Postanowienie III C 1361/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lutego 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszaw

--- STRONA 1 --- Sygn. akt III C 1361/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lutego 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie III Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Agnieszka Matlak Protokolant: Stażysta Magdalena Grabowska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2016 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa P. B. przeciwko Skarbowi Państwa - Centralnemu Zarządowi Służby Więziennej w W. o ochronę dóbr osobistych 1. powództwo oddala; 2. odstępuje od obciążania powoda zwrotem kosztów zastępstwa procesowego na rzecz pozwanego; 3. nieuiszczone koszty sądowe przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. III C 1361/13 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 15 listopada 2013 r. (data stempla Aresztu Śledczego) powód P. B. wystąpił o zasądzenie od Skarbu Państwa – Centralnego Zarządu Służby Więziennej w W. kwoty 400.000 zł wraz z odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za warunki w jednostkach penitencjarnych, w których przebywał. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że przebywał w przeludnionych celach, co uniemożliwiało swobodne przemieszczanie się osadzonych. W opinii powoda, cele nie były odpowiednio wyposażone, bowiem toalety nie były w sposób stosowny wydzielone od części mieszkalnej oraz nie było w nich m.in. stołów, przy których można byłoby spożywać posiłki. Powód podkreślił także, że do celi nie była doprowadzona ciepła woda, a w oknach zamontowane były blindy, które ograniczały dostęp świeżego powietrza oraz światła dziennego. W swoim pozwie, powód wywiódł także, że w związku z pobytem w jednostkach penitencjarnych ma problemy zdrowotne natury psychicznej, pojawiają się u niego myśli samobójcze. Ponadto zdaniem powoda, jego stan zdrowia się pogarsza, gdyż nie uzyskuje on stosownego leczenia chorej trzustki, serca oraz nie ma zapewnionej odpowiedniej diety. /k.2 – pozew/ --- STRONA 2 --- W dniu 12 maja 2014 r. pozwany Skarb Państwa, reprezentowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa, złożył odpowiedź na pozew, w której wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego SP kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej SP. Uzasadniając swoje stanowisko pozwany podniósł zarzut przedawnienia części roszczeń pozwanego. Jednocześnie pozwany wskazał, że powód nie był osadzany w celach przeludnionych. Ponadto wyposażenie cel, zdaniem pozwanego spełniało wymogi określone w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003 r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych, tj. wyposażone były w niezbędny sprzęt kwaterunkowy (łóżka, stoły, krzesła, szafy i półki), wydzielone kąciki sanitarne, do których doprowadzona była zimna woda. Ponadto w celach odpowiednią wymianę powietrza zapewniała wentylacja grawitacyjna. Jednocześnie, odnosząc się do zarzutów nieprawidłowej opieki, pozwany wskazał, że powód wielokrotnie był konsultowany przez lekarzy różnych specjalizacji, w warunkach znacznie lepszych niż wolnościowe. /k. 45 – odpowiedź na pozew/ W dalszym toku procesu, strony popierały dotychczasowe stanowiska. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: P. B. przebywał w jednostkach penitencjarnych w następujących okresach: - w Areszcie Śledczym w W. od 15 lipca 2010 r. do 13 sierpnia 2011 r.; od 23 sierpnia 2013 r. do 10 marca 2014 r.; - w Areszcie Śledczym W. od 24 stycznia 2013 r. do 5 marca 2013 r.; od 27 czerwca do 23 sierpnia 2013 r.; - w Areszcie Śledczym W. od 7 września do 4 listopada 2008 r.; od 13 lutego do 15 lipca 2010 r.; od 7 listopada 2012 r. do 24 stycznia 2013 r.; od 5 marca do 27 czerwca 2013 r. Na dzień wniesienia pozwu – 15 listopada 2013 r. P. B. przebywał w Areszcie Śledczym w W.. /k.55 – pismo z Aresztu Śledczego W.z dnia 5 maja 2014 r., k. 60 - pismo z Aresztu Śledczego w W. z dnia 5 maja 2014 r., k.63 - notatka służbowa st. Inspektowa działu ewidencji Aresztu Śledczego W. z dnia 25 kwietnia 2014 r., k. 110 - pismo z Aresztu Śledczego w W. z dnia 4 marca 2015 r., k. 112 pismo Aresztu Śledczego w W. z dnia 26 lutego 2015 r., zeznania powoda/ W Areszcie Śledczym w W. powód przebywał w celi spełniającej normę powierzchni 3 m 2 na osadzonego. W celach tych wyposażenie było zgodne z wymogami z Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003 r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych. Powód miał zapewnione osobne miejsce do spania, odpowiednie warunki higieny, oddzielony od części mieszkalnej kącik sanitarny, z wejściem wyposażonym w nieprzezroczystą zasłonkę z tworzywa sztucznego z dostępem do bieżącej zimnej wody. Cela wyposażona była ponadto w kratki wentylacyjne, które zapewniają odpowiednią cyrkulację powietrza. Wszelkie zgłaszane przez osadzonych usterki, usuwane są na bieżąco. Mimo to, jak wskazywał świadek T., pomieszczenia wydają się być za małe jak to, że osadzeni spędzają w nich 23 godziny na dobę. --- STRONA 3 --- W trakcie pobytu w ww. jednostce penitencjarnej powód skarżył się na nieodpowiednią opiekę lekarską oraz niestosowną do jego stanu zdrowia dietę. Świadek W. T. wskazał, że powód wielokrotnie uskarżał się na problemy ze zdrowiem ale jego prośby były bagatelizowane. Skarga powoda w tym przedmiocie została uznana za bezzasadną przez Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej w W.. Jak wynika z zeznań świadka K. H., osadzeni mają dużo lepsze warunki niż osoby korzystające ze standardowej opieki refundowanej przez NFZ. Mogą oni skorzystać z konsultacji lekarskiej raz na dwa tygodnie, zgodnie z ustalonym wcześniej grafikiem, a w razie nagłego wypadku, otrzymują pomoc natychmiastowo. Dodatkowo kierowani są bez kolejki na wszystkie niezbędne badania i otrzymują bezpłatnie konieczne leki. Ponadto w każdym oddziale mieszkalnym AŚ W. dyżur sprawuje pielęgniarka, która w razie potrzeby świadczy konieczną pomoc. /k.55 – pismo z Aresztu Śledczego W. z dnia 5 maja 2014 r., k. 59 - pismo Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w W. z dnia 8 sierpnia 2013 r., zeznania świadka K. H., zeznania świadka W. T., zeznania powoda/ W Areszcie Śledczym w W. P. B. przebywał w celach o powierzchni przypadającej na jednego osadzonego powyżej 3 m 2 , z trwale wydzielonym pomieszczeniem sanitarnym zamykanym za pomocą drzwi z odrębną wentylacją grawitacyjną. Powodowi wydawano zgodnie z ww. rozporządzeniem odpowiednią ilość środków higieny osobistej oraz środków do utrzymania czystości. Cele wyposażone były w nadający się do użytku sprzęt kwaterunkowy, posiadają sprawną instalację wentylacji grawitacyjnej, która podlega corocznej kontroli, oraz bezpośredni dostęp do odpowiedniej ilości dziennego światła. Budynki, w których osadzony był powód zostały wykonane zgodnie z projektem budowlanym i uzyskały pozytywną opinię techniczną i pozwolenie na użytkowanie. Świadek P. P. wskazał, że wszystkie cele w tym obiekcie są wyremontowane, mają szczelne okna, odpowiednią wentylację, a jedyne na co uskarżają się osadzeni do przesłony zamontowane na oknach, które nagrzewają się latem i dodatkowo powodują nagrzewanie cel. Na problemy z blindami wskazał też świadek M. A.. Jednocześnie ww. świadek wskazał, że warunki jakie zapewnia się w AŚ W. znacząco przewyższają ministerialne standardy, bowiem osadzonym zapewnia się gorącą kąpiel 2 razy w tygodniu oraz dostarcza się do cel ciepłą wodę 4 razy dziennie, aby zapewnić osadzonym możliwość pozmywania naczyń po posiłkach oraz zachowanie higieny osobistej. W trakcie pobytu w jednostce penitencjarnej u powoda rozpoznano uzależnienie od alkoholu i organiczne zaburzenia osobowości. Osadzony wielokrotnie zgłaszał psychiatrze uporczywe zaburzenia snu, myśli przykrej treści, stany niepokoju, zawroty głowy, osłabienie po lekach zleconych przez konsultującego go psychiatrę. Powód okresowo zgłaszał dolegliwości bólowe brzucha i otrzymywał stosowne leczenie (lekarz w jednostce penitencjarnej przyjmował osadzonych co 2 tygodnie, wg grafiku), był systematycznie konsultowany przez psychologa i innych lekarzy, jednakże w dalszym ciągu zgłaszał liczne uwagi co do diety, jaką otrzymywał. Jak wskazała świadek B. S., przy dolegliwościach powoda – zapaleniu wątroby typu C nie była konieczna specjalna dieta, a powód musiał jedynie unikać alkoholu i słodyczy. Świadek podniosła także, że powód został dwukrotnie skierowany na oddział hepatologii w P. celem dalszego specjalistycznego leczenia, jednak terminowe przyjęcie powoda przypadało już na okres, kiedy powód pozostawał na wolności, wobec czego nie mógł z owej pomocy lekarskiej skorzystać. /k.60 – pismo z Aresztu Śledczego w (...), zeznania świadka P. P., zeznania świadka M. A., zeznania świadka B. S./ W czasie pobytu w Areszcie Śledczym W. powód czasowo przebywał w celach, w których nie był zachowany standard 3 m 2 na osadzonego. Miało to miejsce od 9 września do 4 listopada 2009 r. O występującym przeludnieniu Dyrektor Aresztu Śledczego W. informował sędziego penitencjarnego pismem z dnia 30 września 2008 r. W pozostałym czasie odbywania kary, normy powierzchni przypadającej na jednego osadzonego były zgodne z przyjętymi normami. We wszystkich celach, w których przebywał powód wydzielone były kąciki sanitarne – bądź to wymurowane i zaopatrzone w drzwi lub kotarę, bądź oddzielone parawanem. Cele były w okresie zimowym odpowiedni ogrzewane, a sprawna wentylacja zapewniała odpowiedni dopływ świeżego powietrza. Dopływ świeżego powietrza zapewniony był także poprzez otwieranie lub uchylanie okien. Osadzeni w przedmiotowej jednostce penitencjarnej otrzymują środki czystości i higieny, a ponadto zapewnia się mu sprzęt kwaterunkowy zgody z wymogami rozporządzenia. W związku z zaleceniami lekarskimi, w trakcie odbywania kary w AŚ W. powód prowiantowany był zgodnie z dietą lekkostrawną. / k.63 - notatka służbowa st. Inspektowa działu ewidencji Aresztu Śledczego W. z dnia 25 kwietnia 2014 r., notatka służbowa z działu kwatermistrzowskiego AŚ W. z dnia 30 kwietnia 2014 r., k.67 – notatka służbowa działu kwatermistrzowskiego AŚ W. z dnia 29 kwietnia 2014 r., k. 110 - pismo z Aresztu Śledczego w W.z dnia 4 marca 2015 r., zeznania świadka K. B. (1)/ --- STRONA 4 --- W związku ze wskazywanymi przez powoda problemami zdrowotnymi oraz zarzutem nieprawidłowej opieki medycznej, w toku procesu Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego internisty na okoliczność prawidłowości świadczenia na rzecz powoda P. B. opieki medycznej podczas pobytu w jednostkach penitencjarnych, na podstawie materiału znajdującego się w aktach sprawy, w tym książki zdrowia powoda. /k.143 – postanowienie o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłych/ Jak wynika z opinii biegłego dr hab. n. med. A. K. podczas pobytu w jednostkach penitencjarnych powód był dwukrotnie hospitalizowany, w tym na oddziale psychiatrii sądowej, gdzie wykluczono chorobę psychiczną, stwierdzając jednocześnie istnienie uzależnień od substancji psychoaktywnych i osobowość nieprawidłową, oraz w Klinice (...), gdzie wykonano skuteczny zabieg ablacji drogi dodatkowej. Powód był także wielokrotnie konsultowany ambulatoryjnie, w tym: 40 razy u specjalisty psychologa, 10 raz u psychiatry, 18 razy u lekarza ogólnego, po 4 razy u stomatologa, chirurga oraz internisty, 3 razy u specjalisty chorób zakaźnych, a także raz u laryngologa oraz ortopedy. Łącznie powód był konsultowany 85 razy. Poza pobytami szpitalnymi, 17 razy wykonywano powodowi badania pomocnicze, w tym dwukrotnie badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej, badanie radiologiczne klatki piersiowej i rejestrację holterowską elektrokardiogramu. Ponadto P. B. dwukrotnie został zaszczepiony przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Powód został wyleczony z uprzednio nierozpoznanego schorzenia – zaburzenia rytmu wywołanego obecnością nieprawidłowej drogi dodatkowej, rozpoznano u niego wirusowe zapalenie wątroby typu C. W ocenie biegłego, otoczenie pozwanego dogłębną i wielokierunkową opieką ambulatoryjną oraz medyczną podczas pobytu powoda w jednostkach penitencjarnych można określić jako wzorową. /k.150 – opinia biegłego internisty/ Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych w aktach dokumentów prywatnych przedłożonych przez strony postępowania, których wiarygodności ani autentyczności nie kwestionowała żadna ze stron, a Sąd nie znalazł przyczyn by czynić to z urzędu oraz zeznań powoda, a także świadków W. T., K. B. (2), K. H., M. A., P. P. oraz B. S.. Zeznania wszystkich świadków w ocenie Sądu zasłużyły bowiem na przypisanie im waloru wiarygodności. Ponadto Sąd ustalił prawidłowość sprawowania opieki medycznej nad powodem w jednostkach penitencjarnych na podstawie opinii biegłego dr hab. n. med. A. K.. Wnioski będące wynikiem analizy biegłego mają charakter kategoryczny i nie budzą w ocenie Sądu wątpliwości, a wywód do nich prowadzący jest spójny i logiczny, a przy tym znajdują oparcie w materiale dowodowym niniejszej sprawy. Sąd zważył, co następuje: W ocenie Sądu, powództwo zgłoszone w niniejszej sprawie nie zasługiwało na uwzględnienie. Za zasadny Sąd uznał podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia części roszczeń na podstawie art. 442 1 §1 k.c. z uwagi na upływ trzyletniego terminu od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia. W orzecznictwie przyjmuje się, że wymieniony przepis obejmuje przedawnienie żądania zapłaty odpowiedniego zadośćuczynienia za krzywdę. Z kolei z treści art. 120 § 1 zdanie pierwsze k.c. wynika, że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. W myśl § 2 cytowanego przepisu bieg przedawnienia roszczeń o zaniechanie rozpoczyna się od dnia, w którym ten, przeciwko komu roszczenie przysługuje, nie zastosował się do treści roszczenia. Jak podkreślił Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. I ACa 771/09 termin przedawnienia roszczenia nierozerwalnie związany jest z ustaleniem daty wymagalności tego roszczenia, zaś zadośćuczynienie należne jest za wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne, których doznał powód: te, które odczuwał w przeszłości, aktualne i te, które będzie odczuwał do końca życia /…/. Przedawnienie odnosi się do roszczeń wymagalnych /…/. Zadośćuczynienie zaś ze swej istoty co do zasady uwzględniać winno wszystkie cierpienia, jakie łączą się z konkretnym czynem. W niniejszej sprawie powód powoływał się na krzywdę, jakiej doznał w trakcie pobytu w jednostkach penitencjarnych zarządzanych przez pozwanego, a zatem wymagalność roszczenia konkretyzowała się w kolejnych dniach pobytu w tych jednostkach. Biorąc pod uwagę fakt, że niniejszy pozew został złożony w dniu 15 listopada 2013 r. zaś powód wiąże swoje roszczenia z okresami zamykającymi się w przedziale czasowym od 2008 r. do dnia złożenia --- STRONA 5 --- pozwu, roszczenia powoda sięgające okresu sprzed dnia 15 listopada 2010 r. uległy przedawnieniu. Za zasadny należało zatem uznać podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia części roszczeń. Zgodnie z treścią art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Stosownie zaś do art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Z kolei art. 448 k.c. stanowi, iż w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Jak trafnie wskazywał Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w sprawie I ACa 1150/06 (wyrok z dnia 24 lipca 2008 r., OSAW 2008/4/110) w przypadku naruszenia dóbr osobistych bezprawnym działaniem sprawcy, pokrzywdzonemu przede wszystkim przysługują środki o charakterze niemajątkowym przewidziane w art. 24 k.c., a w przypadku, gdy działanie naruszyciela jest także zawinione, środki o charakterze majątkowym o których stanowi art. 448 k.c. Warto zwrócić uwagę, iż obydwa roszczenia mają charakter samodzielny i pokrzywdzonemu przysługuje prawo ich wyboru, lecz sądowi pozostawiona jest ocena celowości przyznania ochrony w żądanej formie, jej adekwatności. Przy żądaniu przyznania odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego podstawowym kryterium oceny sądu winien być rozmiar ujemnych następstw w sferze psychicznej pokrzywdzonego, bowiem celem przyznania ochrony w formie majątkowej jest zrekompensowanie i złagodzenie doznanej krzywdy moralnej. Z tych też względów sąd jest zobowiązany ustalić zakres cierpień pokrzywdzonego, a przy ocenie tej przesłanki nie może abstrahować od wszystkich okoliczności towarzyszących powstaniu krzywdy. Znikomość ujemnych następstw może być podstawą oddalenia powództwa o przyznanie zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego. W związku z powyższym, w pierwszej kolejności należy ustalić czy do naruszenia dóbr powoda w jednostkach penitencjarnych doszło, a jeśli tak, jakiego rodzaju były to dobra. Warto podkreślić, że zarówno w piśmiennictwie jak i w judykaturze utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym przy ocenie zaistnienia naruszenia dobra osobistego należy posługiwać się kryteriami natury obiektywnej, nie zaś jedynie subiektywnymi odczuciami osoby występującej o przyznanie ochrony. W wyroku z dnia 26 października 2001 r. (V CKN 195/01, LEX nr 53107) Sąd Najwyższy stwierdził, że ocena, czy cześć człowieka została zagrożona bądź naruszona, musi być dokonana przy stosowaniu kryteriów obiektywnych. Istotne jest bowiem nie subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ale obiektywna reakcja opinii publicznej. Ponadto, nie każdy przypadek dyskomfortu psychicznego, jak słusznie zauważył Sąd Apelacyjny w Warszawie (uzasadnienie wyroku z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie VI ACa 1242/08), spowodowany bezprawnym zachowaniem się innej osoby, jest wystarczającą podstawą do poszukiwania ochrony sądowej dóbr osobistych, bowiem należy mieć na uwadze również zobiektywizowaną ocenę zewnętrzną. Konieczne jest również zachowanie proporcji oraz umiaru i nie można nadużywać instrumentów prawnych właściwych tej ochronie do przypadków drobnych, opierających się w głównej mierze na subiektywnych odczuciach zainteresowanego, gdyż taki sposób postępowania prowadziłby do deprecjonowania samego przedmiotu ochrony. Należy mieć na względzie, że do istoty osadzenia w jednostce penitencjarnej należy pewne ograniczenie praw i wolności jednostki. Trudno oczekiwać, aby warunki bytowe, sanitarne i socjalne panujące w jednostkach penitencjarnych mogły odpowiadać warunkom, które jednostka może samodzielnie kreować pozostając na wolności. Kara pozbawienia wolności stanowić ma pewną dolegliwość. Obowiązkiem władz publicznych jest jednak zapewnienie osadzonemu humanitarnego wykonania kary pozbawienia wolności, z poszanowaniem jego godności, praw i wolności obywatelskich. Ograniczenie tych wolności może wynikać z przepisów prawa i wydanego na ich podstawie prawomocnego orzeczenia. Powód powinien mieć w związku z powyższym świadomość, iż warunki panujące w jednostkach penitencjarnych odbiegać będą od przyjętych przez niego standardów bytowych. W niniejszej sprawie powód wskazywał, że cele, w których przebywał nie miały odpowiednio wydzielonego kącika sanitarnego, że było w nich duszno, nie było ciepłej wody, a w oknach zamontowane były blindy, które ograniczały dopływ świeżego powietrza i światła dziennego. Ponadto zarzucał jednostkom penitencjarnym złą opiekę medyczną i brak zapewnienia odpowiedniej do jego przypadłości diety. Cele miały być przeludnione, a powierzchnia która przypadała na jednego osadzonego, miała mieć mniej niż --- STRONA 6 --- wymagane przepisami 3 m 2 . Powód wskazał, że na skutek ww. działań i zaniechań doszło do naruszenia jego dóbr osobistych takich jak zdrowie, prywatności, czci w znaczeniu wewnętrznym. Zgodnie z treścią art. 6 k.c. oraz art. 232 k.p.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Jak podkreślał Sąd Najwyższy, twierdzenie istotnej dla sprawy okoliczności powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2001, I PKN 660/00). Zatem to na powodzie, reprezentowanym przez profesjonalnego pełnomocnika, spoczywał ciężar dowodu w zakresie wykazania przytaczanych przez niego działań jednostek penitencjarnych, w których upatruje naruszenia dóbr osobistych, a także udowodnienia krzywdy, jaką w swojej ocenie poniósł. Sąd na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda. Powód nie udowodnił bowiem, że w okresie odbywania kary pozbawienia wolności tak w Areszcie Śledczym w W., S. oraz M. przebywał w przeludnionej celi. Ponadto powyższych placówkach nie ma problemu z dostępem do środków czystości, opieki medycznej, czy leków. Powód nie zdołał też wykazać, że w istocie w jednostkach, w których przebywał, panowały warunki urągające jego czci i naruszające jego prawo do prywatności. Brak jest dowodów na stan faktyczny jaki został przedstawiony w pozwie. Jest on również niezgodny z przedkładanymi do akt sprawy oświadczeniami ww. jednostek penitencjarnych oraz świadków powołanych w sprawie. Jak wskazano powyżej, stan techniczny oddziałów, na których przebywał powód jest prawidłowy, są one na bieżąco poddawane konserwacjom, a panujące w nich warunki odpowiadają obowiązującym przepisom. Nie ulega wątpliwości w ocenie Sądu, iż nie można podzielić twierdzeń powoda o osadzeniu go w niegodziwych, nieludzkich warunkach. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że powód w okresie osadzenia miał zapewnione miejsce do spania, bezpłatne wyżywienie o odpowiedniej wartości odżywczej (wbrew twierdzeniom powoda o nieprawidłowej diecie). Jednocześnie Sąd ustalił na podstawie opinii biegłego, że opiekę medyczną, która zapewniona była powodowi była wzorowa i znacząco przewyższała standard opieki, jaką mogą uzyskać osoby korzystające z usług publicznej służby zdrowia. Osadzeni korzystają bowiem z pierwszeństwa przyjęć do szpitali, niezwłocznie wykonywane są im badania oraz mają regularny dostęp do lekarza pierwszego kontaktu oraz lekarzy specjalistów. Świadczy o tym chociażby fakt, że powód przebywający w jednostkach penitencjarnych z przerwami od 2008 r. do 2014 r. dwukrotnie był hospitalizowany, był poddany 17 dodatkowym badaniom oraz odbył 85 konsultacji lekarskich. Nie można zatem uznać, że stan zdrowia powoda było w takich okolicznościach w jakikolwiek sposób narażony na pogorszenie. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd zważył, że w jednostkach penitencjarnych podległych pozwanemu, do naruszeń dóbr osobistych powoda nie doszło, wobec czego przedmiotowe powództwo oddalił w całości. Na podstawie art. 102 k.p.c. Sąd odstąpił od obciążania powoda kosztami zastępstwa procesowego z uwagi na stan zdrowia powoda, jego trudną sytuację życiową oraz finansową, która uniemożliwia mu poniesienie jakichkolwiek kosztów sądowych. Z tych samych względów, nieuiszczone koszty sądowe Sąd postanowił przejąć na rachunek Skarbu Państwa.