Wyrok III KRN 238/93

--- STRONA 1 --- Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1993 r. III KRN 238/93 TEZA aktualna Relacje między kilkoma wyrokami, co do których analizowane są podstawy do wydania wyroku łącznego, stwarzać mogą możliwość rozwiązań alternatywnych. W tych wypadkach należy wybierać taki wariant, który stanowi rozstrzygnięcie dla oskarżonego najkorzystniejsze w zakresie możliwości orzeczenia kary łącznej. PUBLIKACJE Glosa do wyroku SN z dnia 28 października 1993 r., III KRN 238/93.  Glosa do wyroku SN z dnia 28 października 1993 r., III KRN 238/93.  UZASADNIENIE Skład orzekający Przewodniczący: sędzia H. Kwaśny. Sędziowie: H. Gordon-Krakowska, L. Kubicki (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Apelacyjnej: W. Flatt-Ferenc. Sentencja Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 28 października 1993 r. sprawy Mirosława D., oskarżonego z art. 199 § 2 k.k. w zw. z art. 60 § 2 i 280 k.k. w zw. z art. 60 § 2 k.k., w przedmiocie wydania wyroku łącznego, z powodu rewizji nadzwyczajnej, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia 28 kwietnia 1992 r. i wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia 26 sierpnia 1992 r. uchylił zaskarżone wyroki i sprawę przekazał Sądowi Wojewódzkiemu w S. do ponownego rozpoznania. Uzasadnienie faktyczne Sąd Wojewódzki w S., wyrokiem łącznym z dnia 28 kwietnia 1992 r. na podstawie art. 66 i 67 § 1 k.k., połączył wyroki: I. Sądu Rejonowego w Z. z dnia 30 maja 1990 r., w którym Mirosław D. skazany został za czyn popełniony w dniu 15 lutego 1990 r., na podstawie art. 199 § 2 k.k. w zw. z art. 60 § 2 k.k., przy zastosowaniu art. 61 oraz art. 36 § 1 k.k. na karę 500.000 zł grzywny; II. Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia 27 stycznia 1992 r., w którym Mirosław D. skazany został za czyn popełniony w nocy z dnia 9 na 10 stycznia 1990 r., na podstawie art. 208 k.k. w zw. z art. 61 k.k. i art. 36 § 3 k.k., na 2 lata pozbawienia wolności i 1.000.000 zł grzywny; i wymierzył oskarżonemu łączną karę grzywny w kwocie 1.000.000 zł, uznając jednocześnie, że wyrok z 27 stycznia 1992 r., w części dotyczącej kary pozbawienia wolności, podlega odrębnemu wykonaniu. Tymże wyrokiem Sąd Wojewódzki umorzył postępowanie karne w przedmiocie objęcia wyrokiem łącznym także wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 27 maja 1991 r., skazującego Mirosława D. za czyn popełniony w nocy z dnia 13 na 14 sierpnia 1990 r., na podstawie art. 208 k.k. w zw. z art. 60 § 2 k.k. oraz art. 36 § 3 k.k., na karę 3 lata pozbawienia wolności i 800.000 zł grzywny. III KRN 238/93 - Wyrok Sądu Najwyższego --- STRONA 2 --- Powyższy wyrok Sądu Wojewódzkiego w S. został zaskarżony przez obrońcę oskarżonego, a Sąd Apelacyjny w Ł. wyrokiem z dnia 26 sierpnia 1992 r. wyrok Sądu Wojewódzkiego utrzymał w mocy. Powyższe wyroki Sądu Wojewódzkiego w S. i Sądu Apelacyjnego w Ł. Prokurator Generalny zaskarżył w drodze rewizji nadzwyczajnej, wniesionej na korzyść Mirosława D. W rewizji podniesiono zarzut obrazy prawa materialnego, polegającej na odmowie połączenia kar pozbawienia wolności i grzywien orzeczonych wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia 27 stycznia 1992 r. i wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 27 maja 1991 r., mimo że zachodziły warunki określone w art. 66 k.k. W związku z podniesionym zarzutem Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonych wyroków i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu w S. Uzasadnienie prawne Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zarzut zawarty w rewizji nadzwyczajnej jest zasadny. Z akt sprawy wynika, że Mirosław D. dopuścił się następujących przestępstw: I - w nocy z dnia 9 na 10 stycznia 1990 r. przestępstwa określonego w art. 208 k.k. w zw. z art. 60 § 2 k.k., za które skazany został wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia 27 stycznia 1992 r.; II - w dniu 15 lutego 1990 r. przestępstwa określonego w art. 199 § 2 k.k. w zw. z art. 60 § 2 k.k., za które skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 30 maja 1990 r.; III - w nocy z dnia 13 na 14 sierpnia 1990 r. przestępstwa określonego w art. 208 k.k. w zw. z art. 60 § 2 k.k., za które skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 27 maja 1991 r. Powyższy układ dat popełnienia poszczególnych przestępstw oraz dat wydania wyroków dotyczących tych przestępstw tworzy konfigurację, w której niemożliwe - w świetle art. 66 k.k. - staje się wydanie wyroku łącznego, obejmującego skazanie za wszystkie przestępstwa osądzone w trzech wyrokach, stwarza natomiast dwa warianty ich łączenia. Trafnie przeto Sąd Wojewódzki w S., orzekając na wniosek skazanego w przedmiocie wydania wyroku łącznego, uznał w orzeczeniu z dnia 28 kwietnia 1992 r., że wyrok łączny odniesiony być może tylko do dwu z trzech wyroków, które wydano wobec Mirosława D. Za podlegające połączeniu Sąd ten niesłusznie natomiast uznał tylko kary orzeczone w wyrokach: Sądu Rejonowego w Z. z dnia 30 maja 1990 r. oraz Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia 27 stycznia 1992 r. Sąd Wojewódzki nie uznał za dopuszczalne przyjęcie drugiego wariantu wyroku łącznego, który łączyłby kary orzeczone w wyrokach: Sądu Rejonowego w Z. z dnia 27 maja 1991 r. oraz Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia 27 stycznia 1992 r. Ten drugi wariant wyrokułącznego niesłusznie jednak został przez Sąd Wojewódzki wyeliminowany. Należy bowiem wskazać, że w wypadku analizowanym przez Sąd Wojewódzki czyn popełniony przez skazanego w dacie najwcześniejszej (9-10 stycznia 1990 r.) został osądzony w wyroku z daty najpóźniejszej (27 stycznia 1992 r.). Czyn ten został więc popełniony jeszcze przed datą wydania wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 27 maja 1991 r., dotyczącego czynu popełnionego 13-14 sierpnia 1990 r. Tak więc w relacji między tymi wyrokami występował określony w art. 66 k.k. warunek, aby dotyczyły one czynów popełnionych przed osądzeniem jednego z nich. Eksponowany w argumentacji Sądu Wojewódzkiego fakt wydania wyroku Sądu Rejonowego w Z. w dacie 30 maja 1990 r. ma tylko to znaczenie, że kary w nim wymierzone nie mogą być łączone z karami orzeczonymi za czyn popełniony przez Mirosława D. w dniu 14 sierpnia 1990 r. (wyrok Sądu Rejonowego w Z.), gdyż czyn ten został popełniony po dacie wyroku z dnia 30 maja 1990 r. Nie może natomiast stanowić przeszkody do łączenia kar orzeczonych w wyrokach: Sądu Rejonowego w Z. z dnia 27 maja 1991 r,., za czyn popełniony w nocy z dnia 13 na 14 sierpnia 1990 r. oraz Sądu Wojewódzkiego z dnia 27 stycznia 1992 r., za czyn popełniony w dniu 10 stycznia 1990 r. W odniesieniu do tych wyroków spełniony jest bowiem - jak już wskazywano - określony w art. 66 k.k. warunek, aby dotyczyły one czynów, które zostały popełnione przed wydaniem jednego z tych wyroków. Jak z tego wynika, relacje miedzy kilkoma wyrokami, których dopuszczalność łączenia jest analizowana w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego, stwarzać mogą możliwość rozwiązań alternatywnych. W tych wypadkach należy wybierać taki wariant, który stanowi rozstrzygnięcie dla oskarżonego najkorzystniejsze w zakresie możliwości orzeczenia kary łącznej. Występującej w tym wypadku alternatywy nie dostrzegł także Sąd Apelacyjny.