Postanowienie III C 1074/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2016 r. Sąd Okręgowy w Warsz

--- STRONA 1 --- Sygn. III C 1074/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, III Wydział Cywilny w następującym składzie Przewodniczący: SSR(del) Andrzej Lipiński Protokolant: protokolant sądowy Kamil Klimkiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2016r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa A. Ł. przeciwko Skarbowi Państwa-Dyrektorowi Aresztu Śledczego W., Skarbowi Państwa-Prokuraturze Okręgowej w Warszawie o zapłatę 1. oddala powództwo; 2. zasądza od A. Ł. na rzecz Skarbu Państwa-Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; 3. nakazuje pobrać od A. Ł. na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Okręgowego w Warszawie kwotę 5000 (pięć tysięcy) złotych tytułem zwrotu nieuiszczonej opłaty od pozwu. Sygn. akt III C 1074/14 UZASADNIENIE Pozwem skierowanym do Sądu Okręgowego w Warszawie A. Ł. wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa -Dyrektora Aresztu Śledczego W. w W., - Prokuratury Okręgowej w Warszawie na swoją rzecz kwoty 100.000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że Prokuratura Okręgowa w Warszawie Wydział V Śledczy w sprawie o sygn. V Ds. 134/13 prowadziła postępowanie karne między innymi przeciwko powodowi A. Ł. o czyn z art. 258 § 1 k.k. i inne. W toku przedmiotowego postępowania, postanowieniem z dnia 29 maja 2014 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy – Mokotowa w W. zastosował wobec A. Ł. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, tj. do dnia 26 sierpnia 2014 r. Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Warszawie uwzględnił wniosek prokuratora i przedłużył stosowanie wobec A. Ł. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na dalszy okres, tj. do dnia 26 listopada 2014 r. Pismem z dnia 22 sierpnia 2014 r. obrońca A. Ł. adw. P. F. zwrócił się do organu dysponującego - Prokuratury Okręgowej w Warszawie o podjęcie niezbędnych działań, celem zapewniania powodowi należytej opieki medycznej w trakcie jego pobytu w Areszcie Śledczym W., w szczególności zmierzających do zapobieżenia dalszego pogarszania się stanu zdrowia powoda, ewentualnie o uchylenie tymczasowego aresztowania z uwagi na konieczność podjęcia przez A. Ł. leczenia w warunkach wolnościowych. Powód od grudnia 2008 r. do chwili zatrzymania pozostawał pod stałą opieką specjalistyczną --- STRONA 2 --- w poradni kardiologicznej z powodu zaawansowanej choroby niedokrwienia mięśnia sercowego (choroby wieńcowej), a także komorowych zaburzeń rytmu serca, wymagających stosowania silnych leków antyarytmicznych, mogących wchodzić w reakcję z lekami stosowanymi w leczeniu stanów lękowych oraz depresyjnych rozpoznanych u powoda. Powód podniósł, że pomimo zaleceń lekarskich i wielokrotnych jego próśb kierowanych do personelu medycznego i pracowników służby więziennej Aresztu Śledczego W. nie wdrożono w stosunku do niego odpowiednich procedur leczniczych i nie zapewniono mu właściwej opieki medycznej – adekwatnej do stanu zagrożenia. Powód podniósł, ze nie są mu podawane środki farmakologiczne – zgodnie z zaleceniem lekarza prowadzącego. Z ww. przyczyny powód miewa częste ataki duszności. Powód zauważył, że utrzymujący się od dłuższego czasu stan biernej postawy wobec dolegliwości zdrowotnych powoda wywołał u niego problemy natury psychicznej. Zaniechanie podjęcia niezbędnego leczenia i diagnostyki powoda powoduje u niego frustrację i obawę o własne życie. Powód podniósł, że przepis art. 2 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej stanowi, że do podstawowych jej zadań należy m.in. zapewnienie osobom skazanym na kary pozbawienia wolności przestrzegania ich praw, a zwłaszcza humanitarnych warunków bytowych, poszanowania godności i opieki zdrowotnej, religijnej, a także humanitarne traktowanie osób pozbawionych wolności / pozew o zapłatę k.2-10/. W odpowiedzi na pozew Skarb Państwa reprezentowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. Pozwany zaprzeczył, ażeby doszło w trakcie stosowania środka zapobiegawczego do jakichkolwiek zaniedbań po stronie pozwanego, w szczególności w zakresie opieki medycznej, których skutkiem miałoby być pogorszenie stanu zdrowia powoda. Powód podczas pobytu w Areszcie Śledczym W. miał zapewnioną prawidłową opiekę medyczną, która odpowiadała stwierdzonym u powoda schorzeniom. Powód w dniu 22 lipca 2014 r. odbył w klinice kardiologii inwazyjnej szpitala (...) w W. konsultację kardiologiczną. W wyniku przeprowadzonego zabiegu koronografii zakwalifikowano powoda do dalszego leczenia zachowawczego i wypisano w stanie ogólnym dobrym z zaleceniami m.in. stałej opieki kariologicznej i regularnego przyjmowania leków. Powód z powodu stwierdzonych schorzeń kardiologicznych był leczony w pozwanej jednostce penitencjarnej zgodnie z powyższymi zaleceniami. Pozwany podkreślił, że powód otrzymywał wszystkie leki zgodnie z zaleceniami. Powód otrzymywał także zamienniki niektórych medykamentów, które zapewniała apteka, jednak powyższe nie miało negatywnego wpływu na stan zdrowia powoda, gdyż wskazane leki zawierały te same substancje czynne i charakteryzowały się tym samym działaniem, co leki zlecone pierwotnie. Stała opieka kardiologiczna była zapewniona powodowi w Klinice (...), gdzie standardowo konsultowani są osadzeni w Areszcie Śledczym W. ze stwierdzonym schorzeniami kardiologicznymi. Powód zgłaszany był na konsultacje kardiologiczne w trybie planowym, jednak gdyby zaistniała potrzeba natychmiastowej konsultacji, byłaby ona powodowi zapewniona. Powód obywał również szereg konsultacji internistycznych u lekarzy zatrudnionych w pozwanej jednostce penitencjarnej. Przy każdorazowym zgłoszeniu przez powoda takiej potrzeby, konsultacje niezwłocznie odbywały się. Pozwany zaprzeczył, żeby powód podczas pobytu w Areszcie Śledczym W. miał jakiekolwiek utrudnienia w pozyskaniu informacji odnośnie swojego stanu zdrowia. Powód był na bieżąco informowany o dalszych planowanych badaniach, konsultacjach specjalistycznych i wynikach badań. Pozwany podniósł, że powód nigdy nie zgłaszał chęci przeprowadzenia badań w pozawięziennej służbie zdrowia. Pozwany zakwestionował roszczenie powoda zarówno co do zasady, jak i co do wysokości / odpowiedź na pozew k.177-183/. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XVIII Wydział Karny uwzględnił wniosek Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Warszawie i przedłużył środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania wobec podejrzanego A. Ł. na dalszy okres, tj. do dnia 26 listopada 2014 r. / postanowienie k.17-21/. W dniu 29 sierpnia 2014 r. adwokat P. F. działający w imieniu powoda zwrócił się do Prokuratury Okręgowej w Warszawie z wnioskiem o podjęcie działań, które będą prowadzić do ochrony jego stanu zdrowia, w tym niezwłoczne podjęcie niezbędnych działań leczniczych w stosunku do A. Ł.. / wniosek k.25-26/. W opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia 2 czerwca 2009 r. sporządzonej przez psychiatrów E. P. i W. C. na polecenie Sądu Rejonowego Poznań Stare Miasto w P. w sprawie o sygn. akt III K 208/08/6a stwierdzono, że A. Ł. w kłopotach miewał myśli samobójcze. W opinii stwierdzono, że A. Ł. czuje się źle, miewa lęki i niepokój, nie wychodzi sam z domu, źle sypia, czuje się obserwowany, nadmiernie się poci, czuje się zagrożony, unika ludzi, wszędzie prowadza go żona. U badanego stwierdzono głęboko obniżony nastrój. / opinia sądowo – psychiatryczna k.37-38/. A. Ł. został zakwalifikowany do kontrolnej koronarografii i ewentualnego (...) w dniu 18 września 2008 r. U powoda zdiagnozowano chorobę niedokrwienną serca i stan po zawale serca, a --- STRONA 3 --- także stan po (...). / pismo z dnia 28 sierpnia 2008 r. k.43/. W zaświadczeniu psychologicznym Pracowni Psychologicznej Centrum (...) z dnia 19 sierpnia 2010 r. stwierdzono, że powód w dniu badania z powodu bardzo złego samopoczucia utrzymuje silne lęki i niepokój (zwłaszcza w nocy). U powoda stwierdzono nadmierną czujność, przestrach. Stwierdzono, że powód od miesiąca nie może spać, a także że doświadcza zaburzeń lękowych w postaci fobii i myśli samobójczych. Stwierdzono, że pacjent wymaga dalszej terapii. / zaświadczenie psychologiczne nr (...) /. W dniu 22 września 2008 r. A. Ł. przeszedł zabieg koronarografii selektywnej. / karta informacyjna, oddział kardiologiczny, P. 23 września 2008 r./. W opinii sporządzonej przez Uniwersytet Medyczny (...) w P. z dnia 21 grudnia 2011 r. stwierdzono, że oskarżony A. Ł. cierpi na dławicę piersiową, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia gospodarki lipidowej. Ponadto, stwierdzono stan po przebytym zwale serca oraz stan po rekanalizacji tętnic wieńcowych. / opinia Uniwersytetu Medycznego (...) w P. z dnia 21 grudnia 2011 r. k.52-55/. W dniu 29 marca 2013 r. powoda skierowano do szpitala wskutek rozpoznania u niego: niestabilnych dłoni i stanu po zawale serca i (...). / skierowanie do szpitala z dnia 29 marca 2013 r. k.92/. W zaświadczeniu psychologicznym z dnia 29 sierpnia 2008 r. stwierdzono, że A. Ł. zgłasza liczne dolegliwości: lęki, niepokój zaburzenia snu, złudzenia, omamy i epizody dysocjacyjne. W zaświadczeniu stwierdzono, że powód wymaga dalszej terapii, długoterminowego odpoczynku i oderwania się od sytuacji stresogennych. / zaświadczenie psychologiczne nr 5/08 k.93/. W karcie informacyjnej z dnia 21 grudnia 2011 r. Instytutu (...) u powoda rozpoznano przewlekłą, niestabilną chorobę wieńcową, nadciśnienie tętnicze, nieutrwalone częstoskurcze komorowe w wywiadach, zaburzenia gospodarki lipidowej, podejrzenie zapalenia błony śluzowej żołądka, upośledzenie tolerancji glukozy i nikotynizm oraz otyłość. / karta informacyjna Instytutu (...)z dnia 21 grudnia 2011 r. k.94-97/. W opinii uzupełniającej z Uniwersytetu Medycznego (...) z dnia 23 lutego 2012 r. stwierdzono, że w okresie po przeprowadzeniu badania dla potrzeb opinii z dnia 21 grudnia 2012 r. i A. Ł. doszło do nasilenia dolegliwości niedokrwiennych skutkujących koniecznością wykonania kolejnego zabiegu angioplastyki tętnic wieńcowych. / opinia uzupełniająca z dnia 23 lutego 2012 r. k.99-100/. W opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia 5 stycznia 2010 r. u powoda stwierdzono zaburzenia adaptacyjne o obrazie głębokiego zespołu depresyjno - lękowego z cechami dysocjacyjnymi, puerylnymi i myślami samobójczymi. / opinia sądowo – psychiatryczna z dnia 5 stycznia 2010 r. k.101-104/. W opinii sądowo - psychiatrycznej z dnia 2 czerwca 2009 r. nie stwierdzono choroby psychicznej i upośledzenia umysłowego, stwierdzono natomiast zaburzenia adaptacyjne o obrazie głębokiego zespołu depresyjno – lękowego z cechami dysocjacyjnymi, puerylnymi i myślami samobójczymi. / opinia sądowo – psychiatryczna z dnia 2 czerwca 2009 r., k.105-108/. W opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia 18 września 2008 r. sporządzonej przez psychiatrów E. P. i W. C. pracujących w Poradni (...) (...) w P. na polecenie Sądu Rejonowego Poznań Stare Miasto w sprawie o sygn. III K 208/08/6A nie stwierdzono u powoda choroby psychicznej i upośledzenia umysłowego. Stwierdzono zaburzenia adaptacyjne o obrazie głębokiego zespołu depresyjno – lękowego z cechami dysocjacyjnymi, puerylnymi i myślami samobójczymi. / opinia sądowo – psychiatryczna z dnia 18 września 2008 r. k.109-111/. W zaświadczeniu psychologicznym nr (...) z dnia 14 lipca 2010 r. wystawionym przez Pracownię (...) Centrum (...) stwierdzono, że powód pozostaje pod opieką psychologiczną w ww. poradni od 15 maja 2008 r. i nadal z rozpoznaniem zaburzeń lękowych i depresyjnych z elementami psychotycznymi. Stwierdzono, że mimo długoterminowej terapii stan zdrowia pacjenta nie uległ poprawie. W dalszym ciągu utrzymują się lęki, niepokój, zaburzenia snu, koncentracji uwagi, omamy, epizody dysocjacyjne. Stwierdzono, że pacjent wymaga leczenia specjalistycznego w postaci hospitalizacji. / zaświadczenie psychologiczne nr (...) k.115/. W opinii psychologicznej z dnia 1 lipca 2008 r. sporządzonej przez Pracownię (...) J. P. u powoda rozpoznano zaburzenia lękowe i depresyjne z elementami psychotycznymi, zaburzenia lękowe w postaci fobii (lęk przed zamkniętymi pomieszczeniami) i zespołu stresu pourazowego. / opinia psychologiczna z dnia 1 lipca 2008 r. k.122/. Powoda skierowano do szpitala psychiatrycznego. Skierowanie wystawiła (...) Przychodnia (...) w P.. / skierowanie do szpitala psychiatrycznego k.123-124/. W dniu 2 września 2011 r. adwokat P. S. działając w imieniu powoda złożył do Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w P. wniosek o rozważenie możliwości wyznaczenia kolejnego terminu badań za sześć miesięcy. / wniosek o rozważenie możliwości wyznaczenia kolejnego terminu badań za sześć miesięcy k.129/. W opinii psychologicznej Pracowni Psychologicznej Centrum (...) z dnia 5 września 2011 r. stwierdzono, że z uwagi na stan zdrowia pacjenta (ciężka przewlekła choroba somatyczna, której objawy nasilają się pod wpływem sytuacji stresowych) oraz nasilonych zaburzeniach adaptacyjnych w postaci lęków (m.in. lęk przed zamkniętym pomieszczeniem), depresji, myśli samobójczych i rezygnacyjnych niewskazane jest aktualnie stawiennictwo na rozprawie sądowej, a tym bardziej umieszczenie w zamkniętym oddziale psychiatrycznym. / opinia psychologiczna z dnia 5 września 2011 r. k.131-132/. W opinii sądowo – psychologicznej z dnia 18 września 2008 r. sporządzonej na polecenie Sądu Rejonowego Poznań - Stare Miasto o sygn. akt III K 208/08/6a u powoda stwierdzono zaburzenia adaptacyjne depresyjno – lękowe o znacznym nasileniu. / opinia sądowo – psychologiczna k.133-134/. W opinii z dnia 7 marca 2008 r. sporządzonej przez oddział kardiologiczny z Pracownią (...) stwierdzono, że powód po dwóch zawałach serca z rozpoznaną chorobą wielonaczyniową tętnic wieńcowych i zasłabnięciami w wywiadzie jest chorym wysokiego ryzyka. / opinia z dnia 7 marca 2008 r. k.137/. W sprawozdaniu z badania sądowo - lekarskiego z dnia 23 stycznia 2008 r. sporządzonym w wykonaniu postanowienia Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto, Wydział --- STRONA 4 --- II Karny sprawie o sygn. XXIII K 927/07/6a stwierdzono, że aktualny stan zdrowia A. Ł., determinowany stanem układu krążenia nie stanowi przeciwwskazania do stosowania w stosunku do niego izolacyjnego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Biegli zasugerowali umieszczenie skazanego do czasu wykonania koronarografii w oddziale wewnętrznym szpitala więziennego – do decyzji lekarzy prowadzących penitencjarnej służby zdrowia. W opinii stwierdzono, że stan zdrowia A. Ł. nie stanowi przeciwwskazania do udziału przez niego w czynnościach procesowych po uprzednim jednorazowym badaniu przez lekarza. / sprawozdanie z badania sądowo – lekarskiego k.138-146/. W zaświadczeniu lekarskim wydanym przez Szpital (...) w dniu 27 maja 2014 r. u A. Ł. stwierdzono brak przeciwwskazań medycznych do przebywania w pomieszczeniu przeznaczonym dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, pokoju przejściowym, tymczasowym pomieszczeniu przejściowych, policyjnej izbie dziecka, areszcie śledczym, zakładzie karnym, schronisku dla nieletnich lub zakładzie poprawczym. / zaświadczenie z dnia 27 maja 2014 r. k.236/. Postanowieniem z dnia 29 maja 2014 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy – Mokotowa zastosował wobec A. Ł. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy od dnia 27 maja 2014 r. do dnia 26 sierpnia 2014 r. / postanowienie k.250-256/. Powód w Areszcie Śledczym W. osadzony był w 2014 r. W ww. areszcie powód kontynuował leczenie kardiologiczne. Był również konsultowany w Klinice (...) (...) w W.. Powód w areszcie był diagnozowany co do innych chorób. U powoda lekarze z aresztu śledczego rozpoznali kamicę pęcherzyka żółciowego. Był on konsultowany w szpitalu znajdującym się w areszcie i w oddziale chirurgii. Powód był również konsultowany laryngologicznie. W Areszcie Śledczym W. powód miał zapewniony pełny dostęp do opieki medycznej. / zeznania świadka J. B. k.384-384 v./. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o załączone przez strony dokumenty, których prawdziwość nie została przez powoda zakwestionowana. Sąd pominął dowód z przesłuchania stron wobec niestawiennictwa powoda, stosownie do art. 302 § 1 zd. 2. Sąd dał wiarę przesłuchanemu w sprawie świadkowi – J. B. – lekarzowi zatrudnionemu w Areszcie Śledczym W. uznając, że jej zeznania były spójne, logiczne i pozbawione sprzeczności. Sąd zważył, co następuje: Powód swoje powództwo o zasądzenie zadośćuczynienia opierał na treści art. 448 k.c. w zw. z art. 23 k.c. Zgodnie z treścią art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Natomiast zgodnie z art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Możliwość zasądzenia zadośćuczynienia pieniężnego w przypadku naruszenia dobra osobistego reguluje art. 448 k.c., na podstawie którego w razie naruszenia dobra osobistego Sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę pieniężną tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Z uwagi na treść powyższych przepisów w pierwszej kolejności ustalić należało czy i jakie dobra osobiste powoda zostały naruszone przez jednostkę penitencjarną i prokuraturę, które reprezentuje pozwany jako organ nadrzędny. Powód, uzasadniając swoje roszczenie, wskazał, że naruszono jego dobra osobiste w postaci zdrowia i prawa do humanitarnych warunków izolacji penitencjarnej. W ocenie Sądu powód w żaden sposób nie udowodnił, ażeby w okresie przebywania w Areszcie Śledczym W. był pozbawiony odpowiedniego dostępu do opieki medycznej, jak również, ażeby ów brak dostępu do opieki medycznej spowodował u niego pogorszenie zdrowia i problemy psychiczne. W tym zakresie powód zaprezentował jedynie gołosłowne twierdzenia. Przedłożona przez powoda dokumentacja medyczna wskazuje jedynie na istnienie zdrowotnych problemów u powoda. Jednocześnie powód nie udowodnił w żaden sposób tego, że w Areszcie Śledczym W. nie miał zapewnionej opieki medycznej. Nie stanowią dowodu na ww. okoliczność pisma pełnomocnika powoda kierowane do Prokuratury Okręgowej w Warszawie z wnioskiem o podjęcie stosownego leczenia osadzonego. Również przedłożone opinie psychologiczne, nie stanowią dowodu na okoliczność związku przyczynowego między ewentualnym niezapewnieniem opieki medycznej, a stanem zdrowia psychicznego powoda. Ww. opinie dotyczą bowiem oceny sprzed osadzenia powoda w Areszcie Śledczym. Przedstawione przez pozwanego dokumenty w zestawieniu z zeznaniami świadka jednoznacznie świadczą o tym, że powód miał zapewnioną opiekę medyczną w jednostce penitencjarnej i to w zakresie, --- STRONA 5 --- o którym obywatele nie wchodzący w konflikt z prawem muszą czynić wiele starań (dostęp do badań specjalistycznych, lekarzy specjalistów itp). Jak wspomniano wyżej należy zauważyć, że dostęp do świadczeń medycznych w warunkach wolnościowych jest niejednokrotnie dużo gorszy, aniżeli w warunkach więziennych. Z tego też względu za słuszny został uznany przez Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę pogląd wyrażony w wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 11 października 2012 r. (I A Ca 455/12, LEX nr 1237235), w którym wskazano, że o naruszeniu dobra osobistego w postaci uchybienia godności osadzonego w zakładzie karnym nie można mówić w przypadku pewnych uciążliwości lub niedogodności związanych z pobytem w takim zakładzie, polegających na niższym od oczekiwanego standardzie celi czy urządzeń sanitarnych, bowiem dla wielu ludzi nieodbywających kary pozbawienia wolności warunki mieszkaniowe bywają często równie trudne. Godność skazanego przebywającego w zakładzie karnym nie jest naruszona, jeżeli odpowiada uznanym normom poszanowania człowieczeństwa. Reasumując, zdaniem Sądu brak jest podstaw do zasądzenia na rzecz powoda jakiejkolwiek kwoty tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych, które wiązało się z przebywaniem w areszcie czy było związane z postępowaniem prokuratury w stosunku do niego. Na marginesie, należy zauważyć, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym sąd nie ma obowiązku zasądzenia zadośćuczynienia w każdym przypadku naruszenia dóbr osobistych (por. wyrok SN z dnia 19.04.2006r. II PK 245/05 OSNP 2007/7-8/101). Zasądzenie zadośćuczynienia ma zatem charakter fakultatywny i od oceny sądu opartej na analizie okoliczności konkretnej sprawy zależy przyznanie pokrzywdzonemu ochrony w tej formie (vide wyrok SA w spr. I ACa 833/06). Podstawowym kryterium decydującym o możliwości zasądzenia zadośćuczynienia winien być m.in. stopień winy naruszyciela, rodzaj naruszonego dobra oraz poczucie pokrzywdzenia poszkodowanego. Z tych względów Sąd uznając powództwo za oczywiście bezzasadne, orzekł jak w punkcie 1-szym wyroku. Sąd zasądził od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3.600 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego stosując zasadę odpowiedzialności za wynik sprawy (punkt 2-gi wyroku). Stosownie do art. 99 k.p.c., stronom reprezentowanym przez radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa zwraca się koszty w wysokości należnej według przepisów o wynagrodzeniu adwokata. Z powyższych względów Sąd zasadził od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa koszty zastępstwa określone na podstawie § 6 pkt6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 461 ze zm.). Stosownie do art. 110 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2014r. poz.1025 ze zm.), sąd cofa zwolnienie od kosztów sądowych, jeżeli okazało się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. W obu wypadkach strona obowiązana jest uiścić wszystkie przepisane opłaty oraz zwrócić wydatki. W niniejszej sprawie postanowieniem Sądu z dnia 28 sierpnia 2015 r. powodowi cofnięto częściowe zwolnienie od kosztów sądowych przyznane postanowieniem Sądu z dnia 21 kwietnia 2015 r. Ww. postanowieniem zwolniono powoda od opłaty od pozwu w całości. Z tych względów na podstawie art. 110 zd. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd zasądził od powoda na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Okręgowego w Warszawie kwotę 5.000 złotych tytułem zwrotu nieuiszczonej opłaty od pozwu, o czym orzeczono w punkcie 3-cim wyroku.