Postanowienie III Kow 301/22/s . POSTANOWIENIE 13 czerwca 2022 roku Sąd Okręgowy w Płocku

--- STRONA 1 --- Sygn. akt III Kow 301/22/s . POSTANOWIENIE 13 czerwca 2022 roku Sąd Okręgowy w Płocku, III Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych - w składzie: 7 Przewodnicząca - Sędzia SO Joanna Cieślak bez udziału prokuratora po rozpoznaniu w sprawie skazanego S.K. syna P. skargi skazanego na decyzję Komisji Penitencjarnej Zakładu Karnego w Płocku z 24 lutego 2022 roku o wycofaniu skazanego z Oddziału Terapeutycznego dla skazanych z niepsychotycznymi zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonymi umysłowo na podstawie art. 7$1-2i$5 k.kw. postanawia: zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Uzasadnienie Decyzją z 24 lutego 2022 r. Komisja Penitencjarna Zakładu Karnego w Płocku wobec pozytywnej oceny realizacji IPT wycofała skazanego S.K. z dalszego odbywania kary w systemie terapeutycznym dla skazanych z niepsychotycznymi zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonymi umysłowo (k - 15 - 16). Pismem z 01 marca 2022 r (data wpływu) skazany wniósł skargę na powyższą decyzję podnosząc w treści jej uzasadnienia, iż nie zgadza się z przedmiotową decyzją Komisji Penitencjarnej, bowiem w jego ocenie tak podjęta decyzja była wyrazem złości kierowanej przez administrację Zakładu Karnego wobec niego za składanie skarg na warunki panujące w jednostce (k - 2 2v). Skazany podniósł w skardze, żę biegli sądowi stwierdzili, iż ma odbywać kare w systemie terapeutycznym. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: W pierwszej kolejności podnieść należy, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, uzupełnionego o odpisy wyroków skazujących i opinię sądowo - psychiatryczną sąd penitencjarny nie stwierdził przesłanek utrudniających obronę, które uzasadniałyby konieczność wyznaczenia skazanemu obrońcy z urzędu. --- STRONA 2 --- Skarga skazanego nie jest zasadna, ponieważ zawarte w niej argumenty nie stanowią przesłanki do uznania, iż, zaskarżona decyzja Komisji Penitencjarnej jest niezgodna z prawem w rozumieniu art. 7 $ 1 k.k.w., zaś tylko w takim wypadku Sąd Penitencjarny jest władny uchylić taką decyzję lub zmienić ją zgodnie z żądaniem skarżącego. Decyzja Komisji Penitencjarnej z 24 lutego 2022 roku miała umocowanie prawne w treści art.76 $ 1 pkt 6 k.kw. oraz art.97 $ 3 k.k.w. Stosownie do unormowania zawartego w art.76 $ 1 pkt 6 kikew. kwalifikowanie skazanych, o których mowa w art. 84 $ 2, do zakładów karnych dla młodocianych oraz skazanych, o których mowa w art. 96 $ 3, do odbywania kary w oddziałach terapeutycznych należy do zakresu działania komisji penitencjarnej, przy czym zostały uwzględnione wszystkie istotne w tym aspekcie okoliczności. Zgodnie z art. 97 $ 3 kk.w. skazanych, którzy nie wymagają już oddziaływania specjalistycznego, o którym mowa w art. 96, przenosi się do odpowiedniego systemu wykonywania kary. Komisja Penitencjarna stwierdziła pozytywna ocenę realizacji IPT, dokonując jednocześnie umiarkowanej oceny postępów skazanego w resocjalizacji. Ze stanowiska Komisji Penitencjarnej wynika wprost, iż skazany zrealizował wszystkie oddziaływania profilaktyczne ustalone w Indywidualnym Programie Terapeutycznym oraz zatwierdzone przez komisje penitencjarną. Komisja Penitencjarna przyjmując wobec skazanego umiarkowana ocenę postępów w resocjalizacji oraz określając realizacje IPT, jako pozytywną wzięła pod uwagę wszelkie okoliczności stanu zdrowia psychicznego skazanego. Wskazano, iż skazany po okresie 8 lat wykonywania kary pozbawienia wolności w oddziale terapeutycznym nie prezentuje zachowań dezadaptacyjnych, aktualnie stan zdrowia psychicznego skazanego określono, jako wyrównany i stabilny, stwierdzono, co prawda u skazanego zaburzenia osobowości, jednakże te zaburzenia nie rzutują w sposób negatywny na poziom jego funkcjonowania a zatem nie ma potrzeby dalszego prowadzenia oddziaływań specjalistycznych wobec skazanego (k - 14). Uzupełniony przez sąd materiał dowodowy w pełni potwierdził powyższe ustalenia. Przede wszystkim podnieść należy, że tylko w jednej ze spraw S.K. był skazywany przy zastosowaniu art. 31 $ 2 k.k. czyli przy ustaleniu, że skazany czynu dopuścił się mając ograniczoną w stopniu znacznym zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Miało to miejsce w sprawie II K 445/09 Sądu Rejonowego w Grójcu i dotyczyło czynu z art. 177$ 1 k.k. Natomiast we wszystkich pozostałych sprawach, w tym w sprawie II K 1/12 Sądy Okręgowego w Radomiu odnośnie czynów z art. 197 $ 2 kk. art. 200 $1 kk, art. 13 $ 1 k.k. w zw. z art. 148 $ 1 kk, art. 157 $ 2 kk. art. 280 $ 1 kk. sądy nie przyjmowały przesłanek opisanych w art. 31 $ 1 k.k. Ponadto w żadnej z tych spraw sąd nie określił systemu odbywania przez skazanego kary, co powoduje, ze zmiana --- STRONA 3 --- systemu nie oznacza konieczności wydania takiej decyzji przez sąd penitencjarny. W opinii sądowo- psychiatrycznej z, 23 lutego 2010r. biegli jednoznacznie stwierdzili, iż S. K. nie cierpi na chorobę psychiczną ani inne zaburzenia czynności psychicznych w rozumieniu stanów wyjątkowych. Biegli rozpoznali u skazanego upośledzenie umysłowe stopniu lekkim ( opinia k 35-37). Ograniczona zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postepowaniem biegli przyjęli tylko i wyłącznie odnośnie czynu z art. 177'8 1 kk. ze względu na jego złożony charakter przyjmując, iż S.K. ze względu na upośledzenie umysłowe nie potrafił do końca prawidłowo ocenić ostrości zakrętu, szybkości z jaką się poruszał i przyczepności nawierzchni. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż przyjęty stan z art. 31 $ 2 k.k. nie tyle wynikał z samego stanu psychicznego skazanego ile był wynikiem jego połączenia z okolicznościami wypadku drogowego. Jak już wskazano wyżej, w żadnej z innych spraw dotyczących czynów skierowanych przeciwko życiu zdrowiu, wolności seksualnej sądy nie przyjmowały wobec skazanego odpowiedzialności w ramach art. 31 $ 2 kk. Z bardzo szczegółowego projektu oceny okresowej sporządzonego 22 lutego 2022r. jednoznacznie wynika, iż S.K. zrealizował wszystkie oddziaływania profilaktyczne ustalone w Indywidualnym Programie Terapeutycznym oraz zatwierdzone przez komisję penitencjarną. Po okresie 8 lat oddziaływań terapeutycznych skazany nie prezentuje zachowań dezaptacyjnych i nie wymaga prowadzenia oddziaływań specjalistycznych. Aktualnie skazany prezentuje wyrównany i stabilny stan psychiczny. Zdiagnozowane u niego zaburzenia osobowości są stałym rysem jego psychiki jednakże nie rzutują obecnie w sposób negatywny na sposób jego zachowania. W świetle powyższego, w ocenie sądu skazany nie wykazuje zaburzeń wymagających oddziaływań w ramach oddziału terapeutycznego. U skazanego brak jest podstaw do kwestionowania jego stanu psychicznego jak tez możliwości obrony swoich praw. W świetle powyższego zzaskarżona decyzja Komisji Penitencjarnej miała zatem pełne umocowanie prawne a wobec poczynionych prawidłowych ustaleń faktycznych była też w pełni zasadna co powoduje, ze wniesiona przez skazanego skarga nie mogla zostać uwzględniona. Z tych względów postanowiono jak na wstępie.