Postanowienie III CZP 25/2011

--- STRONA 1 --- „> MOS bydem Podeioka x . 5 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 września 2017 roku Sąd Rejonowy Poznań - Stare Miasto w P. Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Piotr Płóciniczak ' Protokolant: prot. sąd, A. W. ' po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2017 roku w Poznaniu . na rozprawie sprawy z powództwa Z. W. _ przeciwko Skarbowi Państwa — Dyrektorowi Aresztu Śledczego w P. o zapłatę " . 1. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.500 zł (dwa tysiące pięćset złotych) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 27 grudnia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r, do dnia zapłaty; 2: w pozostałym zakresie powództwo oddala; 3. nie obciąża powoda kosztami procesu; 4. . nieuiszczone koszty sądowe przejmuje Skarb Państwa; 5 przyznaje adw. M. K. ze środków Skarbu Państwa — Sądu Rejonowego Poznań - Stare Miasto w P. kwotę 147,60 zł brutto tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego udzielonego powodowi z urzędu. SSR Piotr Płóciniczak . Pozwem z dnia 20 lutego 2013 r. powód Z. W., domagał się zasądzenia od Skarbu Państwa - Dyrektora Aresztu Śledczego w P. kwoty 1.000 zł tytułem odszkodowania oraz kwoty 9.000 zł zadośćuczynienia za krzywdę wraz z odsetkami. Powód wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu powód wskazał, że w okresie od 25 października 2011 r. do 25 października 2012 r. przebywał jako osadzony w Areszcie Śledczym w P.. W nocy z 29 na 30 października 2011 r. około godziny dwudziestej czwartej, idąc do toalety upadł, potykając się w miejscu, gdzie na powierzchni około 1 m? brakowało części parkietu. Wskazał, że korytarz prowadzący do toalety był nieoświetlony. W wyniku upadku doznał podgłowowego złamania V kości śródręcza, co prowadziło badanie radiologiczne przeprowadzone w dniu 2 listopada 2011 r. w Szpitalu (...) w P.. Powód podniósł, że zgłaszał lekarzowi więziennemu oraz Dyrektorowi Aresztu Śledczego w P., Że silny ból nie pozwala mu złączyć palców złamanej ręki. Pomimo próśb o poddanie rehabilitacji ze względu na ból, będący wynikiem złego zrostu ręki, odmówiono mu jej, twierdząc, że ręka nie wymaga dalszego leczenia. Powód wskazał, że zakład karny ma obowiązek zapewnić skazanym bezpieczeństwo i godziwe” --- STRONA 2 --- s warunki odbywania kary, czego mu nie zapewniono. Zakład karny zaniedbał spełnienia powyższego*obowiązku, co skutkowało _ + naruszeniem zdrowia powoda w postaci złamań, których doznał w czasie upadku. Wskazał, że w wyniku wypadku doznał cierpień * związanych z bólem towarzyszącym urazowi, odczuwalnym do dnia dzisiejszego, Podał, że do dnia dzisiejszego zmuszony jest przyjmować leki łagodzące ból ręki: M., jedno opakowanie na 2 tygodnie, tabletki D., jedno opakowanie na miesiąc oraz żel M.,*" jedno opakowanie na 2 tygodnie, które wcześniej były częściowo finansowane przez pomoc społeczną, jednak obecnie zmuszony jest nabywać je sam, na co go nie stać. Podał też, że ze względu na utrzymujący się ból odbył zabiegi rehabilitacyjne, jednak dłoń nadal nie jest sprawna, ma kłopoty z wyprostowaniem palców. Powód wskazał też, że aktualnie nie ma stałej pracy, jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Korzysta z pomocy finansowej Ośrodka Pomocy (...) w Komornikach. W piśmie z dnia 21 marca 2013 r. powód sprecyzował, że odsetek od dochodzonej kwoty domaga się od dnia 27 grudnia 2012 r. "Postanowieniem z dnia 10 lipca 2014 r. powód został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych w części - w zakresie opłaty sądowej oraz oddalono wniosek powoda o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. $ W odpowiedzi na pozew pozwany, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o oddalenie powództwa w całość oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany zakwestionował podane przez powoda okoliczności, w jakich doszło do urazu. Wskazał, że powód do dnia 2 listopada 2011 r. nie zgłaszał wypadku służbie zdrowia w jednostce penitencjarnej, ani żadnej innej służbie pozwanego, pomimo że obowiązkiem każdego osadzonego jest TY informowanie jednostki penitencjarnej o każdym zdarzeniu czy zagrożeniu bezpieczeństwa. Pozwany wskazał, że w czasie kiedy, zdaniem powoda, doszło do wypadku, przebywał on w celi mieszkalnej nr (...) w oddziale AMI, w której posadzka wykonana jest z deszczułek pakietowych, W części posadzki użytkowanej najczęściej tj. m.in. przy wejściu do części sanitarnej, deszczułki „ parkietowe są porozsychane, a brakujące elementy uzupełnione płytą drewnopodobną. Nie ma zatem mowy o jakichkolwiek ubytkach w podłodze, Podkreślił również, że cele w areszcie są należycie oświetlone i powód chcąc skorzystać z toalety w porze nocnej mógł poprosić o zapalenie światła w celi za pomocą instalacji przyzywowej przeznaczonej do korzystanie przez osadzonych. Powód miał możliwość skontaktowania się z oddziałowym, który z pewnością nie odmówiłby zapalenia światła w celi. Ponadto oświetlenie w węźle sanitarnym załączane jest wewnąurz celi i osadzony może je każdorazowo włączyć o każdej porze. Pozwany zaprzeczył też jakoby nie zapewnił powodowi właściwej opieki medycznej i rehabilitacji. Wskazał, że powód w dniu 2 listopada 201 1 r. zgłosił się do Jekarza ambulatoryjnego Aresztu podając, że w nocy z 29 na 30 października 2011 r. poślizgnął się w celi i doznał urazu dłoni prawej. - Podczas badania lekarz stwierdził obrzęk i zniekształcenie śródręcza oraz bliższych paliczków palców IV i V. Zalecił RTG dłoni oraz wycofał osadzonego z przewidzianego transportu. Badanie RTG było (wykonane w Areszcie Śledczym w P. i potwierdziło złamanie «V kości śródręcza z dłoniowym zagięciem głowy. W badaniu opisane też zostało przebyte, stare złamanie kości księżycowatej i zmiany zwyrodnieniowe w kościach nadgarstka. W dniu 2 listopada 2011r. powód został przewieziony do' Szpitala (...) w P., gdzie lekarz stwierdził złamanie podgłowowe V kości śródręcza prawego, założył łuskę gipsowa typową i zalecił kontrole w poradni ortopedycznej za około tydzień, lek P. w razie bólu, A. 3 razy 2 tabletki oraz dalsze leczenie przez lekarza Aresztu Śledczego. Po Ty powrocie do Aresztu lekarz ambulatoryjny przepisał zalecenia lekarza szpitalnego. Od dnia 2 listopada 2011 r. do 19 grudnia 2011 r. powód zgłaszał się do ambulatorium z powodu bólu kolana, bezsenności, bólu stawu skokowego obustronnie (w dniu 21 listopada 2011 r.), bólu kręgosłupa i stawu skokowego (w dniu 28 listopada 2012 r.), bólu brzucha (5 grudnia 2011 r.), potliwości stóp (12 grudnia 2011 r.), nie wspominając ani razu, że boli go prawa ręka, W dniu 9 listopada 2011 r. powód był konsultowany przez ortopedę, który zalecił utrzymanie gipsu do 6 tygodni (do 14 grudnia 2011 r.), nie zalecał leczenia rehabilitacyjnego. W dniu 10 grudnia 2011 r. powód sam usunął opatrunek gipsowy. W dniu 12 grudnia 201 1 r. został skierowany przez lekarza ambulatoryjnego do wykonania kontrolnego RTG dłoni oraz na konsultację ortopedyczną w dniu 14 grudnia 2011 r. Specjalista zalecił ćwiczenia we " własnym zakresie. Z powodu bólu ręki prawej powód po raz pierwszy zgłosił się do lekarza ambulatoryjnego w dnu 19 grudnia 2011 r., który zalecił mu lek przeciwbólowy M.: Ponownie był badany przez Jekarza w dniu 2 stycznia 2012 r. z powodu bólu i drętwienia prawej ręki. Zalecono maść M. oraz skierowano go do ortopedy. Konsultacja ortopedyczna nie odbyła się, ponieważ powód w dniu 11 stycznia 2012 r. został przetransportowany do Zakładu Karnego we W). Jednak w dniu 10 stycznia 2012 r. kierownik ambulatorium w związku z transportem wpisał w opinii, że w nowej jednostce należy zrealizować konsultację ortopedyczną. Pozwany podkreślił, że nikt ze służby zdrowia nie lekceważył stanu zdrowia powoda, powód miał zapewnioną całodobową opiekę medyczną i otrzymywał stosowne leki. Pozwany zarzucił, że powód nie wykazał powstania szkody ani związku przyczynowego, nie udowodnił też dlaczego " żąda aż 1.000 zł tytułem odszkodowańia oraz 9.000 zł zadośćuczynienia. | | . l | l --- STRONA 3 --- * " + Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2013 r. Sąd odrzucił wniosek powoda o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, ' - Postanowieniem z dnia 27 października 2014r. powód został zwolniony od kosztów sądowych w całości oraz ustanowiono dla * powoda adwokata z urzędu. 'W dalszym toku postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie, . Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: . Powód Z. W. w okresie od 27 października 2011 r. do 15 listopada 2011 r. przebywał w Areszcie Śledczym w P. w sali nr 231 na oddziale A NI, która została przerobiona ze świetlicy na oelę dla osadzonych. Podłoga w celi wykonana była z parkietu drewnianego. W okresie kiedy powód przebywał w tej celi, w miejscu znajdującym się bezpośrednio przy wejściu do toalety, brakowało fragmentu parkietu na obszarze około 1,5. Zdarzało się, że osadzeni, przemieszczając się po celi w ciągu dnia, potykali się w miejscu, w którym brakowało części parkietu. Ubytki w parkiecie zostały następnie przez pozwanego uzupełnione płytą z. materiału drewnopochodnego. C dowód: historia rozmieszczenia powoda - k. 93, notatka służbowa z dnia 22 sierpnia 2013 r. - k. 90, zeznania świadka R. S.-k 115-116, zeznania świadka J. K. - k. 149-150, przesłuchanie powoda - k. 98-99, 293-294 . W celi nr 231 'na oddziale A3 jest jedno okno o wymiarach okóło 1 m na 1 m. Poza tym cela oświetlona jest Światłem sztucznym. Oświetlenie ogólne tej celi to 4 oprawy (...) 236, każda oprawa posiada 2 świetlówki o mocy 36 W., Oświetlenie kącika sanitarnego : wykonane jest oprawą żarową o mocy 60 W.. Instalacja w tej celi wykonana jest zgodnie z projektem technicznym z 2007 r. przez uprawnioną osobę. W porze nocnej tj. po godzinie 22 oświetlenie ogólne włączane jest z zewnątrz, a dostęp do oświetlenia w kąciku sanitarnym jest całodobowy. W nocy w celach panuje półmrok z uwagi na to, że na terenie Aresztu Śledczego jest zamontowane około 60 opraw oświetlenia zewnętrznego. Każda z tych opraw ma moc 250 W., światło jest na tyle mocne, że z dworu przenika do celi, światło nie oświetla jednak całej podłogi. Cela 231 jestjedną z większych. Odległość od łóżka do kącika sanitarnego wynosi około 2 —3 metry. Osadzony w nocy ma możliwość * podejścia do instalacji przyzywowej przy drzwiach celem powiadomienia oddziałowego, aby załączył oświetlenie ogólne. Dowód: zeznania świadka M. P. - k. 116, notatka służbowa - k. 91 Areszt Śledczy w P. jest jednostką z całodobową opieka medyczną, Od godziny 7.00 do godziny 15.00 obecny jest lekarz w _ ambulatorium, a później do godziny 7.00 rano jest lekarz dyżurny. W dni świąteczne tj. od 7.00 do 7.00 obecny jest lekarz (dyżurny. Osadzeni mają dostęp do lekarzy i personelu pielęgniarskiego. W ciągu tygodnia do godziny 15.00 osadzony może zgłosić oddziałowemu tzw. przyjęcie planowe wtedy jest umawiany na wizytę. Gdy jest stan zagrożenia życia przyjęcie następuje 0 każdej porze. W przypadku, gdy wymagane jest badanie specjalistyczne lub konsultacja osadzony przewożony jest po godzinie 15.00 do placówki cywilnej służby zdrowia. Dowód: zeznania świadka J, S, - k. 116-117 'W nocy z 29 na 30 października 2011 r. powód, przebywający w celi nr 231, około godziny 24.00, udał się do kącika sanitarnego. ' W celi było ciemno, powód nie domagał się włączenia oświetlenia. Wychodząc z oświetlonego kącika sanitarnego do ciemnej celi, powód potknął się o uszkodzony parkiet i upadł. Podczas upadku powód uderzył prawą ręką o kant parkietu, usłyszał trzask i poczuł ból. Ręka spuchła, powód odczuwał w niej silny ból, z uwagi na który nie mógł spać. . Powód zgłosił zdarzenie następnego dnia rano, dłoń została opatrzona przez pielęgniarza. dowód: przesłuchanie powoda - k. 98-99, 293-294, zeznania świadka J, K. - k. 149, opinia biegłego ortopedy B. M. z dnia 25 * czerwca 2016 r. - k. 237-238 . --- STRONA 4 --- W dniu 2 listopada 2011 r. powód zgłosił się do lekarza ambulatoryjnego Aresztu Śledczego podając, że w nocy z 29 na 30 * października 2011 r. poślizgnął się w celi i doznał urazu dłoni prawej. Podczas badania lekarz stwierdził obrzęk i zniekształcenie śródręcza oraz bliższych paliczków palców IV i V. Zalecił RTG dłoni oraz wycofał osadzonego z przewidzianego transportu. Badanie . RTG zostało wykonane w Areszcie Śledczym w P. i potwierdziło złamanie V kości śródręcza z dłoniowym zagięciem głowy. W badaniu opisane też zostało przebyte, stare złamanie kości księżycowatej i zmiany zwyrodnieniowe w kościach nadgarstka. *W dniu 2 listopada 2011 r. powód został przewieziony do Szpitala tp w P., gdzie lekarz stwierdził złamanie podgłowowe V kości śródręcza prawego, założył łuskę gipsową typową i zalecił kontrole|w poradni ortopedycznej za tydzień, lek P. w razie bólu, A. 3 razy 2 tabletki oraz dalsze leczenie przez lekarza Aresztu Śledczego] Po powrocie do Aresztu lekarz ambulatoryjny przepisał zalecenia lama szpitalnego. Od dnia 2 listopada 2011 r. do 19 grudnia 2011 r. powód zgłaszał je do ambulatorium z powodu bólu kolana, bezsenności, bólu stawu skokowego obustronnie (w dniu 21 listopada 2011 r.), bólu krągosłupa i stawu skokowego (w dniu 28 listopada 2012 ., bólu brzucha (5 grudnia 2011 r.), potliwości stóp (12 grudnia 2011 r.). | W dniu 9 listopada 2011 r. powód był konsultowany przez ortopedę, który zalecił utrzymanie gipsu do 6 tygodni (do 14 grudnia 2 „ 2011 r.) nie zalecał leczenia rehabilitacyjnego. j | | 'W dniu 10 grudnia 2011 r. Powód sam usunął opatrunek gipsowy, albowiem skóra ręki znajdującej się w gipsie zaczęła wydzielać nieprzyjemny zapach. Zapach ten przeszkadzał współosadzonym; którzy grozili powodowi, że z tego powodu go pobiją. W dniu 12 grudnia 2011 r. został skierowany przez Jekarza amblatoryjnego do wykonania kontrolnego RTG dłoni oraz na konsultację ortopedyczną w dniu 14 grudnia 2011 r. Specjalista zalecił ćwiczenia we własnym zakresie. Z powodu bólu ręki prawej powód po raz pierwszy zgłosił się do lekarza ambulatoryjnego w dnii 19 grudnia 2011 r., który zalecił mu lek przeciwbólowy M.. ' Ponownie był badany przez lekarza w dniu 2 stycznia 2012 r. z powodu bólu i drętwienia prawej ręki. Zalecono maść M. oraz skierowano do ortopedy. | Konsultacja ortopedyczna nie odbyła się, ponieważ powód w dniu 11 stycznia 2012 r. został przetransportowany do Zakładu Karnego we W.. Jednak w dniu 10 stycznia 2012 r. kierownik ambulatorium * związku z transportem wpisał w opinii, że w nowej jednostce należy zrealizować konsultację ortopedyczną. | Powód po opuszczeniu Aresztu Śledczego kontynuował leczenie w Przychodni Lekarza (... w L., gdzie w okresie od 4 lutego 2013 r. do 15 lutego 2013 r. uczęszczał na zabiegi rehabilitacyjne dłoni. y Dowód: książeczka zdrowia osadzonego - k 5-7,9-10,82-83,86-89, wynik badania radiologicznego - k. 7-8, karta informacyjna leczenia szpitalnego - k. 11-12, wynik badania RTG - k. 13, zaświadczenie z dnia 15 lutego 2013 r. - k. 13a, skierowanie na zabiegi - k. 14, wynik badania radiologicznego - k. 84, karta informacyjna - k. 85, zeznania świadka W. P. - k. 114-115, zeznania świadka * G.K. -k. 220-221 przesłuchanie powoda - k. 98-99, 293-294 | | W związku ze zdarzeniem powód doznał złamania podgłowowego V kości śródręcza prawego, które obecnie jest wygojone. Następstwem złamania V kości śródręcza prawego jest jej deformacja| czyli kątowe dłoniowe zagięcie osi, które nie wpływa istotnie na ruchomość palca V ręki prawej, nie upośledza jej zdolności chwytnej, ani tworzenia pięści. Doznane przez powoda złamanie było nieskomplikowane i niepowikłane szczególnymi deformacjami ręki prawej. Bez znaczenia dla przebiegu leczenia był fakt, że powód zgłosił się do lekarza cztery dni po zdarzeniu. Do leczenia wystarczające było zastosowanie prostego unieruchomienia łuską gipsową. - Takie leczenie było zgodne ze sztuką lekarską, Wizyty lekarskie i zdjęcia RTG wykonano w stosownym czasie. Złamanie V Kości śródręcza prawego wygoiło się bez istotnych następstw funkcjonalnych ręki prawej i nie skutkuje trwałym uszczerbkiem na zdrowiu. „Rehabilitacja w przypadku powoda nie była konieczna do odzyskania poprawnej funkcji ręki prawej. Obecnie powód nie wymaga rehabilitacji przebytego złamania. Zastosowane leczenie zachowawcze i późniejsza rehabilitacja w postaci kąpieli, pielęgnacji skóry i ćwiczeń była typowa i wystarczająca do odzyskania poprawnej sprawności manualnej ręki prawej. Przebyte złamanie nie skutkuje trwałym uszczerbkiem na zdrowiu powoda. | 1 | --- STRONA 5 --- Ą + dowód: opinia biegłego ortopedy B. M. z dnia 25 maja 2016 r. - k. 237-238, opinia uzupełniająca — k. 274-275 * Powód odczuwał ból bezpośrednio po złamaniu oraz w okresie zrostu. Bezpośrednio po złamaniu powodowi mocno spuchła ręka." S Przez okres 6 tygodni, kiedy nosił gips, doznał odparzenia skóry. Cierpienia powoda były umiarkowanie nasilone, utrzymywały się przez około trzy miesiące od złamania i miały zmniejszające się natężenie. * Obecny stan ręki prawej jest przede wszystkim skutkiem wtórnych pourazowych zmian zwyrodnieniowych nadgarstka prawego, pozostających bez związku z urazem ręki prawej w dniu 29 października 2011 r. Zgłaszane obecnie dolegliwości bólowe są w mniejszej części związane z przebytym złamaniem V kości śródręcza prawego, a w większej części ze zmianami zwyrodnieniowymi i pourazowym nadgarstka prawego i palców ręki prawej. Drętwienie całej prawej kończyny górnej nie wynika z przebytego złamania , kości śródręcza prawego, a jego prawdopodobne źródło stanowią zmiany dyskopatyczno zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego. Obecny stan ręki powoda nie jest wynikiem nieudzielenia powodowi należytej pomocy medycznej w Areszcie Śledczym w P.:Skutki przebytego złamania V kości śródręcza prawego nie będą powodowały w przyszłości upośledzenia sprawności ręki prawej i nie będą wymagały dalszego leczenia. dowód: opinia biegłego ortopedy B. M. z dnia 25 maja 2016 r. - k. 237-238, opinia uzupełniająca - k. 274-274 v., częściowo przesłuchanie powoda - k. 98-99, 293-294, = Pismem z dnia 19 grudnia 2012 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 1.000 zł tytułem odszkodowania oraz kwóty 9.000 zł zadośćuczynienia za krzywdę w związku z wypadkiem, jakiego'doznał w trakcie odbywana kary pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym w P., w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 19 grudnia 2012 r. - k. 45 , Powód aktualnie nie ma stałej pracy, wykonuje Iżejsze prace w rolnictwie, Korzysta z pomocy finansowej Ośrodka Pomocy (..) w Komornikach. Leki finansuje mu częściowo Opieka Społeczna. * dowód: zaświadczenie Z (..) k. 39, decyzje (...) z dnia 3 grudnia 2012 r. i.20 listopada 2012 r. - k. 40,41,42, przesłuchanie powoda - k. 98-99, 293-294 ' Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zebranych w sprawie dokumentów, opinii biegłego, a także zeznań świadków i przesłuchania powoda, Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego Sąd uznał za wiarygodne wszystkie dokumenty, które posłużyły do ustalenia stanu faktycznego; albowiem ich wiarygodność nie była kwestionowana przez żadną ze stron, a i Sąd nie znalazł podstaw Ś do ich kwestionowania z urzędu. Za wiarygodne w całości Sąd uznał zeznania W. P.,J. S, R. S, M. P., G. K. oraz J, K. ponieważ były logiczne, spójne i znajdowały potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zebranym w sprawie. Odnosząc się szczegółowo do zeznań świadka J. K. wskazać należy, że wprawdzie początkowo, relacjonując zdarzenie, świadek zeznał, że powód przewrócił się o taboret, jednak następnie wskazał, że wie, iż „w parkiecie nie było klepek” i powód „zahaczył się otoiupadł”, Zdaniem Sądu, mając na względzie całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności zaś zeznania powoda i wynikający z nich fakt istnienia ubytku w parkiecie stwierdzić należy, że stwierdzenie świadka o przewróceniu się, przez powoda o taboret nie było precyzyjne, a dopiero w następnym zdaniu świadek sprecyzował swoje zeznania odnośnie tego, o co konkretnie potknął się powód. Powyższa drobna rozbieżność nie wpływa jednak na ocenę zeznań tego świadka, jako wiarygodnych. Odnosząc się natomiast do zeznań świadka R. S. wskazać należy, że świadek ten zeznał, iż podłoga w celi wykonana była z parkietu, który był zniszczony. Świadek podał wprawdzie, że ubytki w parkiecie były uzupełnione płytą paździerzową, należało jednak mieć na względzie, że zeznania świadka dotyczyły stanu na dzień ich składania, natomiast wypadek powoda miał miejsce dwa lata wcześniej, Jak wynika z zeznań powoda i świadka J. K., w okresie kiedy doszło do wypadku w parkiecie znajdowały się nieuzupełnione ubytki, o które osadzeni potykali się. ' --- STRONA 6 --- Zeznania powoda Sąd uznał za w pełni wiarygodne. Niewątpliwie jako strona postępowania miał on interes w tym, aby fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy przedstawiać w korzystnym dla siebie świetle, ale mimo to Sąd nie dostrzegł w jego zeznaniach takiego celowego zniekształcania rzeczywistości. Powód zeznawał logicznieJi wewnętrznie spójnie. $ Do ustalenia staniu faktycznego posłużyła Sądowi także opinia biegłego sądowego B. M. z dnia 25 maja 2016 r. oraz jej opinia uzupełniająca. Sąd uznał opinię, po jej uzupełnieniu, za przyłiatną dli rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotowa opinia została sporządzona w sposób rzetelny, jasny i spójny, przez osobę posiadającą odpowiednie kompetencje do jej przygotowania. W ocenie Sądu, wnioski końcowe opinii zostały sformułowane w sposób jednoznaczny i kategoryczny, są wyczerpujące i zostały dostatecznie umotywowane. W konsekwencji Sąd przyznał powyższej opinii pezysia pełnej wiarygodności, nie znajdując podstaw do podważania * jej wartości dowodowej, tym bardziej, że po sporządzeniu przez biegłego opinii uzupełniającej nie była ona kwestionowana przez żadną ze stron. Sąd zważył, co następuje: i ' Powództwo okazało się częściowo zasadne, i Powód Z. W., domagał się zasądzenia od Skarbu Państwa - DyrektorajAresztu Śledczego w P. kwoty 1.000 zł tytułem odszkodowania " za szkodę oraz kwoty 9.000 zł zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej doznał na skutek upadku w wyniku potknięcia się w miejscu, w którym w celi nr 231 brakowało części parkietu. | : Pozwany zakwestionował okoliczności zdarzenia, Wskazał, że ubytki barkietu były uzupełnione płytą pilśniową. Ponadto wskazywał, że powód przyczynił się niejako do przedmiotowego zdarzenia, chodząc po celi w ciemności, podczas gdy mógł poprosić dyżurnego o zapalenie światła w celi. W ocenie Sądu, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w chwili zdarzenia, czyli w nocy z 29 na 30 listopada 2011 roku, w celi nr 231 w Areszcie Śledlzym w P. występował ubytek części parkietu przy wejściu do Kącika sanitarnego. Okoliczność ta została przez powoda wykazana za pomocą zeznań świadka J. K. oraz zeznań samego powoda, który wskazał, że podłoga była zniszczona w tym miejscu już w chwili przybycia przez niego do celi. Sąd uznał te zeznania za wiarygodne, tym bardziej, że zeznający na te same okoliczność pod koniec 2013 r., świadek R. S. podał, że w celi tej podłoga pokryta jest zniszczonym parkietem uzupełnionym płytą paździerzową. Zdaniem Sądu, świadek wypowiedział się jednak na temat aktualnego stanu parkietu w chwili składania zeznań, Powyższe wygika także z notatki służbowej sporządzonej przez świadka w . dniu 22 sierpnia 2013 r. (k. 90). Natomiast fakt, iż świedek wskazał, że parkiet jest zniszczony oraz że został uzupełniony, zdaniem Sądu, świadczy o tym, że wcześniej musiał on posiadać ubytki, Powyższe potwierdza zatem wersję zdarzenia przedstawioną przez : powodai świadka J. K., że upadek powoda nastąpił na skutek potknięcia się w miejscu istniejącego ubytku w parkiecie. | Odnosząc się natomiast do kwestii dotyczącej nieskorzystania przez powoda z możliwości poproszenia dyżurnego o zapalenie światła w celi wskazać należy, że w ocenie Sądu, nie stanowi to okoliczności zwalniającej pozwanego z odpowiedzialności za skutki * zaistniałego zdarzenia. Była to bowiem możliwość, z której powód nie skorzystał, a nie obowiązek, z uwagi na niewykonanie którego można obciążyć powoda konsekwencjami potknięcia się w miejscu, gdzie powinien znajdować się parkiet. Podkreślić nadto należy, " że zgodnie z treścią zeznań świadka M. P., z uwagi na istnienie oświetlenia zewnętrznego, w celi panował półmrok. Zatem zapalenie światła w celi nie było konieczne, by móc przemieścić się do kącika sanitarnego. Nadto na uwagę zasługuje fakt, iż jak wynika 'z zeznań powoda, w miejscu tym potykały się także inne osoby i to za dnia, a zatem niepoproszenie przez powoda dyżurnego o zapełnienie światła w celi nie mogło zwolnić pozwanego z odpowiedzialności, ani też stanowić o jakimkolwiek przyczynieniu się powoda do powstania szkody. l l Zgodnie z treścią art. 417 $ 1 k.c. za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. W przypadkach objętych treścią art. 417 $ 1 k.c. podstawę prawną przyznania zadośćuczynienia pieniężnego może stanowić art. 445 $ 1 k.c. lub art. 448 k.c. Art. 445 $ I k.e. stanowi, iż w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Z kolei zgodnie z treścią art. 448 $ 1 k.c., w razie nariszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste „ zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynićnia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny. | „| | | | . | i --- STRONA 7 --- + Znormy wyinterpretowanej na podstawie przepisów art. 23, 24 i 448 k.c. wynika, iż dobra osobiste człowieka pozostają pod ochroną - prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym „ działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. Istnienie roszczenia 0 zadośćuczynienie zależy od wystąpienia trzech przesłanek: istnienia dobra osobistego, zagrożenia lub naruszenia tego dobra, bezprawności zagrożenia lub naruszenia. Zaistnienie pierwszych dwóch przesłanek udowodnić musi powód dochodzący ochrony, natomiast pozwany może bronić * się wykazując, e jego działanie było zgodne z prawem (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2000 r.,T CKN 1 149/98, LEX nr 50831). Odpowiedzialność Skarbu Państwa na podstawie art. 448 k.c, jest niezależna od winy. Powyższe wynika z interpretacji art. 77 ust. 1 Konstytucji RP, który łączy obowiązek naprawienia szkody z działaniem, które jest „niezgodne z prawem”, przy czym chodzi o niezgodność o charakterze obiektywnym z określoną normą prawną. Unormowanie zawarte w tym przepisie wskazuje, że podstawą odpowiedzialności jest „niezgodność z prawem” i eliminuje znaczenie czynnika subiektywnego w postaci winy. Znaczenie tego + przepisu polega na tym, że ustanawia surowsze przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej w porównaniu z ogólnymi zasadami opartymi na przesłance winy. Nie budzi wątpliwości, że także art. 417 k.e. przewiduje odpowiedzialność opartą na przesłance (obiektywnie) niezgodnego z. prawem działania lub zaniechania przy wykonywaniu władzy publicznej, a wina pozostaje poza przesłankami konstytuującymi obowiązek odszkodowawczy (tak m.in. Sąd Najwyższy w uchwale 7 Sędziów z 18 października 2011 = roku, III CZP 25/2011, OSNC 2012, nr 2, poz. 15). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że niewątpliwie na Areszcie Śledczym w P. spoczywał obowiązek utrzymania cel w należytym stanie technicznym, umożliwiającym bezpieczne korzystanie z nich i zgodnym z przepisami prawa budowlanego. Jak już wskazano powyżej, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w celi, w której przebywał powód była uszkodzona podłoga. Uszkodzenie to polegało na braku części parkietu w miejscu wejścia do kącika sanitarnego i stanowiło bezpośrednią przyczynę upadku powoda i doznanej w jego następstwie krzywdy, Skoro więc pozwany, poprzez zaniechanie” polegające na utrzymaniu parkietu w celi 231 w nieodpowiednim stanie technicznym, doprowadził do powstania uszczerbku na zdrowiu powoda, to stwierdzić należy, że zachowanie pozwanego było bezprawne, a między faktem tego zaniechania a wyrządzoną * krzywdą istniał związek przyczynowo skutkowy. Spornym w niniejszej sprawie był także rozmiar krzywdy powoda wywołanej zdarzeniem i wiążąca się z nim wysokość należnego powodowi zadośćuczynienia. Roszczenie pówoda o zasądzenie zadośćuczynienia znajdowało podstawę w art, 445 k.e, w zw. z art. 444 $ I ko, zgodnie z | którym w przypadku uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, Cw obwiązujących normach prawnych nie wskazano kryteriów, które mogłyby właściwie, jednolicie określać wysokość należnego zadośćuczynienia. Przy wyrokowaniu w tym przedmiocie Sąd posiłkuje się jednak bogatym orzecznictwem, Zgodnie z tym co wskazano w judykaturze, przy ocenie, jaka suma jest odpowiednia tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę należy mieć na uwadze rodzaj naruszonego dobra, charakter, stopień nasilenia i czas trwania ujemnych przeżyć psychicznych i fizycznych spowodowanych naruszeniem. Sąd winien mieć także na uwadze: wiek poszkodowanego, rodzaj i rozmiar doznanych obrażeń, stopień i rodzaj cierpień fizycznych i psychicznych, intensywność (natężenie, nasilenie) i czas trwania tych cierpień, ewentualnie stopień kalectwa, nieodwracalność następstw uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia (kalectwo, oszpecenie), skutki uszczerbku w zdrowiu (np. niemożność wykonywania ulubionego zawodu, uprawiania sportów, pracy artystycznej, rozwijania swoich zainteresowań i pasji, zawarcia związku małżeńskiego, posiadania dzieci, utrata kontaktów towarzyskich, utrata możliwości chodzenia do teatru, kina, wyjazdu na wycieczki), rodzaj dotychczas wykonywanej pracy przez poszkodowanego, który powoduje niemożność dalszego jej kontynuowania, poczucie nieprzydatności społecznej i bezradność życiowa powstałe na skutek zdarzenia + wywołującego obrażenia ciała, konieczność korzystania ze wsparcia innych, w tym najbliższych, przy prostych czynnościach życia, konieczność przedstawiania przez sumę zadośćuczynienia odczuwalne wartości ekonomicznej, przynoszącą poszkodowanemu równowagę emocjonalną, naruszoną przez doznane cierpienia psychiczne - nie będącą jednakże wartością nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy, co wynika z kompensacyjnego chźrakteru zadośćuczynienia, ewentualne wynikające z uszkodzenia ciała ograniczenie wydolności pracy i utrudnienia w jej wykonywaniu, a nie stanowiące podstawy do przyznania renty inwalidzkiej czy uzupełniającej, indywidualne właściwości i subiektywne odczucia osoby pokrzywdzonej, jeśli będą istotne na tle konkretnej --- STRONA 8 --- sprawy, trwałość kalectwa, powodującego cierpienia fizyczne oraz ograniczenie ruchów i wykonywanie czynności życia codziennego. Nie jest także bez znaczenia stopień winy osoby naruszającej dobra poszkodowanego, cel który zamierzała osiągnąć i korzyść * majątkową jaką w związku z tym działaniem uzyskała lub spodziewała się uzyskać. Wysokość zadośćuczynienia ma być odpowiednia, : zatem należy również uwzględnić potrzebę udzielenia pokrzywdzońemu ekwiwalentu pieniężnego adekwatnego do jego statusu * majątkowego i możliwości podmiotu zobowiązanego do zapłaty, nie może ona być jednak symboliczna i winna dla poszkodowanego * przedstawiać wartość niejako satysfakcjonującą i ekonomicznie odczuwalną, celem przyznania ochrony w formie majątkowej jest bowiem zrekompensowanie i złagodzenie doznanej krzywdy (por. Wyr. SN z dn. 11.04.2006 r., I CSK 159/05, dot. niepubl., wyr. SN z dn. 18.11.2004 r., I CK 219/04, dot. niepubl., wyr. SN z dn. 29.09.2004 r, II CK 531/03, dot. niepubl., wyr. SA w Warszawie zdn. 20.12.2006 r., VI ACa 567/06, dot. niepubl., wyr. SA we Wrocławiu z dn. 24.07.2008 r., I ACa 1150/06, OSAW 2008/4/1 10, wyr. SA w Katowicach, I ACa 1253/06, dot. niepubl., wyr. SĄ w Roznaniu z dn. 11.01.2007 r., I ACa 833/06, dot. niepubl wyr. SN. Z dn. 6.06. 2003 r. IV CKN 213/01, dot. niepubl., wyr. SN zn. 29.09.2004 r., II CK 531/03, dot. niepubl., wyr SN z dn. 28.06.2005 r., I CK 7/05 dot. niepubl., wyrok SA w Poznaniu z dnia 17.07.2013 1, JACa 602/13, dot. niepubl. oraz wyrok, SA w "Łodzi z dnia 11.07.2011 r., I ACa 195/13, dot. niepubl, Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 10 lipca 2013 r, I ACa 391/13, Lex nr 1349914.). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że na skutek upadku powód doznał złamania podgłowowego V kości śródręcza prawego. Powód odczuwał ból bezpośrednio po złamaniu!oraz w okresie zrastania się kości. Bezpośrednio po złamaniu — powodowi mocno spuchła ręka, co niewątpliwie stanowiło dia powołła dolegliwość. Przez okres 6 tygodni, kiedy nosił gips, doznał odparzenia skóry. Cierpienia powoda utrzymywały się przez około trzy miesiące od złamania. Niemniej jednak, należało także uwzględnić fakt, iż cierpienia te były umiarkowanie nasilone i miałj zmniejszające się natężenie. Następstwem złamania V kości śródręcza prawego była wprawdzie jej deformacja, czyli kątowe dłoniowe zagięcie osi, które jednak nie wpłynęło istotnie na ruchomość palca V ręki prawej i nie upośledza jej zdolności chwytn$j, ani tworzenia pięści. Doznane przez powoda złamanie było nieskomplikowane i niepowikłane szczególnymi deformacjami ręki prawej, wygoiło się bez istotnych następstw funkcjonalnych ręki prawej i nie skutkuje trwałym uszczerbkiem na zdrowiu. Obecny stan|ręki prawej powoda jest przede wszystkim skutkiem wtórnych pourazowych zmian zwyrodnieniowych nadgarstka prawego, pozostających bez związku z urazem ręki prawej w dniu 29 października "2011 r. Zgłaszane przez powoda obecnie dolegliwości bólowe są A mniejszej części związane z przebytym złamaniem V kości śródręcza prawego, a w większej części ze zmianami zwyrodnieniowymi i pourazowymi nadgarstka prawego i palców ręki prawej. Drętwienie całej prawej kończyny górnej nie wynika z przebytego zj Kości śródręcza prawego, a jego prawdopodobne źródło stanowią zmiany dyskopatyczno-zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego. Nadto, Sąd miał także na względzie fakt, iż skutki przebytego złamania V kości śródręcza prawego nie będą powodowały w przyszpści upośledzenia sprawności ręki prawej i nie będą wymagały dalszego leczenia. "W świetle powyższego, zdaniem Sądu, kwota 2.500 zł jest adekwatną kwotą zadośćuczynienia kompensującą krzywdę powoda, m *W pozostałym zakresie roszczenie o zadośćuczynienie podlegało odd: Jeniu. Za niewykazane należało bowiem uznać zarzuty powoda dotyczące nieprawidłowej opieki lekarskiej sprawowanej nad nim wkm Śledczym w P.. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 68 ust. 1 i 2 stanowi, że każdy ma prawo do ochrony zdrowia, a obywatelom, niezależnie od sytuacji materialnej zapewnia się, na zasadach określonych w ustawach, równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Nie ulega wątpliwości, że również osoby pozbawione wolności, nie mogą zostać w tych prawach ograniczone, w szczególności przy uwzględnieniu art. 41 usti 5 Konstytucji, który stanowi, że każdy pozbawiony wolności powinien być traktowany w sposób humanitarny. Jak wskazał Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z 20 października 2000 r. w sprawie Kudła przeciwko Polsce (sprawa nr 302101996) na gruncie art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka Państwo musi zapewnić odpowiednią opiekę lekarską osobom pozbawionym wolności. Artykuł 115 $ I ustawy z 6 czerwca 1997 r.- Kodeks karny wykonawczy (k.k.w.) wskazuje, że skazanemu zapowniajsię bezpłatne świadczenia zdrowotne, lskii artykuły sanitarne. W niniejszej sprawie niekwestionowany był fakt, że powód korzystał z bezpłatnych świadczeń opieki zdrowotnej w Areszcie Śledczym w P.. Wprawdzie w ocenie powoda, leczenie w okresie jego osadzenia w Areszcie było nieprawidłowe i doprowadziło do pogorszenia jego stanu zdrowia, jednakże okoliczność ta nie znalazła potwierdzenia w materiale dowodowym. Jak wynika z zeznań świadków W. P., J. S. i G. K., a przede wszystkim z treści niekwesionowane w sprawie opinii biegłego, leczenie powoda przeprowadzone było w sposób prawidłowy, 2 jego efektem było całe wyleczenie uszkodzonej ręki. Do leczenia wystarczające i | : | | i --- STRONA 9 --- Zmormy wyinterpretowanej na podstawie przepisów art. 23, 24 448 k.o. wynika, iż dobra osobiste człowieka pozostają pod ochroną - prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym , działaniem, móże żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. Tstnienie roszczenia o zadośćuczynienie zależy: od wystąpienia trzech przesłanek: istnienia dobra osobistego, zagrożenia lub naruszenia tego dobra, bezprawności zagrożenia lub naruszenia, Zaistnienie pierwszych dwóch przesłanek udowodnić musi powód dochodzący ochrony, natomiast pozwany może bronić * się wykazując, że jego działanie było zgodne z prawem (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2000, 1 CKN 1149/98, LEX nr 50831). Odpowiedzialność Skarbu Państwa na podstawie art. 448 k.c, jest niezależna od winy. Powyższe wynika z interpretacji art. 77 ust. 1 Konstytucji RP, który łączy obowiązek naprawienia szkody z działaniem, które jest „niezgodne z prawem”, przy czym chodzi o niezgodność o charakterze obiektywnym z określoną normą prawną, Unormowanie zawarte w tym przepisie wskazuje, że podstawą odpowiedzialności jest „niezgodność z prawem” i eliminuje znaczenie czynnika subiektywnego w postaci winy. Znaczenie tego + przepisu polega na tym, Że ustanawia surowsze przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej w porównaniu z ogólnymi zasadami opartymi na przesłance winy. Nie budzi wątpliwości, że także art. 417 K.e, przewiduje odpowiedzialność opartą na przesłance (obiektywnie) niezgodnego z prawem działania lub zaniechania przy wykonywaniu władzy publicznej, a wina pozostaje poza przesłankami konstytuującymi obowiązek odszkodowawczy (tak m.in. Sąd Najwyższy w uchwale 7 Sędziów z 18 października 2011 = roku, III CZP 25/2011, OSNC 2012, nr 2, poz. 15). . Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, żę niewątpliwie na Areszcie Śledczym w P. spoczywał obowiązek utrzymania cel w należytym stanie technicznym, umożliwiającym bezpieczne korzystanie z nich i zgodnym z przepisami prawa budowlanego: Jak już wskazano powyżej, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w celi, w której przebywał powód była uszkodzona podłoga. Uszkodzenie to polegało na braku części parkietu w. miejscu wejścia do kącika sanitarnego i stanowiło bezpośrednią przyczynę upadku powoda i doznanej w jego następstwie krzywdy. Skoro więc pozwany, poprzez zaniechanie” polegające na utrzymaniu parkietu w celi 231 w nieodpowiednim stanie technicznym, doprowadził do powstania uszczerbku na zdrowiu powoda, to stwierdzić należy, że zachowanie pozwanego było bezprawne, a między faktem tego zaniechania a wyrządzoną * krzywdą istniał związek przyczynowo skutkowy. Spornym w niniejszej sprawie był także rozmiar krzywdy powoda wywołanej zdarzeniem i wiążąca się z nim wysokość należnego powodowi zadośćuczynienia. Roszczenie pówoda o zasądzenie zadóśćuczynienia znajdowało podstawę w art. 445 k.e, w zw. z art. 444 $ 1 k.c,, zgodnie z ) którym w przypadku uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, Cw obwiązujących normach prawnych nie wskazano kryteriów, które mogłyby, właściwie, i jednolicie określać wysokość należnego zadośćuczynienia. Przy wyrokowaniu w tym przedmiocie Sąd posiłkuje się jednak bogatym orzecznictwem. Zgodnie z tym co wskazano w judykaturze, przy ocenie, jaka suma jest odpowiednia tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę należy mieć na uwadze rodzaj naruszonego dobra, charakter, stopień nasilenia i czas trwania ujemnych przeżyć psychicznych i fizycznych spowodowanych naruszeniem. Sąd winien mieć także na uwadze: wiek poszkodowanego, rodzaj i rozmiar doznanych obrażeń, stopień i rodzaj cierpień fizycznych i psychicznych, intensywność (natężenie, nasilenie) i czas trwania tych cierpień, ewentualnie stopień kalectwa, nieodwracalność następstw uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia (kalectwo, oszpecenie), skutki uszczerbku w zdrowiu (np. niemożność wykonywania ulubionego zawodu, uprawiania sportów, pracy artystycznej, rozwijania swoich zainteresowań i pasji, zawarcia związku małżeńskiego, posiadania dzieci, utrata kontaktów towarzyskich, utrata możliwości + chodzenia do teatru, kina, wyjazdu na wycieczki), rodzaj dotychczas wykonywanej pracy przez poszkodowanego, który powoduje niemożność dalszego jej kontynuowania, poczucie nieprzydatności społecznej i bezradność życiowa powstałe na skutek zdarzenia + wywołującego obrażenia ciała, konieczność korzystania ze wsparcia innych, w tym najbliższych, przy prostych czynnościach życia, konieczność przedstawiania przez sumę zadośćuczynienia odczuwalnej wartości ekonomicznej, przynoszącą poszkodowanemu równowagę emocjonalną, naruszoną przez doznane cierpienia psychiczne - nie będącą jednakże wartością nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy, co wynika z kompensacyjnego chdrakteru zadośćuczynienia, ewentualne wynikające z uszkodzenia ciała ograniczenie wydolności pracy i utrudnienia w jej wykonywaniu, a mie stanowiące podstawy do przyznania renty inwalidzkiej czy uzupełniającej, indywidualne właściwości i subiektywne odczucia osoby pokrzywdzonej, jeśli będą istotne na tle konkretnej --- STRONA 10 --- - było zastosowanie prostego unieruchomienia łuską gipsową, Takie leczenie było zgodne ze sztuką lekarską. Wizyty lekarskie i zdjęcia RTG wykonano w stosownym czasie. Natomiast rehabilitacja w przypadku powoda nie była konieczna do odzyskania poprawnej " funkcji ręki prawej. Na prawidłowość procesu leczenia powoda nie miał też wpływu fakt, że powód został zdiągnozowany kilka * dni po zdarzeniu. ' Z uwagi na powyższe Sąd uznał, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż powodowi należy się jakiekolwiek zadośćuczynienie z tytułu * pogorszenia się stanu zdrowia na skutek nieprawidłowej opieki lekarskiej w Areszcie Śledczym w P.. Niezasadnym było także roszczenie powoda o zasądzenie odszkodowania w kwocie 1.000 zł. Powód nie wykazał bowiem, by w następstwie zdarzenia poniósł jakąkolwiek szkodę majątkową, podczas gdy to na nim ciążył obowiązek wykazania, że szkoda ta rzeczywiście zaistniała i pozostaje w normalnym związku przyczynowym ze zdarzenier ją powodującym. Z uwagi na powyższe, . Sąd nie znalazł podstaw do zasądzenia kwoty 1.000 zł odszkodowania i roszczenie w tym zakresie oddalił O odsetkach od przyznanego zadośćuczynienia w wysokości 2.500 zł Sąd orzekł na podstawie art. 481 $ 112 k.c. W niniejszej sprawie powód żądał zasądzenia odsetek od dnia 27 grudnia 2012 r, (k. 49), czyli od dnia następnego po upływie terminu wskazanego w wezwaniu do zapłaty (k. 45). Zauważyć należy, że o dacie początkowej świadczenia odsetkowego, przy zasądzeniu zadośćuczynienia decyduje to, na jaką datę ukształtował się stan faktyczny będący podstawą oceny wysokości przedmiotowego świadczenia. O ile | stan taki został ukształtowany w dacie wezwania do zapłaty, co za tym idzie - wysokość zadośćuczynienia jest oceniana z odwołaniem się do tych okoliczności faktycznych, to odsetki należą się od daty wezwania do zapłaty. O ile jednak podstawą Oceny są także okoliczności faktyczne, które miały miejsce pomiędzy datą wezwania do zapłaty, a datą wyrokowania, to prawo do odsetek przysługuje od daty ustalenia wysokości zadośćuczynienia przez sąd (tak np: Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 12 października 2016 r., I ACa 420/16, L. el.). Regułą powinno być, że zobowiązania powstające z czynów niedozwolonych są zobowiązaniami bezterminowymi i stają się wymagalne po wezwaniu sprawcy przez poszkodowanego do wykonania obowiązku (art. 455 k.e.). Od tej zatem chwili - co do zasady - biegnie termin do odsetek za opóźnienie (art. 481 $ L k.c.) i wyjątki od tej zasady nie mogą być interpretowane rozszerzająco (tek: Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 15 kwietnia 2016 r, I ACa 7116, L. el.). Możliwym jest zasądzanie odsetek od kwoty pieniężnej zasądzonej z tytułu zadośćuczynienia od daty wyrokowania * bądź też od wezwania dłużnika do wykonania zobowiązania - art. 455 k.c, Zasądzenie odsetek od daty wyrokowania winno mieć miejsce w sytuacji, gdy zobowiązany nie uchyla się co do zasady od obowiązku zapłaty zadośćuczynienia, a opóźnienie w zapłacie wynika z podejmowanych przez niego usprawiedliwionych czynności zmierzających do ustalenia zasadności żądania i wysokości zadośćuczynienia (tak np: Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 28 lipca 2016 r., I ACa 21/16, L. «l.). W niniejszej sprawie stan faktyczny będący podstawą oceny wysokości przedmiotowego świadczenia był ukształtowany i niezmienny już w chwili wezwania pozwanego do zapłaty. Zatem brak było podstaw do tego, by zasądzić odsetki od przyznanej kwoty od daty * C późniejszej niż wynikająca z wezwania do zapłaty. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt. 3 wyroku na podstawie art. 102 K.p., zgodnie z którym w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Ocena, czy zachodzą szczególnie uzasadnione wypadki należy do Sądu, który dokonując jej winien brać pod uwagę całokształt okoliczności sprawy. Do okoliczności branych pod uwagę przez przy ocenie przesłanek z art. 102 k.p.e. należą zarówno fakty związane z samym przebiegiem procesu, jak i leżące „na zewnątrz” postępowania, zwłaszcza dotyczące stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony. Okoliczności te powinny być oceniane przede wszystkim z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego. Wocenie Sądu, w niniejszej sprawie wystąpiły po stronie powoda tego rodzaju przesłanki szczególne, które uzasadniają nieobciążanie go kosztami niniejszego postępowania. Zdaniem Sądu, należało bowiem uwzględnić sytuację materialną powoda, wynikającą z treści” złożonego przez niego oświadczenia o stanie majątkowym, rodzinnym, dochodach i źródłach utrzymania, jak również wynikającą z jego zeznań. Sąd miał także na względzie fakt, iż wysokość roszczenia powoda o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę była trudna * do oszacowania dla powoda, który wnosząc powództwo nie korzystał z fachowej pomocy pełnomocnika. W świetle uwzględnienia roszczenia co do zasady, wskazana w pozwie wartość przedmiotu sporu nie powinna zatem, zdaniem Sądu, wpływać na konieczność zwrotu pozwanemu poniesionych kosztów procesu. . . Orzeczenie o kosztach zawarte w punkcie 4, wyroku stanowi konsekwencję odstąpienia od obciążenia powoda kosztami procesu. --- STRONA 11 --- W punkcie 5 wyroku, Sąd przyznał od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego Poznań - Stare Miastó w P. na rzecz adw. M. K. : kwotę 147,60 zł brutto, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego udzielonego powodowi 2 urzędu. Powyższa kwota została wyliczona w oparciu o dyspozycję $ 2 ust. 1-3,$ 11 ust. Lpkt25i $ 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenią przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej „ udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). ! SSR Piotr Płóciniczak | i | ) i l | l l | l i | i l | : B | | l | < | l , | * | | ) |