Postanowienie IIA Kzw 2240/15 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2015 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karny

--- STRONA 1 --- Sygn.akt IIA Kzw 2240/15 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2015 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu w sprawie skazanego A. W. s. R. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt: V2 Kow 1804/15/wz w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk oraz art. 1 § 2 i 20 § 3 kkw p o s t a n a w i a 1) zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. 2) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. K. 147,60 zł w tym VAT, tytułem nie opłaconych kosztów obrony z urzędu w postępowaniu zażaleniowym. UZASADNIENIE W zażaleniu na odmowę udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia, w imieniu skazanego jego obrońca zarzuciła: 1. dokonanie błędnych ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie, że skazany nie chce podjąć się leczenia odwykowego, podczas gdy skazany A. W. przyznał, że ma świadomość swojego uzależnienia oraz, że chciałby podjąć się leczenia odwykowego, a w konsekwencji, 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 77 § 1 k.k. poprzez odmowę udzielenia skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, pomimo, ze spełnione są przesłanki pozwalające na zastosowanie tej instytucji w stosunku do skazanego. W oparciu o powyższe zarzuty, autorka zażalenia wniosła o: zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty zasadniczej kary pozbawienia wolności. Rozpoznając zażalenie skazanego, Sąd Apelacyjny nie podzielił sformułowanych w nim zarzutów oraz wniosku. W sytuacji gdy w najbliższym czasie nie było możliwości odbywania leczenia odwykowego bliżej, wyznaczony Zakład Karny w S. był ostatnią możliwością ustalenia w oparciu o wyniki terapii prognozy kryminologicznej. Odnosząc się do --- STRONA 2 --- zarzutu określonego w pkt 2 zażalenia, to autorka błędnie formułuje ten zarzut. Obraza prawa materialnego jest wtedy gdy nie zarzuca się błędu w ustaleniach faktycznych i dodatkowo należy podkreślić, że norma prawna zostaje obrażona wtedy, gdy ustawowo nakazuje określone zachowanie, a nie ma wątpliwości co do ustaleń faktycznych. W niniejszej sprawie, co już wcześniej podkreślono, autorka w istocie zarzuca błąd w ustaleniach faktycznych. Reasumując, Sąd Apelacyjny nie podzielił zażalenia sporządzonego przez obrońcę i utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.