Postanowienie III KO 31/03

--- STRONA 1 --- Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2003 r. III KO 31/03 TEZA aktualna Przedmiotem ułaskawienia jest darowanie lub złagodzenie kary i środków karnych oraz innych publicznoprawnych skutków skazania. W istocie zatem przy odbywaniu kary łącznej orzeczonej wyrokiem łącznym prośba o ułaskawienie dotyczyć winna tej właśnie kary. Nie da się wprawdzie wykluczyć, że okoliczności uzasadniające łaskę mogą odnosić się jedynie do kar orzeczonych jednostkowymi, połączonymi obecnie wyrokami, które jako orzeczenia nadal istnieją, tyle że nie są wykonywane (art. 576 § 1 kpk), ale musi to wyraźnie wynikać z dokumentacji danej sprawy i z prośby. UZASADNIENIE Skład orzekający Przewodniczący: SSN Tomasz Grzegorczyk (spr.). Sędziowie SN: Piotr Hofmański, Ewa Strużyna. Prokurator Prokuratury Krajowej: Bogumiła Drozdowska. Sentencja Sąd Najwyższy w sprawie Zdzisława J., skazanego z art. 201, 208 i 215 kk z 1969 r., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 25 września 2003 r. kwestii wniosku o ułaskawienie, po wysłuchaniu Prokuratora uznaje się za niewłaściwy w przedmiocie zaopiniowania wniosku skazanego o ułaskawienie i na podstawie art. 35 kpk przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu. Uzasadnienie faktyczne Sąd Okręgowy wydał 27 czerwca 2003 r. negatywną opinię odnośnie prośby skazanego o ułaskawienie i przekazał sprawę Sądowi Najwyższemu w trybie art. 564 § 2 kpk. Uzasadnienie prawne Rozpoznając prośbę skazanego Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zdzisław J. został skazany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego z dnia 10 czerwca 1986 r. za przestępstwa z art. 201, 215, 208 kk z 1969 r. na karę łączną 11 lat pozbawienia wolności. W sprawie tej sądem odwoławczym był Sąd Najwyższy, który wyrok ten utrzymał w mocy orzeczeniem z dnia 11 listopada 1986 r. Z uwagi na to, że na oskarżonym ciążyły też kary z innych wyroków, które wykonywano, Sąd Okręgowy wyrokiem łącznym z 31 maja 2000 r. połączył wyrok Sądu Wojewódzkiego z innym wyrokiem tegoż Sądu w sprawie i orzekł w nim karę łączną 11 lat pozbawienia wolności, jak w orzeczeniu z 1986 r. Tym samym jednak wykonywana jest obecnie jedynie kara z powyższego wyroku łącznego, a nie kara z wyroku z 10 czerwca 1986 r., a fakt, że kara orzeczona wyrokiem łącznym i kara wymierzona wyrokiem z 1986 r. są takie same, nie oznacza, iżby obecnie wykonywana była kara orzeczona w 1986 r. Wiadomo, że przedmiotem ułaskawienia jest darowanie lub złagodzenie kary i środków karnych oraz innych publicznoprawnych skutków skazania. W istocie zatem przy odbywaniu kary łącznej orzeczonej wyrokiem łącznym prośba o ułaskawienie dotyczyć winna tej właśnie kary. Nie da się wprawdzie wykluczyć, że okoliczności uzasadniające łaskę III KO 31/03 - Postanowienie Sądu Najwyższego --- STRONA 2 --- mogą odnosić się jedynie do kar orzeczonych jednostkowymi, połączonymi obecnie wyrokami, które jako orzeczenia nadal istnieją, tyle że nie są wykonywane (art. 576 § 1 kpk), ale musi to wyraźnie wynikać z dokumentacji danej sprawy i z prośby. W prośbie Zdzisława J. nawiązuje się wprawdzie wprost do wyroku z 1986 r., ale z jej treści wynika, że okolicznościami, które uzasadniać mają ułaskawienie, jest ogólny stan zdrowia skazanego i fakt długoletniego pobytu w zakładzie karnym. W istocie zatem, odczytując tę prośbę poprzez art. 118 § 1 kpk, należy przyjąć, iż skazanemu de facto chodzi o ułaskawienie z odbywanej kary, która w praktycznym wykonywaniu jest tożsama z karą wymierzoną w 1986 r. Rzecz wszak w tym, że w kwestii kary orzeczonej wyrokiem łącznym w 2000 r. Sąd Najwyższy nie był sądem odwoławczym, nie jest zatem władny wypowiedzieć się w tej materii. Dlatego też, uznając się za niewłaściwy, przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu, aby ten, mając na uwadze charakter prośby skazanego, podjął w tej kwestii dalsze kroki stosownie do art. 564 kpk. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstępie.