Wyrok III CKN 427/00

--- STRONA 1 --- WYROK Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2001 III CKN 427/00 Pojęcie „sumy odpowiedniej” użyte w art 445 § 1 kc w istocie ma charakter niedookreślony, niemniej jednak w judykaturze wskazane są kryteria, którymi należy się kierować przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia. Zadośćuczynienie ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednocześnie wysokość ta nie może być nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być „odpowiednia” w tym znaczeniu, że powinna być – przy uwzględnieniu krzywdy pokrzywdzonego – utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. LEX nr 52766 52766 Dz.U.1964.16.93; art 445 Skład orzekający: Przewodniczący: SSN Tadeusz Wiśniewski Sędziowie SN: Bronisław Czech (sprawozdawca), Marian Kocon Protokolant: Iwona Budzik Uzasadnienie faktyczne: W dniu 13 marca 1996r powód jako pasażer samochodu osobowego, na skutek wypadku drogowego zawinionego przez kierowcę autobusu MPK w Krakowie, doznał obrażeń ciała i był leczony szpitalnie. W związku z tym Sąd Wojewódzki w Krakowie wyrokiem z dnia 8 maja 1998r 1. Zasądził od pozwanego na rzecz powoda: a). kwoty: 20.000 zł z tytułu zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, 2710 zł z tytułu kosztów lepszego dożywiania w szpitalu, 3230 zł z tytułu kosztów dojazdu żony powoda do szpitala, 1680 zł z tytułu wydatków na leki, 802 zł miesięcznie jako rentę na pokrycie kosztów specjalnej diety i zakupu lekarstw, 8822 zł z tytułu skapitalizowanej renty za okres 11 miesięcy oraz kwotę 1000 zł tytułem zwrotu kosztów procesu 2. oddalił powództwo w pozostałym zakresie 3. orzekł o kosztach sądowych Na skutek apelacji obu stron Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem zaskarżonym kasacją a) zmienił wyrok Sądu Wojewódzkiego przez: określenie daty, od której zasądzone zostały odsetki na dzień doręczenia pozwanemu odpisu pozwu, obniżenie kwoty zadośćuczynienia na 5000 zł, ustalenie odpowiedzialności strony pozwanej za skutki wypadku jakiemu uległ powód w dniu 3 marca 1996r mogące ujawnić się w przyszłości oraz oddalenie powództwa w pozostałym zakresie i wzajemne zniesienie pomiędzy stronami kosztów postępowania. b)oddalił obydwie apelacje w pozostałym zakresie c)zniósł wzajemnie między stronami koszty postępowania apelacyjnego Powód w kasacji, zarzucając naruszenie art 444 § 1 i 2 oraz art 445 § 1 kc wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, albo o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. Uzasadnienie prawne --- STRONA 2 --- Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarżący zarzucił jedynie naruszenie prawa materialnego. W związku z tym oceny tego zarzutu dokonuje Sąd Najwyższy na podstawie ustaleń przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia przez Sąd Apelacyjny (por wyroki SN z dnia 7 marca 1997r II CKN 18/97 , OSNC 1997, nr 8 poz 112 i z dnia 26 marca 1997r II CKN 60/97 , OSNC 1997, nr 9 poz 128) Pojęcie „sumy odpowiedniej” użyte w art 445 § 1 kc w istocie ma charakter niedookreślony, niemniej jednak w judykaturze wskazane są kryteria, którymi należy się kierować przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia. Zadośćuczynienie ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednocześnie wysokość ta nie może być nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być „odpowiednia” w tym znaczeniu, że powinna być – przy uwzględnieniu krzywdy pokrzywdzonego – utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. Doznane przez powoda na skutek wypadku obrażenia i ich skutki, cierpienia oraz długi okres leczenia, szczegółowo opisane w uzasadnieniach wyroków sądów obu instancji, uzasadniają – zdaniem Sądu Najwyższego – przyznanie powodowi zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę w łącznej wysokości 40.000 zł, jako odpowiedniej w rozumieniu art 445 § 1 kc Jest w sprawie niesporne, że w postępowaniu likwidacyjnym powód otrzymał już z tego tytułu kwotę 20.000 zł dlatego w sprawie niniejszej należy mu się jeszcze kwota 20.000 zł W tym przeto zakresie zaskarżony wyrok podlega zmianie. Oddaleniu podlega kasacja w pozostałym zakresie. Sąd Apelacyjny ustalił bowiem, że powód nie wykazał, by ponosił dalsze szkody związane z leczeniem w kwotach przekraczających to co z tego tytułu otrzymał już od pozwanego oraz że doznał szkody, dla której naprawienia uzasadnione byłoby zasądzenie renty. Powód nie zarzucił naruszenia przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji mogące prowadzić do podważenia poczynionych ustaleń. Z tego względu zarzut naruszenia art 444 § 1 i 2 kc nie może być uznany za zasadny. Nie jest również zasadny – pomijając kwestię niewskazania w kasacji przepisu, który miałby zostać naruszony zdaniem skarżącego – zarzut dotyczący rozstrzygnięcia o kosztach procesu, skoro powód utrzymał się jedynie z częścią żądania. Rozstrzygnięcie w tym zakresie odpowiada przepisowi art 100 kpc Z powyższych przyczyn i zasad Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art 393¹², 393(15) i 100 kpc w zw z art 391 i 393(19) kpc oraz art 11 ust 1 i 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych)