Postanowienie III C 1246/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 października 2016r. Sąd Okręgowy w Wa

--- STRONA 1 --- Sygn. akt III C 1246/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 października 2016r. Sąd Okręgowy w Warszawie III Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSR(del) Andrzej Lipiński Protokolant: stażysta Katarzyna Romanowska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa T. K. przeciwko (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., M. W. o ochronę dóbr osobistych 1.zasądza od (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., M. W. solidarnie na rzecz T. K. kwotę 10 000 (dziesięć tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 04 grudnia 2014 roku do dnia zapłaty; 2.nakazuje (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., M. W. solidarnie złożenie na ich koszt oświadczenia o następującej treści: (...) Sp. z o.o.- wydawca (...).pl oraz redaktor naczelny (...).pl. przepraszają panią komornik T. K., że bezprawnie naruszyli jej dobra osobiste w serii artykułów dotyczących pani komornik, opublikowanych na stronie internetowej www.(...).pl w dniach 28 sierpnia 2014 roku, 29 sierpnia 2014 roku oraz 30 sierpnia 2014 roku.’’, przy czym ma ono być zamieszczone w następującej formie: a)oświadczenia o w/w treści na głównej stronie internetowej www.(...).pl, u góry strony, w ramce o wymiarach nie mniejszych niż ¼ część ekranu, mieszczącej tekst przeproszenia, napisany przy użyciu czcionki czarnej o wielkości nie mniejszej niż 14, na białym tle, utrzymywanego nieprzerwanie przez okres kolejnych 72 godzin, w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku, zastrzegając, że w razie niewykonania przez pozwanych w powyższym terminie opublikowania oświadczenia w/w treści i formie, powódka T. K. będzie upoważniona do opublikowania tego oświadczenia na koszt pozwanych; 3.w pozostałej części oddala powództwo; 4.zasądza od (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., M. W. solidarnie na rzecz T. K. kwotę 2 300 (dwa tysiące trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 1 200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, w pozostałym zakresie znosi pomiędzy stronami koszty zastępstwa procesowego; . Sygn. akt III C 1246/14 UZASADNIENIE --- STRONA 2 --- Pozwem skierowanym do Sądu Okręgowego w Warszawie T. K. wniosła o zasądzenie solidarnie od pozwanych (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. i M. W. kwoty 10.000 złotych, tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych powódki, płatnej w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia wraz z odsetkami ustawowymi d dnia wniesienia powództwa na konto Fundacji (...)” (ul. (...), (...)-(...) W. o nr konta (...)). Ponadto powódka wniosła o zobowiązanie solidarnie pozwanych do opublikowania na swój koszt w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia w ogólnopolskim wydaniu dziennika (...), na drugiej stronie, w ramce o wymiarach 15 cm na 15 cm, czcionką Times New Roman o wielkości 13 pkt oraz w czerwonej ramce o wielkości ¼ strony, standardową wielkością liter, czcionką koloru czarnego na białym tle na stronie internetowej www.(...).pl utrzymywanego przez okres 3 miesięcy oświadczenia następującej treści: (...) sp. z o.o. – wydawca (...).pl oraz redaktor naczelny (...).pl, przepraszają panią komornik T. K. za to, że naruszyli jej dobra osobiste, w ten sposób, że opublikowali na stronie internetowej www.(...).pl w dniach 28 sierpnia 2014 roku, 29 sierpnia 2014 roku oraz 30 sierpnia 2014r roku serię artykułów dotyczących pani komornik T. K., z których wynikało, m.in., że komornik T. K. jest bezduszną żyjącą w luksusach kobietą, która dorobiła się na cudzej krzywdzie. (...) sp. z o.o. – wydawca (...).pl oraz redaktor naczelny (...).pl oświadczają, że podawane w artykułach informacje są nieprawdziwe, a poczynione w nich sugestie, jakoby komornik T. K. byłą nieuczciwym komornikiem, naruszyły jej dobre imię. (...) sp. z o.o. – wydawca (...).pl oraz redaktor naczelny (...).pl wyrażają głębokie ubolewanie za zaistniałą sytuację i przepraszają komornik T. K. oraz wszelkie osoby, które mogły zostać wprowadzone w błąd po lekturze powołanych artykułów. Powyższe oświadczenie publikowane jest w wyniku przegranego sporu sądowego”. oraz o upoważnienie powódki do wykonania na koszt pozwanych czynności polegającej na opublikowaniu oświadczenia o treści wskazanej wyżej, w przypadku uchybienia przez pozwanych wskazanemu w wyroku terminowi do jego opublikowania. Wniosła także o nakazanie pozwanym usunięcia ze stron internetowych w domenie (...).pl oraz innych środków masowego przekazu należących do (...) sp. z o.o., w tym w szczególności ze stron internetowych pod adresem: http://www.(...).pl/wydarzenia/(...),artykuły, (...). html, htl p://www.(...).pl/wydarzenia/(...),artykuly , 4846i4 . html http://www.(...).pl/wydarzenia/(...),artykuly, (...).html http:// www.(...).pl/wydarzenia/ (...)(...).artykuly, (...).html wszystkich informacji dotyczących życia prywatnego powódki T. K. oraz wszelkich informacji związanych z prowadzoną przez nią egzekucją z majątku dłużnika M. i J. M. (1), w tym przeciwko każdemu z nich z osobna. Ponadto powódka wniosła o zasądzenie od pozwanych solidarnie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wskazała, że przedmiotowa seria artykułów, jaką opublikowali pozwani zawierały nieprawdziwe informacje, wskutek których doznała wielu krzywd, przy czym działanie pozwanych było bezprawne i zawinione. Naruszone zostały jej dobra osobiste: godność, cześć, dobre imię, pozycja zawodowa, prestiż i prawo do prywatności. /pozew k.2-8/ Pozwani (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. i M. W. w odpowiedzi na pozew wnieśli o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. /odpowiedź na pozew k.46-74/ Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powódka T. K. jest komornikiem sądowym, przy Sądzie Rejonowym w Działdowie, gdzie prowadzi kancelarię komorniczą przy ul. (...), (...)-(...) D.. /okoliczność bezsporna/ --- STRONA 3 --- W czasie 18 –letniej pracy zawodowej powódka prowadziła wiele postępowań egzekucyjnych. Swoją sumienną i uczciwą pracą zdobyła szacunek w społeczeństwie lokalnym, zarówno wierzycieli, jak i dłużników. Pomimo, że prowadziła egzekucję przeciwko dłużnikom, to właśnie oni przychodzili do niej i dziękowali, że podchodziła do nich jak do drugiego człowieka, nie tylko czysto zawodowo. Miała również poszanowanie w samorządzie wśród kolegów i koleżanek. /zeznania powódki T. K. k.482-483,484 - transkrypcja k.489-499/ Od 2009r. powódka prowadziła postępowanie egzekucyjne przeciwko małżeństwu M. i J. M. (1), zgodnie z wnioskami wierzycieli. Ogólnie prowadziła przeciwko nim około 40 postępowań na łączną kwotę około 1.000.000 złotych. /arkusz nr 1 znajdujący się w aktach postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko dłużnikom J. i M. M. (2) pod sygn. akt Km 4871/10 k.396-399 verte/ Państwo M. prowadzili gospodarstwo rolne, specjalizujące się w produkcji mleka. W 2009r. z powodu spadku cen mleka, a dodatkowo także suszy, która uniemożliwiła im wyprodukowanie paszy dla krów i konieczność jej zakupu – popadli w finansowe trudności i utracili płynność finansową. Z uwagi zaś na zaciągnięte kredyty i niemożność ich spłat w terminach, wierzyciele rozpoczęli składać wnioski egzekucyjne. /zeznania świadków: T. N. k.212-216,217, J. M. (1) k.321-331, M. M. (2) k.331-335/ W ramach prowadzonej egzekucji powódka zajęła państwu M. 84 krowy z paszportami, przy czym pozostawały one w dyspozycji dłużników. Dodatkowo w ciągu pierwszych 2 lat prowadzenia postępowań przeciwko nim, starała się im pomóc poprzez zwalnianie im co miesiąc kwot, stanowiących około 50 % tego co otrzymywali z wierzytelności za sprzedaż mleka. Były to różne kwoty, zdarzało się, że nawet 20.000 złotych miesięcznie. Zwolnione kwoty miały być wykorzystane na witaminy i paszę dla krów, bowiem bez tego niemożliwa byłaby produkcja mleka i utrzymanie gospodarstwa. Wszystko to miało na celu pomoc w odbudowaniu strat finansowych. Dłużnicy obiecywali powiększać stado, by jeszcze bardziej zwiększyć produkcję mleka. Po około 2 latach okazało się, że z 84 zajętych krów faktycznie pozostało tylko 30, które później sprzedano w licytacji, natomiast 54 krowy dłużnicy sprzedali sami. Dochód z ich sprzedaży nie został jednak przeznaczony na spłatę zaległości komorniczych. W ciągu tego czasu krowy, które były hodowane – dawały nowe cielaki, te zaś były systematycznie przenoszone do gospodarstwa ojca jednego z dłużników. Potwierdzeniem tego był również (...), iż dłużnicy po pierwszej licytacji przeprowadzonej właśnie po 2 latach, przestali być dostawcami mleka dla firmy (...), a współpracę z D. rozpoczął ojciec J. M. (2). Ponadto dłużnicy otrzymywali dopłaty unijne w wysokości około 50-60 000 złotych rocznie. Pieniądze wpłacane były na konto ojca, a dłużnicy je pożytkowali na potrzeby własne i gospodarstwa. Wobec powzięcia informacji o ukrywaniu i wyzbywaniu się majątku, które nastąpiło z pokrzywdzeniem wierzycieli – powódka zawiadomiła prokuraturę o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Nadto powódka dokonała zajęcia ciągnika, który jak twierdzili dłużnicy był jedynym sprzętem rolniczy służącym w gospodarstwie. Tymczasem okazało się dłużnicy ukrywali inny sprzęt, w tym ciągniki, którymi mogli pracować. Było to podstawą kolejnego zawiadomienia prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Po pierwszej licytacji, którą powódka wyznaczyła na styczeń 2013r. (a więc już po ponad 2 latach prowadzenia postępowania) dłużnicy rozpoczęli składanie szeregu skarg na czynności podejmowane przez powódkę. Skarżyli każde postanowienie, każde zajęcie komornicze, obwieszczenie. Wszystkie powyższe skargi – około 50 - były oddalane, z wyjątkiem jednej, która dotyczyła zwolnienia części ruchomości, dotyczącej użytku domowego. / dokumenty z akt komorniczych k.401-472, w szczególności: 1. protokół zajęcia ruchomości z dnia 17 grudnia 2010 roku sporządzony w sprawie o sygn. akt: Km 4871/10; 2. zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez J. i M. M. (2) z dnia 30 stycznia 2013 roku; 3. zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez J. i M. M. (2) z dnia 28 lutego 2014 roku; 4. --- STRONA 4 --- protokół z zajęcia ruchomości z dnia 21 stycznia 2011 roku sporządzony w sprawie o sygn. akt: KM 4871/10; 5. protokół z zajęcia ruchomości z dnia 31 stycznia 2011 roku sporządzony w sprawie o sygn. akt: KM 4871/10, Km 370/11 i 371/11; 6. harmonogram spłat zadłużenia przez dłużników J. i M. M. (2); 7. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 4 lutego 2011 roku; 8. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 7 marca 2011 roku; 9. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 6 kwietnia 2011 roku; 10. pismo komornika sądowego - T. K. z dnia 26 kwietnia 2011 roku; 11. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 4 maja 2011 roku; 12. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 6 czerwca 2011 roku; 13. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 5 lipca 2011 roku; 14. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 4 sierpnia 2011 roku; 15. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 6 września 2011 roku; 16. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 11 października 2011 roku; 17. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 7 listopada 2011 roku; 18. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 7 grudnia 2011 roku; 19. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 5 stycznia 2012 roku; 20. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 9 lutego 2012 roku; 21. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 13 marca 2012 roku; 22. --- STRONA 5 --- ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 10 kwietnia 2012 roku; 23. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 11 maja 2012 roku; 24. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 5 czerwca 2012 roku; 25. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 19 lipca 2012 roku; 26. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 23 sierpnia 2012 roku; 27. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 27 września 2012 roku; 28. ograniczenie zajęcia wierzytelności z dnia 7 listopada 2012 roku; 29. pismo (...) Sp. z o.o. z dnia 15 marca 2013 roku; 30. pismo (...) Sp. z o.o. z dnia 6 maja 2013 roku; 31. pismo (...) Sp. z o.o. z dnia 2 kwietnia 2013 roku; 32. protokół z czynności przeprowadzonej w dniu 16 stycznia 2013 roku w sprawie o sygn. akt: KM 4871/10; 33. pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii w D. z dnia 15 stycznia 2013 roku; 34. pismo M. M. (2) z dnia 6 maja 2013 roku; '; 35. postanowienie Sądu Rejonowego w Mławie, IX Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w D. z dnia 21 stycznia 2013 roku wydane w sprawie o sygn. akt: IX Co 102/13; 36. postanowienie Sądu Rejonowego w Mławie, IX Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w D. z dnia 21 stycznia 2013 roku wydane w sprawie o sygn. akt: IX Co 112/13; 37. postanowienie Sądu Rejonowego w Mławie, IX Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w D. z dnia 20 maja 2013 roku wydane w sprawie o sygn. akt: IXCo 217/13; 38. postanowienie Sądu Rejonowego w Mławie, IX Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w D. z dnia 23 maja 2013 roku wydane w sprawie o sygn. akt: IX Co 498/13; --- STRONA 6 --- 39. postanowienie Sądu Rejonowego w Mławie, IX Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w D. z dnia 28 maja 2013 roku wydane w sprawie o sygn. akt: IX Co 480/13; 40. postanowienie Sądu Rejonowego w Mławie, IX Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w D. z dnia 18 czerwca 2013 roku wydane w sprawie o sygn. akt: IX Co 586/13; 41. postanowienie Sądu Rejonowego w Mławie, IX Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w D. z dnia 21 czerwca 2013 roku wydane w sprawie o sygn. akt: IX Co 438/13; 42. postanowienie Sądu Okręgowego w Płocku, IV Wydział Cywilny - Odwoławczy z dnia 29 listopada 2013 roku wydane w sprawie o sygn. akt: IV Cz 780/13; 43. postanowienie Sądu Rejonowego w Mławie, IX Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w D. z dnia 11 lipca 2013 roku wydane na skutek zawiadomienia dłużników M. i J. M. (1) w trybie art. 759 § 2 k.p.c.; 44. postanowienie Sądu Rejonowego w Mławie, IX Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w D. z dnia 19 lipca 2013 roku wydane w sprawie o sygn. akt: IX Co 595/13; 45. postanowienie Sądu Rejonowego w Mławie, IX Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w D. z dnia 9 sierpnia 2013 roku wydane w sprawie o sygn. akt: IX Co 732/13; 46. postanowienie Sądu Rejonowego w Mławie, IX Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w D. z dnia 31 grudnia 2013 roku wydane w sprawie o sygn. akt: IX Co 800/13; 47. postanowienie Sądu Rejonowego w Mławie, IX Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w D. z dnia 21 lutego 2014 roku wydane w sprawie o sygn. akt: IX Co 90/14; 48. postanowienie Sądu Rejonowego w Mławie, IX Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w D. z dnia 27 lutego 2014 roku wydane w sprawie o sygn. akt: IX Co 166/14; 49. postanowienie Sądu Rejonowego w Mławie, IX Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w D. z dnia 7 marca 2014 roku wydane w sprawie o sygn. akt: IX Co 91/14; 50. postanowienie Sądu Rejonowego w Mławie, IX Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w D. z dnia 7 marca 2014 roku wydane w sprawie o sygn. akt: IX Co 92/14; 51. postanowienie Sądu Rejonowego w Mławie, IX Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w D. z dnia 7 marca 2014 roku wydane w sprawie o sygn. akt: IX Co 93/14; 52. --- STRONA 7 --- postanowienie Sądu Rejonowego w Mławie, IX Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w D. z dnia 7 marca 2014 roku wydane w sprawie o sygn. akt: IX Co 94/14; 53. protokół pierwszej licytacji ruchomości należących do dłużników J. i M. M. (2) z dnia 23 stycznia 2013 roku w sprawie o sygn. akt: Km 4871/10 i innych/ Na powódkę były też składane skargi do Prezesa Izby Komorniczej w trybie nadzoru. Były również składane skargi do Ministra Sprawiedliwości, po których wszczynane były dwukrotne kontrole przez Inspektora Sądu Okręgowego w Płocku. Powyższe kontrole nie wykazały żadnych nieprawidłowości. /pisma do Ministra Sprawiedliwości k.144-159, zeznania powódki T. K. k.482-483,484, transkrypcja k.489-499, zeznania świadków: L. S. k.380-382 i J. S. k.383/ Przeciwko powódce zostało także wszczęte postępowanie dyscyplinarne z wniosku Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 kwietnia 2015r., na skutek którego zapadło orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej w dniu 14 stycznia 2016r.. Powyższym orzeczeniem w pkt 6 powódka została uznana za winną popełnienia deliktu dyscyplinarnego opisanego w pkt b orzeczenia w zakresie naruszenia przepisu art.855 par. 1 k.p.c. oraz §68 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 1968r. w sprawie czynności komorników poprzez niezasadne odjęcie dłużnikowi władania ciągnikiem rolniczym (...) rok produkcji 2006 oraz niepowiadomienia dozorcy o fakcie powierzenia mu dozoru oraz niepouczenie go o jego obowiązkach oraz w zakresie pkt e) w zakresie uwzględnienia w planie podziału z dnia 23 stycznia 2013r. sporządzonym w sprawie Km 4871/10 wierzycieli niedysponujących tytułem wykonawczym przeciwko dłużnikowi M. M. (2). Za to została jej wymierzona kara pieniężna w wysokości 5000 złotych. /odpis orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej z dnia 14 stycznia 2016r. w sprawie D 37/15 wraz z uzasadnieniem k.505-521/ T. K. złożyła odwołanie od powyższego orzeczenia, na skutek którego wyrokiem z dnia 3 czerwca 2016r. Sąd Okręgowy w Elblągu, VI Wydział Karny Odwoławczy zmienił zaskarżone orzeczenie w punkcie 6 w ten sposób, że uniewinnił obwinioną T. K. od popełnienia czynu zarzucanego jej w punkcie I podpunkt b wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w części dotyczącej dopuszczenia się rażącej obrazy przepisów prawa poprzez niezasadne odjęcie dłużnikowi władania nad ciągnikiem rolniczym (...) rok produkcji 2006 oraz niepowiadomienie dozorcy o fakcie powierzenia mu dozoru oraz niepouczenie go o jego obowiązkach: tj. czynu z art.71 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r, o komornikach sądowych i egzekucji w zw. z art.855 § 1 k.p.c. oraz § 68 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie czynności komorników, ponadto uchylił punkt 6 orzeczenia w części dotyczącej uznania obwinionej T. K. za winną rażącej obrazy przepisów prawa poprzez uwzględnienie w planie podziału z dnia 23 stycznia 2013 roku sporządzonym w sprawie Km 4871/10 wierzycieli niedysponujących tytułem wykonawczym przeciwko dłużnikowi M. M. (2), to jest czynu z art: 71 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji w zw. z art.1023 k.p.c. w zw. z art.1025 k.p.c. i w zw. z § 27 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 grudnia 2005 r. w sprawie określenia szczegółowych przepisów o biurowości i ewidencji operacji finansowych kancelarii komorniczych oraz w zw. z art. § 15 kodeksu Etyki Zawodowej Komorników i na mocy art.17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art.73 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji w brzmieniu obowiązującym w chwili czynu postępowanie w tej części umorzył. Niniejszy wyrok jest prawomocny. /wyrok Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 3 czerwca 2016r., sygn. akt VI Ka 187/16 k.586-586 verte/ W czasie prowadzenia przez powódkę opisanych powyższej postępowań komorniczych, na stronie internetowej (...).pl w dniu 28 sierpnia 2014r. ukazał się artykuł pt. „(...)”. W treści napisano „Sądy, prokuratura, rada komorników i samo Ministerstwo Sprawiedliwości nie powstrzymały komornik z D. od doprowadzenia do nędzy rodziny rolników. Ale czyjaś nędza jej widać nie porusza – sama mieszka w luksusach (…) na własne oczy widzieliśmy jak do pracy przyjeżdża ze swojego pałacu w M. luksusowym m. (…)”. Artykuł został opatrzony zdjęciem powódki wysiadającej z samochodu. /wydruk ze strony internetowej k.17-19/ --- STRONA 8 --- W dniu 29 sierpnia 2014r. ukazał się artykuł pt. „(...)”. W treści napisano między innymi: „Ten dom nawet nie przypomina zwykłej willi. Jest prawdziwym pałacem położonym w pięknej okolicy, na blisko hektarowej działce. Ludzie porównują go z posiadłością milionerów C. z amerykańskiego serialu (...) popularnego w latach 90. Czy to pałac najbogatszego Polaka? Nie, tylko pałac pani komornik. Bezduszna kobieta żyje w luksusach, bo dorobiła się na cudzej krzywdzie (…) T. ponoć żyrandol jest złocony, na działce jest oranżeria, miejsce do wyciszenia, staw i Bóg wie jeszcze co jeszcze – zdradza nam sąsiad, który chce zostać anonimowy. – Lepiej z nią nie zadzierać, bo ona wszystkich trzyma w garści(…) jest skuteczna i bezwzględna (…) Żeby nikt jej nie niepokoił, jej rezydencja jest ogrodzona i dozorowana przez uzbrojonych ochroniarzy!(…)”. Do artykułu zostały dołączone zdjęcia przedstawiające powódkę wysiadającą z samochodu, a także zdjęcia jej prywatnego domu. /wydruk ze strony internetowej k.20-22/ W dniu 30 sierpnia 2014r. został opublikowany artykuł pt. „Skandal! O. arogancja władzy, wybudowali drogę dla pani komornik.”. W treści publikacji napisano: „Z T. K. (62 l.), bezdusznym komornikiem z D. (woj. (...)- (...)), który dorobił się na cudzej krzywdzie, liczy się nawet lokalna władza. Pod jej pałac, wart ok. 5 mln zł, w pięknej okolicy w M. przez las doprowadzono prostą równą jak stół drogę (…) Władza T. K. jest rzeczywiście ogromna. Wystarczy jej jeden telefon na policję, że ktoś fotografuje jej kancelarię, a patrol uzbrojonych mundurowych zjawia się dosłownie w ciągu minuty. Pani komornik ma też szerokie znajomości z miejscowymi sędziami, bo pracowała z nimi blisko przez 20 lat. – „Każda skarga złożona na T. K. była rozpatrywana na korzyść urzędniczki(…)”. Do publikacji został dołączony krótki film, nakręcony z samolotu, ukazujący posiadłość powódki. /wydruk ze strony internetowej wraz z płytą k.23-25/ Powyższe publikacje dotyczyły życia prywatnego, osobistego i rodzinnego powódki. Zawierały tezy, które w opinii publicznej naraziły powódkę na opinię oszustki, która na cudzej krzywdzie zbudowała olbrzymi majątek. Zarzuty stawiane powódce w publikacjach naruszyły jej dobre imię i szkalowały jej osobę w opinii społecznej, przypisując jej przy tym niską motywację. Działanie z niskich pobudek takich jak złośliwość, czy chęć zysku naraziła ją w środowisku zawodowym na zarzut braku profesjonalizmu, bezstronności i uczciwości. Od momentu publikacji powyższych artykułów powódka była nagabywana przez przedstawicieli mediów, którzy naruszali jej spokój w prowadzonej kancelarii komorniczej, a także w domu prywatnym, naruszając tym samym mir i porządek domowy. Publikacje te były też przyczyną problemów zdrowotnych. Powódka ponad rok czasu żyła w ogromnym stresie, nie mogła spać. Obawiała się najścia do domu. Obawiała się włamania. Bała się o bezpieczeństwo swoje i rodziny. Gdy tylko włączył się alarm, cała drżała. Rodzina, brat przyjeżdżali do niej na noc i nocowali. /zeznania powódki T. K. k.482-483,484-transkrypcja k.489-499/ Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o złożone do akt sprawy dokumenty, powołane wyżej, w szczególności wydruki z artykułami ze stron internetowych; dokumenty związane z postępowaniami komorniczymi oraz orzeczenia dotyczące postępowania dyscyplinarnego powódki. Prawdziwość powyższych nie była kwestionowana przez żadną ze stron, Sąd zaś nie znalazł podstaw by czynić to z urzędu. Podstawą ustaleń faktycznych Sąd uczynił ponadto zeznania powódki T. K., które były spójne oraz szczere. Korespondowały one z pozostałym materiałem dowodowym, zgromadzonym w aktach sprawy i jako takie - zasługiwały w ocenie Sądu na wiarę. Nadto zeznania powódki w połączeniu z innymi wiarygodnymi dokumentami potwierdziły, że tezy stawiane w artykułach są nieprawdziwe. W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd oddalił wniosek powódki o zwolnienie jej z tajemnicy zawodowej. Z uwagi na treść art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 o komornikach i egzekucji sądowej, który stanowi, że obowiązek zachowania tajemnicy ustaje, gdy komornik składa zeznanie jako świadek lub strona przed sądem lub prokuratorem, chyba że ujawnienie tajemnicy zagraża dobru państwa – wniosek taki był bezzasadny. Sąd nie dał natomiast wiary zeznaniom świadka T. N. w zakresie w jakim zeznawał na okoliczność prowadzenia postępowania egzekucyjnego tj. działań podejmowanych przez powódkę. W tej kwestii świadek znał relację tylko ze strony dłużników M.. Ponadto jego zeznania zostały uznane za niewiarygodne także w kwestii prób kontaktów z powódką. Wersja zdarzeń przedstawiona przez świadka znacznie różni się od tej przedstawionej przez powódkę, która wskazała, iż nikt się z nią nie kontaktował, nie dzwonił do kancelarii, jak również nie przychodził do kancelarii. Ponadto wskazała, że rzeczywiście zaistniała sytuacja, że ktoś robił jej zdjęcia z ukrycia, jak podjeżdża do kancelarii. Również nie zasługują na wiarę zeznania świadków: T. N., J. M. (1), M. M. (2), w zakresie w jakim wskazywali na prawdziwość tez zawartych w publikacjach. Okoliczności wskazane przez świadków nie znajdują potwierdzenia --- STRONA 9 --- w materiale dowodowym. Nadto wskazani świadkowie nie mają wiedzy prawniczej, wobec czego nie mogą się wypowiadać na temat zasadności prowadzonego przez powódkę postępowania egzekucyjnego. Dodać też należy, że wskazywane przez nich nieprawidłowości i zarzuty nie znajdują potwierdzenia w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. W szczególności przeczy temu fakt, że powódka został uniewinniona od wszelkich zarzutów, będących podstawa wszczęcia przeciwko niej postępowania dyscyplinarnego. Sąd oddalił także wniosek powódki o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków M. K., M. P., S. B., na okoliczność prowadzenia kancelarii, prób kontaktów dziennikarza N. z powódką oraz przebiegu egzekucji prowadzonej przez powódkę. W ocenie Sądu okoliczności na które mieli zeznawać świadkowie zostały już wystarczająco udowodnione, zaś uwzględnienie tego wniosku prowadziłoby do nieuzasadnionego przedłużania postępowania. Ostatecznie niewiele wniosły do sprawy zeznania świadków: L. S. i J. S.. Zeznania świadków miały dowodzić okoliczności, że postępowanie egzekucyjne prowadzone przez powódkę wobec dłużników M. obarczone było wieloma nieprawidłowościami. Jak się później okazało powódka została uniewinniona od wszelkich zarzutów, jakie się jej zarzucano w związku z prowadzeniem w/ w postępowania. Sąd zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka pozostają pod ochroną prawa cywilnego, zaś zgodnie z art.24 k.c. poszkodowanemu przysługują odpowiednie roszczenia wymienione w tym przepisie. Nadto, cytowany przepis wprowadza szczególne w stosunku do art.6 k.c. reguły rozkładu ciężaru dowodu: ciężar dowodu braku bezprawności spoczywa na stronie pozwanej, która to może uczynić poprzez wykazanie, iż działanie ma miejsce w ramach porządku prawnego, a więc dozwolone jest przez obowiązujące przepisy, stanowi wykonywanie prawa podmiotowego, czy też wskazując na zgodę pokrzywdzonego, czy wreszcie na działanie w obronie uzasadnionego interesu. Natomiast zgodnie z treścią art. 37 Prawa prasowego do odpowiedzialności za naruszenie prawa prasowego spowodowane opublikowaniem materiału prasowego stosuje się zasady ogólne, a art. 38 prawa prasowego precyzuje dyspozycję art.24 § 1 k.c. w odniesieniu do legitymacji materialnej biernej, przewidując m.in. odpowiedzialność wydawcy. W doktrynie przeważa pogląd, że przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego decydujące znaczenie ma nie tylko subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ale także to, jaką reakcję wywołuje w społeczeństwie to naruszenie. Przy czym pod uwagę należy brać całokształt okoliczności. Przy ustalaniu faktu naruszenia dóbr osobistych należy stosować różnorodne kryteria, ale doniosłe znaczenie ma w tym zakresie opinia społeczna oraz racjonalne i rozsądne poglądy. Nie należy jednak badać indywidualnych odczuć czy intensywności przeżyć pokrzywdzonego /wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 roku, sygn. III CKN 33/97 OSNCP 1997/67/93/. Sąd Najwyższy wielokrotnie wyrażał pogląd, że za naruszające dobra osobiste może być uznana kompozycja artykułu, tytuły, podtytuły, zdjęcia, o ile ich dobór i układ tworzy nieprawdziwy godzący w te dobra obraz osoby, której dotyczy /wyrok SN z 5 czerwca 2009 r. wydany w sprawie II CSK 326/09, LEX nr 574524; wyrok SN z 27 stycznia 2010 r. I CSK 465/08 LEX nr 510611/. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, cześć, dobre imię, dobra sława człowieka są pojęciami obejmującymi wszystkie dziedziny jego życia osobistego, zawodowego i społecznego. Naruszenie czci może więc nastąpić zarówno przez pomówienie o ujemne postępowanie w życiu osobistym i rodzinnym, jak i przez zarzucenie niewłaściwego postępowania w życiu zawodowym, naruszające dobre imię danej osoby i mogące narazić ją na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu lub innej działalności /por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 1971, sygn.. akt II CR 455/71/ W ocenie Sądu opublikowany materiał prasowy wskazany powyżej w istocie naruszył dobra osobiste powódki w postaci godności, zarówno w zakresie tzw. czci wewnętrznej – godności osobistej i prawa do poczucia własnej wartości, jak i w sensie zewnętrznym, tj. prawa do dobrego imienia, a także pozycji zawodowej i prestiżu. Konstrukcja artykułu, załączone jako tzw. background fotografie w zestawieniu z tytułem i podtytułem publikacji, a wreszcie poszczególne stwierdzenia zamieszczonej w jej treści dają odbiorcy czytelną informację, że powódka, przedstawiona w artykule z imienia i pierwszej litery nazwiska, dla swoich własnych interesów wykorzystuje zajmowane stanowisko i czerpie z tego korzyści majątkowe. Cała publikacja utrzymana jest w sarkastycznym tonie, zaś pojawiające się w niej sformułowania mają zdecydowanie negatywny, wręcz prześmiewczy charakter: „Bezduszna kobieta żyje w luksusach, bo dorobiła się na cudzej krzywdzie”, „Lepiej z nią nie zadzierać, bo ona wszystkich trzyma w garści(…) jest skuteczna --- STRONA 10 --- i bezwzględna”, „Władza T. K. jest rzeczywiście ogromna. Wystarczy jej jeden telefon na policję, że ktoś fotografuje jej kancelarię, a patrol uzbrojonych mundurowych zjawia się dosłownie w ciągu minuty” Ton publikacji, jej tytuł i podtytuł, użyte w publikacji sformułowania wręcz piętnują powódkę jako kobietę bezwzględną, bezduszną i nieuczciwą, jako funkcjonariusza publicznego, która przekracza swoje uprawnienia w celu uzyskania korzyści majątkowej, a nadto wykorzystuje swoje znajomości z sędziami do rozpoznawania skarg na swoją korzyść. Ponadto powódka mieszka i prowadzi działalność gospodarczą w małej miejscowości. Przedstawiona z imienia i pierwszej litery nazwiska, w powiązaniu ze zdjęciami jej prywatnego domu od razu stała się znana lokalnej opinii społecznej, a także środowisku zawodowemu. Przedstawienie powódki jako osoby nierzetelnej, działającej z naruszeniem prawa, bez poszanowania dla ochrony szeroko rozumianego interesu społecznego, a działającej w imię jednostkowych, partykularnych interesów, spowodowało także reperkusje również w środowisku zawodowym powódki. Publikacja postawiła powódkę przed koniecznością udzielania odpowiedzi na kłopotliwe pytania, a także naraziła na szwank jej zaufanie i dobre imię w oczach pracowników kancelarii. Pozwani zaś wypowiadają zarzuty wobec powódki nie powołując się na żadne okoliczności uzasadniające ich słuszność. W publikacji brak jest jakichkolwiek argumentów, czy też rozwinięcia tematu, dlaczego takie zarzuty są stawiane powódce. Dla przeciętnego czytelnika artykułu powstaje obraz powódki jako osoby, która postępuje nierzetelnie, nieuczciwie i wbrew prawu. Natomiast czytelnik nie może samodzielnie przeprowadzić własnej oceny sytuacji nie mając ku temu wskazanych żadnych faktów, na podstawie których stawiana jest taka teza. Konkludując, zarówno sam tytuł i podtytuł artykułu, a także jego poszczególne stwierdzenia niewątpliwie naruszają dobra osobiste powódki takie jak godność i dobre imię, prestiż oraz pozycję zawodową. Naruszenie prawa do prywatności niewątpliwie stanowiło fotografowanie i filmowanie prywatnego domu powódki, w którym nigdy nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej. Majątek ruchomy powódki jak np. „złote żyrandole” (co należy podkreślić nie zostało ustalone) jest wyłącznie prywatną sprawą powódki i nie ma żadnego związku z prowadzoną działalnością zawodową powódki. W ocenie Sąd doszło ponadto do naruszenia miru domowego. Wymienione w art.23 k.c. dobro osobiste w postaci nietykalności mieszkania obejmuje ochronę przed bezprawnym fizycznym wtargnięciem do mieszkania lub przed nieuprawnioną odmową jego opuszczenia. Naruszenie tego dobra nie ogranicza się tylko do fizycznej ingerencji osób trzecich w mir domowy, lecz może polegać także na bezprawnym wtargnięciu takich osób w sferę określonego stanu psychicznego i emocjonalnego, jaki daje człowiekowi poczucie bezpiecznego i niezakłóconego korzystania z własnego mieszkania, stanowiącego centrum aktywności życiowej, z którą związana jest prywatność każdej osoby. Nie ulega wątpliwości, ze powódka bała się przebywać we własnym domu. Bała się spać. Obawiała się o swoje bezpieczeństwo i bezpieczeństwo rodziny. Dlatego też należy uznać (choć nie było to wprost wskazane w pozwie, a jedynie wspomniane przy okazji), iż działania pozwanych naruszyły tą sferę dóbr osobistych, jaką jest naruszenie miru domowego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodziły żadne przesłanki wyłączające bezprawność zachowania podmiotu dokonującego naruszeń. W treści odpowiedzi na pozew pozwani wskazywali, że ich działania uzasadnione są ważnym społecznie interesem: ujawniają bulwersujące, nieprawidłowości komorników w skali całego kraju. Wywodzili też zarzut, że powódka jako komornik sprawuje funkcje publiczne. Wreszcie, pozwani powołują się na prawdziwość zamieszczonych w artykule informacji (k.46-74). Odnosząc się do powyższych twierdzeń należało podnieść, co następuje. W pierwszej kolejności wskazać należy, że postępowanie dowodowe przeprowadzone w niniejszej sprawie ponad wszelką wątpliwość wykazało, że treści zamieszczone w tekście opublikowanym pod zdjęciem powódki pozbawione są przymiotu prawdy. Jak wynika ze złożonych do akt sprawy materiałów dowodowych, egzekucja komornicza prowadzona przez powódkę była prawidłowa, z poszanowaniem godności dłużników. Co miesiąc zwalniała im wysokie sumy, w celu zakupu pasz, i witamin dla bydła, aby gospodarstwo mogło dalej funkcjonować i przynosić dochód. Przez cztery lata powódka zwalniała im także kwoty na spłatę zaciągniętego przez nich kredytu w banku spółdzielczym, jak i rat leasingowych za zakupiony, nowy ciągnik. Takie postępowanie komornika jest z pewnością wychodzeniem naprzeciw trudnej sytuacji, w jakiej znaleźli się dłużnicy. Dopiero, gdy powódka powzięła --- STRONA 11 --- informacje o wyzbywaniu i ukrywaniu majątku przez dłużników, podjęła drastyczniejsze kroki, jednakże wszystko odbywało się w granicach prawa i zgodnie z przepisami. Nieprawdziwe są także twierdzenia, odnośnie sytuacji majątkowej powódki, że „dorabia się na cudzej krzywdzie”. W tym kontekście należy zauważyć, że kolejność zaspokajania należności z kwoty uzyskanej z egzekucji określa art. 1025 k.p.c. Nie potwierdził się także zarzut, że został położony asfalt na ulicy specjalnie dla powódki. Posesja powódki znajduje się na końcu miasta, za którą stoi tabliczka „koniec miasta”. Asfalt zaś został poprowadzony po całej długości miasta i kończy się przy posesji powódki, nie dlatego że powódka tak „sobie to załatwiła”, tylko dlatego, ze jest to koniec miasta. Nieprawdą jest również jakoby powódka mieszkała w wielkiej rezydencji, pałacu, w którym wiszą złote żyrandole, a wszystkiego dorobiła się na krzywdzie dłużników. Jak wynika z zeznań powódki, mieszka w normalnym jednorodzinnym domu, a majątek który posiada jest dorobkiem życia jej rodziców, a także jej samej i męża. Bezdyskusyjnie w końcu nie potwierdziły się zarzuty odnośnie nieprawidłowego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w świetle wydanego przez Sąd wyroku uniewinniającego powódkę od wszelkich zarzutów. Należy również zauważyć, że prawo do informacji, na które powołuje się strona pozwana, niezależnie, iż jest ograniczone koniecznością ochrony dobrego imienia i praw innych osób, a także szeroko rozumiana w demokratycznym państwie prawa wolność prasy nie oznacza przyzwolenia na publikowanie informacji nieprawdziwych, nierzetelnych, zebranych pobieżnie, za to w formie mającej szokować odbiorcę, w założeniu trafiającej do szerszych rzesz mniej wyrobionych intelektualnie czytelników, natomiast zdecydowanie krzywdzącej i obraźliwej dla adresata. Tym bardziej, że brak jest jakiegokolwiek związku pomiędzy wskazywaniem prywatnego majątku powódki, a prowadzeniem przez nią postępowań komorniczych. Nie można więc uznać też, aby jakikolwiek uzasadniony interes podlegał w tej sytuacji obronie. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie ma fakt nie zachowania rygorów określonych w art.12 prawa prasowego. Jak wynika z cytowanego przepisu dziennikarz jest obowiązany zachować szczególną staranność i rzetelność przy zbieraniu i wykorzystaniu materiałów prasowych, zwłaszcza sprawdzić zgodność z prawdą uzyskanych wiadomości lub podać ich źródło. Działanie dziennikarza w ramach dozwolonej krytyki służącej interesowi publicznemu prowadzi do wyłączenia bezprawności działania jedynie wówczas, gdy krytyka ma charakter rzeczowy i jest rzetelna (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2005 roku, sygn. V CK 868/04). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko. Zdaniem Sądu przywołany powyżej przepis art. 12 Prawa prasowego nakłada na dziennikarza w każdym przypadku obowiązek zachowania szczególnej staranności i rzetelności w jego działaniach. Rzetelność ta, zdaniem Sadu jest miarą prawidłowości działań dziennikarza i powinna stanowić zasadę nadrzędną w pracy dziennikarza i to przede wszystkim z racji celu, jakiemu ta praca służy. W niniejszej sprawie przy opublikowaniu tekstu zamieszczonego pod zdjęciem powódki nie dochowano w ocenie Sądu owej staranności. Autor artykułów – T. N., wskazywał, że przygotowując materiał opierał się na wcześniejszych publikacjach dotyczących powódki, rozmawiał z dłużnikami, sąsiadami, mieszkańcami D. i M. oraz na informacjach zamieszczonych na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości. W szczególności zauważyć należy, iż opinia podsekretarza stanu znajdująca się na stronie Ministerstwa była opinią prywatną sporządzoną na zlecenie prywatnej osoby i jako tak nie była prawnie wiążąca. Dziennikarz pominął również (...), że zapadł szereg orzeczeń oddalających bezzasadne skargi dłużników. Informacje zaś pozyskane od dłużników i sąsiadów – jako naocznych świadków zajęć komorniczych, są jednostronną, subiektywną relacją. Dłużnicy przedstawili jedynie relację jak zostali pokrzywdzeni, nie wskazali nic natomiast na temat wyzbywania się czy ukrywania majątku przed wierzycielami. Dziennikarz nie zadał sobie na tyle trudu, by sprawę państwa M. zbadać głębiej. W szczególności nie wystąpił nigdy o zgodę do sądu o wgląd w akta postępowania egzekucyjnego. Gołosłowne informacje, uzyskane od jednej osoby i niepotwierdzone żadną analizą (w tym prawną) z całą pewnością nie spełniają standardów przewidzianych przez prawo prasowe. Należy także dodać, że przed opublikowaniem przedmiotowej publikacji dziennikarz (...) nie kontaktował się z powódką w celu uzyskania odpowiedzi na postawione mu w tekście zarzuty. Reasumując powyższą część rozważań stwierdzić należy, że niniejsze postępowanie wykazało, że naruszone zostały dobra osobiste powódki w postaci jej dobrego imienia i godności, a także prawo do prywatności, natomiast nie potwierdziły się zarzuty stawiane powódce odnośnie jej chciwego i bezwzględnego prowadzenia postępowania, a także wzbogacania się kosztem krzywdy innych. Jak słusznie wskazują komentatorzy, komornik sądowy to organ egzekucji sądowej powiązany z władzą sądowniczą, lecz niebędący jej organem. Komornik sądowy, wykonując swoje ustawowe funkcje, realizuje jedno z głównych zadań państwa, jakim jest zapewnienie przestrzegania prawa poprzez przymusowe wprowadzanie wyroków sądowych w życie. Komornik działa przy sądzie rejonowym, nie jest jednak pracownikiem sądu ani organem władzy sądowniczej. Status komornika określa termin "funkcjonariusz publiczny" (art.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1376). Sprawowanie obowiązków komornika zaliczane jest do kategorii zawodów zaufania publicznego, co decyduje o przynależności --- STRONA 12 --- jego osoby do samorządu zawodowego. Podstawową formą aktywności komornika jest wykonywanie czynności egzekucyjnych, na podstawie odrębnych przepisów, przy czym może być także uprawniony do dokonywania innych działań. Komornik sądowy działa na własny rachunek, pozyskuje środki z opłat pobieranych przy wykonywaniu czynności i obciąża go ryzyko finansowe funkcjonowania kancelarii. W celu zagwarantowania sprawnej egzekucji komornik korzysta z uprawnienia do stosowania środków przymusu. Kompetencja ta rozstrzyga, z powodów ogólnoustrojowych, o klasyfikowaniu komornika jako organu władzy publicznej, występującego w imieniu państwa (por. A. Machnikowska, Komentarz do art. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, LEX). Jednakże, zdaniem Sądu, fakt, iż powódka sprawuje funkcję komornika sądowego – funkcjonariusza władzy publicznej nie upoważnia do informowania opinii publicznej o jej życiu prywatnym. Przedmiotowe publikacje, zdaniem pozwanej, miały na celu jedynie ukazanie na skalę ogólnokrajową nieprawidłowości w pracy komorników. O ile faktycznie mogły mieć to na celu, to w rzeczywistości stanowiły jednostronny, niesprawiedliwy, szkalujący i poniżający powódkę w opinii społecznej wywód, nie poprzedzony rzetelną analizą dostępnych dowodów. Prawo do krytyki, którym także pozwani próbowali dowieść wyłączenia bezprawności, nie można uznać na gruncie przedmiotowej sprawy za zasadne. W tej kwestii Sąd podziela stanowisko zawarte w orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2014r., sygn. V KK 178/13, zgodnie z którym „Wolność krytyki jest częścią wolności słowa, stanowi przy tym okoliczność uchylającą odpowiedzialność prawną - kontratyp art.41 prawa prasowego z 1984 r. Ujemne oceny dzieł naukowych albo innej działalności twórczej, zawodowej lub publicznej służą realizacji zadań prasy określonych w art. 1 prawa prasowego i w związku z tym pozostają pod ochroną prawa; przekracza granice dozwolonej krytyki ten, kto podnosi (także rozpowszechnia) zarzuty krytyczne, zawierające zwroty uznane za obraźliwe. Granicą legalności krytyki w rozumieniu art.41 prawa prasowego jest rzetelne i zgodne z zasadami współżycia społecznego przedstawienie krytycznej oceny. Przedstawienie ujemnej opinii w sposób złośliwy, tendencyjny, w niedopuszczalnej formie wykracza poza granice ochrony określonej przez art.41 prawa prasowego, stanowiąc czyn zabroniony przez prawo karne. Wypowiedzi krytyczne i zawarte w nich ujemne oceny nie powinny dotyczyć osoby, lecz jej dzieła lub funkcji, jaką pełni w określonym układzie społecznym. Intensywność krytyki powinna być proporcjonalna do skali opisywanego negatywnego stanowiska. Przerost uwag krytycznych nad rzeczywistością stanowi nadużycie kontratypu krytyki prasowej i nie korzysta z ochrony prawnej, prowadząc do odpowiedzialności karnej i cywilnej. Pojęcie obrony społecznie uzasadnionego interesu należy zrozumieć w sposób zobiektywizowany, gdyż nie można sprowadzać go do subiektywnego przekonania sprawcy, że broni on społecznie uzasadnionego interesu.” Zdaniem Sądu pozwani przekroczyli dopuszczalne granice krytyki. W wyniku publikacje spornych materiałów doszło do oczernienia powódki w opinii publicznej, przy czym charakter stosowanych epitetów określających powódkę należało uznać z całą stanowczością za obraźliwy i poniżający. W ocenie Sądu odpowiedzialność za naruszenie dóbr osobistych można przypisać wydawcy internetowego portalu www.(...).pl oraz redaktorowi naczelnemu M. W.. Odpowiedzialność wydawcy wynika z treści art.38 Prawa prasowego, zgodnie z którym odpowiedzialność cywilną za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału prasowego ponoszą autor, redaktor lub inna osoba, którzy spowodowali opublikowanie tego materiału; nie wyłącza to odpowiedzialności wydawcy. Pozwany (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. był wydawcą tytułu prasowego, w którym ukazała się przedmiotowa publikacja, a zatem jego odpowiedzialność jest bezsporna. Bezsporna jest również odpowiedzialność M. W., jako redaktora naczelnego wydania (...).pl. Wobec uznania odpowiedzialności pozwanych za naruszenie dóbr osobistych powódki w postaci jej dobrego imienia i godności, prawo do prywatności, a także prawa do pozycji zawodowej i prestiżu za zasadne należało uznać żądanie zamieszczenia przeprosin. Jednocześnie Sąd zobowiązując pozwanych do złożenia oświadczenia, zmodyfikował jego żądanie w granicach swoich uprawnień, tak aby spełniały funkcję kompensacyjną naprawienia naruszenia dóbr osobistych i jednocześnie nie spełniały funkcji represyjnej wobec pozwanych. Powódka domagała się aby oświadczenie widniało przez okres 3 miesięcy, co w ocenie Sądu jest zbyt wygórowane. Sporne publikacje, dostępne były na pierwszej stronie portalu przez okres 3 dni, zatem adekwatne do usunięcia skutków naruszeń będzie publikowanie oświadczenia o przeproszeniu także przez okres 3 dni. W ocenie Sądu treść oświadczenia zawarta w punkcie 2-gim wyroku jest wystarczająca do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych powódki. Ponadto podlegało oddaleniu żądanie zamieszczenia przeprosin w wydaniu dziennika (...), skoro publikacja przedmiotowych artykułów miała miejsce jedynie w wydaniu internetowym - www.(...).pl. Powództwo w tym zakresie ponad treść, miejsce i czas wskazany w wyroku w punkcie 2-gim --- STRONA 13 --- podlegało oddaleniu. Powódka została też upoważniona do zamieszczenia stosownych oświadczeń na koszt pozwanych, w przypadku zaniechania przez pozwanych wykonania nałożonego na nich obowiązku. Jak już wcześniej podkreślono przedmiotowa publikacja niewątpliwie spowodowała krzywdę w sferze psychicznej powódki i negatywne odczucia w tym zakresie. Opublikowanie nieprawdziwych informacji skutkowało nieprzyjemnymi reakcjami otoczenia, kłopotliwymi pytaniami oraz koniecznością udzielania wyjaśnień i tłumaczeń także w środowisku zawodowym. Nie bez znaczenia pozostaje również (...) w postaci niedochowania przez redaktorów (...).pl staranności dziennikarskiej w zbieraniu i weryfikowaniu posiadanych informacji. Dlatego też, mając na uwadze powyższe przesłanki, Sąd uznał, iż żądana przez powódkę kwota 10.000 złotych jest adekwatna do doznanej przez nią krzywdy. Sąd zasądził żądaną kwotę wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 04 grudnia 2014roku (dzień doręczenia odpisu pozwu pozwanym).Powyższe implikowało również oddaleniem powództwa w pozostałym zakresie żądania odsetek ustawowych. Jeżeli chodzi o żądanie usunięcia spornych publikacji ze stron internetowych to powództwo w tym zakresie podlegało oddaleniu w całości. Podejmując taką decyzję Sąd kierował się ostatnimi orzeczeniami jakie zapadły w Europejskim Trybunale Praw Człowieka, na które również zwracał uwagę Sąd Najwyższy. Według powyższych orzeczeń przy rozważaniu usunięciu artykułu z internetowego archiwum, trzeba zwrócić uwagę, że w praktyce nie jest możliwe całkowite usunięcie publikacji z internetu, tak samo jak nie jest to możliwe w wypadku wydania papierowego. Prowadziłoby to ponadto do nieuzasadnionej represji wobec pozwanego. Sąd nie może też być sprowadzony do roli cenzora, nakazującego "wycięcie" odpowiednich fragmentów lub nawet całego tekstu. W wyroku Times Newspapers Ltd. przeciwko Wielkiej Brytanii z dnia 10 marca 2009r. Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (C 3002/03) uznano, że wystarczające do stwierdzenia, iż nie doszło do naruszenia dóbr osobistych, jest zamieszczenie obok artykułu w internecie wzmianki, iż treść w nim zawarta może nie być prawdziwa, bowiem toczy się bowiem sprawa w tym przedmiocie. Takiej wzmianki w internetowym wydaniu fakt.pl powódka nie żądała, Sąd zaś nie mógł orzec ponad żądanie. W razie bowiem bezprawnego naruszenia, zamieszczenie takiej wzmianki lub zastosowanie innego podobnego rozwiązania może stanowić adekwatny, a przy tym nie nadmiernie represyjny środek służący usunięciu skutków naruszenia (por wyrok Sadu najwyższego z dnia 28 września 2011r.sygn. I CSK 743/10). W zakresie kosztów postępowania dotyczącego roszczenia niemajątkowego, Sąd kierując się art.100 k.p.c. zniósł wzajemnie koszty zastępstwa procesowego pomiędzy stronami, uznając, iż każda ze stron w zakresie tego roszczenia w takim samym stopniu wygrała sprawę. Pozwani są zobowiązani zwrócić powódce jedynie połowę uiszczonej opłaty od pozwu od dochodzonego roszczenia niemajątkowego(600 złotych). Natomiast koszty postępowania w zakresie roszczenia majątkowego zostały zasądzone od pozwanych na rzecz powódki w oparciu o art. 98 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu.