Wyrok III C 1185/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 05 lipca 2016r. Sąd Okręgowy w Warszawie

--- STRONA 1 --- Sygn. akt III C 1185/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 05 lipca 2016r. Sąd Okręgowy w Warszawie III Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSR(del) Andrzej Lipiński Protokolant: stażysta Katarzyna Romanowska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2016r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa O. F. przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o ochronę dóbr osobistych 1.oddala powództwo; 2.nie obciąża powoda kosztami zastępstwa procesowego pozwanej oraz nieuiszczonymi kosztami sądowymi. Sygn. akt III C 1185/15 UZASADNIENIE Pozwem skierowanym do Sądu Okręgowego w Warszawie O. F. wniósł o zobowiązanie (...) Sp. z o.o. w W. do: - opublikowania w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie na drugiej stronie w górnym prawym rogu, okolonego ramkami przeproszenia następującej treści: „Na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia ... sygn. akt: ... Spółka (...) Sp. z o.o. przeprasza O. F. za naruszenie jego dóbr osobistych tj. dobrego imienia, dobrej sławy i czci poprzez bezpodstawne skierowanie zawiadomienia o popełnieniu czynu zabronionego, a także z uwagi na dyskryminujące go ze względu na kolor skóry zachowania pracowników Spółki (...) Sp. z o.o.” - podpisane pełnym imieniem i nazwiskiem osoby upoważnionej do reprezentacji pozwanej spółki - i to na koszt pozwanej spółki; - zaniechania kolejnych naruszeń dóbr osobistych powoda polegających na zachowaniach rasistowskich i dyskryminujących powoda ze względu na kolor skóry tj. zaniechanie kierowania w stosunku do niego pogardliwych sformułowań przez pracowników pozwanej spółki, nieobsługiwaniu go zgodnie z zajmowanym miejscem w kolejce do kasy na stacjach benzynowych pozwanej spółki oraz zaniechanie zachowań agresywnych w stosunku do powoda. Powód wniósł również o zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kwoty 50.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez niego krzywdę w związku z naruszeniem jego dóbr osobistych przez pozwaną wraz odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Powód wniósł nadto o zwolnienie go od ponoszenia kosztów niniejszego postępowania z uwagi na okoliczności wskazane w uzasadnieniu, ewentualnie o zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. --- STRONA 2 --- W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że jest czarnoskórym obywatelem N., posiada w Polsce Kartę Stałego Pobytu i pracuje w Polsce oraz zamieszkuje wraz z żoną i trójką dzieci. Od 2011 r. powód jest stałym klientem sieci paliw należących do pozwanej spółki. Dokonuje na niej regularnie zakupu paliwa „(...)”. Dnia 25 sierpnia 2013 r. około godz. 17:44 w L. na stacji paliw (...) przy al. (...) powód dokonał zakupu tegoż paliwa na kwotę około 400 złotych oraz tego samego paliwa w karnistrze w ilości około 5 litrów. Pierwszego tankowania powód dokonał w jednym z dystrybutorów, drugiego zaś tankowania w drugim dystrybutorze z uwagi na zablokowanie pierwszego. Po zatankowaniu powód udał się do kasy celem dokonania płatności. W sieci paliw (...) powód posiada kartę stałego klienta. Przy kasie pobrano od powoda płatność, po czym powód opuścił stację paliw. Po kilku miesiącach od dokonania transakcji w domu powoda pojawiło się dwóch funkcjonariuszy Policji, którzy okazali powodowi i jego rodzinie pismo, w którym zarzucano mu dokonanie kradzieży paliwa w ilości 51 na stacji paliw (...) w L. na kwotę około 30 złotych. Powód wraz z żoną podjął próbę wyjaśnienia sprawy, tłumacząc, że z całą pewnością dokonał płatności za paliwo. Poczuł się urażony tym, że posądzono go o kradzież. Powód został wezwany na przesłuchanie do jednostki Policji celem złożenia zeznań. Powód jako stały klient pozwanej spółki wielokrotnie stawał się obiektem bezprawnego i dalece karygodnego zachowania pracowników stacji paliw. Byli oni w stosunku do niego nieuprzejmi, momentami wręcz agresywni. Powód czuł się ciągle obserwowany i kontrolowany na każdym kroku i przy każdej czynności, jaką przedsięwziął. Powodowało to u niego duży dyskomfort psychiczny i godziło w jego honor i dobre samopoczucie. Pracownicy pozwanej spółki dawali powodowi do zrozumienia za każdym razem, że nie jest mile widziany jako klient. Dopuszczali się w stosunku do niego do dyskryminacji rasowej z uwagi na jego obce pochodzenie i kolor skóry. Po zdarzeniu z dnia 25 sierpnia 2014 r. powód złożył skargę na obsługę stacji (...). Wskutek dokonanego zawiadomienia skierowano przeciwko powodowi wniosek o ukaranie do Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie. Sąd ten wydał wyrok nakazowy z dnia 14 kwietnia 2014 r. (uznający powoda za winnego kradzieży), od którego powód wniósł sprzeciw. W postępowaniu ze sprzeciwu od wyroku nakazowego powód został następnie uniewinniony od zarzucanego mu czynu. Jednakże wskutek wszczętego postępowania, zmuszony on został do wielokrotnego stawiennictwa w jednostkach Policji, a następnie w Sądzie celem składania zeznań, sporządzania pism procesowych, ale co najgorsze - do ponoszenia przykrych konsekwencji psychicznych wskutek naruszenia jego dóbr osobistych. Spowodowało to powstanie u niego krzywdy, która podlegać powinna naprawieniu poprzez zapłatę stosownej kwoty pieniężnej. Dopiero na etapie postępowania sądowego pozwana spółka skierowała do Sądu wniosek o umorzenie postępowania w sprawie o wykroczenie. W piśmie tym przyznany został fakt, iż pracownik pozwanej spółki dokonał zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa. W przekonaniu powoda okoliczność ta przemawia w sposób oczywisty za bezprawnością działania pracowników pozwanej spółki w zakresie naruszenia dóbr osobistych powoda. Istniało bowiem wiele innych możliwości wyjaśnienia niedopłaty za paliwo, jak choćby zwrócenie się do powoda z prośbą o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji bądź też analiza monitoringu na przedmiotowej stacji. Pracownicy pozwanej spółki nie dokonali jednak tych czynności - dokonując zawiadomienia i oskarżając powoda o kradzież paliwa, pomimo, że tego dnia powód dokonywał płatności za paliwo, a ponadto był stałym klientem spółki, który zawsze - pomimo bardzo trudnej sytuacji finansowej i rodzinnej - regulował należycie płatności. Zarówno pracownicy pozwanej spółki jak i sama spółka nigdy nie przeprosili powoda za naruszenie jego dóbr osobistych. W swoim piśmie kierowanym do Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie spółka wskazała jedynie, że w jej ocenie brak było w zachowaniu zarówno pracowników jak i powoda cech bezprawności. Z twierdzeniem tym nie sposób się zgodzić. Wskutek zachowania pracowników pozwanej spółki (tj. dyskryminowania powoda ze względu na jego kolor skóry, nieobsługiwania go zgodnie z miejscem zajmowanym w kolejce, brakiem uprzejmości w czasie obsługiwania go przy kasie, zachowaniem agresywnym, ciągłym obserwowaniem i kontrolowaniem go, aż wreszcie skierowaniem zawiadomienia o przestępstwie) doszło do naruszenia jego dóbr osobistych w postaci dobrego imienia i czci. Powód wskazał, że powództwo kierowane jest przeciwko pozwanej spółce z uwagi na fakt, że do naruszenia dóbr osobistych powoda doszło wskutek działania pracowników spółki, ale również samej spółki, która jako podmiot prawa gospodarczego nie podjęła żadnych działań celem wyjaśnienia zaistniałej sytuacji, nie podjęła również prób zadośćuczynienia krzywdzie powoda już po jego uniewinnieniu. Nie skierowała również do niego stosownych przeprosin. Powód podniósł, że zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa skierowane przez pozwaną spółkę pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z oskarżeniem i jest jego przyczyną. Organy ścigania rozpoczęły postępowanie przeciwko powodowi z powodu niedbalstwa zawiadamiającego tj. pozwanej spółki, która przed dokonaniem zawiadomienia w żaden sposób nie starała się wyjaśnić zaistniałej sytuacji. Nawet gdyby uznać, że zawiadomienia dokonano przy braku złej woli i chęci poniżenia powoda, to odpowiedzialność spółki i tak wynika z jej niedbalstwa czyli niepodjęcia stosownych kroków celem wyjaśnienia braku zapłaty za paliwo (culpa levis). /pozew k.2-6/ W odpowiedzi na pozew (...) Sp. z o.o. w W. wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwana podniosła, że twierdzenia powoda są --- STRONA 3 --- nieprawdziwe. Pracownicy pozwanej spółki w sposób prawidłowy i zgodny z polityką firmy obsługiwali powoda. Powód w pozwie ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że nie był obsługiwany przez obsługę stacji zgodnie z kolejnością kolejki, nie przedstawiając żadnego dowodu na tę okoliczność. Twierdzenia jakimi posługuje się powód nie tylko pozostają bardzo ogólnikowe, ale też nie zostały poparte żadnymi dowodami. Ponadto, powód upatruje naruszenia swoich dóbr osobistych w związku z zawiadomieniem o możliwości popełnienia przestępstwa jakie zostało złożone przez kierownika stacji na podstawie art.304 § 1 k.p.k. W ocenie pracowników stacji, skoro powód nie zapłacił rachunku za paliwo pobrane z drugiego dystrybutora, to w ich ocenie mógł świadomie uchylić się od tego obowiązku. Pracownicy stacji postąpili zgodnie z przyjętą instrukcją postępowania w przypadkach braku zapłaty za pobrane paliwo przez klientów. Pracownik stacji powinien w miarę możliwości utrzymywać kontrolę nad wszystkimi zdarzeniami, które występują na stacji, ale obowiązkiem kupującego jest zgłoszenie pobrania paliwa z dystrybutora celem jego opłacenia przed opuszczeniem punktu sprzedaży. Jest to zasada powszechnie stosowana w działalności polegającej na sprzedaży samoobsługowej. Przedmiotowe zawiadomienie z dnia 25 sierpnia 2013 r. było realizacją obowiązku społecznego nałożonego przez ustawodawcę na każdą osobę, która dowiaduje się o możliwości popełnienia przestępstwa. Należy zauważyć, że na skutek złożonego zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa, został wydany w dniu 14 kwietnia 2014 r. wyrok nakazowy przez Sąd Rejonowy Lublin - Zachód w Lublinie, który uznał powoda za winnego popełnienia wykroczenia z art.119 § 1 k.w. Ustalenie czy zachowanie powoda wypełniało przesłanki czynu zabronionego nie należy do pozwanego, tylko organów ścigania, które po zakończeniu czynności wyjaśniających skierowały do wyżej wymienionego sądu wniosek o ukaranie powoda. Następnie, na podstawie zgromadzonego materiału w postępowaniu przygotowawczym, sąd uznał powoda za winnego popełnienia wykroczenia kradzieży na stacji paliw w dniu 25 sierpnia 2013 r. /odpowiedź na pozew k.159-162/ Sąd ustalił, co następuje: W dniu 14 kwietnia 2014 r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie obwinionego F. O. uznał za winnego tego, że w dniu 25 sierpnia 2013 r. na stacji paliw (...) przy Al. (...) w L. dokonał kradzieży paliwa w ilości 5,16 litra o wartości 30,03 zł na szkodę (...) Sp. z o.o. w W., tj. za czyn wyczerpujący dyspozycję art. 119 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 119 § 1 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 zł. /wyrok nakazowy k.27 akta sprawy o wykroczenie IV W 548/2014 SR Lublin - Zachód/ W piśmie z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym Lublin – Zachód pod sygn. IV W 548/2014 pokrzywdzony (...)stwierdził, że nagrania z monitoringu wizyjnego wykazały, że do nieuiszczenia zapłaty za paliwo zatankowane do kanistra przez F. O. doszło na skutek przeoczenia, a nie zawinionego działania obwinionego, jak i pracownika stacji rozliczającej wskazane transakcje. Pokrzywdzony wskazał w piśmie, że okoliczności sprawy wskazują na niską społeczną szkodliwość czynu dokonanego przez obwinionego – przesłankę przemawiającą za umorzeniem postępowania sądowego. / pismo z dnia 8 lipca 2014 r. k.43 akta sprawy o wykroczenie IV W 548/2014 SR Lublin - Zachód/ Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2014 r. Sąd Rejonowy Lublin - Zachód w Lublinie uniewinnił F. O. od zarzucanego mu czynu, tj. od tego, że w dniu 25 sierpnia 2014 r. ok. godz. 17.44 w L. na stacji paliw (...) przy al. (...) dokonał kradzieży paliwa (...)w ilości 5,16 litra o wartości 30,03 zł na szkodę (...) Sp. z o.o. w W., tj. 119 § 1 k.w. / wyrok k.50 akta sprawy o wykroczenie IV W 548/2014 SR Lublin - Zachód/ Na stacjach (...) w razie gdy pracownicy wykryją, że klient nie zapłacił należytej kwoty za paliwo, zgłaszają powyższe na Policję. Pracownicy stacji nie mają możliwości sami zgłosić się do klientów, którzy zatankowali paliwo i nie zapłacili za nie. Pracownicy stacji nie mają dostępu do rejestru kart stałych klientów (...). / zeznania świadków: S. W. k.198-199; E. G. k.200-201/ Dnia 25 sierpnia 2013 r. powód przyjechał na stację paliw (...) przy Al. (...) w L.. Powód podjechał pod dystrybutor i zatankował pojazd. Następnie wyjął kanister, przeszedł na inny dystrybutor z kanistrem, zatankował paliwo, po czym wszedł na stację celem zapłaty. W dniu zdarzenia jedynym pracownikiem, który obsługiwał powoda była E. G.. Na zmianę pracowała również M. M.. E. G. w trakcie obsługiwania powoda w żaden sposób go nie obraziła. Kasjerka w trakcie obsługiwania powoda przy kasie zamieniała z nim jedynie parę słów po polsku albo po angielsku. Powód zapłacił jedynie za paliwo zatankowane do samochodu. Po tym jak pracownicy stacji zorientowali się o tym, A. S., (który był wówczas kierownikiem stacji paliw dokonał) zgodnie z wewnętrzną procedurą zgłoszenia zdarzenia na Policję. Pracownica stacji E. G. w raporcie wewnętrznym napisała, że powód zaczerpnął paliwa z dystrybutora nr 9, ale za ww. paliwo nie zapłacił. / zeznania świadków: A. S. k.199-200, E. G. k.200-201/ --- STRONA 4 --- Sąd dał wiarę przedłożonym w niniejszej sprawie dokumentom wobec niekwestionowania ich wiarygodności przez strony. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do tego, by kwestionować ich wiarygodność z urzędu. Sąd dał wiarę większości przesłuchanych w sprawie świadków. Zeznania S. W. wskutek tego, że nie uczestniczył on bezpośrednio w zdarzeniu z udziałem powoda nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zeznania żony powoda M. F. również nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż jak zeznała, nie była ona w dniu zdarzenia na stacji paliw, zaś swoją wiedzę o zdarzeniu czerpała od męża. Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda co do tego, że w trakcie jego wizyty na stacji dwie kobiety – pracownice stacji śmiały się z niego. Powyższe zeznania stoją w sprzeczności z zeznaniami pracownicy stacji (...) E. G., której zeznaniom Sąd dał wiarę. Świadek ta zeznała, że w trakcie zdarzenia na stacji poza powodem była jedynie ona (koleżanka była na przerwie w pracy), powoda obsłużyła standardowo- tak jak każdego innego klienta. Zresztą trudno mówić tu o rozmowie i obrażaniu powoda, skoro pracownica stacji praktycznie nie znała języka angielskiego, natomiast powód słabo zna język polski, co wskazywało, że konwersacja między nimi miała charakter zdawkowy, ograniczony do kwestii zapłaty za paliwo. Pomijając powyższe, zeznania powoda w większości wskazywały na jego subiektywne odczucia związane z korzystaniem z usług stacji benzynowych (...) (innych również) i przez to nie mogły wnieść wiele do sprawy. Sąd zważył, co następuje: Powództwo podlegało oddaleniu. Powód dochodził od pozwanej roszczeń z tytułu naruszenia jego dóbr osobistych. Zgodnie z treścią art.23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Natomiast zgodnie z art.24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Możliwość zasądzenia zadośćuczynienia pieniężnego w przypadku naruszenia dobra osobistego reguluje art.448 k.c., na podstawie którego w razie naruszenia dobra osobistego Sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę pieniężną tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Powód wskazał, że naruszono jego dobra osobiste w postaci dobrego imienia i czci. Warunkiem odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych jest bezprawność naruszenia, przy czym kodeks cywilny ustanawia domniemanie bezprawności naruszenia dóbr osobistych. Według powoda zachowaniem pozwanej stanowiącym naruszenie jego dóbr osobistych miało być niesłuszne zawiadomienie organów ścigania (Policji) o popełnieniu przez niego wykroczenia w postaci niezapłacenia za zakupiony towar. W ocenie Sądu ww. zachowanie pozwanej nie miało przymiotu bezprawności. Nie jest bowiem bezprawnym wykonywanie prawa podmiotowego (działanie w granicach prawa). Zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa czy wykroczenia jest nie tylko prawem pokrzywdzonego, ale również jego obywatelskim obowiązkiem. Jak zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 kwietnia 2000 r., sygn. III CKN 777/98: ,,Zawiadomienie organów ścigania i złożenie zeznań w charakterze świadka o popełnieniu przestępstwa groźby karalnej nie stanowi naruszenia dóbr osobistych oskarżonego wskutek jego uniewinnienia przez sąd. Naruszenie dobrego imienia oskarżonego nastąpiłoby w razie wykazania, iż formułujący oskarżenie kierował się złośliwością i chęcią dokuczenia.” (podobnie: Sąd Apelacyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. I ACa 567/14). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że pracownicy pozwanej spółki składając na Policję zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia nie mieli świadomości tego, że niezapłacenie przez powoda za benzynę wlaną do kanistra było nieintencjonalne (było spowodowane tym, że powód był przekonany, iż płacąc za paliwo wlane do baku pojazdu zapłacił również za paliwo wlane do kanistra). Pracownicy stacji benzynowej zawiadamiając Policję postępowali zgodnie z ustaloną procedurą. Nie mieli oni możliwości sami ustalić tożsamości klienta, który nie zapłacił za zakupiony towar. Jak wskazali świadkowie nie mieli możliwości ustalenia tożsamości klienta po karcie --- STRONA 5 --- lojalnościowej (ochrona danych osobowych). Jedyne co im pozostało, to złożyć zawiadomienie na Policję. Brak złośliwości w działaniach pracowników pozwanej potwierdza m.in. pismo pozwanej z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym Lublin – Zachód pod sygn. IV W 548/2014, w którym to pozwana (w tamtej sprawie – pokrzywdzona) stwierdziła, że nagrania z monitoringu wizyjnego wskazują na to, że do nieuiszczenia przez powoda zapłaty za paliwo doszło na skutek przeoczenia, a niezawinionego działania powoda. Poza powyższym, powód wskazał również na inne zachowania pracowników pozwanej, które w jego ocenie miały stanowić naruszenie dóbr osobistych. W ocenie Sądu stwierdzić należy, że powód nie sprecyzował jednak na czym dokładnie miały polegać te zachowania. Powód wskazuje, że pracownice stacji (...) zaczęły się śmiać, kiedy przyszedł on zapłacić za paliwo. Jak już zauważono, Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda co do tego, że na stacji znajdowały się poza nim jeszcze dwie osoby. Jednakże, nawet gdyby przyjąć, że pracownice stacji benzynowej śmiały się w chwili gdy powód był na stacji, to sam ten fakt nie wskazuje na to, że owo śmianie się stanowiło naruszenie dóbr osobistych powoda. Działaniem naruszającym dobra osobiste jest działanie wymierzone w daną osobę, skierowane przeciwko niej. Można uznać za naruszenie dobra osobistego wyszydzanie danej osoby, tj. zachowanie polegające na poniżaniu jej. Powód jednak ograniczając się do wskazania tego, że pracownice stacji jedynie śmiały się, bez wskazania, co wówczas mówiły do powoda, nie wykazał, aby to zachowanie skierowane było przeciwko niemu. Poza wskazaniem na śmianie się pracowników stacji powód ograniczył się do ogólnikowych twierdzeń co do tego, że ,,zachowanie obsługi na tej stacji i innych jest naganne”; ,,zawsze traktowali mnie źle”; ,,to co mi zrobili było bardzo złe, nie potraktowali mnie jak swojego klienta”; ,,zawsze zwracają się do mnie bardzo nieładnie”. Ww. stwierdzenia, nie poparte konkretnymi przykładami zachowań pracowników pozwanej, nie mogą stanowić dowodu na fakt naruszenia dóbr osobistych powoda. Stanowią one jedynie wyraz subiektywnych odczuć powoda. Nie została potwierdzony fakt podawany przez powoda, że pracownicy stacji wówczas pominęli go w kolejce. Jest to niewiarygodne skoro był podczas płacenia jedynym klientem stacji. Pomijając powyższe, w ocenie Sądu, nawet gdyby uznać hipotetycznie, że pozwana bezprawnie naruszyła dobra osobiste powoda (czego Sąd nie stwierdza) przez niesłuszne zawiadomienie o popełnieniu przez niego wykroczenia oraz wrogie w stosunku do powoda zachowania swoich pracowników, należałoby stwierdzić, że żądania powoda zawarte w pozwie są nieproporcjonalne do doznanej przez niego krzywdy. Takim żądaniem jest w szczególności zobowiązanie do opublikowania w ogólnopolskim dzienniku przeprosin powoda przez pozwaną. Żądania takie uzasadnione są zazwyczaj, gdy osoba, której dobra osobiste naruszono jest osoba publiczną, a naruszenie dóbr osobistych tej osoby miało bardzo szeroki zakres oddziaływania (np. opublikowanie oszczerczego artykułu w prasie). Zupełnie niezasadne jest żądanie opublikowania przeprosin w ogólnopolskim dzienniku w sytuacji, gdy o fakcie naruszenia dóbr powoda wiedziały jedynie jego najbliższe osoby. Podobnie, żądana kwota zadośćuczynienia, przy przyjęciu zasadności roszczenia powoda, również nie odpowiada doznanej hipotetycznie krzywdzie. Z tych względów Sąd orzekł jak w punkcie 1-szym sentencji wyroku. Sąd zwolnił powoda z obowiązku zwrotu na rzecz pozwanej kosztów zastępstwa procesowego i z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, stosując art.102 k.p.c. Stosownie do ww. przepisu w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Za zastosowaniem w niniejszej sprawie ww. przepisu przemawiała trudna sytuacja rodzinna powoda – to, że jest on obecnie jedynym żywicielem pięcioosobowej rodziny. Jednocześnie, w ocenie Sądu powód mógł żywić głębokie, subiektywne przekonanie o zasadności swojego roszczenia, które to przekonanie poparte było uniewinniającym wyrokiem karnym w sprawie o wykroczenie, którego popełnienie zarzucała mu pozwana spółka.