Centrum Prawa Karnego Wykonawczego

Teza / krótkie omówienie

Wyrok Sąd Okręgowy we Wrocławiu, sygn. III K 88/22.

Treść orzeczenia

Sygn. akt III K 88/22 <div> <h2>WYROK</h2> W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lipca 2026r. Sąd Okręgowy we (...) w III Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSO Tomasz Kaszyca Protokolant: Kamila Jamuła przy udziale Prokuratora: Iwony Krzyżewskiej-Zazuli po rozpoznaniu w dniach: 13 czerwca, 4 i 22 lipca, 8 i 26 września, 7 listopada, 5 grudnia 2022r., 16 stycznia, 27 lutego, 17 i 24 kwietnia, 12 czerwca, 6 listopada, 18 grudnia 2023r., 25 kwietnia, 6 czerwca, 25 lipca 2024r., 14 kwietnia, 9 czerwca 2025r., 2 marca, 20 kwietnia i 22 czerwca 2026r., sprawy: 1.  U. V. z d. J., córki F. i E. z d. I., PESEL (...), ur. (...) w J., oskarżonej o to, że: w okresie od 2007 r. do października 2013 r. w P., rejon (...), gmina Ł., działając w warunkach czynu ciągłego, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając sama oraz korzystając z pomocy innej osoby, jako Prezes Zarządu Spółki z (...) obowiązany do zajmowania się sprawami majątkowymi i działalnością gospodarczą Spółki, nadużyła udzielonych jej uprawnień i nie dopełniła ciążących na niej obowiązków w zakresie prawidłowego reprezentowania Spółki na zewnątrz i gospodarowania jej mieniem w tym poprzez: <dl> <dt>⚫</dt> <dd> opłacanie ze środków spółki obsługi prawnej w sprawach prywatnych na kwotę nie mniejszą niż 15.756,30 zł, </dd> <dt>⚫</dt> <dd> zawarcie w dniu 23 kwietnia 2012 r. z E. V. aneksu do umowy o pracę, skutkującego wypłatę E. V. do października 2013 r„ nieuzasadnionego, zawyżonego wynagrodzenia zasadniczego o kwotę łączną nie mniejszą niż 122.763,29 zł oraz niekorzystnej dla Spółki umowy o zakazie konkurencji, </dd> <dt>⚫</dt> <dd> nieprawidłowe prowadzenie sprawozdawczości i księgowości Spółki, inwentaryzacji wyrobów gotowych, prowadzenie ksiąg rachunkowych, gospodarki kasowej wbrew przepisom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 ()">ustawy o rachunkowości</a> i sporządzanie sprawozdań finansowych niezgodnie z przepisami rachunkowości oraz podawanie w nich nierzetelnych danych w tym: zaniechanie opracowania obowiązujących dla spółki zasad rachunkowości, w tym zakładowego planu kont, zaniechanie zestawienia obrotów i sald kont księgi głównej, w okresach miesięcznych, zaniechanie objęcia ewidencją księgową prowadzoną na podstawie źródłowych dowodów księgowych zbiorów płodów rolnych, brak ewidencji jej przychodów i rozchodów, ustalenie stanu zapasów na koniec roku na podstawie zestawień podpisanych wyłącznie przez prezesa, nieprawidłowe prowadzenie inwentaryzacji wyrobów gotowych, zaniechania na koniec roku obrotowego spisów z natury, które potwierdzałyby stany rzeczywiste do sprawozdań finansowych, zaniechanie powołania komisji do przeprowadzenia spisu z natury zapasów, zaniechanie prowadzenia rzetelnej ewidencji obrotu kasowego, w tym kasy spółki, brak kontroli nad obiegiem gotówki w spółce, poprzez dokonywanie wypłat z kont Spółki i lokowania ich na prywatnych rachunkach bankowych, a które to operacje nie miały uzasadnienia w dokumentacji księgowej spółki i były wydatkowane na cele prywatne, zaniechanie powołania osoby odpowiedzialnej za prowadzenie tego obrotu kasowego wraz z przyjęciem deklaracji o przyjęciu odpowiedzialności materialnej, zaniechanie prowadzenia na obiektach magazynowo-warsztatowo-biurowych ksiąg obiektów, dokumentacji projektowej, ksiąg obmiaru robót z wyszczególnieniem ilościowym, kosztorysów remontu robót, protokołów odbioru robót, stanowiących podstawę wypłaty wynagrodzenia, co spowodowało: </dd> </dl> - straty spółki w kwocie 203.878,44 zł z tytułu przeprowadzonych remontów wynikające z niewbudowanych materiałów i wykonanych robót pokrywczych na obcym obiekcie, - powstanie, poprzez zaniżanie plonów i zbiorów, niedoborów w zakresie pszenicy w ilości 2.893 ton, żyta w ilości 457,7 ton oraz kukurydzy w ilości 1.747 ton o wartości nie mniejszej niż 2.836.085,00 zł, - pobranie z (...) kwoty 45.000,00 zł nie ujętej w dokumentacji księgowej spółki, nadpłatę wynagrodzeń dla siebie oraz E. V., zaliczenie w koszty spółki mandatów karnych nałożonych na U. V. jako osobę fizyczną, wypłatę dywidend z zysku spółki za 2010 r. bez spełnienia wymaganych przepisów finansowych dla zarządu spółki powodując tym powstanie faktycznego niedoboru w kwocie 947.582, 69 zł, - pobranie z kont Spółki kwoty łącznej nie mniejszej niż 1.873.839,31 zł poprzez dokonywanie przelewów w łącznej kwocie nie mniejszej niż 1.775.643,68 zł na swoje oraz w kwocie nie mniejszej niż 98.195,47 zł na E. V. prywatne rachunki bankowe, która to kwota nie została zwrócona na rachunek Spółki i została przywłaszczona poprzez wydatkowanie ich cele prywatne, wyrządzając tym szkodę majątkową w wielkich rozmiarach w wysokości nie mniejszej niż 5.999.905,38 zł działając na szkodę Spółki (...), w tym udziałowca mniejszościowego - spółki komandytowej prawa (...) - (...), tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1;art. 296 § 2)">art. 296 §1 i 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 3)">art. 296 §3 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art 284 §2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 77;art. 77 pkt. 1;art. 77 pkt. 2)">art 77 pkt. 1 i 2</a> ust. o rachunkowości i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art 11 §2 kk</a>. i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art.12 §1 kk</a> 2.  E. V. , z d. V., córki J. i U. z d. J., PESEL (...), ur. (...) we T., oskarżonej o to, że: w okresie od 2007 r. do października 2013 r. w P., rejon (...), gmina Ł., działając w warunkach czynu ciągłego, udzieliła pomocy U. V. pełniącej funkcję Prezesa Zarządu Spółki z o(...). (...) obowiązanej do zajmowania się sprawami majątkowymi i działalnością gospodarczą Spółki w wyrządzeniu tej spółce szkody majątkowej w wielkich rozmiarach w kwocie nie mniejszej niż 1.996.602,60 zł, w ten sposób , że: będąc właścicielem prywatnych rachunków bankowych: prowadzonego w (...) SA o nr (...) i (...) Bank (...) SA o (...) (...) oraz pełnomocnikiem do prywatnych rachunków bankowych U. V.: prowadzonego w (...) o nr (...), (...) (...) (...) oraz (...) (...) i (...) Bank (...) (...) (...), przyjęła na wyżej wymienione rachunki środki pieniężne Spółki w kwocie nie mniejszej niż 1.873.839,31 zł, pochodzące z rachunków bankowych: prowadzonego w (...) (...) (...), 86 (...), prowadzonego w (...) (...) (...), które wypłacane były z wyżej wymienionych rachunków Spółki przez U. V. i przekazywane na wskazane prywatne rachunki bankowe, a które to operacje nie miały uzasadnienia w dokumentacji księgowej spółki, z której to kwoty środki pieniężne w wysokości nie mniejszej niż 98.195,47 zł przekazane na jej prywatne rachunki bankowe przywłaszczyła, wydatkując na cele prywatne, co skutkowało prowadzeniem nierzetelnej ewidencji obrotu kasowego, w tym kasy spółki, brakiem kontroli nad obiegiem gotówki w spółce i w konsekwencji prowadzeniem w spółce ksiąg rachunkowych, gospodarki kasowej wbrew przepisom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 ()">ustawy o rachunkowości</a>, sporządzaniem sprawozdań finansowych niezgodnie z przepisami rachunkowości oraz podawanie w nich nierzetelnych danych, a nadto zawarła z U. V. niekorzystną dla Spółki umowę o zakazie konkurencji oraz aneks do umowy o pracę, skutkujący wypłatę jej nieuzasadnionego, zawyżonego wynagrodzenia zasadniczego o kwotę nie mniejszą niż 122.763,29 zł, którą to kwotę przywłaszczyła działając tym na szkodę Spółki (...), w tym udziałowca mniejszościowego - spółki komandytowej prawa (...) - J.-M. F., tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 3)">art. 18 §3</a> w zw. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1;art. 296 § 2)">art. 296 §1 i 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 3)">art. 296 §3 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 77;art. 77 pkt. 1;art. 77 pkt. 2)">art. 77 pkt. 1 i 2</a> ust. o rachunkowości i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 §2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 §2 kk</a>. i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 §1 kk</a>. " ******* stosując na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4§1 k.k.</a>, przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksu Karnego</a> w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015r. I. uznaje oskarżoną  U. V. za winną tego, że w okresie od 2007 r. do końca października 2013 r. w P., rejon (...), gmina Ł., działając w warunkach czynu ciągłego, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając sama oraz korzystając z pomocy E. V., jako Prezes Zarządu Spółki z o(...) obowiązany do zajmowania się sprawami majątkowymi i działalnością gospodarczą Spółki, nadużyła udzielonych jej uprawnień i nie dopełniła ciążących na niej obowiązków w zakresie prawidłowego reprezentowania Spółki na zewnątrz i gospodarowania jej mieniem poprzez: <dl> <dt>⚫</dt> <dd> zawarcie w dniu 23 kwietnia 2012 r. z E. V. aneksu do umowy o pracę, skutkującego wypłatę E. V. do października 2013 r. nieuzasadnionego, zawyżonego wynagrodzenia zasadniczego o kwotę łączną nie mniejszą niż 193.398zł zł oraz niekorzystnej dla Spółki umowy o zakazie konkurencji, </dd> <dt>⚫</dt> <dd> nieuprawnione pobranie z kont Spółki kwoty łącznej nie mniejszej niż 1.275,473,53 zł poprzez dokonywanie przelewów na swoje, swoje i E. V. oraz E. V. prywatne rachunki bankowe, </dd> <dt>⚫</dt> <dd> nieprawidłowe prowadzenie sprawozdawczości i księgowości Spółki, inwentaryzacji wyrobów gotowych, prowadzenie ksiąg rachunkowych, gospodarki kasowej wbrew przepisom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 ()">ustawy o rachunkowości</a> i sporządzanie sprawozdań finansowych niezgodnie z przepisami rachunkowości oraz podawanie w nich nierzetelnych danych w tym: zaniechanie opracowania obowiązujących dla spółki zasad rachunkowości, w tym zakładowego planu kont, zaniechanie zestawienia obrotów i sald kont księgi głównej, w okresach miesięcznych, zaniechanie objęcia ewidencją księgową prowadzoną na podstawie źródłowych dowodów księgowych zbiorów płodów rolnych, brak ewidencji jej przychodów i rozchodów, ustalenie stanu zapasów na koniec roku na podstawie zestawień podpisanych wyłącznie przez prezesa, nieprawidłowe prowadzenie inwentaryzacji wyrobów gotowych, zaniechania na koniec roku obrotowego spisów z natury, które potwierdzałyby stany rzeczywiste do sprawozdań finansowych, zaniechanie powołania komisji do przeprowadzenia spisu z natury zapasów, zaniechanie prowadzenia rzetelnej ewidencji obrotu kasowego, w tym kasy spółki, brak kontroli nad obiegiem gotówki w spółce, poprzez dokonywanie wypłat z kont Spółki i lokowania ich na prywatnych rachunkach bankowych, a które to operacje nie miały uzasadnienia w dokumentacji księgowej spółki, zaniechanie powołania osoby odpowiedzialnej za prowadzenie tego obrotu kasowego wraz z przyjęciem deklaracji o przyjęciu odpowiedzialności materialnej, zaniechanie prowadzenia na obiektach magazynowo-warsztatowo-biurowych ksiąg obiektów, dokumentacji projektowej, ksiąg obmiaru robót z wyszczególnieniem ilościowym, kosztorysów remontu robót, protokołów odbioru robót, stanowiących podstawę wypłaty wynagrodzenia, co spowodowało: </dd> </dl> - straty spółki w kwocie 109.784,44 zł z tytułu przeprowadzanych remontów, wynikające z niewbudowanych materiałów, - powstanie straty spółki, poprzez zaniżanie plonów i zbiorów, niedoborów w zakresie pszenicy w ilości 2.893 ton, żyta w ilości 457,7 ton oraz kukurydzy w ilości 1.747 ton o wartości nie mniejszej niż 2.836.085,00 zł, - nadpłatę wynagrodzeń dla siebie oraz E. V. w wysokości 1882,68zł, zaliczenie w koszty spółki mandatów karnych nałożonych na U. V. jako osobę fizyczną w łącznej wysokości 700zł, wyrządzając tym szkodę majątkową w wielkich rozmiarach w wysokości nie mniejszej niż 2.948.452,12zł działając na szkodę (...) Spółka z o.o. z siedzibą w P., tj. czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1;art. 296 § 2)">art. 296 §1 i 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 3)">art. 296 §3 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 77;art. 77 pkt. 1;art. 77 pkt. 2)">art 77 pkt. 1 i 2</a> ust. o rachunkowości w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art 11 §2 kk</a>. i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art.12 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 3)">art. 296§3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11§3 k.k.</a> wymierza jej karę roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; II. przyjmując, iż oskarżona  E. V. w okresie od 2007 r. do końca października 2013 r. w P., rejon (...), gmina Ł., działając w warunkach czynu ciągłego, będąc właścicielem prywatnych rachunków bankowych: prowadzonego w (...) SA o (...) (...) i (...) Bank (...) SA o (...) (...) oraz pełnomocnikiem do prywatnych rachunków bankowych U. V.: prowadzonego w (...) o nr (...), (...) (...) (...) oraz (...) (...) i (...) Bank (...) (...) (...), przyjęła na wyżej wymienione rachunki środki pieniężne Spółki w kwocie nie mniejszej niż 1.275,473,53, pochodzące z rachunków bankowych: prowadzonego w (...) (...) (...), (...) (...), prowadzonego w (...) (...) (...), które wypłacane były z wyżej wymienionych rachunków Spółki przez U. V. i przekazywane na wskazane prywatne rachunki bankowe, a które to operacje były nieuprawnione i nie miały uzasadnienia w dokumentacji księgowej spółki, czym udzieliła pomocy U. V. pełniącej funkcję Prezesa Zarządu Spółki z o.o. (...) obowiązanej do zajmowania się sprawami majątkowymi i działalnością gospodarczą Spółki do prowadzenia nierzetelnej ewidencji obrotu kasowego, w tym kasy spółki, brakiem kontroli nad obiegiem gotówki w spółce i w konsekwencji prowadzeniem w spółce ksiąg rachunkowych, gospodarki kasowej wbrew przepisom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 ()">ustawy o rachunkowości</a>, sporządzaniem sprawozdań finansowych niezgodnie z przepisami rachunkowości oraz podawanie w nich nierzetelnych danych, a czyn ten stanowi przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 3)">art. 18 §3 k.k.</a>w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 77;art. 77 pkt. 1;art. 77 pkt. 2)">art. 77 pkt. 1 i 2</a> ust. o rachunkowości w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 §1 kk</a>, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 6)">art. 17§1 pkt. 6 k.p.k.</a> postępowanie w tym zakresie umarza, kosztami postępowania obciążając Skarb Państwa; III. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i § 2 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1)">art. 70 § 1 k.k.</a> warunkowo zawiesza wykonanie wymierzonej oskarżonej  U. V. kary pozbawienia wolności na okres próby 3 (trzech) lat; IV. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 2)">art. 72§2 k.k.</a> zobowiązuje oskarżoną  U. V. do częściowego naprawienia szkody w okresie próby poprzez spłatę na rzecz (...) Spółka z o.o. z siedzibą w P. kwoty 500.000zł; V. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230§2 k.p.k.</a> zwraca  (...) Spółka z o.o. z siedzibą w P. dowody rzeczowe w postaci zeszytów ujętych w wykazie Ł. (...) na k. 8021 pod poz. 1-7 oraz dokumentację księgową ujętą w wykazie Ł. 248-270/22 pod poz. 1-24 na k. 8022-8025 oraz ujętą w wykazie Ł. (...) pod poz. 25-30 na k. 8026; VI. zasądza od oskarżonej  U. V. na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów postępowania na nią przypadających oraz wymierza jej opłatę w wysokości 300zł. <table> <colgroup> <col width="32"/> <col width="30"/> <col width="36"/> <col width="116"/> <col width="52"/> <col width="4"/> <col width="119"/> <col width="14"/> <col width="33"/> <col width="112"/> <col width="52"/> <col width="119"/> </colgroup> <tr> <td colspan="12"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="8"> Formularz UK 1 </td> <td colspan="2"> Sygnatura akt </td> <td colspan="2"> III K 88/22 </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 343;art. 343 a;art. 387)">art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.</a> albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 1.USTALENIE FAKTÓW </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 0.1.Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="2"> Oskarżony </td> <td colspan="8"> Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 1.1.1. </td> <td colspan="2"> U. V. </td> <td colspan="8"> Czyn opisany w pkt I części dyspozytywnej wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 1.1.2. </td> <td colspan="2"> E. V. </td> <td colspan="8"> Czyn opisany w pkt II części dyspozytywnej wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="9"> Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td rowspan="50" colspan="9"> Spółka (...) sp. z o.o. jest przedsiębiorstwem rolnym, zajmującym się produkcją i sprzedażą zboża. Została założona w dniu 11 lipca 1995 r. Siedziba spółki znajduje się w P. (gmina Ł.), natomiast pola uprawne zlokalizowane są w różnych miejscach na terenie gminy Ł.. W okresie od 2007 r. do października 2013 r. nieprzerwanie prezesem zarządu spółki (...) była U. V.. Oprócz pełnienia funkcji prezesa zarządu, oskarżona jest również większościowym udziałowcem w spółce. Wspólnikami mniejszościowym (...) był z kolei obywatel niemiecki Z. J. oraz spółka komandytowa prawa (...) J.-M. F., reprezentowana przez H. S. oraz O. D. S.. Jako prezes zarządu (...), U. V. była zobowiązana do reprezentowania spółki oraz zajmowania się jej sprawami majątkowymi. Ze spółką powiązany był również O. (1). Nie piastował on formalnie żadnego konkretnego stanowiska w przedsiębiorstwie, nie należał również do organów spółki, niemniej jednak pełnił rolę nieoficjalnego doradcy w spółce. (...) R. utrzymywał również towarzyską relację z U. V.. W dniu 2 stycznia 2001 r. wymieniony zawarł ze spółką (...) umowę o doradztwo, na podstawie której miał on nieodpłatnie świadczyć na rzecz spółki usługi doradcze z zakresu działalności handlowej, technicznej i rolniczej oraz zarządzania przedsiębiorstwem. Za udzielaną pomoc O. (1) nie otrzymywał wynagrodzenia w żadnej formie. W latach 2004-2009 O. (1) corocznie doręczał spółce rachunki, opiewające na różne kwoty z tytułu usług z zakresu mechaniki i naprawy maszyn rolniczych. Wpływ wskazanych rachunków, traktowanych jako korespondencja, był w spółce kwitowany. Żaden ze wskazanych rachunków nie został jednak przez spółkę zaakceptowany, zapłacony czy zaksięgowany. Z początkiem 2011 r. między O. (1) a U. V. doszło do konfliktu na gruncie personalnym. O. (1) pozostawał w przekonaniu, że jest w istocie cichym wspólnikiem (...) sp. z o.o., zaś udziały, jakie w spółce posiada U. V., w istocie powinny należeć do niego, zaś oskarżona jedynie je dzierży w jego zastępstwie. U. V. poglądu tego nie podzielała. Obszar, na jakim zlokalizowane jest przedsiębiorstwo częściowo stanowi własność spółki (...), częściowo jest własnością U. V.. Część nieruchomości należącej do U. V. oskarżona wynajmowała spółce. W latach 2005-2011 r. w budynkach wykorzystywanych przez spółkę wykonano generalny remont. Zebrane każdego roku plony były ważone i odnotowywane przez delegowanego z N. pracownika spółki, Ł. O., zatrudnionego w latach 2007-2013 r. na stanowisku agronoma. (...) nie zatrudniała pracownika na stanowisku magazyniera, wobec czego to Ł. O., na podstawie sporządzonych zapisków, wprowadzał określoną ilość zboża do stanów magazynowych spółki i prowadził ewidencję magazynową; miała ona formę notatek w zeszycie. Wymieniony nie ponosił odpowiedzialności materialnej za stany magazynowe. Dokumentacja magazynowa sprzed 2012 r. nie zachowała się, spółka dysponuje w tym zakresie jedynie planami wysiewów i nawożeń. Dane wpisywane przez Ł. O. do zeszytów nie były w żaden sposób dodatkowo weryfikowane, nie prowadzono ewidencji sprzedawanych zbóż, a w przypadku zakupu zboża wydawane były dokumenty w-z, których nie archiwizowano. Zebrane każdego roku plony były magazynowane, a następnie sprzedawane, głównie w miesiącach zimowych. W tym okresie Ł. O. nie przebywał na terenie przedsiębiorstwa lecz wracał do N., a pieczę nad gospodarstwem – i magazynami – sprawowała osobiście U. V.. W kwietniu 2011 r. doszło do konfliktu między U. V. a niemieckimi wspólnikami. Przedstawiciele udziałowcy mniejszościowego podejmowali działania ukierunkowane na odsunięcie oskarżonej od pełnienia funkcji prezesa zarządu (...), jednak nie odnieśli zamierzonego skutku. W październiku 2012 r. wspólnicy mniejszościowi, tj. J.-M. V. F. oraz Z. J., wnieśli do Sądu Okręgowego we (...) pozew przeciwko (...) sp. z o.o. o rozwiązanie spółki wraz z wnioskiem o ustanowienie kuratora dla spółki i zabezpieczenie powództwa poprzez ustanowienie zarządu przymusowego. Postępowanie prowadzone było za sygn. (...). Jako przyczynę uzasadniającą rozwiązanie spółki strona powodowa wskazała konflikt między wspólnikami mniejszościowymi a U. V.. W toku przedmiotowego postępowania dla (...) postanowieniem z dnia 23 października 2012 r. ustanowiono zarządcę przymusowego w osobie syndyka V. N., zaś U. V. nakazano przekazanie zarządcy przymusowemu całości dokumentów i ksiąg spółki. Z uwagi na wykazywaną przez (...) sprzedaż mniejszej ilości zbóż niż uzyskane zbiory, wspólnicy spółki (...) oraz J. (...) V. F. zlecili Agencji Biegłych Rewidentów (...) przeprowadzenie audytu. Wykonane przez tę agencję raporty ze stycznia i kwietnia 2013 r. dotyczyły analizy i oceny prawidłowości gospodarki magazynowej, poniesionych kosztów pracowniczych oraz poniesionych kosztów remontowych i nakładów inwestycyjnych. Raporty wykazały, że stany zapasów w spółce ustalane były jedynie z końcem roku, na podstawie zestawienia podpisanego przez prezesa zarządu (którym była we wskazanym okresie nieprzerwanie U. V.), nie powołano komisji do przeprowadzenia spisu zapasów z natury oraz nie prowadzono w spółce ewidencji, która pozwalałaby na kontrolę przepływu produktów oraz kontrolę zużycia materiałów do nakładów remontowych. W spółce (...) zatrudniona była również córka U. V., E. V. – początkowo od 1 lipca 2002 r. na stanowisku asystenta prezesa zarządu, a od 1 września 2010 r. jako dyrektor ds. administracyjnych z wynagrodzeniem miesięcznym 4100 zł. Aneksem do umowy o pracę z dnia 23 kwietnia 2012 r. E. V. przeniesiono na stanowisko dyrektora biura zarządu spółki, ustalając jej wynagrodzenie jako równowartość 700% przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, ustalanego każdorazowo na podstawie obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, powiększonego ewentualnie o premię uznaniową. Pomimo formalnej zmiany stanowiska, zakres obowiązków oskarżonej był tożsamy. Zadania związane z obsługą prawną spółki wykonywała wynajęta w tym celu kancelaria prawna, zadania związane z prowadzeniem księgowości i kadr były zlecane wynajętemu biuru rachunkowemu, zaś planowanie i wykonywanie gospodarki rolnej spoczywało na agronomie, Ł. O.. Na zajmowanym stanowisku E. V. osiągała wynagrodzenie zasadnicze czterokrotnie większe niż prezes zarządu spółki i zarazem ponad dziesięciokrotnie wyższe od przeciętnego wynagrodzenia pozostałych pracowników. W dniu 1 czerwca 2012 r., jako prezes zarządu (...) i pracodawca, U. V. zawarła z E. V. jako pracownikiem umowę o zakazie konkurencji, na mocy której pracownikowi przysługiwało odszkodowanie w wysokości 70% wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania klauzuli konkurencyjnej. Zakaz ten nie znajdował uzasadnienia w realiach prowadzonej przez spółkę działalności, która polega na zasiewach i zbiorach zboża, a w przedsiębiorstwie nie było żadnych tajemnic zakładowych. Powyższe kwestie zostały zaakcentowane w raporcie sporządzonym przez biegłych rewidentów, jako wątpliwe z perspektywy interesów majątkowych spółki. Audyt wykazał ponadto, że kwoty księgowane w raportach kasowych jako przychód gotówki do kasy były przelewane na konta prywatne prezes zarządu U. V.. Celem ustalenia zakresu niedoborów płodów rolnych w latach 2007-2012, J.-M. V. F. zleciła sporządzenie w tym zakresie „opinii” rzeczoznawcy Ś. F.. W sporządzonych „ekspertyzach” stwierdził on, że zbiory produktów gotowych i stan zapasów na koniec roku nie były ewidencjonowane ilościowo i wartościowo ani potwierdzone spisem z natury, lecz deklarowane wyłącznie na podstawie zestawienia podpisanego przez oskarżoną U. V.. Ś. F. wyliczył, że na przestrzeni lat 2007-2012 wystąpiły istotne różnice pomiędzy wynikającą z deklaracji U. V. wydajnością, a możliwymi do uzyskania wielkościami zbiorów w zakresie pszenicy, żyta i kukurydzy. W swoich wyliczeniach Ś. F. posiłkował się przede wszystkim dokumentacją pozaksięgową sporządzoną przez Ł. O.. Największą rozbieżność rzeczoznawca zdiagnozował za 2012r., według jego szacunków wynosiła ona 259,9 ton. Po ujawnieniu opisanych wyżej nieprawidłowości zarządca przymusowy (...) zlecił Kancelarii (...) sporządzenie opinii prawnej umów zawartych przez (...) sp. z o.o. z E. V.. W sporządzonej analizie zaakcentowano przede wszystkim dysproporcję wynagrodzeń między E. V. a innymi pracownikami oraz samym prezesem zarządu spółki. W raporcie stwierdzono ponadto, że zawarcie z E. V. aneksu do umowy o pracę z dnia 23 kwietnia 2012 r. oraz umowy o zakazie konkurencji z dnia 1 czerwca 2012 r. mogło stanowić celowe działanie na szkodę spółki, skutkujące pokrzywdzeniem mniejszościowych wspólników. W dniu 1 lipca 2013 r. syndyk V. N. reprezentujący (...) jako pracodawcę, złożył wobec E. V. wypowiedzenie zmieniające, modyfikując jej zakres obowiązków i ustalając wynagrodzenie zasadnicze na poziomie 400% przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, ustalanego każdorazowo na podstawie obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Różnica między zawyżonym wynagrodzeniem, które wypłacano E. V. w okresie jej zatrudnienia na stanowisku dyrektora biura zarządu przed złożeniem jej przez V. N. wypowiedzenia zmieniającego, a wynagrodzeniem które oskarżona otrzymywałaby we wskazanym okresie według stawki rynkowej (ustalonej w oparciu o warunki płacy określone w wypowiedzeniu zmieniającym) wynosiła 193.398 zł. W latach 2007-2012 z kasy spółki oraz z jej rachunków bankowych dokonano transferów pieniężnych na rachunki bankowe prowadzone na rzecz U. V. i E. V., do których oskarżone posiadały wzajemne pełnomocnictwa: - o nr (...), prowadzony w (...) na rzecz U. V., - o (...) (...) oraz o nr (...), prowadzone w (...) S.A. na rzecz U. V., - o nr (...), prowadzony w (...) Bank (...) S.A. na rzecz U. V. - o (...) (...), prowadzony w (...) S.A. na rzecz E. V., - o (...) (...), prowadzony w (...) Bank (...) S.A. na rzecz E. V., G. kwota środków, które w sposób nieuprawniony zostały przelane na prywatne rachunki bankowe oskarżonych wynosiła nie mniej niż 1.275.473,53 zł. Z rachunków bankowych (...) nadpłacono również na rzecz oskarżonych wynagrodzenia na łączną kwotę 1882,62 zł, a także wliczono w koszty spółki mandaty karne, nałożone na U. V. jako osobę fizyczną w łącznej wysokości 700 zł. </td> <td colspan="2"> Częściowo wyjaśnienia oskarżonej U. V. </td> <td> k. 7370-7372 k. 7887-7889 k. 8059 k. 8234-8237 k. 8369-8370 k. 8397 k. 8439 k. 8566 k. 8574-8579 k. 8926-8927 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Częściowo wyjaśnienia oskarżonej E. V. </td> <td> k. 7384-7386 k. 7896-7898 k. 8059 k. 8123a k. 8182 k. 8238-8239 k. 8269 k. 8397 k. 8566 k. 8578-8579 k. 8628 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Dokumenty załączone do zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa </td> <td> k. 8-10 k. 20-59 k. 93-136 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Opinia rzeczoznawcy Ś. F. wraz z uzupełnieniem </td> <td> k. 11-19 k. 209-221 k. 437-449 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Raport Agencji Biegłych Rewidentów (...) i uzupełnienie raportu </td> <td> k. 60-78 k. 79-92 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zeznania świadka V. N. </td> <td> k. 143-144 k. 7433-7435 k. 8179-8182 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Aneks do umowy o pracę z dnia 23.04.2012 r. zawarty między prezesem zarządu (...) sp. z o.o. U. V. a E. V. </td> <td> k. 154-156 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Umowa o zakazie konkurencji z dnia 01.06.2012 r. zawarta między prezesem zarządu (...) sp. z o.o. U. V. a E. V. </td> <td> k. 158-160 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Wypowiedzenie zmieniające z dnia 01.07.2013 r. złożone wobec E. V. przez zarządcę przymusowego (...) sp. z o.o. V. N. </td> <td> k. 161 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zeznania świadka Ł. O. </td> <td> k. 163-165 k. 173-175 k. 8395-8397 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Protokoły zatrzymania rzeczy – zeszytów z zapiskami Ł. O. </td> <td> k. 166-168 k. 194-196 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zeznania świadka Ś. F. </td> <td> k. 169-170 k. 433-436 k. 8123a-8124 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Notatki dotyczące wielkości plonów </td> <td> k. 175-193 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zeznania świadka O. (1) </td> <td> k. 197-200 k. (...)-(...) </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zeznania świadka O. D. S. </td> <td> k. 201-203 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Dokumenty dotyczące wielkości plonów przedłożone przez O. S. </td> <td> k. 204-205 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Dokumentacja przedłożona w toku postępowania przez U. V. i E. V. </td> <td> k. 226-283 k. 302-314 k. 315-350 k. 1361-1471 k. 5227-5776 k. 5782-5829 k. 5963-7101 k. 7238-7353 k. 8775-8925 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Protokół oględzin akt sprawy I Co (...) Sądu Rejonowego w (...) wraz z załącznikami </td> <td> k. 287-296 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Protokół oględzin akt sprawy (...) C (...) Sądu Rejonowego w (...) z załącznikami Dokumenty z postępowania I C (...) Sądu Rejonowego w (...) </td> <td> k. 356-411 k. 1286-1294 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zeznania świadka T. J. (1) </td> <td> k. 412-415 k. 1478-1483 k. 8200-8202 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Kopie faktur VAT przedłożone przez T. J. (1) </td> <td> k. 416-426 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zeznania świadka U. F. </td> <td> k. 428-430 k. 8124v </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zeznania świadka T. J. (2) </td> <td> k. 450-453 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Protokoły oględzin akt sprawy (...) Sądu Okręgowego we (...) (kolejno I (...) Sądu Apelacyjnego we (...)) z załącznikami Kopie dokumentów z akt sprawy (...) Sądu Okręgowego we (...) </td> <td> k. 454-755 k. 3013-3606 k. 8632-8739 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Kopia dokumentacji finansowo-księgowej przedłożona przez pełnomocnika J.-M. V. F. </td> <td> k. 772-778 k. 779-926 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Protokół oględzin akt sprawy V (...) Sądu Rejonowego dla (...) z załącznikami </td> <td> k. 936-1245 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Dane KRS dot. (...) sp. z o.o. </td> <td> k. 1296-1305 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Kopia akt sprawy (...) Sądu Okręgowego we (...) </td> <td> k. 1492-3012 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Akta rejestrowe (...) sp. z o.o. </td> <td> k. (...)-4490 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Protokół zatrzymania rzeczy – dokumentacji księgowej (...) od syndyka V. N. </td> <td> k. 4494-4504 k. 5173-5178 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Dokumentacja bankowa (...) S.A. </td> <td> k. 4891 k. 4892-4900 k. 4901-4918 k. 5184-5218 k. 5182-5183 k. 5219 k. 5219a </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Dokumentacja bankowa (...) S.A. </td> <td> k. 4923 k. 4924-5022 k. 5211-5221 k. 5221a k. 7211 k. 7212-7225 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Odpisy ksiąg wieczystych (...), (...), (...), (...) </td> <td> k. 5057-5076 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Wyrok kasacyjny z dnia 23.06.2016 r. w sprawie (...) (dot. (...)) z uzasadnieniem </td> <td> k. 5077-5082 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zawiadomienie komornicze sygn. (...) dot. zajęcia udziałów U. V. w spółce (...) </td> <td> k. 5084 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Skargi na czynność komornika </td> <td> k. 5103-5106 k. 5107-5109 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Dokumentacja fotograficzna dot. nieruchomości U. V. </td> <td> k. 5115 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zeznania świadka E. W. </td> <td> k. 5165-5166 k. 8123 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zeznania świadka H. Ś. </td> <td> k. 5169-5171 k. 8222 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Dokumentacja bankowa Banku (...) S.A. </td> <td> k. 5220 k. 5220a k. 5220b </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Dokumentacja bankowa (...) S.A. </td> <td> k. 5222 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Sprawozdanie z analizy kryminalnej z dnia 21.05.2018 r. </td> <td> k. 5859-5954a </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Dokumenty wydane przez V. N. dot. E. V. i wypłacanych oskarżonej poborów </td> <td> k. 7440-7658 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zeznania świadka H. S. </td> <td> k. (...)-(...) </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Ustalenia dotyczące nieruchomości i ruchomości posiadanych przez U. i E. V. </td> <td> k. 7775-7828 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Kopia umowy najmu z dnia 14.03.2001 r. </td> <td> k. 8261-8262 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zeznania świadka Z. J. </td> <td> k. 8437-8439 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Protokół walnego zgromadzenia wspólników (...) sp. z o.o. z 30.06.2023 r. </td> <td> k. 8543-8546 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zeznania świadka E. A. (1) </td> <td> k. 8626-8628 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Dowody rzeczowe </td> <td> Załączniki do akt sprawy </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="9"> Zbiory płodów rolnych, stanowiące podstawową działalność spółki, nie były objęte prawidłową ewidencją księgową. Stany zapasów na koniec roku obrotowego były ustalane na podstawie zestawień podpisywanych wyłącznie przez U. V., bez sporządzania spisów z natury, porównujących stany rzeczywiste do sprawozdań finansowych. W spółce nie prowadzono kasy i rzetelnej ewidencji obrotu kasowego, a część gotówki przelewano na prywatne rachunki bankowe, nie kontrolując jej obiegu. W przedsiębiorstwie nie ustalono jasnych i jednolitych zasad dotyczących obrotu gotówką w kasie, nie ustanowiono osób odpowiedzialnych za stan gotówki w kasie ani nie wyznaczono kasjera, nie wydzielono również odpowiednio wyposażonego pomieszczenia do przechowywania gotówki, zabezpieczając ją przed nieuprawnionym dostępem osób trzecich. Nie dokumentowano dowodami kasowymi miesięcznych raportów kasowych, a wpisy w raportach były niejednoznaczne i wielokrotnie dublowały się z wypłatami w formie przelewów bankowych. Podstawę ustalania przychodów z obrotu zbożem stanowiły faktury sprzedażowe, a jednocześnie w spółce praktykowano wystawianie faktur oznaczonych tym samym numerem, co uniemożliwiało prowadzenie rzetelnej ewidencji sprzedaży i prowadzenie rzetelnej i prawidłowej sprawozdawczości finansowej spółki. Bilanse aktywów i pasywów spółki nie były potwierdzane spisem z natury. Łączna wartość niedoborów zbóż w latach 2007-2012 wyniosła odpowiednio: - pszenica ozima w ilości 2893 ton, - żyta ozime w ilości 457,7 ton, - kukurydza w ilości 1747 ton, o łącznej wartości określonej na kwotę 2.836.085,00 złotych. (...) sp. z o.o. nie prowadziła dokumentacji księgowo-finansowej dotyczącej przychodów i rozchodów płodów rolnych innych niż związane z umowami skupu, ani spisów z natury zapasów ziarna na koniec roku, co stwarzało możliwość zbywania ziarna poza ewidencją rozchodów. </td> <td colspan="2"> Opinia biegłego z zakresu księgowości i rachunkowości R. K. </td> <td> k. 1253-1275 k. 4754-4884 k. 7102-7173 k. 7174-7176 k. 7354-7356 k. 7421-7423 k. 8231-8239 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Opinia biegłego z zakresu rolnictwa E. Ł. </td> <td> k. 4513-4552 k. 4634-4643 k. 8266-8269 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Opinia biegłego z zakresu finansów, ekonomii, bankowości i rachunkowości Z. V. </td> <td> k. 7720-7744 k. 8563-8567 k. 8938-8956 k. 8966-8969 k. 8988-9003 k. 9018-9019 </td> </tr> <tr> <td colspan="9"> Dla obiektów magazynowych spółki (...) nie prowadzono ksiąg obiektów, dokumentacji projektowej i kosztorysów robót remontowych. Wynagrodzenia za roboty dekarsko-blacharskie wypłacano na podstawie faktur, bez prowadzenia księgi obmiaru robót z wyszczególnieniem ilościowym i jakościowym oraz bez protokołu odbioru robót z załączonym kosztorysem, co powinno uzależniać wypłatę wynagrodzenia. Wartość zakupionych materiałów budowlanych, wykazana na fakturach, wynosiła 157.057,04 zł brutto, przy czym część z tych materiałów nie znajdowała się fizycznie na terenie gospodarstwa. Wskutek powyższych zaniedbań (...) poniosła stratę finansową w wysokości 109.784,44 zł z tytułu materiałów niewbudowanych. </td> <td colspan="2"> Opinia biegłego z zakresu budownictwa A. B. (1) </td> <td> k. 4669-4753 k. 7426-7427 k. 8368-8370 </td> </tr> <tr> <td colspan="9"> Oskarżona U. V. nie była uprzednio karana sądownie. Oskarżona E. V. nie była uprzednio karana sądownie. </td> <td colspan="2"> Dane o karalności </td> <td> k. 7666-7667 k. 7901-7902 </td> </tr> <tr> <td colspan="9"> U. V. (...) E. V.. V. (...) (...) sp. z o.o. Z tytułu świadczeń emerytalnych U. V. otrzymuje kwotę 5180 zł netto miesięcznie, a ponadto ze stosunku pracy uzyskuje wynagrodzenie w kwocie 9000 zł netto miesięcznie. Oskarżona wspólnie z córką zamieszkuje w nieruchomości, która w drodze darowizny w 2016 r. została przekazana E. V.. Oskarżone prowadzą odrębne gospodarstwa domowe. U. V. cierpi na choroby przewlekłe w postaci cukrzycy typu 2 oraz nadciśnienia. Boryka się z problemami kardiologicznymi. Nie leczyła się odwykowo. Okresowo w 2011 r. korzystała z pomocy lekarza psychiatry w związku z problemami ze snem. Z uwagi na trudności z poruszaniem się okresowo korzysta również z pomocy neurologa. Zachowanie oskarżonej nigdy nie budziło zastrzeżeń członków okolicznej społeczności. </td> <td colspan="2"> Kwestionariusz wywiadu środowiskowego </td> <td> k. 7850-7851 </td> </tr> <tr> <td colspan="9"> E. V. ma (...) Ś. T., zatrudnionym w (...) na stanowisku (...). V. wykształcenie wyższe z zakresu marketingu oraz zarządzania w rolnictwie, zdobyte w (...) (...) we T. (obecnie (...)). Pełni obecnie funkcję prezesa zarządu w (...) sp. z o.o. i z tego tytułu uzyskuje wynagrodzenie w kwocie 11.000 zł netto miesięcznie. Oskarżona cieszy się bardzo dobrym stanem zdrowia, nie zażywa na stałe żadnych leków. Nie posiada uzależnień, nie leczyła się odwykowo, neurologicznie ani psychiatrycznie. Zachowanie oskarżonej nigdy nie budziło zastrzeżeń członków okolicznej społeczności. </td> <td colspan="2"> Kwestionariusz wywiadu środowiskowego </td> <td> k. 7852-7853 </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="2"> Oskarżony </td> <td colspan="8"> Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 1.2.1. </td> <td colspan="2"> U. V. </td> <td colspan="8"> Czyn opisany w pkt I części dyspozytywnej wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 1.2.2. </td> <td colspan="2"> E. V. </td> <td colspan="8"> Czyn opisany w pkt II części dyspozytywnej wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="9"> Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td rowspan="13" colspan="9"> Opłacanie ze środków spółki obsługi prawnej w sprawach prywatnych U. V. na kwotę nie mniejszą niż 15.756,30 zł. Wydatkowanie na cele prywatne gotówki wypłacanej z kont spółki i lokowanej na prywatnych rachunkach bankowych oskarżonych. Finansowanie z majątku spółki robót budowlanych wykonanych na nieruchomości, stanowiącej własność U. V. i z której oskarżona korzystała w celach prywatnych. Pobranie z (...) kwoty 45.000,00 zł nie ujętej w dokumentacji księgowej spółki. Wypłata dywidend z zysku spółki za 2010 r. bez spełnienia wymaganych przepisów finansowych dla zarządu spółki powodując tym powstanie faktycznego niedoboru w kwocie 947.582, 69 zł. Przywłaszczenie przez E. V. i wydatkowanie na cele prywatne środków pieniężnych w wysokości nie mniejszej niż 98.195,47 zł przekazanych na jej prywatne rachunki bankowe z rachunków bankowych prowadzonych na rzecz (...). </td> <td colspan="2"> Częściowo wyjaśnienia oskarżonej U. V. </td> <td> k. 7370-7372 k. 7887-7889 k. 8059 k. 8234-8237 k. 8369 k. 8397 k. 8439 k. 8566 k. 8574-8579 k. 8926-8927 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Częściowo wyjaśnienia oskarżonej E. V. </td> <td> k. 7384-7386 k. 7896-7898 k. 8059 k. 8123a k. 8182 k. 8238 k. 8269 k. 8566 k. 8578-8579 k. 8628 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Dokumentacja przedłożona w toku postępowania przez U. V. </td> <td> k. 226-283 k. 302-314 k. 315-350 k. 1361-1471 k. 5227-5776 k. 5782-5829 k. 8775-8925 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Protokół oględzin akt sprawy I Co (...) Sądu Rejonowego w (...) wraz z załącznikami </td> <td> k. 287-296 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Protokół oględzin akt sprawy (...) Sądu Rejonowego w (...) z załącznikami </td> <td> k. 356-411 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zeznania świadka T. J. (1) </td> <td> k. 412-415 k. 1478-1483 k. 8200-8202 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zeznania świadka T. J. (2) </td> <td> k. 450-453 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Kopia dokumentacji finansowo-księgowej przedłożona przez pełnomocnika J.-M. V. F. </td> <td> k. 772-778 k. 779-926 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Dokumentacja bankowa (...) </td> <td> k. (...) k. 4892-4900 k. 4901-4918 k. 5184-5218 k. 5182-8183 k. 5219 k. 5219a </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Dokumentacja bankowa (...) </td> <td> k. 4923 k. 4924-5022 k. 5211-5221 k. 5221a k. 7211 k. 7212-7225 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Dokumentacja bankowa Banku (...) </td> <td> k. 5220 k. 5220a k. 5220b </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Dokumentacja bankowa (...) S.A. </td> <td> k. 5222 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Kopia umowy najmu z dnia 14.03.2001 r. </td> <td> k. 8261-8262 </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 1.OCena DOWOdów </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Lp. faktu z pkt 1.1 </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td colspan="6"> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td rowspan="26" colspan="3"> 1.1.1 </td> <td colspan="3"> Częściowo wyjaśnienia oskarżonych U. V. i E. V. Dokumentacja przedłożona w toku postępowania przez U. V. i E. V. </td> <td colspan="6"> Sąd uwzględnił wyjaśnienia złożone przez oskarżone U. i E. V. jako wiarygodne wyłącznie w tym zakresie, w jakim korelowały one z pozostałymi zgromadzonymi w sprawie dowodami, którym Sąd dał wiarę. Na etapie postępowania przygotowawczego oskarżone nie przyznały się do popełnienia zarzuconych przestępstw i odmówiły składania wyjaśnień. Wyjaśniając na etapie postępowania sądowego U. V. opisała, w jaki sposób założono spółkę (...), czym zajmowało się przedsiębiorstwo i jak funkcjonowało w początkowych latach swojej działalności. Jako częściowo wiarygodne Sąd uwzględnił te wyjaśnienia U. V., w których oskarżona odnosiła się do działań, jakie osoby powiązane z niemieckimi wspólnikami – a w szczególności O. S. – podejmowali, aby zminimalizować rolę U. V. w prowadzonym przedsiębiorstwie, a w perspektywie pozbawić ją części udziałów w spółce. Jakkolwiek przedstawiona przez oskarżoną relacja co do powyższych okoliczności była zdaniem Sądu przekoloryzowana, tak jednak w pewnym zakresie znajduje ona potwierdzenie w zgromadzonych w aktach sprawy dokumentach, w tym w szczególności kopii korespondencji pomiędzy poszczególnymi osobami. Stąd też Sąd uznał powyższe twierdzenia U. V. za częściowo wiarygodne, co z kolei wpłynęło na ocenę wiarygodności zeznań przesłuchiwanych w sprawie świadków, w tym właśnie O. D. S., a także Z. J. oraz O. (1). Sąd uwzględnił również wyjaśnienia U. V., w których oskarżona odniosła się do części zarzutu, dotyczącego pokrycia z majątku spółki prac budowlanych przeprowadzonych na prywatnym budynku oskarżonej, wykorzystywanym przez nią na cele mieszkaniowe dla siebie i córki. W trakcie rozprawy U. V. wyjaśniła, że budynek objęty zakwestionowanymi pracami remontowymi, został w 2001 r. wydzierżawiony (...) i od tego czasu spółka korzystała z niego na wyłączność, a służył do przechowywania nawozów. W tym zakresie relacja U. V. była w pełni zgodna z treścią umowy najmu z dnia 14.03.2001 r., znalazła również potwierdzenie w zeznaniach świadka T. J. (1), który na okazanym mu szkicu sytuacyjnym wprost wskazał budynki, na których wykonywał prace remontowe na zlecenie (...) i opłacone ze środków spółki. Oskarżona zdaniem Sądu w sposób przekonujący wyjaśniła, że teren objęty umową najmu zakupiła ze swojego majątku prywatnego, jednak od początku chciała, aby był on wykorzystywany przez (...) a to z tej przyczyny, iż zgodnie z obowiązującym ówcześnie prawem spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z kapitałem zagranicznym musiała posiadać zgodę ministerstwa na nabycie nieruchomości, wobec czego jedynym sposobem na zakup atrakcyjnego gruntu tak, aby nie uczyniły tego przedsiębiorstwa konkurencyjne, było zawarcie transakcji przez osobę prywatną – obywatelkę (...). Za częściowo wiarygodną Sąd uznał tę część wyjaśnień, w których U. V. odnosiła się do przelewów bankowych, wykonywanych z kont spółki na prywatne rachunki bankowe oskarżonych. Nie kwestionując zaistnienia powyższych transakcji, oskarżona wyjaśniła, że w jej mniemaniu proceder ten służył unikaniu kosztów bankowych, a przelewana oskarżonym gotówka była wprowadzana do kasy spółki, wobec czego pozostawała w jej majątku. Oskarżona w sposób, zdaniem Sądu, wiarygodny odniosła się ponadto do okoliczności związanych z wypłatą z majątku spółki kwoty 45.000 zł z rachunku prowadzonego w (...) Bank. W odniesieniu do powyższych okoliczności Sąd uwzględnił również wyjaśnienia oskarżonej E. V., która potwierdziła, że wypłacała w bankomatach środki przelewane uprzednio z rachunków bankowych spółki, czyniąc to w przekonaniu, że jest to dla (...) korzystne, gdyż unikając opłat za operacje bankowe generuje oszczędności dla spółki. Oskarżona kategorycznie oświadczyła, że wypłacane w ten sposób pieniądze były następnie w gotówce przekazywane do kasy spółki. Sąd uwzględnił ponadto wyjaśnienia U. V., w których oskarżona utrzymywała, że obsługa prawna opłacana z majątku (...) dotyczyła reprezentowania spółki w licznych postępowaniach sądowych, wytaczanych jej przez wspólników oraz O. (1), nie zaś samej oskarżonej jako osoby prywatnej. Powyższe twierdzenia korelują ze zgromadzoną w toku postępowania dokumentacją. Powyższe twierdzenia oskarżonych w żadnym razie ich nie ekskulpowały, niemniej jednak w ocenie Sądu stanowiły one wiarygodne wytłumaczenie podjętego przez nie działania. Opierając się na wyjaśnieniach U. V., zestawionych ze zgromadzoną w aktach sprawy dokumentacją, Sąd zmodyfikował część opisową czynów przypisanych oskarżonym, eliminując z nich te zachowania oskarżonych, które zgodnie z uznanymi za wiarygodne wyjaśnieniami U. V. nie skutkowały pokrzywdzeniem spółki. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Dokumenty załączone do zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa dot. spółki (...) sp. z o.o. </td> <td colspan="6"> Brak podstaw do kwestionowania wiarygodności tej grupy dowodów. Na podstawie przedmiotowych dokumentów poczyniono ustalenia co do spółki (...) sp. z o.o., w tym jej organów, osób ją reprezentujących oraz przedmiotu jej działalności. Przedstawiona dokumentacja obrazuje również działania, jakie w imieniu spółki podejmowali jej zarządca przymusowy V. N. oraz pełnomocnik reprezentujący (...) wspólnika mniejszościowego r.pr. E. A. (2). </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Opinia rzeczoznawcy Ś. F. wraz z uzupełnieniem Zeznania świadka Ś. F. Raport Agencji Biegłych Rewidentów (...) i uzupełnienie raportu Opinia prawna dot. zatrudnienia E. V. </td> <td colspan="6"> Wiarygodność wskazanych dokumentów nie budzi zastrzeżeń Sądu, niemniej jednak podkreślenia wymaga, iż pomimo swojej tytulacji - wskazane „opinie” i raporty w niniejszej sprawie mają charakter dokumentów prywatnych i nie stanowią opinii biegłego w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193)">art. 193 k.p.k.</a> Wskazane dokumenty stanowią wartościowy materiał dowodowy, podlegający ocenie w granicach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, niemniej jednak nie posiadają one waloru ekspertyzy sporządzonej na zlecenie organu prowadzącego postępowanie karne, a wobec tego ich rola jest w niniejszym postępowaniu subsydiarna, zaś oceny ich wiarygodności Sąd dokonał w kontekście pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ś. F. jest zawodowym rzeczoznawcą z zakresu wyceny i likwidacji szkód w przemyśle rolno-spożywczym, uprawach rolnych i ogrodniczych oraz szkód spowodowanych przez zwierzęta łowne. Z uwagi na kwalifikacje zawodowe wskazanego świadka stwierdzić należy, że dysponował on merytoryczną wiedzą relewantną z perspektywy przedmiotu niniejszego postępowania. Z tej przyczyny zarówno sporządzoną przez niego „ekspertyzę”, jak i złożone zeznania Sąd uznał za wiarygodne – były one bowiem szczegółowe, jasne, spójne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, zaś przedstawiane przez świadka konkluzje opierały się o posiadany przez niego zasób wiedzy i doświadczenie. Należy przy tym wspomnieć, że wskazany świadek został wprawdzie w niniejszą sprawę zaangażowany z inicjatywy niemieckich wspólników U. V., jednak w ocenie Sądu nie wpływało to na jego obiektywizm. Wykonując zleconą analizę Ś. F. nie był świadom konfliktu między U. V. a pozostałymi udziałowcami, a wobec tego zdaniem Sądu nie miał powodu, aby faworyzować którąkolwiek ze stron. Sąd miał zarazem na uwadze, iż istotą analizy było oszacowanie niedoborów płodów rolnych, nie zaś ich precyzyjne wyliczenie - co zresztą, z oczywistych przyczyn – nie byłoby możliwe. Wobec tego rozbieżności między wnioskami przedstawionymi przez Ś. F., a wnioskami płynącymi z opinii powołanych w sprawie biegłych należy traktować jako dopuszczalne, albowiem zarówno wyliczenia zawarte w dokumentach prywatnych, jak i procesowych opiniach, dotyczyły okoliczności, które nie są w stu procentach przewidywalne – obfitość plonów jest bowiem uzależniona od szeregu czynników, w tym zjawisk naturalnych. Szczegółowość i obszerność zeznań składanych przez Ś. F. oraz sporządzonej przez niego analizy, a także logika i poziom merytoryczny przedstawionego wywodu w ocenie Sądu przemawiały jednak za tym, aby uznać wskazane dowody za wiarygodne. Świadek w 2013 r. brał udział w komisyjnym badaniu niedoborów zbóż w magazynie spółki (...), zaś badania te przeprowadzono w sposób zgodny z powszechnie przyjętą w Polsce metodyką. Świadek wskazał przy tym, że z przyczyn technicznych nie było możliwe dokonanie pomiaru wagi zboża w magazynach spółki – (...) nie dysponowała odpowiednią wagą. W trakcie rozprawy świadek potwierdził, że sporządzając prywatną ekspertyzę opierał się wyłącznie na uznanych przez siebie za rzetelne i wiarygodne zapiskach Ł. O., nie dysponując żadną oficjalną dokumentacją spółki. Analogicznie Sąd podszedł do oceny wiarygodności dowodów z pozostałych „opinii” prywatnych, znajdujących się w aktach sprawy. Zostały one sporządzone na zlecenie spółki (...), albowiem niemieccy udziałowcy (...) powzięli wątpliwość co do intencji U. V.. Oprócz relacji wynikającej z wykonywanego zlecenia, ani biegli rewidenci z agencji (...), ani specjaliści z Kancelarii (...) nie byli powiązani z niemiecką spółką w sposób, który budziłby wątpliwości co do rzetelności i wiarygodności sporządzonych przez nich analiz. Z tej przyczyny dokumenty te Sąd ocenił jako wiarygodne, mając zarazem na uwadze, iż zostały one sporządzone w oparciu o informacje przekazane przez spółkę (...), a wobec tego nie uwzględniały szeregu okoliczności, które w niniejszej sprawie podnosiły U. V. i E. V., a które ostatecznie miały wpływ na zakres odpowiedzialności karnej oskarżonych. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zeznania świadka V. N. Wypowiedzenie zmieniające z dnia 01.07.2013 r. złożone wobec E. V. przez zarządcę przymusowego (...) sp. z o.o. V. N. Dokumenty wydane przez V. N. dot. E. V. i wypłacanych oskarżonej poborów </td> <td colspan="6"> Sąd ocenił zeznania świadka jako wiarygodne, albowiem korespondowały one z pozostałym zgromadzonym w sprawie, i uznanym za wiarygodny, materiałem dowodowym. Świadek pełnił funkcję zarządcy przymusowego (...) sp. z o.o., w związku z postępowaniem o rozwiązanie spółki, do której to funkcji został powołany postanowieniem Sądu Okręgowego we (...). Oceniając wiarygodność świadka Sąd zważył przede wszystkim, że to właśnie z uwagi na działania podejmowane w ramach zarządu przymusowego – V. N. ujawnił okoliczności, które następnie legły u podstaw wszczęcia postępowania karnego w niniejszej sprawie. Nie były to jednak działania wymierzone personalnie w oskarżone U. i E. V., lecz motywowane dobrem spółki i koniecznością zabezpieczenia jej majątku. Pomimo oczywistego powiązania z (...) w ocenie Sądu należało zatem uznać świadka V. N. za osobę bezstronną z perspektywy przedmiotu niniejszej sprawy, albowiem po jego stronie zdaniem Sądu nie sposób było doszukać się motywacji, aby bezpodstawnie obciążyć oskarżone. Niezależnie zatem od tego, iż nie wszystkie informacje podawane w toku niniejszego postępowania przez V. N. ostatecznie znalazły odzwierciedlenie w treści czynu przypisanego oskarżonym, zdaniem Sądu zeznania tego świadka należy ocenić jako wiarygodne. Zeznawał on bowiem zgodnie z posiadaną wiedzą, przedstawiając wszystkie znane sobie informacje w dostępnym dla świadka kontekście sytuacyjnym. Co zdaniem Sądu znamienne, w trakcie rozprawy świadek wskazał, że prowadzi sprawozdawczość finansową dla Spółki od (w dacie przesłuchania) blisko 10 lat, a przez cały ten okres U. i E. V. współpracowały z zarządcą przymusowym w sposób niebudzący zastrzeżeń. W ocenie Sądu powyższy fragment zeznań świadka wprost wskazuje na wiarygodność i obiektywizm jego zeznań – z jednej strony opisuje on bowiem okoliczności, które przyczyniły się do postawienia E. i U. V. w stan oskarżenia, z drugiej jednak nie był do oskarżonych uprzedzony, nie dążył do spotęgowania grożących im prawnokarnych konsekwencji. Relacja procesowa V. N. była dla Sądu szczególnie wartościowa przy prawnokarnej ocenie okoliczności związanych z ustalaniem wynagrodzenia E. V.. Jak bowiem wynikało z treści wypowiedzenia zmieniającego, które V. N. złożył wobec oskarżonej jako zarządca przymusowy (...), wynagrodzenie adekwatne dla stanowiska Dyrektora Biura Zarządu ustalono na poziomie 400% przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, ustalanego każdorazowo na podstawie obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W oparciu o zeznania V. N. Sąd ustalił, że zaproponowane przez niego warunki płacy uwzględniały z jednej strony realia rynkowe, z drugiej zaś – zakres obowiązków na wskazanym stanowisku, który zresztą świadek również zmodyfikował. Sąd przyjął zatem, że V. N. – jako zarządca przymusowy, kierujący się dobrem spółki (...) i zarazem osoba bezstronna – zaproponował E. V. takie wynagrodzenie, które z perspektywy spółki byłoby uzasadnione i nie naruszałoby jej interesów majątkowych. W oparciu o powyższe wnioskowanie z kolei Sąd poczynił ustalenia co do rzeczywistej wartości szkody, jaka została wyrządzona przedsiębiorstwu (...) sp. z o.o. w okresie, w jakim oskarżona E. V. pobierała niezasadnie zawyżone wynagrodzenie (ustalone przez U. V. na poziomie 700% przeciętnego wynagrodzenia). W zakresie ustalenia konkretnej wartości szkody, odniesionej przez spółkę wskutek opisanego wyżej działania oskarżonych, Sąd oparł się ponadto na przekazanych przez świadka dokumentach dotyczących poborów otrzymywanych przez E. V.. Dokument w postaci wypowiedzenia zmieniającego w zakresie swojej treści w pełni koresponduje z zeznaniami świadka V. N.. Wynika z niego ponadto jednoznacznie, iż przyczyną wypowiedzenia E. V. warunków pracy dotyczących zakresu obowiązków wykonywanych na powierzonym stanowisku i wynagrodzenia za pracę była racjonalizacja warunków jej zatrudnienia, zmierzająca do obniżenia kosztów działalności pracodawcy. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Aneks do umowy o pracę z dnia 23.04.2012 r. zawarty między prezesem zarządu (...) sp. z o.o. U. V. a E. V. Umowa o zakazie konkurencji z dnia 01.06.2012 r. zawarta między prezesem zarządu (...) sp. z o.o. U. V. a E. V. </td> <td colspan="6"> Wiarygodność przedmiotowych dokumentów nie budziła wątpliwości Sądu, ich treści nie kwestionowały też strony niniejszego postępowania. Dokumenty te jednoznacznie potwierdzają fakt zatrudnienia E. V. na stanowisku Dyrektora Biura Zarządu Spółki, podlegającego bezpośrednio prezesowi zarządu – U. V., z wynagrodzeniem zasadniczym ustalonym na poziomie 700% przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, ustalanego każdorazowo na podstawie obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego oraz premią uznaniową, a także wskazują na zakres obowiązków oskarżonej na wskazanym stanowisku. Z umowy o zakazie konkurencji jednoznacznie wynika ponadto, że z tytułu jej obowiązywania E. V. przysługiwało odszkodowanie w wysokości 70% wynagrodzenia otrzymanego przez oskarżoną przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania klauzuli konkurencyjnej. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zeznania świadka Ł. O. Protokół zatrzymania rzeczy – zeszytu z zapiskami Ł. O. Notatki dotyczące wielkości plonów </td> <td colspan="6"> Sąd nie miał zastrzeżeń do wiarygodności świadka. Ł. O. potwierdził fakt zatrudnienia w (...) sp. z o.o. (za pośrednictwem O. (2)) oraz zakres swoich obowiązków na stanowisku agronoma. Świadek potwierdził ponadto, że w okresie wykonywania prac polowych przebywa na terenie przedsiębiorstwa w dni robocze, wracając na weekendy do N., natomiast w okresie zimowym, tj. od 15 listopada do końca lutego wyjeżdża z Polski, za wyjątkiem jednego tygodnia w styczniu, kiedy wykonywane są prace warsztatowe. W oparciu o zeznania świadka potwierdzono, w jaki sposób prowadzono w spółce ewidencję plonów rolnych, a także jak zarządzano ich magazynowaniem. Świadek zeznał ponadto, jakie były średnie ilości plonów poszczególnych zbóż w kolejnych latach. Z perspektywy Sądu szczególnie istotna była ta część relacji świadka, w której potwierdził on, że samodzielnie prowadzi ewidencję zboża przywożonego z pól do magazynu, zaś prowadzone przez niego zapisy w tym zakresie nie były przez nikogo weryfikowane. Świadek potwierdził ponadto, iż w budynkach na terenie przedsiębiorstwa prowadzone były prace remontowe, jednak ich dokładny zakres oraz sposób finansowania nie był świadkowi znany. Za istotną Sąd uznał nadto tę część zeznań świadka, w której Ł. O. opisywał czynniki naturalne wpływające na ilość plonów z poszczególnych pól (zalanie, grad, pożary, wymarzanie), częstotliwość ich występowania w poszczególnych latach oraz faktyczny wpływ na prowadzone uprawy. W tym zakresie procesowa relacja świadka posłużyła Sądowi do ustalenia, iż niedobory magazynowe w spółce – których zaistnienie stanowiło przedmiot niniejszego postępowania – nie były skutkiem nieprzeciętnych zjawisk przyrodniczych. W swoich zeznaniach Ł. O. potwierdził ponadto, że pomimo zawarcia z E. V. aneksu do umowy o pracę – co wiązało się z awansem w strukturze firmy i znaczącą podwyżką – zakres faktycznych obowiązków oskarżonej nie zmienił się. Świadek zeznał, że w sposób zauważalny do zwiększenia obowiązków służbowych E. V. doszło dopiero po ustanowieniu zarządcy przymusowego, który złożył oskarżonej wypowiedzenie zmieniające. W zeznaniach złożonych w trakcie rozprawy Ł. O. potwierdził ponadto, że O. (1) – mimo że nie był członkiem organów spółki i nie był z nią powiązany w żaden oficjalny sposób – był zainteresowany nabyciem udziałów w (...). Powyższe, w zestawieniu z treścią zeznań innych świadków oraz dokumentacją zawartą w aktach postępowań cywilnych, które z inicjatywy O. (1) były prowadzone przeciwko spółce – posłużyło Sądowi do oceny wiarygodności zeznań O. (1). W toku postępowania dokonano zatrzymania rzeczy – notatek Ł. O. odnoszących się do wielkości plonów osiąganych przez (...). Treść przedmiotowych zapisków koreluje z zeznaniami złożonymi przez świadka. W ocenie Sądu brak było podstaw do uznania wskazanego dowodu za niewiarygodny. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Częściowo zeznania świadka O. (1) </td> <td colspan="6"> Sąd ocenił zeznania świadka jako wiarygodne jedynie częściowo, mając na uwadze zaogniony i wieloletni konflikt zaistniały między świadkiem, a oskarżoną U. V.. Jako przyczynę wskazanego konfliktu świadek opisał zawartą przed laty umowę przeniesienia na rzecz O. (1) udziałów w spółce (...), której U. V. nie dochowała (co było przedmiotem postępowania sądowego toczącego się za sygn. (...) przed Sądem Okręgowym we (...)). Z uwagi na powyższe świadek relacjonował okoliczności objęte przedmiotem postępowania w sposób subiektywny, co wynikało z negatywnych odczuć, jakie żywił wobec oskarżonych. Niezależnie od powyższego, zestawiając treść depozycji O. (1) z ustaleniami poczynionymi w oparciu o inne zgromadzone w sprawie dowody Sąd uznał je za wiarygodne w takiej części, w jakiej były one wzajemnie zgodne, zaś stwierdzone rozbieżności – opisane w dalszej części uzasadnienia – Sąd uznał za wynikające z antypatii, jaką świadek odczuwał względem oskarżonej. Sąd za wiarygodne uznał te zeznania O. (1), w których świadek opisał swoją znajomość z oskarżonymi, w tym prywatną relację, w jakiej pozostawał przez wiele lat z U. V.. Świadek potwierdził ponadto, że pełnił w spółce (...) rolę doradcy, wspomagając U. V. w jej obowiązkach. O. (1) potwierdził, że zamieszkiwał w jednym domu z U. V., twierdził natomiast, że to oskarżona była osobą podejmującą najważniejsze decyzje w przedsiębiorstwie – co jest sprzeczne z relacjami przesłuchanych w sprawie świadków, którzy to O. (1) przedstawiali jako dominującego nad oskarżoną, decyzyjnego. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zeznania świadka O. D. S. Dokumenty dotyczące wielkości plonów przedłożone przez O. D. S. Zeznania świadka H. S. </td> <td colspan="6"> Jako uprzedni właściciel udziałów w spółce (...), a obecnie pełnomocnik H. S., reprezentującej mniejszościowego wspólnika J.-M. F., wskazany świadek posiadał bezpośrednią wiedzę na temat działalności przedsiębiorstwa. Współpracując blisko z Ł. O., świadek dysponował informacjami co do wydajności zbiorów w poszczególnych latach i był w stanie wyprowadzić racjonalne, uzasadnione wnioski co do stwierdzonych braków w ilości plonów. To z inicjatywy wskazanego świadka, reprezentującego interesy J.-M. V. F., w spółce (...) przeprowadzono audyty, których skutki skłoniły pokrzywdzonego do złożenia w niniejszej sprawie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Z powyższych okoliczności jasno wynika, iż wskazany świadek posiadał szczegółową wiedzę odnośnie okoliczności stanowiących przedmiot niniejszej sprawy, a wobec tego jego relacja procesowa miała istotny walor dowodowy i w wysokim stopniu posłużyła Sądowi do czynienia ustaleń faktycznych. Z drugiej strony Sąd nie dopatrzył się w zeznaniach świadka tendencji do celowego, nieuzasadnionego obciążania oskarżonych czy maksymalizowania grożących im konsekwencji prawnokarnych. Zdaniem Sądu treść zeznań O. D. S. wyraża dbałość o interesy majątkowe reprezentowanego przedsiębiorstwa, które to interesy były wprost powiązane z sytuacją spółki (...). Zeznania wskazanego świadka uwzględniono jako zasadniczo wiarygodne, niemniej jednak Sąd miał na uwadze - podobnie jak w przypadku O. (1) - personalny konflikt łączący świadka z U. V.. W przeciwieństwie jednak do relacji przedstawionej przez O. (1), Sąd nie odniósł jednak w przypadku O. S. wrażenia, aby relacjonował on okoliczności objęte przedmiotem sprawy w taki sposób, aby przedstawić oskarżoną w negatywnym świetle i spotęgować grożące jej prawnokarne konsekwencje. Z tej przyczyny Sąd ocenił depozycje wskazanego świadka jako szczere, mając na względzie, iż pewne okoliczności świadek interpretował przez pryzmat niezbyt przyjaznej relacji łączącej go z U. V.. Zdaniem Sądu zeznania świadka w tym zakresie nie opierały się na informacjach wprost nieprawdziwych, a wobec tego należało uznać je za wiarygodne. W przeciwieństwie do O. (1), O. S. z rezerwą wypowiadał się co do okoliczności, które pozostawały w sferze jego domysłów – co z kolei rzutowało na to, w jaki sposób Sąd ocenił jego szczerość. Zeznania O. D. S. korespondowały ponadto z treścią przedłożonych przez niego dokumentów, których wiarygodność również nie budziła wątpliwości Sądu. Nieco mniejszym walorem dowodowym w niniejszej sprawie charakteryzowały się zdaniem Sądu zeznania H. S., a to z tej przyczyny, że świadek faktycznie zajmowała się sprawami spółki (...) dopiero od 2014 r., a wobec tego jej wiedza odnośnie okoliczności objętych przedmiotem postępowania była w sposób oczywisty mniejsza i opierała się przede wszystkim na informacjach przekazanych przez ojca, O. D. S.. Zeznania świadka posłużyły zatem Sądowi do czynienia ustaleń faktycznych w nieco mniejszym stopniu, niemniej jednak pozostawały one przydatnym dowodem w sprawie. Ich wiarygodność również nie budziła zastrzeżeń, albowiem w ocenie Sądu świadek nie miała interesu w tym, aby bezpodstawnie obciążać U. i E. V.. Sąd miał jednak na uwadze, iż w zakresie przedstawionej relacji H. S. opierała się na wersji wydarzeń zasłyszanej od ojca, nie mając żadnych osobistych obserwacji co do okoliczności stanowiących przedmiot niniejszej sprawy. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Protokoły oględzin akt spraw: - sygn. (...) - sygn. (...) Sądu Rejonowego w (...) wraz z załącznikami Dokumenty z postępowania I C (...) Sądu Rejonowego w (...) </td> <td colspan="6"> Prawdziwość i wiarygodność dokumentów nie budziła wątpliwości Sądu. Postępowanie (...) (...) Sądu Rejonowego w (...) toczyło się z wniosku O. (1) i dotyczyło zawezwania do próby ugodowej w sprawie zapłaty wynagrodzenia wraz z ustawowymi odsetkami za usługi świadczone przez wzywającego na rzecz (...) sp. z o.o. w latach 2004-2010. Stroną w niniejszym postępowaniu była spółka (...), nie zaś osobiście U. V.. Postępowanie I C (...) Sądu Rejonowego w (...) zainicjowane zostało pozwem w postępowaniu nakazowym o zapłatę z tytułu ustnej umowy pożyczki, złożonym przez O. (1) przeciwko (...) sp. z o.o. Od wydanego we wskazanym postępowaniu nakazu zapłaty spółka złożyła sprzeciw, wobec czego postępowanie rozpoznawcze toczyło się w zwykłym trybie. Stroną w niniejszym postępowaniu była spółka (...), nie zaś osobiście U. V.. Z tej przyczyny należy przyjąć, że poniesienie kosztów obsługi prawnej w niniejszych sprawie z majątku spółki było w pełni uzasadnione, albowiem nie były to prywatne wydatki oskarżonej. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zeznania świadków: T. J. (1), T. J. (2) Kopie faktur VAT przedłożone przez T. J. (1) </td> <td colspan="6"> Sąd nie miał zastrzeżeń do wiarygodności świadków T. J. (1) potwierdził, że na zlecenie U. V. wykonywał prace remontowe budynków, znajdujących się na terenie przedsiębiorstwa w P.. Świadek potwierdził, że zgodnie z jego wiedzą spółka (...) była reprezentowana przez oskarżoną, natomiast wszelkie uzgodnienia co do zakresu prowadzonych robót budowlanych świadek podejmował z ówczesnym partnerem oskarżonej i zarazem świadkiem w niniejszej sprawie, O. (1). Świadek ten podkreślił, że cztery z pięciu remontowanych budynków należały do spółki, a jedynie ostatni stanowił własność prywatną U. V.. Remont wskazanego budynku odbył się jednak osobno od wszystkich pozostałych prac, został on również odrębnie opłacony przez U. V.. Wykonane w tym budynku prace nie były objęte fakturami wystawianymi przez T. J. (1), co zresztą zgodnie z jego zeznaniami wynikało wprost z uzgodnień podjętych z O. (1). Jak zresztą świadek wskazywał, zarówno w trakcie postępowania przygotowawczego jak i w trakcie przesłuchania przed Sądem, w jego odczuciu to O. (1) był osobą decyzyjną w przedsiębiorstwie. Nie posiadając wiedzy co do formalnej pozycji O. (1) w (...) świadek widział, że w rzeczywistości jest on osobą zarządzającą przedsiębiorstwem i mającą przysłowiowe „ostatnie słowo”. Świadek zeznał ponadto, że – odnosząc się do przedsiębiorstwa – O. (1) określał je słowami „wszystko meine”, co jasno wskazuje na to, że we własnym przekonaniu rościł sobie wobec (...) uprawnienia, których faktycznie nie posiadał. Jakkolwiek kwestia powyższa nie jest bezpośrednim przedmiotem niniejszego postępowania, tak jednak zdaniem Sądu była ona istotna z perspektywy oceny wiarygodności zeznań O. (1) oraz stopnia zawinienia U. V. w zakresie przypisanego jej przestępstwa. Po okazaniu świadkowi na rozprawie szkicu sytuacyjnego, wskazał on budynki, w których wykonywał zlecone prace. Świadek wskazał wówczas na budynek oznaczony na rzucie numerem 11, który w swojej nomenklaturze opisał jako magazyn zbożowy nr 1. Budynek stodoły, remontowany na cele mieszkaniowe dla E. V., znajdował się w innym miejscu rzutu. W powyższym zakresie zeznania T. J. (1) zestawiono z treścią umowy najmu z dnia 14.03.2001 r., przedłożoną w trakcie postępowania przez oskarżoną U. V.. Z treści wskazanej umowy wynika, że budynek nr (...) (magazyn zbożowy) został wynajęty spółce (...) na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. T. J. (1) zeznał również, że przekazywał zleceniodawcom informacje co do zapotrzebowania na materiały budowlane, jednak nie zajmował się ich zakupem ani transportem. Świadek przedłożył ponadto posiadane kopie faktur VAT, dokumentujących płatności za wykonane prace dekarsko-blacharskie. Zgodnie ze wskazanymi fakturami, nabywcą usługi była (...) sp. z o.o. T. J. (3) był z kolei pracownikiem (...), zatrudnionym na stanowisku traktorzysty. Przed nawiązaniem stosunku pracy współpracował jednak z U. V., wykonując na jej rzecz prace remontowe, obejmujące należący do oskarżonej budynek położony w P.. Zgodnie z przedstawioną przez świadka relacją, zakres prac był na tyle szeroki, że stanowiły one w zasadzie generalny remont nieruchomości. Świadek zeznał ponadto, że w okresie wykonywania prac w prywatnej nieruchomości U. V., wykonywał również prace remontowe w budynkach należących do spółki (...). Również w tym wypadku remont miał charakter generalny. T. J. (3) zeznał, że decyzje co do ilości i rodzaju kupowanych materiałów budowlanych podejmowali R. O. i Ł. O., natomiast świadek nie posiadał wiedzy co do źródła finansowania ich zakupu. Zeznał natomiast jednoznacznie, że materiały przeznaczone do remontu budynku U. V. oraz nieruchomości spółki były wyraźnie rozgraniczane i przechowywane w osobnych miejscach. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zeznania świadka U. F. </td> <td colspan="6"> W ocenie Sądu zeznania świadka były wiarygodne. U. F. świadczyła usługi księgowe dla spółki (...), a usługi te polegały na prowadzeniu ksiąg handlowych, wyliczaniu wysokości należnego podatku oraz rozliczaniu opłat na poczet ubezpieczeń społecznych dla zatrudnianych pracowników. Na podstawie posiadanych faktur i posiadanych informacji świadek potwierdziła, że pokrywane z majątku spółki remonty wykonane na terenie przedsiębiorstwa dotyczyły wyłącznie budynków wykorzystywanych przez (...). U. F. potwierdziła ponadto, że w trakcie współpracy z (...) dwukrotnie sporządzała sprawozdania finansowe, za lata 2012 r. i 2013 r., przy czym pierwsze z nich nie zostało zatwierdzone przez spółkę. Świadek zeznała, że w celu sporządzenia bilansu wymagała spisu z natury płodów rolnych znajdujących się w magazynach spółki, którego jednak U. V. nie dostarczyła, pomimo próśb. W zakresie powyższych okoliczności świadek posiadała wiedzę bezpośrednią, co wpłynęło na walor dowodowy jej zeznań. U. F. zeznała ponadto, że dotarła do niej informacja o stwierdzeniu w spółce niedoborów zboża, natomiast w tym zakresie posiadana przez świadka wiedza pochodziła od osób trzecich. Sąd zważył ponadto, iż w momencie gdy toczyło się postępowanie karne, U. F. nie dysponowała już dokumentacją księgową dotyczącą (...) sp. z o.o., obejmującą okres przed 2012 r., albowiem została ona przekazana zarządcy przymusowemu. Z tej przyczyny świadek nie była w stanie szczegółowo się do niej odnieść ani przedłożyć jej organowi procesowemu, zaś swoje zeznania w tym zakresie opierała wyłącznie na własnej pamięci, nie operując konkretnymi liczbami etc. Niezależnie od powyższego, relacja przedstawiona przez świadka była jasna, logiczna i wewnętrznie spójna, a nadto korespondowała z pozostałym zgromadzonym w sprawie, i uznanym za wiarygodny, materiałem dowodowym, a wobec tego posłużyła Sądowi do czynienia ustaleń faktycznych. Zeznania złożone w toku postępowania przygotowawczego świadek w pełni podtrzymała również w trakcie rozprawy. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Protokoły oględzin akt sprawy (...) Sądu Okręgowego we (...) (kolejno I ACa (...) Sądu Apelacyjnego we (...)) z załącznikami Kopie dokumentów z akt sprawy (...) Sądu Okręgowego we (...) Wyrok kasacyjny z dnia 23.06.2016 r. w sprawie (...) (dot. (...)) z uzasadnieniem </td> <td colspan="6"> Wiarygodność dokumentów nie budziła zastrzeżeń Sądu. Sprawa (...) toczyła się przed Sądem Okręgowym we (...) z powództwa O. (1) przeciwko U. V. o zapłatę kwoty 637.085,99 zł tytułem zwrotu pożyczki, która w ocenie powoda została udzielona pozwanemu wykonaniu umowy z 20.10.2000 r., a której U. V. nie zwróciła pomimo wezwań. W toku postępowania pozwana stała na stanowisku, iż dochodzone roszczenie pozbawione jest podstaw faktycznych i prawnych. Z czasem sprawa zmieniła charakter, a powód zmodyfikował swoje żądanie, domagając się w pierwszej kolejności przeniesienia na niego posiadanych przez U. V. udziałów w spółce (...), ewentualnie zaś zwrotu pożyczki udzielonej na pokrycie tych udziałów. Po ostatecznym sprecyzowaniu stanowiska O. R. (1) wystąpił z żądaniem zasądzenia od pozwanej kwoty 29.450,51 euro wraz z odsetkami od dnia 5 kwietnia 2012 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 55.650 euro wraz odsetkami ustawowymi od dnia 7 czerwca 2001 r. do dnia zapłaty, a jednocześnie do zobowiązania pozwanej do przeniesienia na powoda 41 udziałów w spółce (...) sp. z o.o. Alternatywnie powód domagał się zasądzenia od pozwanej kwoty 147.252,06 euro wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 27 października 2011 r. do dnia zapłaty. Sąd częściowo uwzględnił żądania powoda, oddalając jednak żądanie o zobowiązanie U. V. do przeniesienia na O. (1) udziałów w spółce (...). Orzeczenie Sądu I instancji w niniejszej sprawie zostało zaskarżone przez obie strony postępowania, wobec czego sprawa toczyła się przed Sądem Apelacyjnym we (...). Sąd odwoławczy z kolei zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w całości oddalił powództwo O. (1). W związku z rozstrzygnięciem Sądu Apelacyjnego, O. R. (1) złożył skargę kasacyjną. Po jej przyjęciu oraz rozpoznaniu, Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 23 czerwca 2016 r. sygn. (...) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu we (...) do ponownego rozpoznania. Rozpoznając sprawę ponownie, Sąd Apelacyjny we (...) wyrokiem z dnia 23 grudnia 2016 r. sygn. (...) oddalił apelację pozwanej. Skarga kasacyjna U. V. od powyższego wyroku nie została przez Sąd Najwyższy przyjęta do rozpoznania. Przebieg opisanego postępowania, jakkolwiek nie ma bezpośredniego związku z treścią zarzutów przedstawionych oskarżonym U. i E. V., był z perspektywy Sądu istotny o tyle, że nadaje pewien kontekst okolicznościom objętym przedmiotem niniejszego postępowania karnego. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Kopia dokumentacji finansowo-księgowej przedłożona przez pełnomocnika J.-M. F. </td> <td colspan="6"> Brak zastrzeżeń do wiarygodności dokumentów. Sąd poddał wskazaną dokumentację analizie i na jej podstawie poczynił ustalenia faktyczne, które znalazły odzwierciedlenie w modyfikacji części opisowej przestępstwa opisanego U. V.. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Protokół oględzin akt sprawy V (...) Sądu Rejonowego dla (...) z załącznikami </td> <td colspan="6"> Wiarygodność dokumentów nie budziła zastrzeżeń Sądu. Postępowanie dotyczyło przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 §1 k.k.</a>, które miało zostać popełnione na szkodę U. V. przez O. (1), i zostało zainicjowane prywatnym aktem oskarżenia. Sprawa została umorzona z uwagi na przedawnienie karalności czynu zabronionego stanowiącego przedmiot postępowania. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Dane KRS dot. (...) sp. z o.o. Akta rejestrowe (...) sp. z o.o. Odpisy ksiąg (...), (...), (...), (...), Zawiadomienie komornicze sygn. (...) dot. zajęcia udziałów U. V. w spółce (...) Skargi na czynność komornika Dokumentacja fotograficzna dot. nieruchomości U. V. Ustalenia dotyczące nieruchomości i ruchomości posiadanych przez U. i E. V. </td> <td colspan="6"> Brak wątpliwości co do wiarygodności dokumentów. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Kopia akt sprawy (...) Sądu Okręgowego we (...) </td> <td colspan="6"> Wiarygodność dowodów w ocenie Sądu nie budziła zastrzeżeń. Postępowanie (...) prowadzone było przed Sądem Okręgowym we (...) z powództwa J.-M. V. F. oraz Z. J. przeciwko (...) sp. z o.o. i dotyczyło rozwiązania spółki z uwagi na konflikt między wspólnikami mniejszościowymi a U. V.. W toku przedmiotowego postępowania dla (...) ustanowiono zarządcę przymusowego w osobie syndyka V. N., zaś U. V. nakazano przekazanie zarządcy przymusowemu całości dokumentów i ksiąg spółki. Ustalenia poczynione przez zarządcę przymusowego w powyższym postępowaniu były z perspektywy tutejszego Sądu o tyle istotne, że w znacznym stopniu dotyczyły okoliczności faktycznych, które również w ramach niniejszego postępowania poddawano ocenie, w tym wypadku z perspektywy prawnokarnej. V. N., jako osoba uprzednio niepowiązana ze spółką, prowadził jej sprawy kierując się wyłącznie dobrem przedsiębiorstwa, nie zaś partykularnymi interesami jego wspólników. Dokumentacja składana przez zarządcę przymusowego do akt postępowania gospodarczego stanowiła odzwierciedlenie wykonanej przez niego pracy, a wobec tego, z uwagi na opisaną wyżej bezstronność syndyka, w ocenie Sądu zasługiwała na wiarę. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się ponadto sporządzona na zlecenie syndyka opinia prawna, dotycząca umów zawartych przez (...) sp. z o.o. z E. V.. W oparciu o przedmiotową analizę oraz treść zeznań V. N., Sąd poczynił w niniejszej sprawie ustalenia co do tego, czy zawarcie przedmiotowych umów spowodowało po stronie spółki szkodę majątkową, a także jaki był jej rozmiar. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Protokół zatrzymania rzeczy - dokumentacji księgowej spółki (...) od syndyka V. N. </td> <td colspan="6"> Dowód nie budzi zastrzeżeń Sądu. Czynność zatrzymania rzeczy była celowa, uzasadniona i dokonana prawidłowo, czego zresztą nie kwestionowano w toku postępowania. Dokumenty zatrzymane od zarządcy przymusowego stanowiły dowody rzeczowe w niniejszej sprawie, posłużyły one ponadto do sporządzenia opinii przez biegłego. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Dokumentacja bankowa (...) S.A. Dokumentacja bankowa (...) S.A. Dokumentacja bankowa Banku (...) S.A. Dokumentacja bankowa (...) S.A. Sprawozdanie z analizy kryminalnej z dnia 21.05.2018 r. </td> <td colspan="6"> Brak podstaw do kwestionowania prawdziwości i wiarygodności dowodu. Obszerna zgromadzona w sprawie dokumentacja bankowa pozwoliła na zweryfikowanie okoliczności związanych z przelewami, dokonywanymi z rachunków (...) na prywatne konta bankowe U. V. i E. V. w sposób nieuprawniony. Na podstawie przedmiotowej dokumentacji ustalono bowiem nie tylko fakt dokonywania tego rodzaju transakcji, ale również ustalono ich daty, kwoty oraz numery rachunków, na jakie przekazywane były wskazane środki. Historie operacji na wskazanych rachunkach bankowych stanowiły ponadto (między innymi) przedmiot opinii biegłego z zakresu księgowości, R. K., uznanej za istotny dowód w niniejszej sprawie, stanowiły one zatem dla Sądu istotne źródło informacji istotnych z perspektywy przedmiotu niniejszego postępowania. Niemniej jednak, nie kwestionując prawdziwości i wiarygodności przekazanych przez banki informacji, Sąd dokonał ich analizy również przez pryzmat wyjaśnień oskarżonych, w szczególności U. V. – a ostateczne ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd uwzględniały zestawienie treści wskazanych dowodów. Sprawozdanie z analizy kryminalnej przeprowadzonej w Prokuraturze Okręgowej we (...) zostało przez Sąd uznane za wiarygodne, niemniej jednak jego oceny merytorycznej Sąd również dokonał przez pryzmat innych zgromadzonych w sprawie dowodów, a w szczególności treści wyjaśnień oskarżonych U. i E. V.. Celem przedmiotowej analizy było bowiem ustalenie przepływu środków pieniężnych z rachunków bankowych (...) sp. z o.o. na prywatne rachunki bankowe oskarżonych, z których następnie – jak ustalono – środki te były wypłacane w gotówce. O ile zatem w toku czynności analitycznych, opierając się na materiale źródłowym w postaci dokumentacji bankowej, potwierdzono fakt wykonywania poszczególnych operacji, o tyle – z uwagi na dokonywanie wypłat gotówkowych – nie potwierdzono w jaki konkretnie sposób oskarżone wydatkowały poszczególne kwoty. Z wniosków opinii biegłego z zakresu księgowości wynikało z kolei, że pobranie środków z rachunków bankowych (...) nie miało racjonalnego uzasadnienia w świetle dokumentacji księgowej spółki. Na podstawie wskazanych dowodów ustalono zatem, że oskarżone w sposób nieuprawniony pobrały z kont spółki środki w łącznej kwocie nie mniejszej niż 1.275.473,53 zł </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zeznania świadka H. Ś. </td> <td colspan="6"> Sąd uwzględnił zeznania świadka jako wiarygodne. Były one jasne i spójne, a świadek nie był powiązany ani ze spółką (...), ani z oskarżonymi U. i E. V. w sposób, który budziłby wątpliwości co do jego prawdomówności. Zeznania świadka posłużyły Sądowi przede wszystkim do weryfikacji twierdzeń podnoszonych przez pokrzywdzonego, albowiem H. Ś. był klientem (...) i kupował od wskazanej spółki zboże. W toku postępowania pokrzywdzony podnosił, iż U. V. mogła sprzedawać zboże pochodzące z upraw przedsiębiorstwa poza oficjalnym obrotem, osiągając z tego tytułu prywatny zysk kosztem zysku spółki. W swoich zeznaniach H. Ś. przypuszczeń tych jednak nie potwierdził, wskazując że każdy dokonywany przez niego zakup zboża był obejmowany fakturą, których jednak świadek nie posiadał – z uwagi na upływ czasu. Świadek zeznał ponadto jednoznacznie, że zakupione zboże za każdym razem wydawał mu Ł. O., a przed wywiezieniem zboża z magazynów spółki było ono ważone, co również przeczy tezie, jakoby transakcje te miały być dokonywane z pominięciem spółki (...). </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Opinie biegłych: - R. K., - E. Ł., - A. B. (1), - Z. V. </td> <td colspan="6"> Brak było powodów do nieuwzględnienia dowodu z opinii wymienionych biegłych. Przedmiotowe ekspertyzy stanowiły opinie procesowe (w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193)">art. 193 k.p.k.</a>) i zostały opracowane przez uprawnionych do tego specjalistów, zaś ich treść nie budzi zastrzeżeń Sądu. Opinie te są obszerne, a przy tym szczegółowe, kompletne i jasne. Z uwagi na wielokrotnie opiniowanie w niniejszej sprawie, opinie biegłych należy oceniać w kontekście uzupełniania ich na przestrzeni czasu w oparciu o sukcesywnie przekazywane biegłym informacje i ujawniane okoliczności. Ewentualne nieścisłości, dostrzegalne między pierwotnymi ocenami dokonanymi przez poszczególnych biegłych, a wnioskami prezentowanymi na dalszych etapach postępowania, w ocenie Sądu nie stanowią zatem wewnętrznych sprzeczności dyskwalifikujących przedmiotowe opinie, lecz wynikają wprost z sytuacji procesowej, jaka zaistniała w niniejszej sprawie. Z uwagi na przedmiot i charakterystykę niniejszego postępowania, wskazane opinie biegłych stanowiły z perspektywy Sądu dowód szczególnie istotny dla czynienia ustaleń faktycznych w sprawie, w szczególności w zakresie ilości niedoborów płodów rolnych w magazynach (...) oraz wartości szkody, jaką swoimi działaniami wyrządziła pokrzywdzonej spółce (...). Łączną ilość niedoborów zbóż w latach 2007-2012 oraz wynikłą z powyższego wartość szkody majątkowej, wyrządzonej spółce, Sąd ustalił w oparciu o opinię biegłego z zakresu rolnictwa, mgr inż. E. Ł., uzupełnioną również ustnie w trakcie rozprawy. Sporządzone przez wskazanego specjalistę wyliczenia były bowiem w ocenie Sądu najbardziej kompleksowe i szczegółowe, a przy tym biegły w sposób wyczerpujący wskazał, w oparciu o jakie dane, informacje i źródła powziął ustalenia zawarte we wnioskach opinii. Zdaniem Sądu opinia ta charakteryzowała się wyjątkowo wysokim walorem merytorycznym, a wobec tego Sąd potraktował ją jako szczególnie istotny dowód w sprawie. Biegły odniósł się ponadto do informacji zawartych w prywatnej ekspertyzie sporządzonej na zlecenie spółki przez Ś. F. i oświadczył, że wartości w niej zawarte są w ocenie biegłego zawyżone, nieprawdopodobne. W podobny sposób biegły E. Ł. ocenił wartości niedoborów zbóż wskazane w opinii biegłego R. K., przy czym Sąd miał na uwadze, iż biegły K. nie jest specjalistą z zakresu rolnictwa – a w sporządzonej opinii posiłkował się informacjami wynikającymi z analizy Ś. F.. Należało zatem przyjąć, że skoro Ś. F. zawarł w swojej ekspertyzie zawyżone szacunki, to w konsekwencji ten sam błąd został powtórzony w opinii R. K.. W trakcie rozprawy biegły E. Ł. przedstawił swoją argumentację na poparcie takiego wniosku, która w ocenie Sądu była logiczna, jasna i w sposób wyczerpujący wyjaśniła wszelkie wątpliwości w tym zakresie. Biegły R. K. stwierdził ponadto jednoznacznie, że księgowość i sprawozdawczość finansowa w spółce (...) sp. z o.o. nie była prowadzona zgodnie z przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 ()">ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości</a>. Dokumentacja księgowa w spółce prowadzona była nierzetelnie, co z kolei prowadzi do tego, że ewidencje plonów wykonywane przez U. V. oraz przez Ł. O. są rozbieżne, sprzeczne z analizą sporządzoną przez Ś. F., a przez to niewiarygodne. Biegły wskazał, że uchybienia, jakich dopuścił się prezes zarządu spółki należy rozpatrywać w ramach znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 77;art. 77 pkt. 1;art. 77 pkt. 2)">art. 77 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości</a>. W oparciu o ustną opinię biegłego R. K., przedstawioną w trakcie rozprawy, Sąd potwierdził ponadto, iż ze środków spółki (...) pokryto koszt mandatów karnych otrzymanych przez U. V. jako osobę prywatną, w wysokości 700 zł, a nadto iż oskarżonym U. i E. V. nadpłacono wynagrodzenia na łączną kwotę 1882,68 zł. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w opisie czynu przypisanego U. V., w tym w kwocie szkody wyrządzonej spółce działaniami oskarżonej. W oparciu o poczynione ustalenia faktyczne Sąd miał jedno zastrzeżenie do wniosków zawartych w opinii biegłego z zakresu budownictwa miejskiego i przemysłowego, inż. A. B. (1). W sporządzonej ekspertyzie biegły ten wskazał, że wartość pokrywczych robót dekarsko-blacharskich na „obcym obiekcie” (budynku należącym do U. V.) wyniosła 94.094 zł, a kwotę tę biegły zaliczył do szkody majątkowej wyrządzonej spółce. Jak jednak ustalono w toku postępowania, omówione w opinii prace remontowe wykonane zostały na budynku stanowiącym przedmiot umowy najmu, zawartej między U. V., a (...). W istocie budynek ten wykorzystywany był przez spółkę na jej potrzeby, a zatem nie stanowił „obcego obiektu”, w tym znaczeniu, że beneficjentem prac remontowych nie była osoba trzecia, lecz sama spółka – prace te umożliwiły bowiem dalsze korzystanie z nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem. Sąd miał na uwadze, iż podczas sporządzania opinii biegły nie dysponował wskazaną informacją, a wobec tego stwierdzona w ekspertyzie nieścisłość w ocenie Sądu nie rzutuje na jej wiarygodność, zaś wszelkie wątpliwości w powyższym zakresie Sąd usunął dokonując, w granicach wyznaczonych przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, oceny treści opinii w kontekście pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodów. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Kopia umowy najmu z dnia 14.03.2001 r. </td> <td colspan="6"> Wiarygodność dowodu nie budziła zastrzeżeń Sądu. Na podstawie treści wskazanej umowy ustalono, że U. V. wynajęła spółce (...) posiadaną nieruchomość wraz ze znajdującymi się na niej zabudowaniami, w tym m.in. magazynem zbożowym. Wskazany magazyn w toku postępowania był przez osoby reprezentujące pokrzywdzonego oraz część świadków (związanych z niemieckimi wspólnikami oskarżonych) opisywany jako budynek wykorzystywany na cele prywatne przez U. i E. V.. Z tej przyczyny biegły z zakresu budownictwa A. B. (1) uwzględnił go w sporządzonej opinii, wskazując iż koszt remontu wskazanego budynku został niesłusznie pokryty z majątku spółki (w opinii określono go mianem „obcego obiektu”). Tymczasem treść wskazanej umowy, a także treść zeznań T. J. (1) jednoznacznie wskazuje, że budynek ten wprawdzie stanowił własność U. V., jednakże został wynajęty (...) i był przez spółkę wykorzystywany na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Zgodnie ponadto z zapisami zawartymi w §6 umowy najmu, najemca (spółka) był uprawniony do wykonywania na nieruchomości określonych w umowie prac budowlanych oraz innych czynności faktycznych, potrzebnych do uzyskania zamierzonych efektów, o ile nie skutkowałyby one trwałą zmianą konstrukcji budynków w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa. W oparciu o powyższy dowód ustalono zatem, iż prace wykonane na przedmiotowym budynku nie skutkowały pokrzywdzeniem spółki, albowiem objęły one nieruchomość, którą spółka wykorzystywała w prowadzonej działalności, co z kolei znalazło odzwierciedlenie w opisie czynu przypisanego U. V.. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zeznania świadka Z. J. </td> <td colspan="6"> Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne. Świadek potwierdził swoją rolę w spółce (...) oraz opisał okoliczności faktyczne związane ze współpracą z U. V.. Co zwróciło uwagę Sądu, w trakcie rozprawy Z. J. wskazał, że O. (1) pełnił w spółce rolę doradcy z inicjatywy U. V., która zatrudniła go w tej roli. Powyższe twierdzenie było sprzeczne z relacją przedstawioną przez O. (1) oraz zawartą w treści pism, kierowanych przez tego świadka do niemieckich wspólników, a które to pisma włączono w poczet materiału dowodowego w niniejszej sprawie. W przedmiotowej korespondencji O. (1) przedstawia się bowiem jako osoba powiązana z niemieckimi udziałowcami (...) i działająca na ich korzyść, we wspólnym interesie. Co w ocenie Sądu znamienne, świadek zeznał, że podczas gdy osobą decyzyjną w spółce był O. (1) – dochodziło do licznych konfliktów i nieporozumień. Natomiast od momentu ustanowienia dla (...) zarządcy przymusowego, gdy świadek kontaktował się przede wszystkim z U. V., nie zgłaszał zastrzeżeń do sposobu, w jaki oskarżona zarządzała przedsiębiorstwem. Świadek zeznał ponadto przed Sądem, że przyczyną pogorszenia relacji między poszczególnymi wspólnikami była postawa O. D. S., który chciał zwiększyć ilość posiadanych w spółce udziałów, a także snuł wobec niej plany sprzeczne z zapatrywaniami U. V.. Odnosząc się z kolei do kwestii remontów wykonanych na budynkach użytkowanych przez spółkę, świadek wskazał, że wszelkie informacje w tym zakresie uzyskał od O. (1). Zgodnie z zeznaniami świadka, to O. (1) pokazał świadkowi zawartą między (...) umowę najmu nieruchomości, na której posadowione były wykorzystywane przez spółkę budynki. Świadek zeznał ponadto, że zgodnie z posiadanymi informacjami spółka miała pokryć ze swojego majątku koszt wykonanych robót budowlanych. W ocenie świadka z powyższego wynikało, iż spółka miała zapłacić za prace wykonane na prywatnych budynkach U. V., przy czym świadek jednoznacznie oświadczył, że jest przekonany, że „powyższe przedsięwzięcie było pomysłem pana R.”. Z uwagi na okoliczności opisane powyżej, zeznania wskazanego świadka stanowiły w ocenie Sądu wartościowy materiał dowodowy, albowiem zawierały one cenny punkt widzenia, przydatny z perspektywy oceny wiarygodności zeznań O. D. S. oraz O. (1). </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Protokół walnego zgromadzenia wspólników (...) sp. z o.o. z 30.06.2023 r. </td> <td colspan="6"> Wiarygodność dowodu nie budzi zastrzeżeń Sądu. Z treści wskazanego dokumentu wynika, że w czasie wyboru prezesa zarządu (...) sp. z o.o. w czerwcu 2023 r., spółka (...), reprezentowana przez H. S., zgłosiła kandydaturę E. V.. Wspólnicy (...) jednomyślnie przyjęli uchwałę o powołaniu oskarżonej na wskazane stanowisko. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zeznania świadka E. A. (1) </td> <td colspan="6"> Sąd uwzględnił zeznania świadka jako wiarygodne, mając jednak na uwadze, iż nie miał on bezpośredniej wiedzy na temat okoliczności objętych przedmiotem postępowania. E. A. (1) został zatrudniony w (...) na stanowisku agronoma od 2016 r. W swoich zeznaniach opisał ilości plonów, jakie spółka uzyskuje na uprawianych polach, co Sąd uwzględnił w niniejszej sprawie, mając jednak na uwadze iż okres zatrudnienia świadka w spółce jest rozbieżny z czasem popełnienia czynów zarzuconych oskarżonym. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Dane o karalności Kwestionariusze wywiadu środowiskowego </td> <td colspan="6"> Brak zastrzeżeń co do wiarygodności dowodów. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Dowody rzeczowe </td> <td colspan="6"> Brak podstaw do kwestionowania prawdziwości i wiarygodności dowodów. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td colspan="6"> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> </td> <td colspan="3"> Częściowo wyjaśnienia oskarżonych U. V. i E. V. </td> <td colspan="6"> Sąd uwzględnił wyjaśnienia oskarżonych jako wiarygodne wyłącznie w tym zakresie, w jakim były one zbieżne z ustaleniami poczynionymi w oparciu o pozostałe dowody, którym Sąd dał wiarę; w pozostałym zaś zakresie relacje U. i E. V. Sąd odrzucił jako niewiarygodną, obliczoną na umniejszenie grożącej oskarżonym odpowiedzialności karnej i wynikającą z przyjętej taktyki procesowej. Sąd odrzucił zatem tę część wyjaśnień oskarżonych, w których zaprzeczały one jakimkolwiek nieprawidłowościom w spółce, a w szczególności dystansowały się od podejmowanych działań i ich skutków dla majątku spółki. Sąd krytycznie podszedł do twierdzeń U. V., iż od samego początku funkcjonowania (...) wspólnicy niemieccy dążyli do wszczęcia konfliktu, wykorzystywali niewiedzę oskarżonej i chcieli maksymalizować swoje zyski z przedsiębiorstwa jej kosztem. W składanych wyjaśnieniach oskarżona przypisywała niemieckim wspólnikom intencję pozbawienia jej jakiegokolwiek wpływu na spółkę, a wręcz przejęcia jej udziałów – co w toku niniejszej sprawy znalazło częściowe potwierdzenie, niemniej jednak w pewnym zakresie, w ocenie Sądu, przedstawiona przez U. V. relacja co do powyższych okoliczności była wyolbrzymiona. Sąd odrzucił ponadto te twierdzenia U. V., w których kategorycznie oświadcza, że księgowość i sprawozdawczość w spółce była prowadzona prawidłowo. Wniosek powyższy oskarżona opiera o fakt, iż powyższe kwestie spółka zlecała biegłemu rewidentowi (podmiotowi profesjonalnemu), a ponadto kontrole Urzędu Skarbowego prowadzone przed 2007 r. nie wykazały żadnych nieprawidłowości. Sąd miał jednak na uwadze, iż oskarżonej przypisano popełnienie przestępstwa, na które składały się jej działania podjęte w okresie 2007 r.- 2012 r., a zatem w tym zakresie twierdzenia U. V. w żaden sposób nie wpływają na jej odpowiedzialność karną, albowiem dotyczą zupełnie innego okresu. Jako niewiarygodne, albowiem niezgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, Sąd przyjął tłumaczenia U. V. co do okoliczności uzasadniających ustalenie wynagrodzenia E. V. na poziomie 700% przeciętnej pensji. Oskarżona twierdziła bowiem, że w trakcie zatrudnienia w spółce (...) w sposób wydatny podniosła swoje kwalifikacje i w sposób ponadprzeciętnie aktywny zajmowała się sprawami przedsiębiorstwa, co uzasadniało podniesienie jej wynagrodzenia do wskazanego pułapu. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy powyższym twierdzeniom przeczy. Zgodnie z relacjami świadków, E. V. zajmowała się w (...) głównie pracami administracyjno-biurowymi. Nie kwestionując pracowitości oskarżonej, w oparciu o zeznania świadków Ł. O. i V. N. Sąd ustalił, że zakres obowiązków oskarżonej nie był w istocie szczególnie szeroki, a z pewnością nie uzasadniał wynagrodzenia w ustalonej przez U. V. wysokości – zwłaszcza że przekraczało ono niemal dwukrotnie wynagrodzenie prezesa zarządu spółki. Oskarżona wyjaśniła, że przyznając córce tak wysoką pensję chciała zrównać jej zarobki z zarobkami Ł. O., który oprócz wynagrodzenia miał jeszcze przydzielone mieszkanie służbowe i służbowy samochód. W ocenie Sądu powyższe twierdzenia U. V. nie zasługują na wiarę i stanowią jedynie przyjętą przez oskarżoną linię obrony. Sąd nie uwzględnił jako wiarygodnych wyjaśnień złożonych w trakcie rozprawy przez E. V., w których to wyjaśnieniach oskarżona kwestionowała wiarygodność świadka Ś. F. i rzetelność pomiarów dokonanych przez niego w trakcie inwentaryzacji. Oskarżona wskazała bowiem, że pomiary dokonywane przez Ś. F. wykonano „na oko”, przy pomocy „jakiegoś kijka” i „jakiegoś sznurka”, a ponadto świadek miał być dla oskarżonych niemiły. Twierdzenia powyższe stały w jawnej sprzeczności z treścią zeznań świadka, który dokładnie opisał metodykę dokonywania pomiarów, w których zresztą uczestniczył również Ł. O., natomiast nie uczestniczyła w nich żadna z oskarżonych. Mając na względzie walor dowodowy prywatnej ekspertyzy, sporządzonej przez Ś. F., Sąd uznał w powyższym zakresie wyjaśnienia E. V. za niewiarygodne i obliczone na zdyskredytowanie świadka w ramach przyjętej strategii obrony. Mając jednak na względzie, iż dowód z ekspertyzy Ś. F. (jako opinia prywatna) pełnił w niniejszym postępowaniu rolę pomocniczą względem opinii biegłych powołanych przez organy procesowe, powyższe wyjaśnienia oskarżonych również w ocenie Sądu miały mniejsze znaczenie z perspektywy czynienia w sprawie ustaleń faktycznych – albowiem ustalenia te Sąd poczynił przede wszystkim w oparciu o opinie biegłych, nie ekspertyzę prywatną. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Częściowo zeznania świadka O. (1) </td> <td colspan="6"> Sąd uwzględnił zeznania świadka jako częściowo wiarygodne, mając jednakże na uwadze, iż w pewnym zakresie przedstawiona przez niego relacja procesowa nie potwierdziła się w zestawieniu z pozostałym materiałem dowodowym. W ocenie Sądu powyższe rozbieżności nie wynikały z upływu czasu i związanej z tym niepamięci czy też odmiennej oceny pewnych okoliczności, lecz stanowiły wyraz intencjonalnego kształtowania składanych zeznań w taki sposób, aby przedstawić U. V. w niekorzystnym świetle – z uwagi na konflikt personalny między świadkiem a oskarżoną. Jak wynikało z zeznań licznych przesłuchanych w sprawie świadków, O. (1) – pomimo tego, że formalnie nie posiadał żadnych uprawnień względem spółki (...), nie był przez nią zatrudniony ani nie był członkiem jej organów – traktował przedsiębiorstwo jak swoją własność i rościł sobie wobec niego określone prawa. Poprzez swój wpływ na zarządzanie spółką oraz osobisty wpływ na U. V., O. (1) przyjął w przedsiębiorstwie rolę osoby decyzyjnej – która jednak nie była obciążona żadną formalną odpowiedzialnością za podejmowane wybory. Jak zeznał T. J. (1), wykonujący na terenie przedsiębiorstwa roboty budowlane, (...) R. odnosił się do (...) słowami „wszystko meine”, co jasno wskazywało na towarzyszące mu przekonanie o tym, iż spółka należy do niego. Sąd miał zatem na uwadze, iż szereg nieprawidłowości, które w treści zawiadomienia o podejrzeniu przestępstwa zarzucono U. V. – w istocie stanowił takie zachowania oskarżonej, które uprzednio u pozostałych wspólników nie budziły większych zastrzeżeń, albowiem były akceptowane lub wręcz inicjowane przez O. (1) (zatrudnienie E. V., brak określonej dbałości w zakresie księgowości, wykonanie remontu w budynku, w którym następnie zamieszkała E. V.). Okoliczności powyższe skłoniły Sąd do szczególnie ostrożnej i krytycznej oceny wiarygodności relacji procesowej O. (1). Z tej przyczyny Sąd nie uwzględnił tych fragmentów zeznań świadka, w których O. (1) sugerował jakoby oskarżona nakłaniała klientów aby płacili gotówką, by następnie przywłaszczać sobie część płatności z kwot trzymanych w prywatnym sejfie, a także wskazywał, że U. V. wykonała bardzo kosztowny remont generalny swojego domu, którego koszt został pokryty ze środków (...). Świadek wskazał wprawdzie w toku przesłuchania, że powyższe kwestie stanowią jedynie jego przypuszczenia i nie posiada żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, co jednak nie przeszkodziło mu w snuciu obszernych i bardzo szczegółowych domysłów na ten temat. Sąd nie uwzględnił ponadto tych zeznań świadka, w których O. (1) wskazywał, że wielokrotnie dyskutował z U. V. na temat prowadzenia rzetelnej dokumentacji magazynowej, co oskarżona miała bagatelizować. Zgodnie bowiem z relacją świadka, to po wielokrotnych spięciach z U. V. na wskazany temat, z jego inicjatywy Ł. O. zaczął prowadzić ewidencję plonów w formie zapisków w zeszycie. Powyższe okoliczności O. (1) przedstawił jako nieskuteczne próby nakłonienia U. V. do postępowania w sposób rzetelny, czego jednak nie był w stanie od niej wyegzekwować. Powyższa wersja wydarzeń nie znajdowała jednak potwierdzenia w zeznaniach Ł. O., który obszernie odniósł się do okoliczności związanych z prowadzeniem ewidencji w formie zapisków z zeszytach – ani razu nie wspominając jednak, aby nastąpiło to z inicjatywy O. (1), wskutek nabrania podejrzeń co do uczciwości wspólniczki. Jako niewiarygodne, albowiem nieznajdujące potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, Sąd ocenił zeznania, w których O. (1) wskazywał iż E. V. była bardzo często nieobecna w biurze i nie wykonywała w spółce żadnej faktycznej pracy, a także aby obie oskarżone z pieniędzy (...) finansowały utrzymanie i naprawę swoich prywatnych samochodów, a także aby zakupiły w imieniu spółki sprzęt, który następnie został przekazany lokalnemu warsztatowi samochodowemu. Sąd odrzucił również jako niewiarygodne te zeznania, w których O. R. (1) przedstawiał U. V. jako apodyktyczną i władczą, ignorującą jego porady i podejmującą decyzje samodzielnie, bez konsultacji z innymi osobami. Twierdzenia te były wprost sprzeczne z relacjami świadków, którzy przedstawiali U. V. jako zdominowaną przez świadka, pełniącą wprawdzie w spółce rolę prezesa zarządu, ale całkowicie uzależnioną od decyzji świadka, który w sprawach spółki miał mieć „ostatnie słowo”. Przez przesłuchanych w sprawie świadków (T. J. (1), O. S.) O. (1) był postrzegany jako osoba konfliktowa, roszcząca sobie względem spółki uprawnienia nieznajdujące uzasadnienia w jego rzeczywistej roli. Co więcej, U. V. jako prezes zarządu spółki nie była zobowiązania do konsultowania swoich działań z O. (1), który nie pełnił w organach spółki żadnej roli ani nie był jej udziałowcem, a wobec tego zastrzeżenia świadka co do samodzielnego podejmowania decyzji przez oskarżoną nie znajdowały zdaniem Sądu racjonalnego uzasadnienia. Z perspektywy pozostałych dokonanych w sprawie ustaleń Sąd nie uwzględnił również sugestii O. (1), jakoby oskarżona U. V. miała trzymać gotówkę należącą do majątku spółki w prywatnym sejfie w swoim domu, przeznaczając ją na swoje osobiste potrzeby. Okoliczność powyższa nie znajdowała potwierdzenia w pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodach, zaś z uwagi na zauważoną przez Sąd tendencję świadka do składania zeznań stawiających U. V. w jak najbardziej negatywnym świetle – Sąd uznał, że ten fragment jego zeznań nie odpowiadał prawdzie. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zeznania świadka E. W. (k. 5165-5166) </td> <td colspan="6"> Nie kwestionując prawdziwości i wiarygodności zeznań świadka, Sąd stwierdził, że nie mają one związku z przedmiotem niniejszego postępowania, a wobec tego nie są dowodem przydatnym do czynienia ustaleń faktycznych w sprawie. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="2"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="5"> Oskarżony </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="4"> ☐3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="4"> ☒3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem </td> <td colspan="2"> I. </td> <td colspan="5"> U. V. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Wina i sprawstwo U. V. w zakresie zarzuconego jej czynu nie budziła wątpliwości Sądu, przy czym dokonana przez Sąd analiza i ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkowały przeformułowaniem przez Sąd zarówno części opisowej, jak i kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonej przestępstwa. Ostatecznie z opisu czynu przypisanego U. V. wyeliminowano te zachowania, których jak ustalono oskarżona nie dopuściła się, względnie miały one miejsce, jednak nie skutkowały one pokrzywdzeniem spółki (...) sp. z o.o., zaś z kwalifikacji prawnej usunięto <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 §2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a>, albowiem – jak ustalono – zachowanie oskarżonej nie wyczerpało znamion określonych we wskazanych przepisach. Ostatecznie zatem Sąd uznał U. V. za winną przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1;art. 296 § 2)">art. 296 §1 i 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 3)">art. 296 §3 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 77;art. 77 pkt. 1;art. 77 pkt. 2)">art 77 pkt. 1 i 2</a> ust. o rachunkowości w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art 11 §2 k.k.</a> i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art.12 k.k.</a> Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 77)">art. 77 ustawy o rachunkowości</a> (dalej: u.rach) w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. karze podlegał ten, kto wbrew przepisom ustawy dopuszcza do: 1) nieprowadzenia ksiąg rachunkowych, prowadzenia ich wbrew przepisom ustawy lub podawania w tych księgach nierzetelnych danych, 2) niesporządzenia sprawozdania finansowego, sporządzania go niezgodnie z przepisami ustawy lub zawarcia w tym sprawozdaniu nierzetelnych danych. W art. 2 ust. 1 u.rach. określono, jakie jednostki mające siedzibę bądź miejsce zarządu na terenie Rzeczpospolitej Polskiej zobowiązane są do prowadzenia ksiąg rachunkowych. Dodatkowo w art. 2 ust. 2 wskazanej ustawy ustawodawca umożliwił fakultatywność prowadzenia tychże ksiąg, pod warunkiem dokonania odpowiedniego zawiadomienia urzędu skarbowego właściwego w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych. W przypadku podmiotów niezobowiązanych z mocy ustawy do prowadzenia ksiąg rachunkowych dopiero dokonanie wyboru stosowania zasad rachunkowości może prowadzić do odpowiedzialności określonej w komentowanym przepisie, jeżeli zostaną naruszone stosowne postanowienia ustawy. W art. 3 ust. 1 pkt 6 u.rach. zdefiniowano pojęcie kierownika jednostki – rozumie się przez nie członka zarządu lub innego organu zarządzającego, a jeżeli organ jest wieloosobowy – członków tego organu, z wyłączeniem pełnomocników ustanowionych przez jednostkę. Zgodnie z art. 4 ust. 5 u.rach. kierownik jednostki ponosi odpowiedzialność za wykonywanie obowiązków w zakresie rachunkowości określonych ustawą, w tym z tytułu nadzoru, również w przypadku, gdy określone obowiązki w zakresie rachunkowości – z wyłączeniem odpowiedzialności za przeprowadzenie inwentaryzacji w formie spisu z natury – zostaną powierzone innej osobie lub przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 11 ust. 2 u.rach., za ich zgodą. Tym samym, w przypadku powierzenia obowiązków innej osobie lub przedsiębiorcy, kierownik jednostki ponosi odpowiedzialność z tytułu nadzoru nad wykonywaniem tych obowiązków przez taką osobę lub przedsiębiorcę. Należy zatem stwierdzić, że obowiązki z zakresu objętego przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 77)">art. 77 ustawy o rachunkowości</a> obciążały oskarżoną U. V. jako prezesa zarządu (...) sp. z o.o. Zgodnie z poglądem występującym w doktrynie, w ramach postępowania karnego sąd powinien przeprowadzić swoje ustalenia co do ewentualnego naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 77)">art. 77 ustawy o rachunkowości</a>, niezależne od ustaleń organów podatkowych, poczynionych przez nie w przeprowadzanych kontrolach. Zatem nie wystarczy oprzeć się na ustaleniach ewentualnej kontroli w tym zakresie, lecz powinno się prowadzić w tym zakresie odrębne postępowanie dowodowe. Jednocześnie, wobec braku odpowiedniej wiedzy fachowej z zakresu rachunkowości i prawa podatkowego, sąd powinien rozważyć ustalenie tych kwestii poprzez dowód z opinii biegłego odpowiedniej specjalizacji. (A. Mariański [w:] Ustawa o rachunkowości. Komentarz, wyd. VII, red. E. Walińska, Warszawa 2025, art. 77.) Stąd, czyniąc ustalenia co do realizacji przez U. V. znamion opisanego wyżej czynu zabronionego, Sąd nie opierał się na wyjaśnieniach oskarżonej – która utrzymywała, że wszelkie obowiązki wynikające ze wskazanej ustawy były w spółce realizowane bez zarzutu, albowiem spółka współpracowała w tym zakresie z podmiotem profesjonalnym (biegłą rewidentką), a ponadto prowadząc w przeszłości kontrole Urząd Skarbowy nie zakwestionował prowadzonej przez (...) księgowości. Celem dokonania prawnokarnej oceny zachowania U. V. Sąd opierał się w niniejszej sprawie na opiniach biegłych z zakresu księgowości i rachunkowości, R. K. oraz Z. V.. Jak wynika z przedstawionych opinii, dokumentacja księgowa (...) sp. z o.o. prowadzona była w sposób sprzeczny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 ()">ustawą o rachunkowości</a>. Nie była ona rzetelna. W sporządzonych i wielokrotnie uzupełnianych w toku postępowania opiniach biegli stwierdzili, że U. V. nieprawidłowo prowadziła sprawozdawczość i księgowości Spółki, inwentaryzację wyrobów gotowych, prowadziła księgi rachunkowe, gospodarkę kasową wbrew przepisom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 ()">ustawy o rachunkowości</a> i sporządzała sprawozdania finansowe niezgodnie z przepisami rachunkowości oraz podawała w nich nierzetelne dane w tym: zaniechała opracowania obowiązujących dla spółki zasad rachunkowości, w tym zakładowego planu kont, zaniechała zestawienia obrotów i sald kont księgi głównej, w okresach miesięcznych, zaniechała objęcia ewidencją księgową prowadzoną na podstawie źródłowych dowodów księgowych zbiorów płodów rolnych, dopuściła do braku ewidencji jej przychodów i rozchodów, ustalania stanu zapasów na koniec roku na podstawie zestawień podpisanych wyłącznie przez prezesa, nieprawidłowo prowadziła inwentaryzację wyrobów gotowych, dopuściła do zaniechania na koniec roku obrotowego spisów z natury, które potwierdzałyby stany rzeczywiste do sprawozdań finansowych, zaniechała powołania komisji do przeprowadzenia spisu z natury zapasów, zaniechała prowadzenia rzetelnej ewidencji obrotu kasowego, w tym kasy spółki, nie sprawowała kontroli nad obiegiem gotówki w spółce, poprzez dokonywanie wypłat z kont Spółki i lokowanie ich na prywatnych rachunkach bankowych, a które to operacje nie miały uzasadnienia w dokumentacji księgowej spółki, zaniechała powołania osoby odpowiedzialnej za prowadzenie tego obrotu kasowego wraz z przyjęciem deklaracji o przyjęciu odpowiedzialności materialnej, zaniechała prowadzenia na obiektach magazynowo-warsztatowo-biurowych ksiąg obiektów, dokumentacji projektowej, ksiąg obmiaru robót z wyszczególnieniem ilościowym, kosztorysów remontu robót, protokołów odbioru robót, stanowiących podstawę wypłaty wynagrodzenia. Niekompletność dokumentacji, nierzetelność zapisów i określania operacji księgowych, brak ksiąg rachunkowych nie pozwala na uznanie, że księgi rachunkowe były prowadzone rzetelnie, bezbłędnie, sprawdzalnie i bieżąco. Zapisy nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego. Oskarżona w sposób nieuprawniony pobrała z kont Spółki kwotę łączną nie mniejszą niż 1.275,473,53 zł poprzez dokonywanie przelewów na swoje, swoje i E. V. oraz E. V. prywatne rachunki bankowe, które to środki wprowadzane były w gotówce do kasy spółki, bez sporządzania dowodów wpłaty - druków „kasa przyjmie”. Powyższe powoduje, że wyczerpane zostały przedmiotowe znamiona <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 77;art. 77 ust. 1;art. 77 ust. 2)">art. 77 ust. 1 i 2 ustawy o rachunkowości</a>. Z uwagi natomiast na fakt, iż osobą odpowiedzialną za wypełnianie ustawowych obowiązków z ramienia spółki była – jako jej prezes zarządu – U. V., Sąd doszedł do przekonania, iż oskarżona swoim działaniem wypełniła znamiona podmiotowe omawianego przestępstwa. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1)">Art. 296 §1 k.k.</a> penalizuje zachowanie sprawcy, który przez nadużycie udzielonych mu uprawnień lub niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku, swoim działaniem wyrządza znaczną szkodę majątkową osobie fizycznej, prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, będąc obowiązanym na podstawie przepisu ustawy, decyzji właściwego organu lub umowy do zajmowania się jej sprawami majątkowymi lub działalnością gospodarczą. Przedmiotem ochrony wskazanego przepisu są interesy majątkowe podmiotów, które powierzyły innym osobom prowadzenie swoich interesów (Czajka,  Przestępstwa, s. 108; Zawłocki [w:] T., Zawłocki II, s. 1309; Zawłocki [w:]  (...) , t. 9, s. 465–466; A. [w:] F., Zawłocki,  Szczególna II, s. 703; Górniok,  Odpowiedzialność, s. 69; J.,  Typy, s. 23; A.,  Przestępstwo, s. 89). Można przedmiot ten odczytywać także jako zasady uczciwego obrotu gospodarczego w warunkach gospodarki wolnorynkowej (Kardas [w:] A. (...), s. 507). W judykaturze podkreśla się, że zachowanie sprawcy czynu zabronionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1)">art. 296 § 1 k.k.</a> wyznaczają trzy elementy: formalna szczególna powinność określonego zachowania się sprawcy na rzecz pokrzywdzonego, nadużycie przez sprawcę swoich uprawnień lub niedopełnienie przez niego obowiązków oraz powstanie szkody u pokrzywdzonego jako wynik realizacji przez sprawcę znamion czynnościowych. Wszystkie te elementy muszą wystąpić łącznie, a pomiędzy nimi powinien istnieć związek przyczynowy (wyrok SA we (...) z 5.09.2012 r., II AKa 155/12, LEX nr 1223512). Istotnym elementem tego związku przyczynowego jest obiektywna więź pomiędzy czynnościami sprawcy i naruszeniem przez niego szczególnych normatywnych powinności menedżerskich. Sprawcą rozważanego przestępstwa może być bowiem osoba, która wyłącznie narusza obowiązki w taki sposób, iż wyrządza szkodę ( por. wyrok SN z 8 lutego 2000 r., V KKN 557/99). Nadużycie uprawnienia polega na zachowaniu bądź przekraczającym je, bądź nawet pozostającym w ich ramach, lecz podjętym niezgodnie z celem, dla którego uprawnienia zostały sprawcy nadane (M. Kulik [w:] Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, red. M. Mozgawa, Gdańsk 2026, art. 296.). Niedopełnienie obowiązków polega z kolei albo na całkowitej bierności w sytuacji, kiedy konieczne było podjęcie działania, albo na podjęciu działań niewystarczających do prawidłowego wywiązania się z obowiązków. Jak trafnie wskazał Sąd Apelacyjny we (...), „sprawca przestępstwa niegospodarności nadużywa udzielonych mu uprawnień lub nie dopełnia ciążącego na nim obowiązku. Pierwsza z powyższych czynności polega na przekroczeniu granic uprawnień, czyli wykazaniu, że sprawca nie był umocowany do wykonania czynności, które wykonał, a druga na całkowitym zaniechaniu czynności, które powinny być zrealizowane, na częściowym wypełnieniu ich lub wypełnieniu w sposób nienależyty albo niestaranny, jak również na ich wykonaniu niezgodnie z ich treścią.” (wyrok SA we (...) z 13.02.2013 r., II AKa 356/12, LEX nr 1299045). Ustawodawca pod postacią typów czynów zabronionych pod groźbą kary określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296)">art. 296 k.k.</a> nie ustanawia zasady bezwzględnej odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną podmiotowi, którego sprawami majątkowymi (działalnością gospodarczą) sprawca się zajmuje. Dotyczy to bowiem wyłącznie takich przypadków wyrządzenia szkody majątkowej, które związane są z nadużyciem udzielonych mu uprawnień lub niedopełnieniem ciążących na nim obowiązków. Zachowanie kwalifikowane jako niegospodarne w kontekście karnoprawnym ma być z istoty nieracjonalne ekonomicznie i to w stopniu – co do zasady – rażącym. Omawiany czyn ma charakter skutkowy, przy czym w przypadku <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115 § 1)">§1</a> skutek ten stanowi zaistnienie znacznej szkody majątkowej. W tym kontekście wartość szkody należy rozumieć w sposób ujęty w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 5)">art. 115 §5 k.k.</a>, a zatem jako szkodę, której wartość w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza 200.000 zł. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 2;art. 296 § 3)">Art. 296 §2 oraz §3 k.k.</a> tworzą typy kwalifikowany w stosunku do czynu zabronionego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296 § 1)">§1</a>, ze względu na cel sprawcy, jakim jest osiągnięcie korzyści majątkowej (rozumianej w sposób wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 4)">art. 115 §4 k.k.</a>) oraz ze względu na skutek, jakim jest wyrządzenie szkody w wielkich rozmiarach (które to pojęcie należy rozumieć zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 6)">art. 115 §6 k.k.</a> – mieniem wielkiej wartości jest mienie, którego wartość w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza 1.000.000 złotych. Omawiane czyny zabronione są przestępstwami indywidualnymi właściwymi. Popełnić je może tylko ten, kto na podstawie przepisu ustawy, decyzji właściwego organu lub umowy jest obowiązany do zajmowania się sprawami majątkowymi lub działalnością gospodarczą osoby fizycznej, prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej (Górniok, Odpowiedzialność, s. 69; M.-J., Zajmowanie się, s. 150). Należy podzielić pogląd, że za osobę zajmującą się cudzymi sprawami majątkowymi można uznać tylko tego, czyje obowiązki i uprawnienia obejmują łącznie dbałość o uchronienie cudzego mienia przed jakimkolwiek uszczerbkiem, a także jego wykorzystanie tak, by zostało ono powiększone. Nie jest więc osobą zajmującą się sprawami majątkowymi ten, kto ma obowiązek tylko dbać o niepogorszenie cudzego mienia (postanowienie SN z 27.04.2001 r., I KZP 7/01, Prok. i Pr.-wkł. 2001/6, poz. 2). Przez zajmowanie się sprawami majątkowymi lub działalnością gospodarczą należy rozumieć wszelkie zachowania polegające na: rozstrzyganiu w tych sprawach, współdziałaniu w nich lub wpływaniu na rozstrzygnięcia (np. rozporządzanie mieniem, dokonywanie czynności prawnych). Nie obejmuje ono czynności ściśle wykonawczych, związanych z wykonywaniem już podjętych w sferze finansowej decyzji (wyrok SA w Łodzi z 6.06.2006 r., II AKa 65/06, Prok. i Pr.-wkł. 2007/7–8, poz. 40). Czynności typowo nadzorcze, zawierające tylko element statyczny nadzoru nad powierzonym mieniem nie są zajmowaniem się sprawami majątkowymi lub działalnością gospodarczą. Zachowanie realizujące znamiona czynu zabronionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296)">art. 296 k.k.</a> wyznaczają trzy elementy: 1) formalna szczególna powinność określonego zachowania się sprawcy na rzecz pokrzywdzonego (szczególne okoliczności popełnienia czynu); 2) nadużycie przez sprawcę swoich uprawnień lub niedopełnienie przez niego swoich obowiązków (realizacja znamion czynnościowych); 3) wynik realizacji przez sprawcę znamion czynnościowych w postaci powstania określonej szkody (znamię skutku). (R. Zawłocki w: Kodeks karny. Cześć szczególna, Tom II). Istnienie wskazanych przesłanek w odniesieniu do oskarżonej U. V. nie budzi w niniejszej sprawie wątpliwości. Oskarżona, jako prezes zarządu (...) sp. z o.o. była zobowiązana do reprezentowania spółki oraz zajmowania się jej sprawami majątkowymi. Lekceważąc swoje obowiązki lub intencjonalnie naruszając przysługujące jej, jako prezesowi zarządu, uprawnienia, U. V. spowodowała po stronie (...) wymierną szkodę majątkową. Opierając się na zgromadzonej w sprawie dokumentacji oraz zeznaniach świadków Sąd określił wartość wskazanej szkody na kwotę nie mniejszą niż 2.948.452,12 zł, co spowodowało zrealizowanie nie tylko znamienia typu podstawowego wskazanego czynu, ale również typu kwalifikowanego, określonego w §3. Z uwagi na fakt, iż część działań oskarżonej była ukierunkowana na osiągnięcie przez nią oraz przez E. V. korzyści majątkowej, Sąd przypisał oskarżonej sprawstwo również co do typu kwalifikowanego określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 2)">art.296 §2 k.k.</a> Jak ustalono w toku niniejszego postępowania, pełniąc powyższą funkcję U. V.: 1) w dniu 23 kwietnia 2012 r. zawarła z E. V. aneks do umowy o pracę, skutkujący wypłatą E. V. do października 2013 r. nieuzasadnionego, zawyżonego wynagrodzenia zasadniczego o kwotę łączną nie mniejszą niż 193.398zł zł oraz niekorzystną dla Spółki umowę o zakazie konkurencji, 2) dopuściła się zachowań, które we wcześniejszym fragmencie niniejszego uzasadnienia wskazano jako realizujące znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 77;art. 77 pkt. 1;art. 77 pkt. 2)">art. 77 pkt 1 i 2 ustawy o rachunkowości</a>, w tym w sposób nieuprawniony pobrała z kont Spółki kwotę łączną nie mniejszą niż 1.275,473,53 zł poprzez dokonywanie przelewów na swoje, swoje i E. V. oraz E. V. prywatne rachunki bankowe, 3) spowodowała straty spółki w kwocie 109.784,44 zł z tytułu przeprowadzanych remontów, wynikające z niewbudowanych materiałów, 4) spowodowała powstanie straty spółki, poprzez zaniżanie plonów i zbiorów, niedoborów w zakresie pszenicy w ilości 2.893 ton, żyta w ilości 457,7 ton oraz kukurydzy w ilości 1.747 ton o wartości nie mniejszej niż 2.836.085,00 zł, 5) spowodowała nadpłatę wynagrodzeń dla siebie oraz E. V. w łącznej wysokości 1882,68zł, zaliczenie w koszty spółki mandatów karnych nałożonych na U. V. jako osobę fizyczną w łącznej wysokości 700zł, Wskutek powyższych zaniedbań oskarżona wyrządziła spółce (...) sp. z o.o. z siedzibą w P. szkodę majątkową w wielkich rozmiarach w wysokości nie mniejszej niż 2.948.452,12 zł. W realiach niniejszej sprawy nie budziło wątpliwości Sądu, iż wymienione wyżej działania i decyzje U. V. były niekorzystne z perspektywy interesów majątkowych spółki, w której oskarżona pełniła funkcję prezesa zarządu. Działania powyższe oskarżona podejmowała nie konsultując się z innymi wspólnikami, kierując się z jednej strony – partykularnym interesem własnym i córki, z drugiej – nieświadomością co do tego, iż określone zachowania stanowią w istocie naruszenie prawa. Bez wątpienia oskarżona musiała zdawać sobie sprawę z tego, że zawarcie z E. V. umowy o zakazie konkurencji oraz podwyższenie jej wynagrodzenia do pułapu 700% przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, ustalanego każdorazowo na podstawie obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, powiększonego ewentualnie o premię uznaniową, nie odzwierciedla faktycznego zakresu obowiązków E. V. na objętym stanowisku i nie jest adekwatne do posiadanych przez oskarżoną kompetencji. Pomimo formalnej zmiany stanowiska, zakres obowiązków E. V. pozostał tożsamy. Zadania związane z obsługą prawną spółki wykonywała wynajęta w tym celu kancelaria prawna, zadania związane z prowadzeniem księgowości i kadr były zlecane wynajętemu biuru rachunkowemu, zaś planowanie i wykonywanie gospodarki rolnej spoczywało na agronomie, Ł. O.. E. V. w dalszym ciągu zajmowała się pracą administracyjno-biurową i wspierała matkę w obowiązkach prezesa zarządu. Zważyć jednak należy, że – po podwyżce – oskarżona stała się najlepiej zarabiającym pracownikiem (...), osiągając wynagrodzenie niemal dwukrotnie wyższe niż U. V. i około dziesięciokrotnie wyższe niż pozostali, szeregowi pracownicy. Z drugiej zaś strony, poprzez zawarcie z E. V. umowy o zakazie konkurencji, na mocy której oskarżonej przysługiwało odszkodowanie w wysokości 70% wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania klauzuli konkurencyjnej, oskarżone zabezpieczyły pozycję E. V. w spółce. Zakaz ten nie znajdował żadnego racjonalnego uzasadnienia w realiach prowadzonej przez spółkę działalności, która polega na zasiewach i zbiorach zboża, a w przedsiębiorstwie nie było żadnych tajemnic zakładowych. W oparciu o zgromadzone w sprawie dowody oraz kierując się względami logiki i doświadczenia życiowego należało zatem stwierdzić, że zawarcie powyższych umów w żaden sposób nie służyło interesom (...) sp. z o.o. Ustalając wartość szkody, wyrządzonej spółce opisanym wyżej działaniem, Sąd wziął pod uwagę iż zawarta między oskarżonymi umowa obowiązywała od 1 czerwca 2012 r. do końca października 2013 r., kiedy to weszły w życie warunki płacy i pracy E. V. określone w wypowiedzeniu zmieniającym, złożonym wobec oskarżonej przez zarządcę przymusowego. Zważywszy na fakt, iż przeciętne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw, ustalane na podstawie obwieszczenia Prezesa GUS wynosiło w 2012 r. – 3728 zł, zaś w 2013 r. – 3837 zł, stwierdzić należało, iż tytułem wynagrodzenia E. V. otrzymała we wskazanym okresie kwotę 451.262 zł. Wypowiedzeniem zmieniającym, złożonym oskarżonej przez V. N., wynagrodzenie adekwatne do zajmowanego przez E. V. stanowiska określono na 400% przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, ustalanego na podstawie obwieszczenia Prezesa GUS. Biorąc pod uwagę opisane wyżej wartości przeciętnego wynagrodzenia w latach 2012-2013, stwierdzić należało, iż racjonalne w ocenie syndyka i nienaruszające interesów majątkowych spółki wynagrodzenie E. V. we wskazanym okresie powinno wynieść 257.864 zł. W oparciu o powyższe ustalenia Sąd stwierdził, iż poprzez nieuzasadnione zawarcie z E. V. aneksu do umowy o pracę i zawyżenie wypłacanego oskarżonej wynagrodzenia, spółka (...) poniosła szkodę majątkową w wysokości 193.398zł. Odnosząc się do pozostałych przypisanych oskarżonej zachowań, Sąd kierował się przede wszystkim opiniami biegłych z zakresu rolnictwa, ekonomii oraz budownictwa i posiłkując się zeznaniami świadków, z drugiej strony uwzględniając jednak również treść wyjaśnień samych oskarżonych – w tej części, w której zostały one uznane za wiarygodne. I tak Sąd nie przypisał oskarżonej działania polegającego na opłacaniu ze środków spółki obsługi prawnej w sprawach prywatnych na kwotę nie mniejszą niż 15.756,30 zł, albowiem jak ustalono w toku postępowania, koszty ponoszone przez (...) dotyczyły usług prawnych świadczonych w związku z postępowaniami cywilnymi, których stroną była spółka – nie zaś osobiście U. V.. Koszt wskazanych usług nie był zatem prywatnym wydatkiem oskarżonej i wobec tego ponoszenie go przez spółkę było uzasadnione. Na marginesie Sąd wskazuje, iż postępowania te były inicjowane przez wspólników mniejszościowych oraz O. (1), należy zatem przyjąć, że poniekąd to właśnie oni swoim działaniem spowodowali konieczność poniesienia wskazanych kosztów przez spółkę, albowiem nieracjonalnym byłoby oczekiwanie od U. V. aby samodzielnie reprezentowała (...) sp. z o.o. w toku skomplikowanych postępowań cywilnych i gospodarczych, nie mając prawniczego wykształcenia ani rozeznania w tym zakresie. Kolejno, opierając się również na zasadzie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 §2 k.p.k.</a>, Sąd nie przyjął aby środki przyjmowane przez U. i E. V. z rachunków bankowych spółki na rachunki bankowe oskarżonych, były następnie przez oskarżone wydatkowane na cele prywatne. W sprawie niniejszej nie budziło wątpliwości, iż oskarżone dokonywały wskazanych przelewów – co wynika wprost ze zgromadzonej dokumentacji bankowej, a także zostało wykazane w opiniach biegłych z zakresu księgowości i ekonomii oraz analizie kryminalnej, sporządzonej w Prokuraturze Okręgowej we (...). Okolicznościom tym nie przeczą zresztą same oskarżone. Niemniej jednak zarówno U. jak i E. V. wskazywały, że przelewy te w znacznej części były dokonywane po to, aby uniknąć opłat bankowych, zaś wytransferowane z kont spółki pieniądze były kolejno przez oskarżone wypłacane w bankomatach i wnoszone w gotówce do kasy spółki. Odnosząc się do powyższej kwestii U. V. wskazała ponadto, że część przelanych kwot była następnie przewalutowana i w dalszym ciągu znajdowała się na rachunkach spółki, jednak w innej walucie. W toku przeprowadzonego postępowania nie zgromadzono dowodów, które podważyłyby w tym zakresie wyjaśnienia oskarżonych. Brak było zatem podstaw do przyjęcia, aby U. V. przywłaszczyła wskazane środki, a wobec tego oskarżonej nie przypisano sprawstwa w zakresie zarzuconego jej czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 §2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a> Kolejno Sąd przyjął, iż działania U. V. nie doprowadziły do tego, że spółka (...) poniosła koszty remontu wykonanego na obiekcie wykorzystywanym na prywatne cele oskarżonych. Jak bowiem jasno wynika z dowodu w postaci wyjaśnień samej U. V., zeznań T. J. (1), pośrednio opinii biegłego A. B. (1) (który sporządził szkice sytuacyjne nieruchomości) oraz umowy najmu z dnia 14.03.2001 r., zakwestionowana w toku postępowania nieruchomość stanowiła wprawdzie formalnie własność U. V., jednakże od 2001 r. wykorzystywana była wyłącznie przez spółkę jako magazyn i miejsce składowania nawozu. W oparciu o przedłożone w toku rozprawy dokumenty Sąd nie przyjął również, aby wypłacenie wspólnikom (...) sp. z o.o. dywidend z zysku spółki za 2010 r. bez spełnienia wymaganych przepisów finansowych spowodowało powstanie faktycznego niedoboru w majątku przedsiębiorstwa. Sąd przyjął natomiast, że wskutek niedopełnienia przez U. V. jej obowiązków jako prezesa zarządu spółki, po stronie (...) doszło do szkody spowodowanej niedoborami zboża: pszenicy w ilości 2.893 ton, żyta w ilości 457,7 ton oraz kukurydzy w ilości 1.747 ton o wartości nie mniejszej niż 2.836.085,00 zł. Istnienie powyższych ubytków w ilościach magazynowych potwierdzono przy pomocy szeregu przeprowadzonych w sprawie dowodów – zeznań świadków, w tym agronoma Ł. O., zabezpieczonej od spółki dokumentacji, prywatnej ekspertyzy Ś. F. oraz biegłego z zakresu rolnictwa E. Ł.. Zbiory płodów rolnych, stanowiące podstawową działalność spółki, nie były objęte prawidłową ewidencją księgową. Stany zapasów na koniec roku obrotowego były ustalane na podstawie zestawień podpisywanych wyłącznie przez U. V., bez sporządzania spisów z natury, porównujących stany rzeczywiste do sprawozdań finansowych. (...) sp. z o.o. nie prowadziła dokumentacji księgowo-finansowej dotyczącej przychodów i rozchodów płodów rolnych innych niż związane z umowami skupu, ani spisów z natury zapasów ziarna na koniec roku, co stwarzało możliwość zbywania ziarna poza ewidencją rozchodów. W toku postępowania nie udowodniono wprawdzie, aby U. V. faktycznie zbywała ziarno z pominięciem spółki, traktując zarobek z takiego procederu jako własny zysk. Żaden z przesłuchanych w sprawie świadków okoliczności takiej nie potwierdził, pozostała ona jedynie w sferze domysłów wspólników mniejszościowych, O. (1) i Ł. O.. Tym niemniej na podstawie wymienionych wyżej dowodów Sąd stwierdził, że oskarżona zaniżała wartości osiąganych przez spółkę plonów i zbiorów, co przełożyło się na mniejszą sprzedaż i w konsekwencji skutkowało stratą, której wartość – w oparciu o stwierdzone niedobory poszczególnych zbóż – biegły E. Ł. oszacował na kwotę nie mniejszą niż 2.836.085,00 zł. W oparciu o wszystkie opisane wyżej okoliczności Sąd stwierdził, że swoimi działaniami i zaniechaniami oskarżona U. V., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając sama oraz korzystając z pomocy E. V., jako prezes zarządu spółki z o.(...) obowiązany do zajmowania się sprawami majątkowymi i działalnością gospodarczą spółki, nadużyła udzielonych jej uprawnień i nie dopełniła ciążących na niej obowiązków w zakresie prawidłowego reprezentowania Spółki na zewnątrz i gospodarowania jej mieniem, wskutek czego wyrządziła (...) szkodę majątkową w wielkich rozmiarach w wysokości nie mniejszej niż 2.948.452,12 zł. Na kwotę powyższą składały się straty spółki powstałe wskutek zaniżania plonów i zbiorów oraz niedoborów zboża (2.836.085,00 zł), nadpłata wynagrodzeń dla E. i U. V. (1882,68zł) oraz zaliczenie w poczet kosztów spółki mandatów karnych nałożonych na U. V. jako osobę fizyczną (700 zł), a także straty spółki z tytułu przeprowadzonych remontów, wynikające z materiałów niewbudowanych (109.784,44 zł). Wartości powyższe Sąd ustalił w oparciu o zgromadzoną w sprawie dokumentację oraz opinie biegłych E. Ł., Z. V. i R. K.. </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="4"> ☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="3"> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="4"> ☒3.4. Umorzenie postępowania </td> <td colspan="4"> II. </td> <td colspan="3"> E. V. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Przechodząc do kwestii prawnokarnej analizy zachowań E. V., Sąd wskazuje, że aktualne pozostają wszystkie rozważania dotyczące znamion przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296)">art. 296 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 77;art. 77 ust. 1;art. 77 ust. 2)">art. 77 ust. 1 i 2 ustawy o rachunkowości</a>, zawarte w części 3.2. niniejszego uzasadnienia. Aktualne pozostają również poczynione przez Sąd ustalenia i rozważania dotyczące tego działania oskarżonej, które polegać miało na zawarciu z (...), reprezentowaną przez U. V., aneksu do umowy o pracę oraz umowy o zakazie konkurencji, które z perspektywy interesów majątkowych spółki należy ocenić jako porozumienia niekorzystne. Mając powyższe na uwadze, w pierwszej kolejności Sąd wskazuje, iż w jego ocenie oskarżonej E. V. nie sposób było przypisać sprawstwa w zakresie przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1;art. 296 § 2)">art. 296 §1 i 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 3)">art. 296 §3 k.k.</a> Wskazanego przestępstwa E. V. miała dopuścić się w formie pomocnictwa udzielonego U. V., pełniącej funkcję prezesa zarządu w spółce (...) i z tego tytułu będącą zobowiązanej do zajmowania się sprawami majątkowymi i działalnością gospodarczą spółki. Analiza całokształtu zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego wskazała jednak, że spośród wszystkich działań ujętych w opisie czynu zarzuconego E. V. – zasadne było przypisanie oskarżonej: 1) przyjmowania na prywatne rachunki bankowe oskarżonych środków pieniężnych z kont spółki, które to operacje były nieuprawnione i nie miały uzasadnienia w dokumentacji księgowej spółki, 2) zawarcia z (...) sp. z o.o., reprezentowaną przez U. V., niekorzystnej dla Spółki umowy o zakazie konkurencji oraz aneksu do umowy o pracę, skutkującego wypłatą oskarżonej wynagrodzenia zasadniczego zawyżonego o kwotę 193.398zł, 3) przyjęcie wraz z U. V. nadpłaconego wynagrodzenia w łącznej kwocie 1882,68zł. Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na przypisanie E. V. pozostałych elementów czynu zabronionego, zawartych w zarzucie objętym aktem oskarżenia. Wskazać bowiem należy, że oskarżona E. V. nie należała do zarządu spółki, nie była również na podstawie umowy o pracę obowiązana do zajmowania się jej sprawami majątkowymi lub działalnością gospodarczą w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296)">art. 296 k.k.</a> Oskarżona zatrudniona była na stanowisku pomocniczym, nawet jako Dyrektor Biura Zarządu nie podejmowała samodzielnie decyzji w powyższych kwestiach – w tym zakresie całość odpowiedzialności spoczywała na U. V.. W toku postępowania w żaden sposób nie wykazano, aby E. V. miała jakikolwiek wpływ na decyzje co do sposobu ewidencjonowania i magazynowania zboża, dokumentowanie jego sprzedaży, a w konsekwencji – aby w jakikolwiek sposób przyczyniła się do powstania niedoborów plonów. Żaden z dowodów nie wskazuje również, aby E. V. uczestniczyła w procesie decyzyjnym dotyczącym prowadzonych na terenie przedsiębiorstwa prac remontowych. W tym kontekście o oskarżonej E. V. nie zeznaje ani wykonujący wskazane prace T. J. (1), ani nadzorujący je O. R. (1). Faktury obejmujące materiały niewbudowane, których koszt został pokryty ze środków spółki pomimo ich niewykorzystania w trakcie prowadzonych prac, zostały wystawione przez U. V.. W sprawie w żaden sposób nie wykazano, aby w czynnościach tych uczestniczyła oskarżona E. V.. Do przyjęcia odpowiedzialności karnej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296)">art. 296 k.k.</a> konieczne jest wykazanie pomiędzy działaniem lub zaniechaniem sprawcy a skutkiem związku przyczynowego, czego w odniesieniu do opisanych wyżej okoliczności względem E. V., w ocenie Sądu, nie sposób było uczynić. W toku postępowania wykazano, co przyznała zresztą sama E. V., że wraz ze współoskarżoną U. V. na prywatne rachunki bankowe obie oskarżone przyjmowały przelewy środków pochodzących z kont (...). Odnosząc się do powyższej kwestii E. V., zdaniem Sądu w sposób wiarygodny, wyjaśniła, że czyniła to wychodząc z założenia, że dzięki temu spółka oszczędza na kosztach obsługi bankowej. Zgodnie z wyjaśnieniami obu oskarżonych, które Sąd uznał za wiarygodne albowiem w sprawie brak było dowodu, z którego wynikałyby wnioski przeciwne, środki te były następnie wypłacane w bankomatach i umieszczane w kasie spółki. E. i U. V. zgodnie wyjaśniały, że w latach 2007-2012 (okres objęty zarzutem) wielu ich kontrahentów preferowało płatności gotówkowe, podobnie zresztą pracownicy, którzy wybierali taką metodę pobierania wynagrodzenia w miejsce przelewu na konto. Oskarżone wskazywały, że dysponowanie gotówką w kasie usprawniało codzienne funkcjonowanie spółki, a jednocześnie nie miały świadomości, że przelewanie środków (...) na ich prywatne konta bankowe stanowi w świetle prawa nadużycie. Jak już uprzednio wskazano, w sprawie nie udowodniono, aby transferowane w ten sposób środki oskarżone przywłaszczały i przeznaczały na cele prywatne. Z tej przyczyny, jakkolwiek zachowanie to Sąd poddał prawnokarnej ocenie z perspektywy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 77;art. 77 ust. 1;art. 77 ust. 2)">art. 77 ust 1 i 2 ustawy o rachunkowości</a>, tak jednak nie stanowiło ono elementu przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296)">art. 296 k.k.</a>, albowiem nie wiązało się ono ze szkodą po stronie spółki. Zważywszy na powyższe Sąd przyjął, iż w ramach czynu, którego przypisanie rozważano w odniesieniu do E. V., nie sposób było rozpatrywać okoliczności związanych z ubytkami w zbożu oraz kosztami materiałów niewbudowanych. Z powyższymi kwestiami oskarżona nie miała nic wspólnego. Wniosek powyższy z kolei spowodował, iż zachowanie oskarżonej nie mogło realizować znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 3)">art. 296 §3 k.k.</a>, albowiem te działania E. V., których oskarżona faktycznie się dopuściła, nie wyrządziły spółce (...) szkody majątkowej w wielkich rozmiarach. Do znamion typu podstawowego przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296)">art. 296 k.k.</a> należy wyrządzenie szkody znacznej wartości. Jak już uprzednio wskazano, określenie to należy rozumieć zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 5)">art. 115 §5 k.k.</a>, a zatem jako szkodę, której wartość w chwili popełnienia czynu zabronionego przekracza 200.000 zł (wyrok SN z 3.12.2014 r., II KK 185/14, LEX nr 1567465). Z brzmienia przedmiotowego przepisu wynika jednoznacznie, że zachowanie sprawcy skutkujące wyrządzeniem szkody o mniejszym rozmiarze – choćby było ono zawinione – pozostaje poza zakresem penalizacji wskazanego przepisu. Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania, Sąd stanął na stanowisku, iż skutkiem zachowań z jednej strony zawinionych przez E. V., z drugiej strony pozostających w związku przyczynowo-skutkowym z pogorszeniem sytuacji majątkowej spółki było powstanie po stronie (...) wyłącznie szkody nieprzekraczającej powyższego progu. Zawyżając wynagrodzenie, które bez merytorycznego uzasadnienia było E. V. wypłacane w okresie od 1 czerwca 2012 r. do końca października 2013 r., oskarżone wyrządziły spółce szkodę o wartości 193.398 zł (ustalenia co do kwoty Sąd zawarł w części uzasadnienia odnoszącej się do kwalifikacji czynu przypisanego U. V.). Szkodę tę należy zwiększyć o kwotę pochodzącą z nadpłat wynagrodzenia, przy czym łączna suma tego typu nadpłat na rzecz obu oskarżonych, zgodnie z opinią biegłego R. K., wynosi 1882,68 zł. W związku z powyższym Sąd uznał, iż w odniesieniu do czynu zabronionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1;art. 296 § 2)">art. 296 §1 i 2 k.k.</a> po stronie E. V. doszło do dekompletacji znamion, a wobec tego wskazanego przestępstwa nie sposób było oskarżonej przypisać, w szczególności, iż w ocenie Sądu celem działania oskarżonej było zawarcie umowy korzystnej dla siebie, a nie w celu działania na szkodę spółki. Wobec powyższego Sąd przyjął, iż jedyny fragment działania E. V., który w istocie realizował znamiona przestępstwa, stanowiło przyjmowanie na rachunki bankowe środki pieniężne (...) w kwocie nie mniejszej niż 1.275,473,53, pochodzące z rachunków bankowych: prowadzonego w (...) SA o nr (...), 86 (...), prowadzonego w (...) SA o nr (...), które wypłacane były z wyżej wymienionych rachunków spółki przez U. V. i przekazywane na wskazane prywatne rachunki bankowe, a które to operacje były nieuprawnione i nie miały uzasadnienia w dokumentacji księgowej spółki. Jak już uprzednio wskazano, w toku postępowania nie wykazano, aby środki te oskarżone przywłaszczyły, przeznaczając je na prywatne cele. Sąd przyjął zatem, że opisanym zachowaniem oskarżona udzieliła U. V., pełniącej funkcję prezesa zarządu (...) sp. z o.o. obowiązanej do zajmowania się sprawami majątkowymi i działalnością gospodarczą spółki, pomocy do prowadzenia nierzetelnej ewidencji obrotu kasowego, w tym kasy spółki, brakiem kontroli nad obiegiem gotówki w spółce i w konsekwencji prowadzeniem w spółce ksiąg rachunkowych, gospodarki kasowej wbrew przepisom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 ()">ustawy o rachunkowości</a>, sporządzaniem sprawozdań finansowych niezgodnie z przepisami rachunkowości oraz podawanie w nich nierzetelnych danych, zaś czyn ten stanowi przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 3)">art. 18 §3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 77;art. 77 pkt. 1;art. 77 pkt. 2)">art. 77 pkt. 1 i 2</a> ust. o rachunkowości w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 §1 k.k.</a> Kolejno Sąd stwierdził, że postępowanie w tym zakresie należało umorzyć na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 6)">art. 17 §1 pkt. 6 k.p.k.</a> (wobec przedawnienia karalności czynu). Przypisane E. V. przestępstwo miało być bowiem popełnione w okresie od 2007 r. do końca października 2013 r. Okres przedawnienia karalności czynu kwalifikowanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 77;art. 77 ust. 1;art. 77 ust. 2)">art. 77 ust. 1 i 2 ustawy o rachunkowości</a> wynosi z kolei 5 lat, albowiem czyn ten stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 101;art. 101 § 1)">art. 101 §1 k.k.</a>) Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 102)">art. 102 k.k.</a> w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r., okres przedawnienia karalności wskazanego przestępstwa ulegał przedłużeniu o kolejne 5 lat w przypadku wszczęcia postępowania przeciwko osobie sprawcy (prowadzenia postępowania w fazie ad personam). W oparciu o powyższe stwierdzić zatem należało, że karalność czynu przypisanego E. V. ustała z dniem 31 października 2023 r., a wobec tego postępowanie w tym zakresie należało umorzyć. </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="4"> ☐3.5. Uniewinnienie </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="3"> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Oskarżony </td> <td colspan="3"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td> Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu </td> <td colspan="5"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> U. V. </td> <td colspan="3"> I. </td> <td> I. </td> <td colspan="5"> Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy pozwolił w sposób jednoznaczny ustalić, że U. V. w zakresie przypisanego jej czynu działała umyślnie, w zamiarze bezpośrednim. W sprawie nie stwierdzono ponadto istnienia okoliczności, które uzasadniałyby wątpliwość co do poczytalności oskarżonej tempore criminis. Na żadne tego typu okoliczności nie wskazywała również sama oskarżona. Z tej przyczyny Sąd przyjął, że w chwili popełnienia czynu U. V. nie miała zniesionej ani w znacznym stopniu ograniczonej poczytalności i w pełni zdawała sobie sprawę z bezprawności przedsiębranych działań. Wobec powyższego, na podstawie ustaleń faktycznych dokonanych w oparciu o zgromadzone i ocenione dowody, Sąd uznał oskarżoną U. V. za winną czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1;art. 296 § 2)">art. 296 §1 i 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 3)">art. 296 §3 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 77;art. 77 pkt. 1;art. 77 pkt. 2)">art 77 pkt. 1 i 2</a> ust. o rachunkowości w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art 11 §2 k.k.</a> i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art.12 k.k.</a>, za które to przestępstwo na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 3)">art. 296§3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11§3 k.k.</a> wymierzył jej karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności. Określając powyższą sankcję wobec Sąd miał na względzie wszystkie dyrektywy wymiaru kary, a w szczególności te zawarte w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a>, kierując się przy tym swoim uznaniem oraz granicami przewidzianymi w ustawie, mając zarazem na uwadze cele kary w zakresie społecznego oddziaływania. Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim okoliczności związane ze sposobem działania oskarżonej – która z jednej strony popełniła inkryminowane przestępstwo bez usystematyzowanego, metodycznego schematu działania, a wręcz podejmując poszczególne przypisane jej działania w sposób chaotyczny i niejako „wykorzystując” nadarzające się okazje – z drugiej zaś strony Sąd miał na uwadze, iż przestępcza działalność U. V. była rozciągnięta w czasie, a oskarżona wielokrotnie miała okazję do skorygowania swoich działań i postąpienia zgodnie z prawem, czego nie uczyniła. Specyfika działań przypisanych U. V. polegała bowiem na tym, że oprócz czynności przemyślanych i ukierunkowanych na osiągnięcie określonego, niekorzystnego z perspektywy (...) celu (np. zawarcie określonych umów z E. V.), oskarżona podejmowała również czynności, co do których miała przekonanie, iż dla prezesa zarządu spółki są dozwolone – podczas gdy były to działania bezprawne. W tym kontekście zdaniem Sądu nie sposób było uznać wszystkich działań U. V. za wyrachowane i podjęte w celu jak najszerszego pokrzywdzenia spółki, co z kolei wpłynęło na ocenę stopnia jej zawinienia. W ocenie Sądu należało bowiem przyjąć, że przypisanego jej czynu oskarżona dopuściła się umyślnie (albowiem każda z czynności podjętych w jego ramach została przez oskarżoną przedsięwzięta celowo), o tyle jednak sfera motywacyjna po stronie oskarżonej była w odniesieniu do inkryminowanego przestępstwa niejednolita, co znalazło odzwierciedlenie w wymiarze kary orzeczonej przez Sąd. W ocenie Sądu należy bowiem różnicować sytuacje osób, które wykorzystują swoją pozycję w podmiotach prawa gospodarczego celem maksymalizacji korzyści majątkowej osiąganej kosztem spółki, od sytuacji osoby, która działa w sposób obiektywnie niezgodny z prawem, kierując się jednak subiektywnym przekonaniem, że jej działania są dozwolone i w żaden konkretny sposób spółce nie szkodzą. Z uwagi na powyższe Sąd przyjął, że społeczna szkodliwość czynu przypisanego U. V. jest umiarkowana – nie tyle ze względu na wysokość wyrządzonej przez nią szkody, która w biorąc pod uwagę realia niniejszej sprawy jest stosunkowo wysoka, ale właśnie z uwagi na aspekt motywacyjny po stronie oskarżonej oraz skalę jej przestępczego procederu. Sąd wziął bowiem pod uwagę, iż oskarżona – jakkolwiek działała umyślnie – nie czyniła tego z premedytacją, którą w tym wypadku Sąd rozumie jako chęć jak najbardziej dotkliwego pokrzywdzenia spółki. W ocenie Sądu analiza sposobu działania oskarżonej prowadzi raczej do wniosku, że zaniedbywała ona szereg obowiązków ciążących na niej jako prezesie zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, bagatelizując konsekwencje (w tym karnoprawne) swoich zaniedbań. Takie zachowanie U. V. jest zdaniem Sądu godne potępienia, jednak nie świadczy o jej wysokiej determinacji, a jedynie braku refleksji co do skutków, które oskarżona swoim postępowaniem wyrządziła spółce – co spotkać się musiało z adekwatną reakcją karną. Z drugiej zaś strony Sąd wziął pod uwagę fakt, iż oskarżona U. V. w dalszym ciągu pozostaje większościowym udziałowcem w (...), zaś E. V. jest obecnie prezesem zarządu spółki, a na funkcję tę oskarżoną wybrano podczas walnego zgromadzenia wspólników w 2023 r. – pomimo prowadzenia wobec obu oskarżonych postępowania karnego. Kandydaturę E. V. na powyższe stanowisko zgłosiła spółka (...), reprezentowana przez H. S.. Co więcej, w trakcie rozprawy na temat współpracy z U. V. pozytywnie wypowiadał się zarówno uprzedni udziałowiec (...), Z. J., ale również zarządca przymusowy V. N.. W ocenie Sądu powyższa okoliczność wskazuje na to, iż w odczuciu obecnych i byłych wspólników spółki – działanie oskarżonych nie było dla (...) na tyle niekorzystne, aby pozbawić je faktycznego i formalnego wpływu na spółkę. Zdaniem Sądu wszystkie opisane okoliczności uzasadniają wniosek, iż orzeczona wobec U. V. kara 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności jest adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonej oraz społecznej szkodliwości przypisanego jej przestępstwa. Kara ta, w ocenie Sądu, uczyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także spełni swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa oraz prewencji indywidualnej. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> III. </td> <td> I. </td> <td colspan="5"> Orzekając w niniejszej sprawie Sąd, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 §1 k.k.</a>, stosował przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a> w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. – albowiem były one względniejsze dla U. V.. Zgodnie bowiem z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1)">art. 69 §1 k.k.</a> w brzmieniu obowiązującym aktualnie, Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym roku, podczas gdy przed nowelizacją z dnia 1 lipca 2015 r. – granica dopuszczalności warunkowego zawieszenia wykonania kary ukształtowana została na poziomie 2 lat pozbawienia wolności. Okoliczności niniejszej sprawy doprowadziły Sąd do przekonania, iż oskarżona U. V. zasłużyła, aby skorzystać z dobrodziejstwa wskazanego środka probacyjnego, co – z uwagi na wymiar orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności - było możliwe jedynie w uprzednio obowiązującym stanie prawnym. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do warunkowego zawieszenia wykonania kary 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wobec U. V., na okres próby 3 lat. Warunkowe zawieszenie wykonania kary orzeczonej wobec oskarżonej nie sprzeniewierzy się jej celom, w tym w szczególności zapobieżeniu powrotowi do przestępstwa przez oskarżoną. W oparciu o całokształt okoliczności niniejszej sprawy, uwzględniając postawę sprawczyni, jej właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie po popełnieniu przestępstwa, uznał, Sąd uznał, że U. V. nie jest osobą na tyle zdemoralizowaną, aby konieczne było zastosowanie wobec niej instrumentu resocjalizacyjnego w postaci bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Z drugiej jednak strony, aby zapobiec wrażeniu iż oskarżona ponosi prawnokarne konsekwencje czynu w sposób iluzoryczny, Sąd wyznaczył U. V. okres próby w maksymalnej długości, tj. 3 lata. Sąd wyraża nadzieję, że takie rozstrzygnięcie skłoni U. V. nie tylko do należytej refleksji co do swojego zachowania w przeszłości, ale również – przyczyni się do większej rzetelności i dbałości w działaniach podejmowanych w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa na przyszłość, a ponadto wymusi na oskarżonej przestrzeganie porządku prawnego pod rygorem zarządzenia wykonania orzeczonej kary. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> IV. </td> <td> I. </td> <td colspan="5"> W niniejszej sprawie Sąd nie orzekł wobec U. V. samodzielnego środka kompensacyjnego, a wobec tego – działając na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 2)">art. 72§2 k.k.</a> i kierując się probacyjnym charakterem wskazanej instytucji - zobowiązał oskarżoną U. V. do częściowego naprawienia szkody w okresie próby poprzez spłatę na rzecz (...) Spółka z o.o. z siedzibą w P. kwoty 500.000zł. Obowiązek powyższy może być nałożony tylko wtedy, gdy zachodzą przesłanki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1)">art. 72 §1 k.k.</a>, a więc wykonanie kary pozbawienia wolności zostało warunkowo zawieszone. W odniesieniu do U. V. wymóg ten w niniejszej sprawie został spełniony. Orzeczenie wskazanego obowiązku względem oskarżonej wynika z faktu, iż swoim działaniem spowodowała po stronie pokrzywdzonej spółki (...) sp. z o.o. szkodę (w znaczeniu prawa cywilnego). </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Oskarżony </td> <td colspan="3"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td> Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu </td> <td colspan="5"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> U. V. </td> <td colspan="3"> V. </td> <td> I. </td> <td colspan="5"> Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 §2 k.p.k.</a> Sąd zadecydował o zwrocie (...) Spółka z o.o. z siedzibą w P., jako podmiotowi uprawnionemu, zgromadzonych w toku postępowania dowodów rzeczowych - wobec stwierdzenia ich zbędności dla postępowania karnego. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 1.inne zagadnienia </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 1.KOszty procesu </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="9"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> VI. </td> <td colspan="9"> Rozstrzygnięcie o kosztach procesu znajdowało swoje oparcie w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 1)">art. 626 §1 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 4)">art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt 2 k.p.k.</a> Z uwagi na umorzenie postępowania wobec E. V., nie została ona obciążona kosztami postępowania w części na nią przypadającymi. Z kolei w odniesieniu do U. V. – po dokonaniu analizy sytuacji życiowej i majątkowej oskarżonej Sąd nie dopatrzył się przesłanek do zwolnienia jej z obowiązku poniesienia kosztów i opłaty, której wysokość określono w oparciu o wymiar kary orzeczonej wobec oskarżonej w związku z jej skazaniem. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 1.Podpis </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> </td> </tr> </table> </div>

Słowa kluczowe

#Sądy powszechne#Portal Orzeczeń#Wyrok#III K 88/22#Sąd Okręgowy we Wrocławiu

Wyrok – III K 88/22

Treść orzeczenia

Słowa kluczowe