Postanowienie II Wz/00

--- STRONA 1 --- POSTANOWIENIE Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2001 IV KKN 607/00 nietezowane LEX nr 51405 51405 Dz.U. 1997.88.553; art 77 Skład orzekający: Przewodniczący: Sędzia SN Przemysław Kalinowski Sędziowie SN: Ewa Gaberle (spraw), Tomasz Grzegorczyk Protokolant: Ewa Sokołowska Prokurator Prokuratury Krajowej: Waldemar Smardzewski Uzasadnienie faktyczne: Postanowieniem z dnia 26 maja 2000r (sygn II Wz /00) Sąd Okręgowy w Krośnie uwzględnił wniosek Jana P z dnia 27.04.2000r i powołując jako podstawę rozstrzygnięcia przepis art 77 § 1, 78 § 1, 2 i 3 kk oraz art 161 § 1 kkw udzielił skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary 3 lat pozbawienia wolności orzeczonej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Krakowie-Krowodrzy z dnia 29.05.1996r (sygn II K /960) za przestępstwo z art 208 w zw z art 60 § 1 oraz art 268 kk z 1969r, wyznaczając okres próby do dnia 9.11.2002r i zobowiązując skazanego do podjęcia pracy zarobkowej oraz powstrzymywania się od nadużywania alkoholu. Powyższe postanowienie nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron i uprawomocniło się w pierwszej instancji. Zostało ono uchylone kolejnym postanowieniem Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 15.06.2000 r wydanym w trybie art 24 § 1 kkw, lecz po rozpoznaniu zażalenia skazanego, Sąd Apelacyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 11.08.2000r (sygn akt II Akz¹ /00), uchylił zaskarżone orzeczenie sądu pierwszej instancji. Kasację od prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 26 maja 2000r wniósł, w trybie art 521 kpk Prokurator Generalny na niekorzyść skazanego i domagając się uchylenia tego orzeczenia oraz przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu w Krośnie do ponownego rozpoznania zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego, tj art 4, 92 i 97 kpk w związku z art 1 § 2 kkw polegające na wydaniu orzeczenia w oparciu o część akt osobowych skazanego i opinię zakładu karnego bez sprawdzenia okoliczności dotyczącej uprzedniej karalności skazanego i okresów odbywania przez niego kar, w następstwie czego udzielono Janowi B. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary 3 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sadu rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie z dnia 29 maja 1996r (sygn akt II K /96)pomimo, że Jan B. nie odbył wymaganych zgodnie z art 78 § 2 kk dwóch trzecich kary z tego wyroku, przy czym w uzasadnieniu kasacji podniesiono również, że po ustaleniu – na podstawie pełnych akt wykonawczych – okresów odbycia orzeczonych wobec skazanego kar konieczne będzie sprawdzenie, czy istnieją warunki określone w art 79 § 1 kk w zw z art 78 § 2 kk do uzyskania warunkowego zwolnienia przy uwzględnieniu sumy kar pozbawienia wolności nie podlegających łączeniu (str 4 uzasadnienia skargi kasacyjnej, k 4 akt SN) --- STRONA 2 --- Uzasadnienie prawne: Rozstrzygając o kasacji, Sąd Najwyższy zważył co następuje: Podniesiony w niej zarzut rażącego naruszenia art 92 i 97 kpk jest zasadny, z tym wszakże uzupełnieniem, że ze względu na ogólnikowość zapisów w protokole posiedzenia sądu z dnia 26.05.2000r i braki uzasadnienia wydanego w tym dniu postanowienia, nie jest jasne, jakie konkretnie okoliczności sad ujawnił, jakie uwzględnił przy orzekaniu, a jakie ewentualnie pominął. W protokole posiedzenia odnotowano tylko, że sąd „odczytał akta osobowe i opinie skazanego” (k 6), bez podania czy była to część A i B tych akt, a z kolei w uzasadnieniu postanowienia, sąd ograniczył się wyłącznie do oceny zachowania skazanego w czasie odbywania kary i uczynił to w sposób niepełny, tj, bez uwzględnienia całokształtu okoliczności wynikających z opinii zakładu karnego (k.4) oraz bez rozważenia pozostałych elementów określonej w art 77 § 1 kk materialnoprawnej przesłanki warunkowego przedterminowego zwolnienia, choć jest to przecież warunek, który musi być spełniony w pierwszej kolejności. Nadto postanowienie sądu zawiera wewnętrzną sprzeczność, ponieważ jako podstawę prawną warunkowego zwolnienia powołano przepis art 78 kk (sądzić należy, ze chodzi o § 2 tego przepisu), a uwzględniając wskazany w dalszej części postanowienia okres próby oraz datę końcową odbycia kary (tj datę 9.11.2002r)można na tej podstawie wnosić, że chodzi o odbycie dwóch trzecich kary liczone z sumy nie podlegających łączeniu kar pozbawienia wolności, czyli o zastosowanie przepisu art 79 § 1 kk, którego jednak w postanowieniu sądu nie powołano w ogóle. Jest to kolejny błąd sądu, świadczący o powierzchownym zbadaniu sprawy i przejęciu z opinii zakładu karnego daty spełnienia w dniu 9.05.2000r warunku formalnego – bez dokonania własnych ustaleń faktycznych na temat okresów odbywania kary pozbawienia wolności. O konieczności poczynienia przez Sąd precyzyjnych ustaleń w tym względzie przekonuje dodatkowo informacja Zakładu Karnego w Łupkowie z dnia 1.06.2000r przedstawiająca okresy odbywania kary z poszczególnych wyroków (k.9) Analizując te dane łatwo dostrzec, że zawierają one niejasności, jako że niektóre okresy odbywania kary pokrywają się, choć dotyczą różnych wyroków (np. w okresie od 1.02.1994r do 16.12.1994r skazany miał odbywać karę orzeczoną prawomocnym wyrokiem z dnia 22.04.1992 r sygn akt II K /92, a jednocześnie już w dniu 17.10.1994r miał rozpocząć odbywanie kary wymierzonej wyrokiem z dnia 10.03.1993r w sprawie II K /93) Powyższe uwagi upoważniają do stwierdzenia, ze zaskarżone kasacją postanowienie sądu zawiera liczne braki i niejasności, odnoszące się zarówno do podstawy faktycznej, jak i prawnej rozstrzygnięcia. Uchybienia te należy ocenić jako rażące, gdyż z jednej strony utrudniają zweryfikowanie trafności orzeczenia, z drugiej zaś, zgromadzone dotychczas dane pozwalają przyjąć, że uchybienia sądu mogły mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy niezbędne więc będzie zgromadzenie pełnej dokumentacji dotyczącej skazania i odbycia kary przez Jana B, a następnie poczynienie w oparciu o tę dokumentację dokładnych ustaleń co do okresów odbywania kary pozbawienia wolności orzeczonej poszczególnymi wyrokami. Dopiero po dokonaniu prawidłowych ustaleń faktycznych możliwe będzie zastosowanie właściwego przepisu prawa materialnego tj art 79 § 1 lub 78 § 2 kk, a ponownego rozważenia wymagać będzie też kwestia spełnienia przesłanki określonej w art 77 § 1 kk