Wyrok III C 1365/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Warsza

--- STRONA 1 --- Sygn. akt III C 1365/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, III Wydział Cywilny w następującym składzie Przewodniczący SSR(del) Andrzej Lipiński Protokolant stażysta Katarzyna Romanowska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa J. K. przeciwko Skarbowi Państwa-Dyrektorowi Generalnemu Służby Więziennej o ochronę dóbr osobistych 1. oddala powództwo; 2. odstępuje od obciążenia powoda obowiązkiem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego na rzecz pozwanego Skarbu Państwa- Dyrektora Generalnego Służby Więziennej; 3. nie obciąża powoda nieuiszczonymi kosztami sądowymi przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt III C 1365/15 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 27 listopada 2015r. skierowanym do Sądu Okręgowego w Warszawie J. K. wniósł o zobowiązanie Skarbu Państwa – Generalnego Dyrektora Służby Więziennej do przeproszenia powoda za dokonane naruszenia dóbr osobistych, których skutków nie da się już usunąć poprzez zamieszczenie na koszt pozwanego w ciągu 7 dni od uprawomocnienia się wyroku na stronie internetowej (...) ( www.(...).pl) w dziale (...), czcionka Verdana, rozmiar „small” z pojedynczą interlinią tekstu: „Wyrażam ubolewanie, że Centralny Zarząd Służby Więziennej dopuścił się naruszenia dóbr osobistych Pana J. K. poprzez umieszczenie go jednostkach penitencjarnych niespełniających standardów cywilizowanego państwa i za wszystkie wyrządzone Panu J. K. szkody niematerialne szczerze przepraszam”, dostępnego na stronie przez 30 dni. Ponadto powód wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa – Dyrektora Generalnego Służby Więziennej na jego rzecz kwoty 30.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kwoty 5.000 złotych na cel społeczny rzecz Fundacji (...), Organizacji (...), KRS (...). Powód wniósł również o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że odbywał karę pozbawienia wolności w jednostkach penitencjarnych, w których naruszono jego dobra osobiste. Podniósł m.in., że w w/w jednostkach penitencjarnych nie został zapewniony standard 3m 2 powierzchni --- STRONA 2 --- mieszkalnej na osobę. W warunkach przeludnienia poruszanie się oraz przygotowywanie posiłków wiązało się z poważnymi trudnościami , przyczyniło się do braku komfortu psychicznego oraz utrudniało zachowanie prywatności i intymności powoda. Powód podniósł także, że kąciki w celach, w których go osadzono nie były dostatecznie odseparowane od powierzchni mieszkalnych, a przy niedostatecznej wentylacji utrzymywał się nieprzyjemny zapach. Ponadto kąciki sanitarne nie były oddzielone od reszty pomieszczenia mieszkalnego, co powodowało konieczność rozbierania się i mycia ciała oraz załatwiania potrzeb fizjologicznych w obecności współosadzonych, przez co doprowadzono do naruszenia jego dobra osobistego w postaci intymności. Powód wskazywał także, że w okresie letnim i zimowym cele nie były wietrzone, na brak dostępu do ciepłej wody, na nieprofesjonalną opiekę medyczną, na ograniczony dostęp do więziennej służby zdrowia /pozew k.2 -6v/. Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa na podstawie przepisu art. 8 b ust. 1 lit. A ustawy o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa przekazała niniejszą sprawę do prowadzenia Dyrektorowi Generalnemu Służby Więziennej. W odpowiedzi na pozew pozwany Skarb Państwa – Centralny Zarząd Służby Więziennej wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu powyższego stanowiska pozwany zakwestionował roszczenie powoda jako nieuzasadnione, gdyż powód nie wykazał w jakikolwiek sposób, żeby doszło do bezprawnego działania funkcjonariuszy Służby Więziennej wobec niego oraz że takie działania doprowadziły do powstania u niego szkody, jak również nie wskazał na czym ta szkoda miałaby polegać. Podniósł zarzut przedawnienia roszczenia za okres sprzed dnia 12 listopada 2012r. Podniósł, że powód w czasie osadzenia miał zapewnione godne warunki odbywania kary pozbawienia wolności, w szczególności powód nie przebywał w warunkach tzw. przeludnienia /odpowiedź na pozew k.43-44/. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: J. K. przebywał w Areszcie Śledczym W. w okresie od 10 listopada 2012r. do 21 lipca 2015r. W powyższej jednostce penitencjarnej powód nie przebywał w celach, w których powierzchnia przypadająca na jednego osadzonego była mniejsza niż 3m 2 . Wszystkie cele mieszkalne w Areszcie Śledczym W. posiadały kąciki sanitarne oddzielone od reszty celi mieszkalnej zabudowa murowaną, płytową lub parawanem z nieprzezroczysta kotarą, które w pełni zapewniały intymność podczas korzystania. Cele wyposażone były w sprzęt kwaterunkowy zgodny z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych oraz aktem wykonawczym o tożsamej nazwie z dnia 28 stycznia 2014r. We wszystkich celach mieszkalnych oraz innych pomieszczeniach czasowego lub stałego pobytu osadzonych (m.in. łaźnie) powłoki malarskie ścian, podłóg i sufitów znajdowały się i znajdują się w chwili obecnej w stanie dobrym i poddawane są bieżącym konserwacjom w razie zaistnienia takich potrzeb. Kraty zamontowane w oknach cel umożliwiały w okresie pobytu skarżącego w tutejszym areszcie swobodny dostęp do otwierania okien, a ponadto w każdej z cel znajdowała się sprawna wentylacja grawitacyjna, co tym samym zapewniało dostateczny dopływ powietrza, który uzależniony był przede wszystkim od woli osadzonych przebywających w danej celi mieszkalnej. Oświetlenie sztuczne celi mieszkalnej, jak i oświetlenie naturalne zgodne jest z zapisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki techniczne i ich usytuowanie, co umożliwia prawidłowe funkcjonowanie przebywających tam osób. Temperatura we wszystkich celach mieszkalnych zajmowanych przez powoda utrzymywana była i jest na poziomie zgodnym z zapisami ww. rozporządzenia. Energia elektryczna, a także woda dostarczana była do cel mieszkalnych zgodnie z zapisami porządku wewnętrznego obowiązującego w tutejszej jednostce penitencjarnej. Napięcie w gniazdach wyłączane było jedynie okresowo, aby w sposób racjonalny gospodarować mediami w areszcie. W żaden sposób nie pozbawiło to powoda możliwości należytego korzystania z energii elektrycznej. --- STRONA 3 --- Ograniczenia wprowadzone przez administrację więzienną w korzystaniu z wyżej wskazanych mediów uwarunkowane są racjonalną gospodarką powierzonymi z budżetu państwa środkami finansowymi, a ewentualne oszczędności przeznaczane są na bieżące remonty i poprawę warunków bytowych osób pozbawionych wolności. W każdej z cel znajdował się bieżący dostęp do zimnej wody, a także możliwość podgrzania wody przy użyciu czajnika. Dwa razy w tygodniu każdy z osadzonych mógł skorzystać z ciepłej kąpieli. J. K. w okresie pobytu w Areszcie Śledczym W.miał zapewnioną opiekę medyczną. Miał on nieograniczony i natychmiastowy dostęp do lekarza pierwszego kontaktu w przypadku zaistnienia takiej potrzeby, a także krótsze terminy oczekiwania na wizytę u specjalistów. Personel medyczny powyższej jednostki penitencjarnej dokłada wszelkich starań mających na celu prawidłową realizację aktualnie obowiązującej normy art. 115 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego. Nadto Sąd ustalił, iż powód nie leczył się psychiatrycznie przed osadzeniem go w jednostce penitencjarnej. / informacja o pobytach i orzeczeniach k.46-47, stanowisko Dyrektora Aresztu Śledczego W. z dnia 11 maja 2016r. wraz z wydrukiem komputerowym z przeglądarki internetowej dotyczącej kryteriów transportowych k.48-51/ Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o załączone przez pozwanego dokumenty, powołane wyżej, których prawdziwości nie kwestionowała żadna ze stron. Sąd zaś nie znalazł podstaw by czynić to z urzędu. Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda w zakresie, w którym były sprzeczne z pozostałym materiałem zgromadzonym w sprawie, w szczególności dokumentami, które były podstawą ustalenia stanu faktycznego. Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychiatry. Zdaniem Sądu nie było podstaw do uwzględnienia wniosku powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychiatry na okoliczność wpływu osadzenia w przeludnionych celach na stan zdrowia psychicznego powoda. Godzi się podnieść, że przeprowadzenie powyższego dowodu byłoby jedynie w przypadku, gdyby badano powoda pod tym katem we wcześniejszym okresie. Wprawdzie powód zeznał, iż odbył dwie wizyty z psychiatrą w trakcie osadzenia i przez pół roku zażywał leki, to brak jest jakichkolwiek danych, czy wizyty były związane z okolicznościami dotyczącymi warunków bytowych i sanitarnych w jakich był osadzony. Powód wskazywał zaś, że wizyty u psychiatry związane był z depresją po tym co zrobił. W sytuacji zaś, w której powód zarówno przed osadzeniem, jak i podczas odbywania kary nie był badany psychiatrycznie pod tym kątem, brak jest możliwości ustalenia wpływu osadzenia w przeludnionych celach na jego zdrowie psychiczne. Sąd zważył, co następuje; Zgodnie z treścią art.23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Z kolei stosownie do art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Zaś art.448 k.c. stanowi, iż w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Jak słusznie wskazywał Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w sprawie I ACa 1150/06 (wyrok z dnia 24 lipca 2008r., OSAW 2008/4/110) w przypadku naruszenia dóbr osobistych bezprawnym działaniem sprawcy pokrzywdzonemu przede wszystkim przysługują środki o charakterze niemajątkowym przewidziane w art.24 k.c., a w przypadku gdy działanie naruszyciela jest także zawinione środki o charakterze majątkowym, o których stanowi art.448 k.c. Przy czym warto zwrócić uwagę, iż obydwa roszczenia mają charakter samodzielny i pokrzywdzonemu przysługuje prawo ich wyboru, zaś sądowi pozostawiona jest ocena celowości przyznania ochrony w żądanej formie, jego adekwatności do rodzaju naruszonego dobra, a przede wszystkim rozmiaru doznanej krzywdy. Przy żądaniu przyznania odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego podstawowym kryterium oceny sądu winien być rozmiar ujemnych następstw w sferze psychicznej pokrzywdzonego bowiem celem przyznania ochrony w formie majątkowej --- STRONA 4 --- jest zrekompensowanie i złagodzenie doznanej krzywdy moralnej. Z tych też względów sąd jest zobowiązany ustalić zakres cierpień pokrzywdzonego, a przy ocenie tej przesłanki nie może abstrahować od wszystkich okoliczności towarzyszących powstaniu krzywdy. Znikomość ujemnych następstw może być podstawą oddalenia powództwa o przyznanie zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego. Biorąc pod uwagę brzmienie w/w/ przepisów prawnych w pierwszej kolejności należało zatem ustalić czy w ogóle doszło do naruszenia dóbr osobistych, a jeśli tak to jakie dobra osobiste powoda zostały naruszone przez Areszt Śledczy W.. W tym kontekście warto podkreślić, że zarówno doktryna jak i judykatura stoją na stanowisku, że przy ocenie zaistnienia naruszenia dobra osobistego należy posługiwać się kryteriami o charakterze obiektywnym, nie zaś kierować się jedynie subiektywnymi odczuciami osoby występującej o przyznanie ochrony. Na przykład Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 października 2001 r. (V CKN 195/01, LEX nr 53107) stwierdził, że ocena, czy cześć człowieka została zagrożona bądź naruszona, musi być dokonana przy stosowaniu kryteriów obiektywnych. Istotne jest bowiem nie subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ale obiektywna reakcja opinii publicznej. Ponadto nie każdy przypadek dyskomfortu psychicznego, jak słusznie zauważył Sąd Apelacyjny w Warszawie (uzasadnienie wyroku z dnia 08 maja 2009 r. w sprawie VI ACa 1242/08), spowodowany bezprawnym zachowaniem się innej osoby, jest wystarczająca podstawą do poszukiwania ochrony sądowej dóbr osobistych, bowiem należy mieć na uwadze również zobiektywizowaną ocenę zewnętrzną. Konieczne jest także zachowanie proporcji oraz umiaru i nie może nadużywać instrumentów prawnych właściwych tej ochronie do przypadków drobnych, opierających się w głównej mierze na subiektywnych odczuciach zainteresowanego, gdyż taki sposób postępowania prowadziłby do deprecjonowania samego przedmiotu ochrony. W przedmiotowej sprawie powód uzasadniając swoje żądanie wskazał, że nie miał zapewnionych należytych warunków bytowych, przez większość okresu osadzenia przybywał w celach przeludnionych, kąciki sanitarne nie był dostatecznie odizolowane od reszty pomieszczenia, borykał się z niedostatkiem środków higieny osobistej i środków czystości, brakiem dostępu lub ograniczonym dostępem do ciepłej wody, ograniczonym dostępem do służby zdrowia. Z przedstawionych przez stronę pozwaną dokumentów, nie wynika aby warunki we wskazanych jednostkach penitencjarnych, nie odpowiadały obowiązującym normom i doszło do naruszenia jego dóbr osobistych, a zatem zeznania powoda nie znalazły potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Wobec braku tzw. przeludnienia cel, brak było podstaw do zasądzenia zadośćuczynienia, albowiem powód nie wykazał, by doznał jakiegokolwiek uszczerbku uzasadniającego taką rekompensatę za naruszenie jego dóbr osobistych. W świetle dokonanych ustaleń faktycznych kąciki sanitarne w celach mieszkalnych były trwale i wystarczająco wygrodzone od reszty pomieszczenia, zapewniając tym samym odpowiedni komfort osadzonemu w załatwianiu potrzeb fizjologicznych. Jak ustalono powód miał także dostęp do właściwej opieki medycznej i zagwarantowaną możliwość zachowania higieny. Wbrew zastrzeżeniom powoda co do zakresu sprawowanej opieki medycznej – dostęp do świadczeń medycznych w warunkach wolnościowych jest niejednokrotnie dużo gorszy, aniżeli w warunkach więziennych. Z tego też względu za słuszny został uznany przez Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę pogląd wyrażony w wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 11 października 2012 r. (I A Ca 455/12, LEX nr 1237235), w którym wskazano, że o naruszeniu dobra osobistego w postaci uchybienia godności osadzonego w zakładzie karnym nie można mówić w przypadku pewnych uciążliwości lub niedogodności związanych z pobytem w takim zakładzie, polegających na niższym od oczekiwanego standardzie celi czy urządzeń sanitarnych, bowiem dla wielu ludzi nie odbywających kary pozbawienia wolności warunki mieszkaniowe bywają często równie trudne. Godność skazanego przebywającego w zakładzie karnym nie jest naruszona, jeżeli odpowiada uznanym normom poszanowania człowieczeństwa. Za niewykazane uznać również należy pogorszenie stanu zdrowia powoda. Powód na tę okoliczność nie przedstawił wniosków dowodowych, mimo ciążącego na nim obowiązku dowodzenia, zgodnie z art.6 k.c. Złożony wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychiatry w żadnej mierze nie był związany z wskazywanymi przez powoda dolegliwościami. Przy obecnym stanie służby zdrowia na tak częste badania nie mogą liczyć osoby pozostające na wolności. Wobec powyższego twierdzenia o niedostatecznej opiece zdrowotnej należało uznać za gołosłowne i nieuzasadnione. Zatem twierdzenia powoda, że podczas pobytu w Areszcie Śledczym W. nie zapewniono mu właściwej opieki medycznej należało uznać za nieuzasadnione. Z tego też względu Sąd uznał za nieuzasadnione żądanie pozwu w zakresie zastosowania środków ochrony dóbr osobistych. W kwestii żądania przyznania zadośćuczynienia, jak również zasądzenia odpowiedniej sumy na wskazany cel społeczny Sąd wziął pod uwagę poglądy wyrażone w judykaturze, w której przyjęto, że samo osadzenie w przeludnionej celi nie jest wystarczającą --- STRONA 5 --- podstawą do uwzględnienia żądania zasądzenia zadośćuczynienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2007 r., II CSK 269/07). W ocenie Sądu powód popełniając przestępstwa musiał liczyć się z orzeczeniem i wykonaniem kar pozbawienia wolności, w więzieniu, w których z oczywistych względów nie ma komfortu. Należało zauważyć, że powód jest recydywistą popełniającym przestępstwa o szczególnie ciężkim charakterze gatunkowym (charakter popełnionego przestępstwa miał oparcie w art.148 § 1 k.k.). W takim wypadku zasądzenie jakiegokolwiek zadośćuczynienia byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Zauważyć należy, iż powód odbywa z przerwami, karę pozbawienia wolności od 1976r., a zatem przebywał w jednostkach penitencjarnych w latach, w których warunki bytowe osób pozbawionych wolności były niewspółmiernie gorsze od tych jakie obecnie panują w zakładach karnych i aresztach śledczych. Pomimo tej wiedzy, powód po raz kolejny dopuścił się naruszenia obowiązującego porządku prawnego, godząc się tym samym na niedogodności związane z ponownym osadzeniem go w jednostkach penitencjarnych. Również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 lutego 2007 r. nie uzależnił możliwości zasądzenia zadośćuczynienia od potwierdzenia faktu osadzenia w warunkach metrażowych odbiegających od norm wskazanej w art. 110 § 2 k.k.w. Możliwość taka została bowiem połączona z jednoczesnym naruszeniem takich podstawowych standardów jak zapewnienie każdemu osadzonemu oddzielnego miejsca do spania albo oddzielenia węzła sanitarnego od ogólnej przestrzeni celi. W niniejszej zaś sprawie brak było podstaw do przyjęcia, iż powód w takich warunkach odbywał karę pozbawienia wolności tj. tzw. przeludnienia. W ocenie Sądu wobec powoda postępowano z poszanowaniem jego praw i godności oraz w sposób zgodny z obowiązującymi normami prawnymi. Rozwiewa to wątpliwości, co do tego, że niedogodności związane z przebywaniem we wskazanych jednostkach penitencjarnych, wywołały u powoda cierpienia psychiczne i fizyczne. Reasumując, zdaniem Sądu brak jest podstaw do zasądzenia na rzecz powoda jakiejkolwiek kwoty zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych, które wiązało się z warunkami odbywania kary. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym sąd nie ma obowiązku zasądzenia zadośćuczynienia w każdym przypadku naruszenia dóbr osobistych (por. wyrok SN z dnia 19.04.2006r. II PK 245/05 OSNP 2007/7-8/101). Zasądzenie zadośćuczynienia ma zatem charakter fakultatywny i od oceny sądu opartej na analizie okoliczności konkretnej sprawy zależy przyznanie pokrzywdzonemu ochrony w tej formie (vide wyrok SA w spr. I ACa 833/06). Podstawowym kryterium decydującym o możliwości zasądzenia zadośćuczynienia winien być m.in. stopień winy naruszyciela, rodzaj naruszonego dobra oraz poczucie pokrzywdzenia poszkodowanego. Naruszenia te nie przybrały w ocenie Sądu takiego stopnia, który uzasadniałby przyznanie powodowi z tego tytułu zadośćuczynienia. Zwłaszcza, że warunków, w jakich przebywał powód nie można jednak traktować jako aktu represji skierowanego indywidualnie przeciwko niemu. Jak bowiem wynika z dołączonej do akt sprawy dokumentacji, niedogodności które spotkały powoda w takim samym stopniu dotyczyły innych osadzonych. Warunki te zaś były takie, jakie w danej sytuacji mogła optymalnie zapewnić administracja aresztów. Powód żądał także złożenia przez pozwanego oświadczenia o treści wskazanej we wstępie uzasadnienia. Jak już wyżej podniesiono w niniejszej sprawie w istocie nie doszło do naruszenia dobra osobistego powoda w postaci jego godności poprzez czasowe umieszczenie go w celach przepełnionych. Działania i zaniechania pozwanego, które zdaniem powoda doprowadziły do naruszenia jego dóbr osobistych, nie miały natężenia ani charakteru uzasadniającego przyjęcie, że warunki te nie spełniają standardów „cywilizowanego państwa”. Nadto, nawet hipotetycznie przyjmując naruszenie dóbr osobistych to powyższe nie było celowym działaniem pozwanego, nacechowanym jego złą wolą, a tylko były one wynikiem ograniczeń finansowych i technicznych jednostek penitencjarnych. Zauważyć też należy, że powód nie udowodnił zarzutów stawianych pozwanemu w treści pozwu. Z tych też względów forma i treść przeprosin nie jest adekwatna do stopnia naruszenia dóbr osobistych powoda, a przede wszystkim do stopnia winy pozwanego. W ocenie Sądu również sposób publikacji oświadczenia o przeproszeniu, którym Sąd jest związany /powód zażądał opublikowania tekstu przeprosin na koszt pozwanego na stronie internetowej (...)(www.(...).pl) w dziale „Ogłoszenia i komunikaty” i udostępnienia tekstu przez 30 dni/ nie jest adekwatny do sposobu naruszenia dobra osobistego powoda jakim jest godność i nie zrekompensuje mu naruszenia tego dobra. Strona internetowa prywatnego podmiotu, jakim jest (...) Sp. z o.o. w W. nie jest w ocenie Sądu właściwym miejscem publikacji przeprosin za działania i zaniechania Skarbu Państwa. Przede wszystkim podmiot ten nie ma jakiegokolwiek związku z postępowaniem w niniejszej sprawie. Wskazana przez powoda strona internetowa służy działalności gospodarczej ww. Spółki i pozyskiwaniu dla niej klientów, skierowana jest do osób poszukujących ochrony prawnej, zaś sama Spółka nie ma statusu --- STRONA 6 --- organizacji broniącej praw osadzonych w jednostkach penitencjarnych. Powyższe przemawiało za oddaleniem powództwa w całości, o czym Sąd orzekł w punkcie 1-szym wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu uzasadniała treść przepisu art.102 k.p.c. w zw. z art.108 § 1 zd. 1 k.p.c. Zgodnie z ostatnim z powołanych przepisów Sąd obowiązany jest w orzeczeniu kończącym postępowanie orzec o jego kosztach. W świetle reguł słuszności określonych w art.102 k.p.c. Sąd nie obciążył powoda kosztami procesu strony przeciwnej (punkt 2-gi sentencji wyroku), zaś w punkcie 3-cim sentencji wyroku, nieuiszczone koszty sądowe Sąd przejął na rachunek Skarbu Państwa. W ocenie Sądu zarówno charakter dochodzonego przez powoda roszczenia, jak i jego sytuacja majątkowa przemawiała za odstąpieniem od obciążania powoda kosztami procesu zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, wyrażoną w przepisie art.98 k.p.c.