Wyrok III C 239/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 marca 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie

--- STRONA 1 --- Sygn. III C 239/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 marca 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie III Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Agnieszka Matlak Protokolant: Protokolant sądowy Kamil Klimkiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa U. G. przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W. o ochronę dóbr osobistych 1. Powództwo oddala; 2. Nie obciąża U. G. kosztami postepowania w sprawie, w tym kosztami zastępstwa procesowego strony przeciwnej. III C 239/14 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 3 marca 2014 r. powódka U. G. wniosła o zobowiązanie pozwanej (...) S.A. z siedzibą w W. do usunięcia ze stron internetowych portalu „(...).pl”, którego wydawcą jest pozwana, artykułów dotyczących powódki, tj. „(...)” z dnia 10 maja 2013 r. oraz „(...)” z dnia 12 maja 2013 r. Ponadto powódka wniosła o opublikowanie przeprosin na 1 lub 2 stronie dziennika, na białym tle w ramce o rozmiarach 10 cm wys. i 15 cm szer., pogrubionej na czarno, drukiem czarnym pogrubionym o rozmiarze o czcionki 14 mm, stylem podstawowym, w ciągu siedmiu dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie, o następującej treści: „Wydawca Gazety (...) S.A. w W. przeprasza Panią U. G. za to, że w artykułach pt.: a) „(...)” opublikowanym na str. 40 w Nr 109 z dnia 11-12 maja 2013 Gazety (...), b) „(...)” z dnia 10 maja 2013 r., który ukazał się na stronie internetowej „(...).pl”, c) „(...)” z dnia 12 maja 2013 r., który ukazał się na stronie internetowej „(...).pl”, --- STRONA 2 --- Bezprawnie opublikowane dane osobowe U. G. oraz opublikowano treści nieprawdziwych inwektyw pod jej adresem oraz pod adresem jej rodziny. Niniejszym wydawca (...) S.A. w W. przeprasza Panią U. G. za naruszenie jej dóbr osobistych oraz dóbr osobistych jej rodziny”. Powódka wniosła także o zasądzenie od pozwanej na jej rzecz kwoty 30.000 zł wraz z odsetkami od 1 czerwca 2013 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych. Uzasadniając swoje roszczenie powódka wskazała, że w ww. artykułach pojawiły się nawiązania do zniesławienia i znieważenia powódki, które w sposób bezpośredni i dosłowny powtarzają kłamliwe i wulgarne wpisy internetowe, jakie pod adresem powódki opublikowała na forum internetowym T. K., a które były przedmiotem oceny w sprawie I C 532/09 Sądu Okręgowego w Opolu. Dosłowne przytaczanie owych inwektyw, w ocenie powódki stanowiło naruszenie jej dóbr osobistych. /k.2 – pozew/ W dniu 17 czerwca pozwana (...) S.A. z siedzibą w W. złożyła odpowiedź na pozew, w której wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej (...) S.A. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwana wskazała, że powódka osobiście zwróciła się do dziennikarki dziennika wydawanego przez pozwanego wydawcę i zrelacjonowała konflikt, jaki miał miejsce pomiędzy powódką a Panią T. K.. Materiały dziennikarskie w ocenie pozwanej miały zostać przygotowane z najwyższą starannością i rzetelnością dziennikarską. Dziennikarka miała bowiem wysłuchać powódki, uczestniczyć w rozprawie, na którą została zaproszona przez powódkę oraz zapoznała się z aktami sprawy udostępnionymi jej przez sąd, w celu zweryfikowania wersji podanej przez powódkę. Ponadto przedmiotowe artykuły przedstawiały powódkę jako ofiarę działań Pani T. K. i krytykę byłej radnej za publikację wpisów na forum internetowym, które były dla powódki obraźliwe. Dziennikarka miała w nich podkreślić, że dzięki determinacji i uporowi powódki, osoba która dopuściła się rozpowszechniania takich treści, została ukarana. /k.50 – odpowiedź na pozew/ Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy w Opolu w sprawie z powództwa U. G. przeciwko J. K., T. K. o ochronę dóbr osobistych, zobowiązał pozwanych do opublikowania na łamach prasy lokalnej przeprosin. W wyniku apelacji powódki, Sąd Apelacyjny w Wrocławiu ww. wyrok zmienił i zasądził od pozwanych na rzecz powódki kwotę 2.500 zł oraz kwotę 2.500 zł na cele społeczne. Z uzasadnienia sądów obu instancji wynika, że pozwani dopuścili się naruszenia dóbr osobistych powódki poprzez posługiwanie się obiegowymi opiniami i niepotwierdzonymi informacjami, stanowiącymi odzwierciedlenie obiegowej, negatywnej opinii, pomimo wiarygodnych faktów, czym dali wyraz własnych subiektywnych bardzo emocjonalnym odczuciom w stosunku do powódki, które nie miały podstawy ani oparcia w faktach i wykraczały poza cel wpisu. Pozwani zarzucili bowiem powódce zdradę, złe prowadzenie się, chorobę psychiczną, które są negatywnie odbierane w społeczeństwie. /k. 13 verte – wyroki Sądu Okręgowego w Opolu i Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu/ W dniu 10 maja 2013 r. Sąd Okręgowy w Opolu, na skutek apelacji obrońcy oskarżonego, wydał wyrok w sprawie T. K., oskarżonej o przestępstwo z art. 233 § 1 k.k. i art. 234 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k, i art. 12 k.k., utrzymując mocy wyrok Sądu Rejonowego w Kędzierzynie Koźlu z dnia 20 listopada 2012 r., uznający T. K. za winną popełnienia ww. czynu. Jak ustalił Sąd Okręgowy w Opolu, w toku postępowania przygotowawczego, T. K., pouczona o treści art. 233 k.k. oraz 183 k.k. złożyła fałszywe zeznania w związku z prowadzoną przez Prokuraturę Rejonową w Kędzierzynie-Koźlu sprawą o popełnienie przestępstw z art. 212 k.k. i art. 216 § 1 i 2 k.k. tj. zniesławienia i znieważenia na szkodę U. G../k.16 – Wyrok Sądu Rejonowego w Kędzierzynie Koźlu, k.29 – Wyrok Sądu Okręgowego w Opolu/ Przed ww. publikacją powódka U. G. skontaktowała się z I. Ż., dziennikarką Gazety (...), celem poinformowania jej o toczącej się sprawie przeciwko T. K. i chcąc zainteresować ją osobą oskarżonej oraz sporem jaki między powódką a ww. zaistniał. I. Ż. stawiła się na rozprawie w dniu 10 maja 2013 r., a następnie zapoznała się z udostępnionymi jej przez sąd aktami sprawy w całości. W tym samym dniu I. Ż. przeprowadziła z powódką dwie rozmowy o jej konflikcie z T. K. i o emocjach towarzyszących powódce w --- STRONA 3 --- związku z nim. Jedną w przerwie pomiędzy rozprawą a publikacją orzeczenia, kolejną po publikacji. Powódka w ich trakcie wyraziła ustną zgodę na publikację swojego imienia i nazwiska, nie chciała jednak przytaczać treść inwektyw, jakie na jej temat zostały napisane w internecie. Powódce zależało, by na rozprawie w sprawie pani K., było jak najwięcej dziennikarzy, na nagłośnieniu jej sprawy. Chciała publicznie przedstawić sylwetkę pani K., aby społeczeństwo dowiedziało się, kto jest ofiarą, a kto sprawcą w tym pierwotnie zaistniałym konflikcie. Wówczas powódka była już osobą znaną w lokalnej społeczności. Wielokrotnie prasa jak i inne media informowały o naruszeniu dóbr osobistych powódki, wskazując jej dane osobowe, także zajmowane stanowisko. Powódka w odbiorze społecznym traktowania była jak ofiara działań T. K../zeznania powódki, zeznania świadka I. Ż., zeznania świadka E. K./ (...) S.A. z siedzibą w W. jest wydawcą Gazety (...) oraz portali internetowych (...).pl oraz (...).pl. /okoliczności bezsporne/ W dniu 10 maja 2013 r. na portalu internetowym (...).pl ukazał się artykuł „(...)”. Przedmiotem artykułu było opisanie sporu pomiędzy T. K., która pisała o swojej podwładnej U. G., byłej księgowej MOPS-u obraźliwe treści w internecie, m.in., że lubi „mocne wrażenia seksualne”, że biła dzieci oraz, że ma kochanka, z którym uprawia seks w pracy, a także, że ma problemy psychiczne, obrażała jej dzieci, zarzucając im brak dobrego wykształcenia. Pisała o niej „jest pani podłą, okrutną i niegodną kobietą”. Z treści artykułu wynika, że U. G. zgłosiła się w związku z ww. treściami do prokuratury. W związku z odmową wszczęcia postępowania, U. G. miała wynająć prawnika i skierować prywatny akt oskarżenia. Sprawa ta miała zostać umorzona, ze względu na przedawnienie. Na drodze postępowania cywilnego, wytoczonego przez U. G., T. K. oraz jej syn zostali zobowiązani do zapłaty na rzecz księgowej kwoty 2,5 tys. zł odszkodowania i tyle samo przekazać na cele społeczne oraz do przeproszenia na łamach lokalnej prasy. Podczas procesu, T. K. miała zrzucić winę na syna, w związku z czym, prokuratura wszcząć nmiała postępowanie w przedmiocie składania fałszywych zeznań. Do stawianych zarzutów, zgodnie z treścią artykułu, T. K. się przyznała. O składanie fałszywych zeznań oskarżony miał zostać także syn T. K. Sąd Rejonowy w Kędzierzynie Koźlu miał uznać T. K. za winną i wymierzyć jej karę 3 tys. zł grzywny, Sąd Okręgowy w Opolu utrzymał ten wyrok w mocy. Autorką artykułu była I. Ż.. /k.97 – artykuł z dnia 10 maja 2013 r. z portalu (...).pl/ Artykuł o analogicznej treści ukazał się w wydaniu Gazety (...) z 11-12 maja 2013 r. /k.14 – artykuł z dnia 11-12 maja 2013 r. z Gazety (...)/ W dniu 12 maja 2013 r. na portalu (...).pl ukazał się kolejny artykuł tego samego autorstwa, zatytułowany „Była Radna lżyła w internecie swoją podwładną”. Przedmiotem artkułu również był opis zachowania T. K., byłej szefowej MOPS-u, która później zostać miała radną. Miała ona stanąć przed sądem za obrażanie swojej podwładnej w internecie, pisząc o jej ekscesach i „mocnych seksualnych wrażeniach”, o tym, że podwładna ma kochanka i, że uprawia z nim seks w pracy. Pisać miała także, że księgowa ma problemy psychiczne, obrażała jej dzieci zarzucając brak dobrego wykształcenia. Wskazano także, że obrażana księgowa wytoczyła radnej proces cywilny. T. K. oraz jej syn musieli imiennie przeprosić księgową na łamach lokalnej prasy oraz zapłacić na jej rzecz 2,5 tys. zł odszkodowania i tyle samo przekazać na cele społeczne. /k.95 - artykuł z dnia 12 maja 2013 r. z portalu (...).pl/ Po opublikowaniu ww. artykułów powódka poczuła się dotknięta ich treścią oraz potraktowana w sposób nieetyczny. Szczególnie silne emocje budziły w powódce słowa obelżywe wobec jej dzieci, jej rodziny. Powódka poczuła się zmarginalizowana, odtrącona przez towarzystwo sąsiedzkie. /zeznania powódki, zeznania świadka E. K./ Wezwaniem z dnia 24 sierpnia 2013 r. pełnomocnik powódki poinformował pozwaną (...) S.A., że ww. artykuły w sposób rażący naruszyły dobra osobiste powódki, a naruszenia te mają charakter bezprawny i sprzeczny z wolą powódki. W piśmie pełnomocnik podniósł, że powódka nie chciała, aby zostały ujawnione jej dane osobowe oraz, aby przytaczano obelżywe w stosunku do niej treści, jakimi obrażana była powódka w internecie. Ponadto pozwana została wezwana do usunięcia obu artykułów w wydaniu internetowym z dnia 10 i 12 maja 2013 r. oraz do opublikowania przez wydawcę przeprosin. /k.12 – wezwanie powódki z dnia 24 sierpnia 2013 r./ W dniu 6 września 2013 r. pozwana (...) S.A. wystosowała do powódki odpowiedź, w której wskazała, że to sama powódka zgłosiła się do (...) Redakcji Gazety (...) i poprosiła o spotkanie, zaprosiła na proces i przypomniała historię konfliktu, jaki zaistniał między nią a byłą radną T. K.. Ponadto pozwana wskazała, że autorka tekstu poinformowała, jakie informacje zostaną ujawnione, a powódka miała wobec tego nie oponować. Pozwana podniosła w rzeczonym piśmie, że brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia dóbr osobistych powódki, wobec czego roszczenia przez nią zgłoszone należy uznać za pozbawione jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych. /k.9 – pismo (...) S.A. z dnia 6 września 2013 r./ --- STRONA 4 --- Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych w aktach dokumentów prywatnych, przedłożonych przez strony postępowania, których wiarygodności ani autentyczności nie kwestionowała żadna ze stron, a Sąd nie znalazł przyczyn by czynić to z urzędu, zeznań świadków I. Ż. i E. K. oraz częściowo na podstawie zeznań powódki. Zeznania świadka K. G. były irrelewantne dla przedmiotowej sprawy, bowiem świadek sama wskazała, że nie utrzymywała z powódką bliższego kontaktu, a jej wiedza na temat przedmiotowych artykułów i emocji powódki z nimi związanymi, pochodzą z rozmowy z powódką z 2014 r. Jednocześnie okoliczności, które wskazywała w całości dotyczył obelżywych treści, jakie na temat powódki zamieszczała w internecie T. K.. Również zeznania K. Ś. nie przyczyniły się do ustalenia powyższego stanu faktycznego, gdyż wskazał on, że nie pamięta żadnych szczegółów z dnia 10 maja 2013 r. Sąd nie dał wiary zeznaniom powódki w zakresie braku wyrażenia zgody na publikację jej danych osobowych oraz kontekstu sytuacyjnego związanego z postępowaniem karnym przeciwko pani K.. W ocenie Sądu, okoliczności takie są niewiarygodne w szczególności w sytuacji, gdy to sama powódka skontaktowała się ze świadkiem I. Ż., żeby poinformować ją o toczącej się sprawie, oraz sama w rozmowie przedstawiła wszelkie okoliczności konfliktu, pomijając jedynie cytaty z wpisów internetowych. Sąd zważył, co następuje: W ocenie Sądu, powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Podstawę prawną żądania powódki stanowią przepisy kodeksu cywilnego regulujące problematykę ochrony dóbr osobistych. Zgodnie z treścią art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, w szczególności jego cześć, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Stosownie do treści art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności żeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. W myśl § 3 przywołanego przepisu przepisy powyższe nie uchybiają uprawnieniom przewidzianym w innych przepisach. Zgodnie z treścią art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Rozpoznając sprawę w przedmiocie ochrony dóbr osobistych, sąd powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, a w przypadku pozytywnej odpowiedzi ustalić, czy działanie strony pozwanej było bezprawne. Bezprawność należy rozumieć jako zachowanie (działanie bądź zaniechanie) sprzeczne z porządkiem prawnym lub zasadami współżycia społecznego. Dowód, że dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone, ciąży na osobie poszukującej ochrony prawnej na podstawie art. 24 k.c. Natomiast na tym, kto podjął działanie zagrażające dobru osobistemu innej osoby lub naruszające to dobro, spoczywa ciężar dowodu, że nie było ono bezprawne. Wynika to z ogólnej reguły rozkładu ciężaru dowodu statuowanej przepisem art. 6 k.c., zgodnie z którym ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, oraz z brzmienia art. 24 k.c., który statuuje domniemanie bezprawności naruszenia dobra osobistego. Odpowiedzialność pozwanej (...) S.A. w W. za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem przedmiotowych artykułów wynika wprost z treści art. 38 Ustawy Prawo prasowe z dnia 26 stycznia 1984 r. (Dz. U. z dnia 7 lutego 1984 r.). Zgodnie z tym przepisem, odpowiedzialność cywilną za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału prasowego ponoszą: autor, redaktor i wydawca, a ich odpowiedzialność, ale tylko majątkowa, jest solidarna. Gdy naruszenie dobra osobistego powodujące szkodę niemajątkową, nastąpiło w wyniku działania autora, redaktora i wydawcy, w istocie każda z tych osób odpowiada za swoje własne, odrębne działanie, co wyjaśnił już Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 lipca 2004 r., sygn. akt V CK 675/03 (OSNC 2005, nr 7-8, poz. 135). Autor publikacji ponosi odpowiedzialność za napisanie i skierowanie publikacji do druku; redaktor naczelny - za dopuszczenie do opublikowania takiego, tj. naruszającego dobra osobiste, materiału, a wydawca - z tego względu, że ma faktyczny i twórczy wpływ na charakter czasopisma. Każda zatem z tych osób ponosi odpowiedzialność w granicach określonych w ustawie odrębnie dla każdej z nich. Powód, domagając się ochrony dóbr osobistych, mógł był pozwać obok wydawcy – (...) S.A. w W. - również autorów publikacji i redaktorów, a następnie żądać przeproszenia od każdego z nich z osobna. --- STRONA 5 --- Powódka jako dobro osobiste, które zostało naruszone wskazała m.in. cześć. Cześć człowieka obejmuje dwa aspekty: dobre imię (cześć zewnętrzna) i godność (cześć wewnętrzna). Przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka (art. 30 Konstytucji RP). Konkretyzuje się w poczuciu własnej wartości człowieka i oczekiwaniu szacunku ze strony innych ludzi. Naruszenie godności (zniewaga - art. 216 k.k.) polega z reguły na ubliżeniu komuś lub obraźliwym zachowaniu wobec niego. Naruszenie dobrego imienia (zniesławienie - art. 212 k.k.) polega na pomówieniu o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć tę osobę w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Może tu chodzić zarówno o rozpowszechnianie wiadomości określonej treści, która stanowi zarzut pod adresem jednostki, jak i wyrażanie ujemnej oceny jej działalności (Komentarz do art. 23 Kodeksu Cywilnego, Paweł Księżak) Do naruszenia dobra osobistego w postaci nazwiska może dojść poprzez jego ujawnienie, gdy uprawniony mógł żądać, by nie było ujawnione. Zgodnie z treścią art. 13 ust. 2 prawo prasowe, nie wolno publikować w prasie danych osobowych i wizerunku osób, przeciwko którym toczy się postępowanie przygotowawcze lub sądowe, jak również danych osobowych i wizerunku świadków, pokrzywdzonych i poszkodowanych, chyba że osoby te wyrażą na to zgodę. Naruszenie dobra osobistego w postaci nazwiska zazwyczaj wiąże się z naruszeniem innego dobra – przykładowo prawa do czci bądź prawa do prywatności (por. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2011 roku w sprawie IV CSK 665/10). Ponadto, jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 lipca 2005 roku (sygn. akt V CK 868/04) możliwe jest naruszenie dobra osobistego treścią publikacji prasowej, z której wynikają jednoznaczne sugestie co do nagannego moralnie postępowania osoby wskazanej w tej publikacji z imienia i nazwiska. Nie wyłącza także bezprawności sam fakt powoływania w danym materiale prasowym cudzych wypowiedzi, nawet ze wskazaniem ich źródła. Taka konstrukcja publikacji nie zwalnia bowiem dziennikarza z dołożenia szczególnej staranności i rzetelności przy zbieraniu i wykorzystywaniu materiału prasowego; obowiązek wynikający z art. 12 ust. 1 Prawa prasowego nie zostaje wyłączony. Mając na uwadze powyższą regulację prawną, stwierdzić należy, że na skutek publikacji artykułów wskazanych w stanie faktycznym, nie doszło do naruszenia dóbr osobistych powódki w postaci dobrego imienia, w tym, w związku z ujawnieniem jej nazwiska. W pierwszej kolejności wskazać bowiem należy, że powódka udzieliła zgody na publikację swoich danych osobowych, sama zaprosiła dziennikarkę pozwanego wydawnictwa na publikację orzeczenia w sprawie pani K. oraz sama zarysowała dziennikarce sytuację, w wyniku której została pokrzywdzona. Ponadto forma przedstawienia informacji w artykułach w sposób jednoznaczny wywołuje u potencjalnego odbiorcy poczucie, że powódka padła ofiarą niesłusznych, obelżywych i niesprawiedliwych oskarżeń i pomówień ze strony T. K.. Artykuł ma wyraźnie charakter informacyjny, a nie ma, tak jak wskazuje powódka, na celu umniejszenie jej godności czy prywatności. W ocenie Sądu, przytaczane przez autorkę artykułu, cytaty z obraźliwych treści umieszczanych w internecie miały na celu ukazanie dolegliwości owych zarzutów, oraz wskazania, jak niegodnych poczynań dopuściła się T. K.. Zdaniem Sądu, szczegółowe opisanie konfliktu oraz konsekwencji, jakie poniosła T. K., było konieczne, aby oddać sens publikacji oraz uwydatnić konsekwencje, jakie może ponieść każda osoba, która dopuszcza się naruszania dóbr osobistych w internecie. Wskazać należy, że autorka artykułu poczyniła znaczące starania przygotowując artykuł, m.in. stawiła się na rozprawie i publikacji wyroku, uzyskała dostęp do akt sądowych, a w końcu zaczerpnęła informacji u samego źródła, czyli u powódki. Zrozumiałym w opinii Sądu jest, że przypomnienie zawarte w artykułach mogło wywołać u powódki wspomnienia z traumatycznego okresu w jej życiu, ale mając na uwadze, że przedmiotem publikacji były fakty, a ponadto oparte na informacjach powziętych od samej powódki, nie doszło do naruszenia dóbr osobistych. Jednocześnie Sąd zważył, że powódka kontaktując się z dziennikarzami przez publikacją wyroku oraz przeprowadzając z nimi rozmowy dotyczące T. K. oraz wieloletniego konfliktu, który miał między paniami miejsce, powinna liczyć się z faktem, że jej dane osobowe zostaną wskazane w treści artykułu oraz, że przytoczone zostaną zarzuty, jakie były wobec niej stawiane przez T. K.. Sąd zważył także, że poinformowanie prasy o publikacji wyroku w sprawie T. K. miało być formą odwetu, co nie zasługuje na aprobatę. Wydaje się bowiem, że działalnie to podjęte zostało z niskich pobudek i miało wzbudzić zainteresowanie osobą T. K., winną wcześniejszych cierpień powódki. Reasumując wszystkie powyższe rozważania, Sąd uznał, że powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. --- STRONA 6 --- O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.102 k.p.c. mając na uwadze względy podmiotowe związane przede wszystkim z subiektywnym przekonaniem powódki co do zasadności zgłoszonego roszczenia, a także ogrom cierpień, jakich doświadczyła w związku z licznymi toczącymi się procesami, uwzględniając także aktualny stan zdrowia powódki.