-oddalając odwołanie M. L. od decyzji ZUS odmawiającej prawa do renty rodzinnej po zmarłej w dniu 28 marca 2005 r. matce S. L. (sprawa zainicjowana wnioskiem z dnia 21 kwietnia 2005 r.) -przesądzone zostało, że całkowita niezdolność do pracy wnioskodawczyni nie powstała w okresach objętych ochroną ubezpieczeniową o jakich mowa w art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 z późn. zm.), przy jednoczesnym braku jakichkolwiek nowych dowodów w aktualnym postępowaniu rentowym odnoszących się do stanu zdrowia wnioskodawczyni z ww. okresów. Tym samym jakkolwiek powołany wyżej wyrok nie mógł jeszcze sam w sobie stanowić o powadze rzeczy osądzonej (art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 366 k.p.c.) skutkującej odrzuceniem odwołania M. L. od decyzji ZUS z dnia 11 lipca 2013 r. (chociażby z uwagi na brak pełnej tożsamości przedmiotu sporu z uwagi na występowanie przez wnioskodawczynię z wnioskiem o przyznanie renty rodzinnej raz po zmarłej matce, a w drugim przypadku po zamarłym ojcu-co każdorazowo wymagało także odrębnej oceny statusu ubezpieczeniowego każdego z rodziców pod kątem warunków z art. 65 ust. 1 wyżej powołanej ustawy emerytalno-rentowej), to jednak moc wiążąca tego orzeczenia (art. 365 § 1 k.p.c.) w zakresie przesłanek dotyczących samej wnioskodawczyni winna była skutkować odstąpieniem od badania tych kwestii w aktualnym postępowaniu rentowym (tak też wprost w odnoszącym się również do renty rodzinnej wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2011 r. III UK 116/10 OSNP 2012/9-10/125). Mówiąc krótko Sąd Okręgowy w T. w aktualnym postępowaniu sądowym był zobligowany do przyjęcia jako wiążącego ustalenia z poprzedniego postępowania o rentę rodzinną w ww. sprawie III U 342/08 o nie powstaniu całkowitej niezdolności do pracy M. L. w okresach, które uprawniałyby ją do dochodzonego świadczenia, co tym samym zwalniało go z obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego w tym kierunku. Stąd zbędność opinii biegłych, a tym samym brak konieczności odnoszenia się przez Sąd II instancji do stawianych przez skarżącą w tym przedmiocie zarzutów. Jedynie marginalnie Sąd Apelacyjny chciałby podkreślić, że i tak zgromadzony dostatecznie i właściwe oceniony przez Sąd I instancji materiał dowodowy (absurdalny wręcz wniosek odwołującej o dodatkowe powołanie biegłego lekarza neurologa w sytuacji gdy nie dysponuje ona nawet postawionym w tym zakresie rozpoznaniem jednostki chorobowej, przy równoczesnych bezzasadnych twierdzeniach o braku uzasadnienia konkluzji opinii biegłego lekarza okulisty, podczas gdy ten w szczegółowy sposób wyjaśnił jakie są kryteria orzecznicze do przyjęcia całkowitej niezdolności do pracy z powodu tego rodzaju schorzeń, przy ich odniesieniu do wyników badań wnioskodawczyni z istotnego dla wyniku sporu okresu) potwierdził w pełni poprzednie ustalenie tego Sądu z ww. sprawy III U 342/08 (zapadły w sprawie tej wyrok podlegał także kontroli instancyjnej tut Sądu, który wyrokiem z dnia 26 lutego 2009 r. III AUa 103/09 oddalił apelację M. L.). Odnotować też przyjdzie, że w tamtym postępowaniu sądowym właściwe zwrócono uwagę na fakt wystąpienia przez wnioskodawczynię z wnioskiem rentowym jeszcze w 1994 r., przy którym dołączone zaświadczenie lekarskie od lekarza okulisty prowadzącego leczenie nie zawierało przeciwskazań do wykonywania przez nią każdej pracy (lekarz ten zresztą był słuchany w ww. sprawie III U 342/08 w charakterze świadka), a postępowanie sądowe jakie toczyło się z odwołania M. L. od decyzji ZUS odmawiającej prawa do renty (sprawa V U 1600/94 Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie) wykazało, że z powodu schorzeń okulistycznych wnioskodawczyni nawet wówczas kwalifikowała się co najwyżej do III grupy inwalidów. Odwołująca musi mieć przy tym świadomość, że potwierdzenie przez organ rentowy jej uprawnienia do renty socjalnej, dochodzonego wnioskiem z tej samej daty co przedmiotowy wniosek o rentę rodzinną, nie przesądza o prawie do tego ostatniego świadczenia, z uwagi na odmienne kryteria nabycia prawa do każdego z nich. W świetle bowiem art. 4 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 982 z późn. zm.),nie będące tożsame z całkowitą niezdolnością do pracy naruszenie sprawności organizmu przed ukończeniem 18 lat, czy w okresie pobierania nauki w szkole - przed ukończeniem 25 roku życia, z powodu którego wystąpiła później całkowita niezdolność do pracy jest dostateczne dla przyznania prawa do tego świadczenia, w sytuacji gdy dla renty rodzinnej wymagane jest już powstanie tego stopnia "inwalidztwa" w okresach wskazanych w art. 68 ust. 1 ustawy emerytalno-rentowej. Prawidłowo też Sąd I instancji zaakcentował, że bez wpływu na końcowy wynik sprawy, pozostaje treść przywoływanego przez wnioskodawczynię orzeczenia (...) ds. Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia 22 listopada 2007 r. o umiarkowanym stopniu jej niepełnosprawności istniejącej przed 16 rokiem życia. W tym bowiem z kolei wypadku przewidziane w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 z późn. zm.) przesłanki (kryteria) decydujące o danym stopniu niepełnosprawności są zgoła odmienne od tych przewidzianych w art. 12 i art. 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 z późn. zm.) decydujących o niezdolności do pracy. Tym samym nie ma jakichkolwiek podstaw do stawiania znaku równości pomiędzy orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności a całkowitą niezdolnością do pracy (tak też w bogatym orzecznictwie Sądu Najwyższego, czego przykładem mogą być chociażby wyroki tego Sądu z dnia 11 marca 2008 r. I UK 286/07 OSNP 2009/13-14/178, czy z dnia 12 marca 2014 r. II UK 360/13 LEX nr 1466628). Z tych wszystkich więc wyżej naprowadzonych względów Sąd Apelacyjny, podzielając zasadnicze w sprawie --- STRONA 4 --- Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądów Powszechnych. ustalenie Sądu I instancji o nie powstaniu całkowitej niezdolności do pracy M. L. przed 16 rokiem życia, względnie do ukończenia przez nią nauki w szkole - nie dłużej niż do osiągnięcia 25 lat, zmuszony był także do podzielenia oceny prawnej tego Sądu, sprowadzającej się do stwierdzenia, że z uwagi na nie spełnienie przez wnioskodawczynię zasadniczej przesłanki z art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 z późn. zm.) nie może ona nabyć prawa do dochodzonej renty rodzinnej. Mając więc powyższe na uwadze - z braku dostatecznych podstaw faktycznych i prawnych - na podstawie art. 385 k.p.c. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Powyższy wynik sporu, a także fakt, iż wnioskodawczyni w postępowaniu odwoławczym reprezentowana była przez fachowego pełnomocnika z urzędu, uzasadniał z kolei uwzględnienie wniosku apelacji o przyznanie stosownego wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną, o czym z kolei orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku, na podstawie § 19 i w zw. z § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461).