Wyrok II KRN 171/95

--- STRONA 1 --- Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 1996 r. II KRN 171/95 TEZA aktualna Wybór jednej z zachodzących możliwości w przedmiocie łączenia skazań i orzeczenia kary łącznej, winien uwzględniać to, że ratio legis instytucji kary łącznej (wyroku łącznego) polega na tworzeniu korzystniejszej sytuacji prawnej dla skazanego, czyli ograniczaniu represji karnej. 1 2 3 UZASADNIENIE Skład orzekający Przewodniczący: Sędziowie SN Mieczysław Młodzik (spr.). Sędziowie SN: Halina Gordon-Krakowska, Henryk Kwaśny. Protokolant: Bożenna Garstka. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej: Bogumiła Drozdowska. Sentencja Sąd Najwyższy w Warszawie Izba Karna po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 1996 r. sprawy Anny M. o wydanie wyroku łącznego z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na niekorzyść oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 10 lipca 1995 r.: zaskarżony wyrok uchyla i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Uzasadnienie faktyczne Anna M. prawomocnie została skazana: wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 15 czerwca 1993 r. za przestępstwo popełnione 16 października 1992 r., na podstawie art. 11 § k.k. w zw. z art. 208 k.k. i art. 208 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności i 3.000.000 zł grzywny, wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 27 października 1994 r. za przestępstwo popełnione 17 września 1992 r., na podstawie art. 208 w związku z art. 60 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności i 3.000.000 zł grzywny, wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 4 lutego 1994 r. za przestępstwo popełnione 21 lipca 1993 r., na podstawie art. 208 w związku z art. 60 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności i 2.000.000 zł grzywny. Na skutek złożonego przez skazaną wniosku Sąd Rejonowy w M. wyrokiem z dnia 10 lipca 1995 r. połączył powyższe skazania i orzekł karę łączną 4 lat pozbawienia wolności i 400 zł grzywny. Wyrok ten nie był poddawany kontroli odwoławczej i uprawomocnił się24 sierpnia 1995 r., został on jednakże zaskarżony rewizją nadzwyczajną Ministra Sprawiedliwości na niekorzyść Anny M. Rewizja nadzwyczajna, w powołaniu się na przepisy art. 376, art. 386 i art. 387 pkt 1 w związku z art. 462 k.p.k., zarzuciła obrazę prawa materialnego, a to art. 66 k.k., polegającą na objęciu wyrokiem łącznym również kar wymierzonych wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 4 lutego 1994 r., wbrew warunkom orzekania o karze łącznej. II KRN 171/95 - Wyrok Sądu Najwyższego --- STRONA 2 --- Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego. Autor rewizji nadzwyczajnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w M. Uzasadnienie prawne Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rewizja nadzwyczajna jest oczywiście zasadna. Jednym z wymogów orzeczenia kary łącznej, łączącej prawomocnie skazania objęte różnymi wyrokami, jest - jak ujmuje to art. 66 k.k. - popełnienie przez sprawcę dwu lub więcej przestępstw "zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny". Opisana powyżej sytuacja warunku takiego nie spełnia w odniesieniu do kar objętych wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 4 lutego 1994 r., wymierzone bowiem zostały one za przestępstwo popełnione 21 lipca 1993 r., a więc po dacie wydania pierwszego wyroku, który zapadł 15 czerwca 1993 r. w sprawie Sądu Rejonowego w W. Słuszne jest przeto stanowisko rewizji nadzwyczajnej, że zaskarżony wyrok zapadł z obrazą prawa materialnego i że powoduje to potrzebę jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania (art. 386 i art. 387 pkt 1 w związku z art. 462 k.p.k.). W dalszym postępowaniu zwrócić należy uwagę na to, że jakkolwiek nie jest możliwe połączenie wszystkich kar objętych trzema cyt. wyrokami i wymierzenie jednej kary łącznej, to jednakże taka możliwość zachodzi w odniesieniu do każdego z nich w zestawieniu z innym wyrokiem i to w różnych konfiguracjach. Wybór jednej z zachodzących możliwości w przedmiocie łączenia skazań i orzeczenia kary łącznej winien uwzględniać to, że ratio legis instytucji kary łącznej (wyroku łącznego) polega na tworzeniu korzystniejszej sytuacji prawnej dla skazanego, czyli ograniczaniu represji karnej. Rozumienie tego założenia powinno być następujące: nowa kara łączna, orzeczona na podstawie połączenia skazań objętych dwoma wyrokami łącznie ze skazaniem objętym wyrokiem nie podlegającym połączeniu, powinna powodować zmniejszenie dolegliwości w zestawieniu z sumą skazań, wynikającą z przedmiotowych wyroków.