Postanowienie III K 88/14 w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego na podstawie art. 437

--- STRONA 1 --- Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 28 sierpnia 2014 r. II AKz 231/14 1 2 UZASADNIENIE Skład orzekający Przewodniczący: Sędzia SA Piotr Brodniak. Sędziowie SA: Andrzej Mania (spr.), Grzegorz Chojnowski. Przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej; Wiesławy Palejko. Sentencja Sąd Apelacyjny w Szczecinie w II Wydziale Karnym po rozpoznaniu w sprawie P. K. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt III K 88/14 w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze, oraz § 2 ust. 3 i § 14 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. Ł. M. z Kancelarii Adwokackiej w S. kwotę 147,60 (stu czterdziestu siedmiu 60/100) złotych - w tym podatek VAT - tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu za obronę w postępowaniu odwoławczym. Uzasadnienie faktyczne Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt III K 88/14 Sąd Okręgowy w Szczecinie umorzył postępowanie w zakresie objęcia wyrokiem łącznym kar wymierzonych wyrokami Sądu Rejonowego w Szczecin-Centrum w Szczecinie (sygn. akt IV K 767/11) i Sądu Okręgowego w Szczecinie (sygn. akt III K 295/12). W uzasadnieniu wskazał, że przestępstwa, za które skazany został P. K. nie pozostają w zbiegu realnym. Przestępstwa opisanego w punkcie 2 P. K. dopuścił się bowiem w dniu 18 listopada 2011 r., a więc już po wydaniu w dniu 13 października 2011 r. wyroku opisanego w punkcie K. 1. W tej sytuacji nie ma podstaw do wydania wyroku łącznego, zaś okoliczność ta skutkować musiała, zgodnie z art. 572 k.p.k. umorzeniem postępowania w zakresie wydania wyroku łącznego. Konsekwencją umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie było obciążenie jego kosztami Skarbu Państwa. Powyższe postanowienie zaskarżył osobiście skazany. Wniósł o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku i wydanie wyroku łącznego. Uzasadnienie prawne Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie wniesione przez skazanego nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie bowiem do treści art. 569 § 1 k.p.k. wydanie wyroku łącznego możliwe jest wówczas, gdy zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby prawomocnie skazanej wyrokami różnych sądów. Zgodnie zaś z treścią art. 85 k.k. jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzane za II AKz 231/14 - Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie --- STRONA 2 --- Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądów Powszechnych. zbiegające się przestępstwa. Podstawowym zatem warunkiem wydania wyroku łącznego jest stwierdzenie, co zresztą słusznie zauważa sąd I instancji, że skazany popełnił dwa lub więcej przestępstw, tworzących realny ich zbieg, objętych różnymi wyrokami, zanim zapadł co do nich pierwszy chociażby nieprawomocny wyrok. Tego zaś w sprawie przyjąć nie sposób. Pierwszy wyrok zapadł bowiem w dniu 13 października 2011 r. (sygn. akt IV K 767/11), po nim skazany dopuścił się kolejnego przestępstwa 18 listopada 2011 r., które zostało objęte wyrokiem wydanym w dniu 5 września 2013 r. (sygn. akt III K 295/12). Taki układ wyklucza wydanie wyroku łącznego. Obojętne prawnie pozostają przy tym przywołane w zażaleniu wyroki Sądu Najwyższego z dnia 31 sierpnia 1971 r., V KRN 322/71, OSNPG 1972/1/5 oraz z dnia 22 marca 1973 r., I KR 425/72, OSNKW 1973/7-8/96. Nie dotyczą one bowiem stanu faktyczno-prawnego rozważanej sprawy. Trzeci z przywołanych w zażaleniu orzeczeń, zdefiniowany jako orzeczenie "S IV C OSNKW 129/95" jest zaś nie rozpoznawalny. Słusznie zatem Sąd I instancji postępowanie w sprawie umorzył na zasadzie art. 572 k.p.k. O wynagrodzeniu obrońcy orzeczono zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 635) oraz § 14 ust. 5 w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Tak argumentując Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie.