Wyrok II KRN 18/94

--- STRONA 1 --- Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1994 r. II KRN 18/94 TEZA aktualna Z faktu, że w postępowaniu karnym przed sądem obowiązuje zasada skargowości (art. 6 k.p.k.) nie wynika, że odstąpienie oskarżyciela publicznego od oskarżenia stanowi ujemną przesłankę procesową w rozumieniu art. 11 pkt 4 k.p.k., zobowiązującą sąd do umorzenia postępowania. Wynika to w sposób oczywisty z treści art. 36 k.p.k., w myśl którego odstąpienie oskarżyciela publicznego od oskarżenia nie wiąże sądu. Przepis ten należy odczytywać w kontekście art. 361 § 2 k.p.k., statuującego obowiązek wydania wyroku uniewinniającego w razie stwierdzenia okoliczności wymienionych w art. 11 pkt 1 k.p.k., a więc m.in. wówczas, gdy dane zdarzenie nie miało miejsca lub czynu nie popełniła dana osoba. PUBLIKACJE Glosa do wyroku SN z dnia 7 kwietnia 1994 r., II KRN 18/94.  Glosa do wyroku SN z dnia 7 kwietnia 1994 r., II KRN 18/94.  UZASADNIENIE Skład orzekający Przewodniczący: sędzia B. Nizieński. Sędziowie: J. Grajewski (sprawozdawca), M. Sagan (sędzia SA deleg. do SN). Prokurator Prokuratury Apelacyjnej: P. Lech. Sentencja Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 1994 r. sprawy Bogdana G., oskarżonego z art. 203 § 1 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść oskarżonego, od wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 18 stycznia 1993 r., zmienił powyższy wyrok w zaskarżonej części i Bogdana G. uniewinnił od zarzucanego mu czynu (...). Uzasadnienie faktyczne Bogdan G. oskarżony był o to, że w nocy 1 października 1992 r. w O., działając wspólnie z Piotrem D., zabrał w celu przywłaszczenia dwie kurtki skórzane, o wartości łącznej 4.000.000 zł, na szkodę Dominiki S. i Sławomira S., tj. o popełnienie czynu określonego w art. 203 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w O., po przeprowadzeniu przewodu sądowego, wyrokiem z dnia 18 stycznia 1993 r., uznał Piotra D. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, natomiast w odniesieniu do Bogdana G. umorzył postępowanie na podstawie art. 11 pkt 4 k.p.k. Powyższy wyrok uprawomocnił się bez postępowania rewizyjnego. II KRN 18/94 - Wyrok Sądu Najwyższego --- STRONA 2 --- Wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 18 stycznia 1993 r., w części dotyczącej umorzenia postępowania w stosunku do Bogdana G., zaskarżył na korzyść tego oskarżonego Prokurator Generalny, który we wniesionej 21 stycznia 1994 r. rewizji nadzwyczajnej sformułował na podstawie art. 387 pkt 2 k.p.k. zarzut obrazy prawa procesowego - art. 11 pkt 4 i art. 36 k.p.k. - która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia przez niesłuszne uznanie, że brak jest skargi uprawnionego oskarżyciela, podczas gdy odstąpienie przez oskarżyciela publicznego od oskarżenia już po przeprowadzeniu przez Sąd rozprawy nie wiązało Sądu. Podnosząc powyższy zarzut Prokurator Generalny wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie Bogdana G. (...). Uzasadnienie prawne Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rewizja nadzwyczajna Prokuratora Generalnego jest w pełni zasadna. Z faktu, że w postępowaniu karnym przed sądem obowiązuje zasada skargowości (art. 6 k.p.k.) nie wynika, że odstąpienie oskarżyciela publicznego od oskarżenia stanowi ujemną przesłankę procesową w rozumieniu art. 11 pkt 4 k.p.k., zobowiązującą sąd do umorzenia postępowania. Wynika to w sposób oczywisty z treści art. 36 k.p.k., w myśl którego odstąpienie oskarżyciela publicznego od oskarżenia nie wiąże sądu. Przepis ten należy odczytywać w kontekście art. 361 § 2 k.p.k., statuującego obowiązek wydania wyroku uniewinniającego w razie stwierdzenia okoliczności wymienionych w art. 11 pkt 1 k.p.k., a więc m.in. wówczas, gdy dane zdarzenie nie miało miejsca lub czynu nie popełniła dana osoba. W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy przeprowadził w całości przewód sądowy, dopiero zaś po jego zamknięciu oskarżyciel publiczny złożył oświadczenie, że "cofa akt oskarżenia" w stosunku do Bogdana G. Należało więc owe oświadczenie uznać za odstąpienie prokuratora od oskarżenia. Skoro na podstawie wyjaśnień oskarżonego nie przyznającego się do winy oraz zeznań pokrzywdzonych Dominiki S. i Sławomira S. oraz świadka Antoniego P. nie zdołano potwierdzić udziału tego oskarżonego w dokonaniu kradzieży, przeto Sąd Rejonowy w myśl art. 361 § 2 k.p.k. powinien był wydać wyrok uniewinniający, a nie umarzający. Sąd Najwyższy, podzielając w pełni argumentację prawną oraz ocenę materiału dowodowego, dokonaną w rewizji nadzwyczajnej, zmienił wyrok Sądu Rejonowego w O. w zaskarżonej części i Bogdana G. uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu (...).