Postanowienie III Ko 208/98

--- STRONA 1 --- Postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 26 listopada 1998 r. II AKz 412/98 TEZA aktualna Na postanowienie sądu o zarządzeniu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, podjęte na podstawie art. 568 k.p.k., zażalenie nie przysługuje. UZASADNIENIE Sentencja Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 1998 r. sprawy Władysława U. skazanego o przestępstwo z art. 210 § 1 d.k.k. - zażalenia wniesionego przez prokuratora na zarządzenie Prezesa Sądu Wojewódzkiego w Wałbrzychu z/s w Świdnicy (Przewodniczącego III Wydziału Karnego) z dnia 29 października 1998 r. (sygn. akt: III Ko 208/98); w przedmiocie odmowy przyjęcia zażalenia postanowił, zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy. Uzasadnienie faktyczne Zarządzeniem z dnia 29 października 1998 r., sygn. akt III Ko 208/98, Prezes Sądu Wojewódzkiego w Wałbrzychu z/s w Świdnicy (Przewodniczący III Wydziału Karnego), na podstawie art. 429 § 1 k.p.k., odmówił przyjęcia zażalenia prokuratora na postanowienie Sądu Wojewódzkiego z dnia 22 października 1998 r. o zarządzeniu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności przez skazanego Władysława U., podjęte na podstawie art. 568 k.p.k., jako niedopuszczalne z mocy ustawy. Zarządzenie prezesa zaskarżył prokurator, zarzucając obrazę przepisów postępowania, a to art. 568 k.p.k. i art. 154 § 1 k.k.w., która miała wpływ na treść zarządzenia przez niesłuszne przyjęcie, iż na postanowienie wydane w trybie art. 568 k.p.k., a dotyczące zarządzenia przerwy w wykonaniu kary, nie przysługuje zażalenie, podczas gdy wobec Władysława U. prowadzone było postępowanie wykonawcze, w związku z czym, na postanowienie o udzieleniu przerwy, zgodnie z art. 154 § 1 k.k.w., przysługuje zażalenie. Wskazując na tak stawiany zarzut prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przyjęcie zażalenia prokuratora na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Wałbrzychu z/s w Świdnicy z dnia 22 października 1998 r. Uzasadnienie prawne Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Żalący się nie uwzględnia tej podstawowej kwestii, że postępowanie o zastosowanie prawa łaski, w związku z którym podjęto zaskarżone postanowienie o zarządzaniu przerwy w odbywaniu przez skazanego Władysława U. kary pozbawienia wolności, jest w całości uregulowane w Kodeksie postępowania karnego i toczy się przed sądem (pierwszej i drugiej instancji, jeżeli w sprawie orzekał), wyłącznie na podstawie tego kodeksu. Instytucja przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, jako instytucja prawa karnego wykonawczego, jest związana z podstawami wymienianymi w art. 153 § 1-4 k.k.w. i należy do właściwości rzeczowej sądu penitencjarnego. Kodeks postępowania wykonawczego, na który powołuje się zażalenie prokuratora, reguluje tryb postępowania o udzielenie przerwy w odbywaniu kary przed sądem penitencjarnym, na podstawie art. 153 k.k.w. i nie ma zastosowania w postępowaniu przed innym sądem i w innym trybie. Prawo sądu, wydającego opinię o ułaskawieniu (nigdy nie jest to sąd penitencjarny) oraz Prokuratora Generalnego, do zarządzenia przerwy w wykonaniu kary lub do wstrzymania jej wykonania na podstawie art. 568 k.p.k., nie wynika z podstaw wskazywanych w Kodeksie karnym wykonawczym i orzeczenie w tej mierze nie zapada w postępowaniu prowadzonym na podstawie Kodeksu karnego wykonawczego. Fakt, że postępowanie ułaskawieniowe może toczyć się równolegle z postępowaniem wykonawczym, które zostaje wstrzymane dopiero decyzją sądu podjęta na podstawie art. 568 k.p.k., nie zmienia faktu, że orzeczenie sądu o zarządzeniu przerwy w karze na podstawie art. 568 k.p.k., który to przepis określa samoistne podstawy zarządzenia przerwy w karze, zupełnie różne od podstaw określonych w Kodeksie karnym wykonawczym, zapada, jak to stwierdzono na wstępie, w postępowaniu prowadzonym na podstawie Kodeksu postępowania karnego (rozdziału 59) i - w konsekwencji - wyłącznie na podstawie Kodeksu postępowania karnego należy rozstrzygać, czy na postanowienie sądu służy zażalenie. A obowiązujący w tej mierze art. 459 § 1 i 2 k.p.k. nie pozostawia wątpliwości, że na postanowienie sądu, wydane na podstawie art. 568 k.p.k., zażalenie nie przysługuje. Zaskarżone zarządzenie Prezesa należało więc utrzymać w mocy. II AKz 412/98 - Postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu